van de fijne dingen enzo

er was veel…. veel leuks…  zo ging ik met lieve vriendinnen naar Paul de Munnik in het theater in Doetinchem. Wat een prachtige avond… de man met de mooiste stem van Nederland die prachtige nieuwe liedjes zong, maar ook hele mooie nummers van mensen die hem geïnspireerd hebben… en echt Paul die ne me quitte pas van Brel zingt… ik hoef dat toch niet uit te leggen ofzo he? Wat fijn om dit samen met jullie te delen meiden, ik luisterde van de week weer sinds tijden naar de cd van Acda en de Munnik…. ik huilde bij elk liedje…om het gemis van hen samen maar vooral omdat elk liedje een herinnering aan Daphne is… het is zo met elkaar verbonden… dus zonnebril op, tranen wegpoetsen en keihard meezingen… ze zit in mijn hart…en die vind dat ik af en toe gewoon mag huilen.

Het amphion theater heeft een gevelprobleempje (understatement of the year) en nu is er een nieuw hek omheen geplaatst…. ziet er een stuk beter uit als de bouwhekken die er al tijden omheen stonden… en dit maakte het helemaal gaaf:

Ik zeg er twee dingen over: Ik moet een appeltaart bakken en dat zeil?…MIJN!!! Ik ga hem volgende week ophalen, ik twijfel nog tussen zelf de taart bakken of het zekere voor het onzekere nemen 🙂

Daarna natuurlijk het fijne fietsdagje met de solostokers, en deze keer was het bij mij. Dus ik was al aan de bak geweest om een mooi tochtje uit te zetten… en gelukkig was het die dag droog en zonnig. Frieda en Jenny, jullie rocken de pan uit, echt…. ik ben zo trots op jullie… en Anco, Lau en Arjan, dankjewel dat jullie er waren, superlief om dit voor ons te doen, echt! Jullie beseffen niet half hoe belangrijk het voor ons is om die fijne begeleiding te krijgen… het is al een hele happening als je gezond bent maar voor onze lijven met al hun beperkingen in allerlei opzichten is het allemaal net even wat lastiger… het frustreert me dat ik voor mijn gevoel echt tekort kom, en daar heb ik echt een week last van gehad, zo moe, zo op…niet van het fietsen maar van het gemaal in mijn hoofd dat dit echt niet goed gaat komen voor me…

vandaag ben ik er maar eens voor gaan zitten, ophouden nu met miss zwakke schakel zijn… wat wil je nu eigenlijk Paool? twee jaar geleden was je nog 30 kilo zwaarder, stond je met je rollator boven op een berg Chantal aan te moedigen maar moest je daar al steeds gaan zitten omdat je niet meer kon…. ik heb 15 jaar alleen maar ingeleverd, veel operaties gehad, veel ellende gehad met de nieren, schildklier en de extreme vermoeidheid die daaruit voortvloeit ….en daar kwam ook nog die stomme kanker bij… en een tumor in mijn hersenvlies… goedaardig voor zover we weten maar stom is het wel….twee jaar geleden nog maar kon je helemaal niks….vorig jaar kon je achterop een tandem meedoen aan het Alp avontuur…ik verklaarde hele wereld voor katsknettergek maar er gebeurde iets met me… ik vond naast al het keileuke gebeuren het fietsen leuk… ik, die al 15 jaar niet zonder ondersteuning kon fietsen en het viaduct niet over kon en links en rechts werd ingehaald door fietsende peuters met zijwieltjes en overstekende ANWB paddenstoelen. Vorig jaar ontdekte ik hoe gelukkig ik van het fietsen werd, hoe mooi onze achterhoek is en hoeveel goeds het voor mijn nog altijd zieke lijf is… want dat ben ik namelijk even een beetje vergeten…dat het beter met me gaat is duidelijk, dat ik iets meer energie heb is ook duidelijk maar ik ben niet beter, er is nog steeds behoorlijk veel mis aan de binnenkant van dit blije ei… soms ben ik dat kwijt, dan wil ik ook gewoon zo’n bultje op fietsen of keihard doorfietsen bij tegenwind.. tegenwind betekent enorm veel krachtverlies….ik heb dat gewoon niet… dus moet ik er hard voor werken om gewoon door te fietsen…en na een rondje fietsen nog even de hele hut schoonhouden en 5 winkels afkleppen… dat kon niet, dat kan nog steeds niet en dat zal ook niet meer kunnen… laat het los Paool….dan moeten ze in Rhenen en zeker in Limburg maar op je wachten, ik ga proberen dat zo te voelen en me niet schuldig te voelen…hmmm come to think of it, ik kan beter met de ochtendploeg mee gaan, dan eindig ik met de middagploeg… ik bedenk het ter plekke 🙂 maar serieus, wat wil je nu bewijzen? en aan wie? ik weet het allemaal best heus wel hoor…maar wat je hoofd zegt, zegt je hart vaak niet is mijn ervaring… over communicatieproblemen gesproken…die twee kunnen er wat van, Rutte 3 is er niks bij.

