Mijn bevrijdingsdag…

Het gaat al een tijdje niet zo lekker hier… ik heb last van mezelf zoals ik dat altijd noem… mijn lijf doet pijn, het lijkt erger te zijn dan anders maar ik denk dat mijn algehele malaise daar aan bijdraagt… het voelt als meer denk ik omdat ik er slechter tegen kan… aan