Ik heb gedroomd dat ik er zo lang over deed dat me gevraagd werd of ik toch niet beter gewoon voor de koffie en de broodjes wilde zorgen. Die ik bij voorkeur niet zelf gemaakt had… wat is dat toch dat ik zo hard voor mezelf ben… ik wil niet gewoon fietsen, nee ik wil gewoon als Tom naar boven fietsen…. maar in de praktijk komt het er op neer dat ik net zo snel als Tom van de fiets kan springen als ik hoge nood heb, veel meer overeenkomsten hebben we niet… we gebruiken niet eens dezelfde shampoo. Maar ik ga proberen wat liever voor mezelf te zijn…volgens mij wordt mijn leven daar een stuk makkelijker van… want van het fietsen word ik zo ontzettend gelukkig, laat ik daar dan even geen wedstrijd van maken..

enne die mensen boven op de bult in Elten zijn nog aan het uitvogelen hoe het fietsgroepje in elkaar zat… hahaha

 

en dan de zondag… wat een feestje was dat. Ik had van Esther een dagje uit cadeau gekregen naar Utrecht. Er was daar een gezellige jurkenmiddag voor gelijkgestemde zielen georganiseerd.. de comic con is er niks bij… echt! Leuk. Het was midden in Utrecht en op de mooie dag zaten de terrassen vol, en de mensen keken hun ogen uit naar al die kleurige dames… maar goed, ieder zijn ding he… ik mocht van Rob voor mijn verjaardag een jurkje uitzoeken en dat werd de blauwe… yup de blauwe…in plaats van de roze 🙂 dank voor al het advies meiden, jullie rocken..

we hebben er een hele gezellige dag van gemaakt en na een heerlijke lunch nog even Utrecht door geweest…

en na een paar drukke dagen van de week waarin we cadeauflesjes hebben gemaakt die we natuurlijk heel graag verkopen voor AD6, niet in het minst omdat ik anders nog heel lang tegen al dat snoep aan moet kijken… echt te zwaar hoor, dus doe het dan voor mij, heb jij een leuk cadeautje en ik ben er vanaf…. 5 euro per flesje…. dat kun je toch niet laten liggen?, er zijn er met Congrats, of Happy Birthday of Thanks of gewoon zomaar omdat je iemand lief vindt…..ik zeg win/win
*knippertmetdeogen*

enne, al die leuke foto’s…. er gaat heus wel eens wat mis hoor….dat ik omval ofzo…… niet omdat mijn hakken zo hoog zijn… of omdat het glad is…gewoon omdat ik Paool ben

dat dus!

Little Hick Up

zo dat was een enerverend weekje… met alle pijn en gedoe… ik heb nu wel even genoeg dokters, apotheken, spuiten, eerstehulpgedoe, naalden, scans en infuuspalen gezien… gelukkig hele lieve verpleging, ondertussen liep ik ‘s nachts ook nog met infuuspaal mijn verwarde buuf weer in bed te leggen… lief menske, maar ze kletste nog 10 keer meer dan ik… even om uit te leggen hoe ernstig het was…

ik dek haar toe, zegt ze, “za’k ow zo ook ff onderdekken deerntje”… “nou doe maar niet want dan blijven we samen aan de gang he, ga maar lekker slapen”… (right what was I thinking) het werd nog een enerverende nacht, maar gelukkig sliep ik toch niet…kortom, ik heb me niet verveeld… nadat de pijn een beetje onder controle kwam vond ik dat ik het best getroffen had met mijn kamergenoten maar mijn blik was op naar huis… en dat duurde en duurde maar..

gelukkig ben ik weer fijn in mijn eigen bedje nu…pijn onder controle voor zover dus nu nog op zoek naar de oorzaak…maar dat zie ik dan wel weer.. nu eerst even bijkomen van alles. En hopen dat het zeikweer wordt anders ga ik iets nieuws invoeren… stoned wiebel mountainbiken….

vooralsnog heb ik een hele week leeg gepland, even kijken wanneer ik weer af kan gaan bouwen naar gewoon normaal Paolaniveau *gniffel*…. want ik kan geen kant op wat ik wel lastig vindt maar zoals Chantal zou zeggen, heb je meer tijd om te haken…. wat ook weer waar is natuurlijk…. maar laten we het zo stellen: beware! On my way back

🙂

let niet op mijn droopy ogen, fris en fruitig ben ik! that’s my story and I’m sticking to it!

Heel zwaar leeeevuuuh

stel je eens voor dat je rond 3 uur in de nacht wakker wordt omdat je enorme pijn in je flank hebt… oh kak, dat voelt als een niersteenaanval… een uurtje later weet je het wel zeker… om 10 uur houdt je het niet meer en bel je de huisarts maar eens, de assistente laat je komen en zegt misschien word je gespoten dus ga je op fietske…wel met ondersteuning want het is een km of 4 en de bomen vliegen hier voorbij…. en dat je dan samen met huisarts gaat puzzelen want diclofenac mag niet wegens je beroerde nierfunctie, je bent allergisch voor morfine… (echt tipje, als je besluit ergens allergisch voor te worden, kies in godsnaam geen morfine, hoe jammerdebammer is dat zeg….tof spul!…gewoon een tipje he, doe er je voordeel mee)…. dus wordt het buscopan zetpillen met als dingetje achter de hand pethidine injecties… okay.. gaan we doen… je bent inmiddels bereidt om naakt in de kerstboom te gaan hangen als het maar ophoudt maar dat is dan misschien optie 3…

op fietske terug naar huis knap je gelijk door de ondersteuning heen en kun je die niet meer gebruiken, inwendig gillend fiets je naar de apotheek, waar mensen voordringen die hoogstwaarschijnlijk veel belangrijkere dingen te doen hebben dan pijn opvangen en als je dan eindelijk aan de beurt bent is het spul er niet… in de spreekkamer leg je met tranen in de ogen uit wat er aan de hand is en de hele lieve apothekersassistente belt de arts en omliggende apotheken… ja daar was nog wat…je doet een schietgebedje, stapt weer op je fiets naar de andere apotheek, dat je natuurlijk voor de trein moet wachten etc hoef ik vast niet meer uit te leggen… dat geeft ook allemaal niks natuurlijk maar lastig is het wel… naar de apotheek en daarna naar huis….

daar waar je niet weet hoe snel je de eerste zetpil (die ik overigens zelf moest betalen want niet in de verzekering) moet nemen…dat is nu een drie kwartier geleden, en nog geen verschil….duurt ook allemaal even denk ik want het had gisteren al moeten helpen natuurlijk maar gillend gek is wel een optie inmiddels….

zo’n dag heb ik dus….

dus mensen het is weer tijd voor mijn lijflied… heerlijk even relativeren… het is maar pijn Paool

 

komt mijn gisteren gekregen armbandje (dankjewel!!!) goed van pas… want opgeven is geen optie… en ook dit gaat voorbij… adem in adem uit…

🙂

Oncologisch stabiel….

Ik moet altijd een beetje grinniken als ik dat hoor bij de oncoloog en chirurg….oncologisch stabiel…. meer wordt het niet maar ik knijp in mijn handjes… heel heel hard… want zo lang het ook niet minder wordt ben ik een gelukkig mens.

Gisteren mocht ik de oncoloog weer met een bezoekje vereren….het stelt allemaal niet zo knetter veel voor maar ik merk dat ik er toch onrustig over ben… mijn geamputeerde kant is een behoorlijke diepe kuil geworden, mede door het afvallen… maar ik verbaas me erover dat het voor mij prima is zo… ik ben mijn borsten niet… ik heb echt begrip voor iedereen die anders voelt hoor maar voor mij is het zo goed voor nu. Ik word wat minder spastisch en trek dus gewoon een strak shirtje of jurkje aan… ja en dat kun je zien… zo hebben we allemaal wel wat he…sommige mensen hebben een halve bouwmarkt in hun gezicht hangen, of lopen in klederdracht iemands ogen uit te steken met die grote gesteven mutsen…. en laten we wel wezen… ik heb de jaren 80 actief meegemaakt, heel veel erger kan het niet worden he 🙂

Maar goed, de oncoloog…die vertelde mij dat ik in februari 5 jaar hormoontherapie had gehad en dus mocht stoppen…oh echt? in mijn beleving was ik later begonnen maar wow wat fijn! Ik ben perplex, had het nog niet verwacht… gebakje ga ik straks nog halen want ik vind dat ik die wel verdiend heb…. heel hard….we hopen dat de vermoeidheid ook wat verbeterd hoewel het ook wel een aandachtspuntje is, gelukkig zijn er nog signalen waar het ook vandaan kan komen en daar ga ik vooralsnog maar mooi van uit…. en ik probeer het kleine stemmetje op kerstvakantie te sturen… want die zit er natuurlijk ook, stoppen met tamoxifen betekent stoppen met de behandelingen, stoppen met het tegenhouden van de kanker (voor zover dat kan natuurlijk)… voor mijn gevoel was ik daar nog heel hard mee bezig, naja, niet alleen voor mijn gevoel, het waren 5 best zware jaren, want het was allesbehalve appeltje eitje.. en nu moet ik het zonder doen… vertrouwen op mijn lijf… dat kan ik niet zo goed meer helaas…. maar ik ga ervoor… ik maak mijn pillen op en bestel geen nieuwe meer…. en ga gewoon door met ontzettend genieten van het leven. Hoe het verder gaat heb ik geen invloed op, maar ik denk dat ik het verder wel rock…dat leven…. we nemen het zoals het komt

Bring It On!

Interview…

een tijdje geleden kwam via via de vraag of ik aan een interview mee wilde werken voor het blad “mijn geheim”… ik word altijd een beetje giebelig van die titel want in mijn beleving moest ik dan wel met iets heul spannends komen: “overdag is zij rustig aan het knutselen maar ‘s nachts knutselt ze Continue reading →

This gallery contains 4 photos.

weer ziek…

en toen werd ik weer ziek…. de griep dit keer… dit is de tiende dag vandaag en ik voel me eindelijk een heel klein beetje beter hoewel ik nog steeds koortsig ben… het gaat een tijdje duren voor ik weer een beetje op de been ben vrees ik…. dus sorry dat het hier zo stil was…maar ik was volkomen out of order… ik hoop zo dat dit voorlopig even het laatste gedoe was… ik moet echt hoognodig met mijn bol in de zon!!!

Moe zijn verlamt je…

dat unheimische gevoel dat al dagen om me heen hangt moet eruit… ik weet dat ik eerst dit blogje moet schrijven om weer verder te kunnen. Ik doe geforceerd leuk merk ik… daar ben ik niet goed in en het kost alleen maar plenty energie waar ik al niet heel veel van heb….

ik ben moe

heel erg moe…

en nee dat is niet het ik ben moe gevoel dat gezonde mensen kennen… het is uitputtend… het helpt niet of je slaapt, of rust… ik krijg daar geen extra energie van… het lijf is zo moe en zo op dat liggen een beetje comfort geeft…het lost niks op maar op die manier is het draaglijk….

de griep, longontsteking en alle narigheid dat daarop volgde maakt het natuurlijk ook niet makkelijker maar het zijn vooral mijn nieren die nu een probleem worden… ze gaan steeds slechter werken en zitten nu nog maar op een kwart ofzo…  en dat maakt dat ik oeverloos moe ben…. en niet te vergeten de restverschijnselen van de borstkanker en de hormoonkuur waar ik nog een aantal jaren mee verder moet….

en wat nu?

en ja, het verlamt me… ik lig veel meer op bed dan hiervoor, ik merk dat ik steeds vaker moet rusten… en dan niet na een leuke activiteit maar gewoon na het douchen, na het koken, na de afwas doen etc… ik merk dat ik het belangrijk vindt dat het rondom mijn bed gezellig en sfeervol is, omdat het mijn wereld is…maar ik kan het gevoel niet van me afschudden dat ondertussen de wereld maar mooi aan me voorbij gaat… en dat maakt me gek! Ik wil verder… maar er blijft iedere keer weer iets nieuws komen waardoor ik moet inleveren… er komt steeds meer bij en er gaat niks weg… ik ben retepopulair als het om aandoeningen gaat…fijn om te weten :-)…. feit blijft dat dit wel mijn lijf is en dat ik hier een weg in moet vinden. Ik zei vorige week tegen mijn huisarts dat ik dit lijf niet meer wil…. waarop hij in de lach schoot en zei dat ik het er toch mee moest doen… klopt… maar soms wilde ik dat ik het een tijdje uit kon doen om even bij te komen…. Dat lukt me overigens heel vaak wel he… die weg vinden… ik kan zo langzamerhand ieder klein paadje of weggetje vinden en daar gewoon weer mijn weg vervolgen….. sterker nog…die kleine paadjes zijn vaak tien keer leuker dan de snelwegen….. ik zie zoveel meer dan ik vroeger zag als ik weer eens door het leven stoof en met elk circus mee wilde….. omdat je denkt dat je niets kunt missen…. nu ben ik opeens kampioen missen van dingen…… ik moet alles plannen en zelfs dan moet ik erg vaak dingen afzeggen… dat is waardeloos… maar dan ook echt…. maar ik geniet wel honderd keer meer van alles waar ik wel heen kan of  meemaak… ik kan dat niet uitleggen maar voor mij werkt het zo…. gelukkig… en ja ik huil ook wel eens om dingen die ik moet missen, maar als ik me daar op concentreer word ik doodongelukkig… en daar heb ik geen zin in, dit is mijn leven, hier moet ik het mee doen en ik verdom het om dat ongelukkig door te brengen…ik hoor vaak dat mensen dat knap vinden… nope, dat is niet knap….dat is zoals het is… ik wil pertinent geen zuur, naar mens worden die niet meer van de dingen kan genieten die ze wél heeft… dat is een keuze… en ik heb echt geen waardeoordeel over mensen die dat wel doen he… jouw leven jouw keuzes…maar ik wil de mijne graag positief en blij doorbrengen… dus las ik af en toe een huiljankzeurdramdag in, of twee of drie… en doorrrr…. voor mij werkt het….

Ik vind het heel erg fijn om vrijwilligerswerk voor het Inloophuis te doen en ik vind het superfijn dat mensen met me meedenken dat dat ook gewoon kan, ik doe veel vanuit huis maar ga ook graag naar het huis toe… even onder de mensen en gezelligheid. Ik ben veel alleen….. en soms dus ook gewoon eenzaam…met al mijn vrienden, familie en contacten kan ik heel erg alleen zijn…en echt ik ben erg positief maar soms vliegt het me zo aan… hoe gaat dit verder? en hoe ga ik dit dan invullen?… ik kan me gelukkig erg goed vermaken, ben creatief en vind heel veel dingen leuk, maar ik vraag me soms echt af wat ik nog te bieden heb?  en ik probeer het watzullenmensenerwelvandenkengevoel los te laten, dat lukt me steeds beter… er zullen altijd mensen zijn die vinden dat ik me aanstel, dat ik zeur en dat ik veel te veel deel op facebook en op mijn blog of me gewoon niet aardig vinden, het zij zo… ik probeer het pleasen los te laten…. want het gaat ten koste van mezelf…. fijn als iemand me leuk vind, ik vind namelijk ook heel veel mensen leuk maar zo niet, dan maar niet, their loss…… ik vind ook heel veel van die mensen zal ik maar zeggen maar ook daar steek ik liever mijn energie niet meer in….opmerkingen raken me soms wel, vaak niet meer… als mensen niet de moeite willen doen om zich in mij in te leven doe ik dat ook niet meer…. en dat geeft rust…. ik voel me er ook niet meer schuldig over….  daar staat gelukkig tegenover dat er ook heel veel lieve mensen in mijn leven zijn… die er voor me zijn als ik ze nodig heb, of naar me luisteren of gewoon heel hard samen met me lachen, vooral dát… lachen en genieten…. dat is zo belangrijk…..lachen is een levensbehoefte…. en ik heb veel vrienden….en die zijn allemaal ook nog eens heel erg leuk…..  bijzonder vind ik dat altijd….. dat er zoveel mensen met me verbonden zijn….. aan de andere kant, ik ben niet alleen mijn zieke lijf he… er is veel meer Paola dan dat…. tuurlijk is dat zieke lijf een spelbreker en maakt het vaak dat ik het leven knap lastig manoeuvreren vindt maar ik ben eigenlijk best een leuk mens *gniffel*… dus kom maar op… ik kan jullie hebben 🙂

kortom,  ik ben een beetje zoekende… naar wie ik nu nog ben…naar wat ik nog kan… en hoe ik verder vorm wil geven aan mijn leven met alle onzekerheden die er nu zijn…

Staartje!

en dan blijkt de griep waar je dacht vanaf te zijn opeens terug te komen met een flink staartje… zondagavond op de HAP belandt met acute bronchitis en een longontsteking… ik heb een heel orkest in mijn longen zitten als ik lig… ik ga werkelijk fluitend door het leven mensen…maar alle gekheid op een stokkie, ik voel me werkelijk erg ziek en slap…zo geen zin in… ik hoop dat de antibiotica zijn werk doet, nog steeds koortsig maar gelukkig wel minder… gaat vast weer over voor ik een jongetje ben 🙂

maar buuf heeft wat booschapjes voor me gedaan, Daphne’s mams heeft voor een paar dagen gekookt, mijn mams komt donderdag met soep… lief zijn jullie!! En er is altijd troost in huis….

ziektroost1

ziektroost2

 

Vampier

oh ik stop ermee hoor zegt ze tegen me… ik voel en weet zeker dat ik goed zit, en dan opeens is het weg, ik probeer niet te gniffelen omdat ik die zin denk ik al wel vierduizend keer in allerlei variaties heb gehoord…. dan zie ik haar naar mijn handen kijken, nope, ik vind veel goed maar mijn handen en voeten gaat niet gebeuren, been there done that, werd paars, groen geel en blauw en verder leverde het niets op…. ik heb mezelf beloofd dat dat nooit meer gaat gebeuren nadat ze ooit een uur of twee bezig zijn geweest met 7 verschillende prikkers waaronder de anesthesie op de OK, dat nooit meer!…ik zeg, probeer dan mijn andere arm, aan de geamputeerde kant? Ik zie haar liever niet blik maar ik ben vastberaden… geen geklooi in de rest van mijn lijf…. dat mijn port a cath op het moment geen bloed geeft vind ik typisch een kwestie van heel jammer…. maar goed… het is gelukt… een keer of wat prikken, roeren en zoeken leverde eindelijk een klein straaltje op… wij vonden dat een hoeraatje waard en ik zag dat ze een zucht van verlichting slaakte… joh, maak je niet druk zeg ik tegen haar… ik kan wel wat hebben he… en zelfs de anesthesisten worden lichtelijk paranoia als ze mij zien verschijnen dus je bent in goed gezelschap

en zeg nou eerlijk, voor de symmetrie is het wel zo gezellig zo met tig watjes en pleisters 🙂

bloedprikken is altijd weer een happening

bloedprikken is altijd weer een happening

 

 

paaldansen… maar dan anders

dat is wat ik de afgelopen week deed…

paaldansen

in het ziekenhuis welteverstaan he, dat u niet denkt dat ik in standje C&A in een paal hing… dat zou levensgevaarlijk zijn, zowel voor mij als voor mijn omgeving… ik had een infuuspaal… en die moest dus overal mee naar toe… ik kreeg ook ontzettend veel vocht toegediend dus ik heb wat afgelopen daar, hangend aan dat ding.. want ik was vooral ook heel wiebelig en duizelig… en dat hield ik gezellig voor me ook, want ik zag de bui al hangen he… oh, duizelig? dan is het misschien handig dat wij even meelopen als je naar het toilet moet of nog erger, misschien kun je beter op de po… ik weet niet of u dat wel eens heeft gedaan maar plassen op een po is van een hoog circusgehalte en ik haat circussen… vooral clowns, eng vind ik die…maar goed, we dwalen af, plassen op een po….daar had ik het over… ik vind het al een hele happening om er liggend op te gaan en daarna in die onnatuurlijke houding plassen… dat lukt me niet… ik kan me niet ontspannen… op de 1 of andere manier denkt mijn blaas er niet over, die heeft ook zo haar principes he… daar moet je ook respect voor hebben natuurlijk, dat snap ik ook wel, en dus moet er een kraan lopen of aanverwante dingen… en als ik dan eindelijk wel kan  heb ik het idee dat ik het bed van een douche voorzie…kortom… ik ging wel wiebelen en draaien zonder mensen om me heen….. en dus piepte ik als ik naar het toilet ging, én als ik weer terug kwam, én als ik een stukje op de gang wilde lopen, of als ik in bed lag… neem van mij aan, dat ding piepte nogal vaak….. maar het is zo gek hoe snel dat soort dingen wennen… opstaan, stekker eruit, pieeeeeeeep, lopen….niet te hard want dan bleven de druppels hangen door het gewiebel… je vind er snel je weg in.

 

toch in het ziekenhuis blijven

mijn vriend de paal voor de aankomende week.. gelukkig kon het infuus in mijn port-a-cath na het bloedprikken.

maar nu ben ik dus weer thuis… en het gekke is dat het veel langer duurt voor ik weer ontwend ben… ik ben me al een paar keer helemaal te pletter geschrokken als ik plotseling naar het toilet ging…en als ik schrik, dan schrik ik he… met hartkloppingen, zweetaanvallen, appelflauwtes en bloed enzo… nah, op die laatste twee na dan he…*doorslaan en aanstel* maar ik overweeg nu om gewoon een eigen paal aan te schaffen… gewoon voor mijn gemoedsrust… en dan hang ik daar gezellig mijn handtas aan, een fles cola… en een zak m&ms ofzo…of chips… alles kan, als je er maar open voor staat..retehandig gewoon…

en dan piep ik er zelf wel bij

ik kan dat!

Fotogeluk 13 Maart

day1303

Dagje in hotel slingeland… CT scan met veel contrastgedoe vinden mijn nieren niet zo leuk… dat betekende een lange dag spoelen…  leuke mensen op de kamer en later zelfs een aantal uren helemaal alleen, tv, wat te lezen, heel vaak wat lekkers te eten… en vooral heel veel plassen 🙂

knakkerdeknakker

vandaag was ik weer eens een halve dag in het ziekenhuis (á 4 euro parkeergeld) ik ga failliet gewoon maar dat terzijde…. ik moest ook naar de manueel therapeut… en die liet me op een bank liggen, en zag ogenblikkelijk dat mijn rug zo scheef stond dat mijn ene been zeker een centimeter of zes langer was…. okee…. wow… niet tof…. en dus vroeg hij of hij mocht proberen dat alvast iets te corrigeren… oh, goh, ja okee, tuurlijk……ik was even niet echt heel goed voorbereidt op de kracht die hij er op zou zetten en het deed zo zeer dat de tranen in mijn ogen sprongen… wow, wat een gekraak ook…en dat was dus normaal… gelukkig 😉 maar het resultaat was dat het al een heel stuk beter was…

ik heb nu zo ongeveer het gevoel onder een vrachtwagen te hebben gelegen maar ik hoop zo dat dit me al wat gaat opleveren….

wordt vervolgd maar weer he 🙂

leuker kunnen we het niet maken

dat je je huisarts belt voor een recept, dat die op vakantie is, dat je dan de oncoloog maar belt, dat die ook op vakantie is (zouden ze samen zijn? 🙂 dat je dan de apotheek belt, dat zij zeggen dat ze niets voor je kunnen doen zonder recept, dat je dan de vervangend huisarts belt en dat je dan de hele rambam uit moet leggen en dat je dan weer naar de apotheek gaat en dat het dan dus niet geregeld is… dat de apotheek je een noodreceptje mee geven ( helemaal geweldig!) en dat je dus weer moet bellen naar de huisarts die gelukkig vandaag weer begonnen is, dat het dan eindelijk geregeld is nu… denk ik…

Dat dan!!!

366DagenProjectDag41

hand in hand, oog in oog, alle kleuren van de regenboog… het is in het echie nog veel kleurrijker… ik zit met bewondering naar het kleurenpalet op mijn armen te kijken…yep paars is definitely mijn kleur…..3 prikplekken van de tig.. gelukkig niet allemaal zo dramatisch… buiten schijnt het zonnetje, het vriest, en hoor ik een kleine honderd schaterlachende, gillende, spelende kinderen op het ijs… en ik heb mijn eigen regenboog!

feb101

366DagenProjectDag38

een niet zo blije foto van de dag vandaag, wilde eerst wat anders doen om het leuk te houden maar ik heb even geen zonnestraaltje……dagje ziekenhuis, alles stond klaar, 1 naaldje heeft het een kwartiertje uitgehouden…… dat was het…. 6 verschillende mensen waarvan drie op de OK die werkelijk tig keer geprobeerd hebben me een infuus te geven, de aneasthesist zelf heeft 4 keer geprobeerd, ik kan niet meer tellen hoeveel naalden erin hebben gezeten, hoe blauw, beurs, gatenkaas en verdrietig ik ben……. volgens 1 van hen moest ik geen warme chocomel drinken want het zou er zo uit alle gaten uitlopen 🙂 Ik kan nog lachen maar nu mijn beide armen zoveel pijn doen is het een schamel lachje… liefste zei dat het leek of ik in elkaar geslagen was… ik zei tegen hem dat ie de ander zou moeten zien…Ha!! Maar weer een zorg erbij….. eerst maar eens bijkomen van dit en dan zien we morgen met frisse moed weer verder….als u me dan nu even excuseert dan ga ik even huilen…of iets in die trant… ze vonden me een bikkel…maar hier thuis voel ik me even missaansteldoorslaanzielig… geet wel weer oaver heur…. even rustig ademhalen….

feb7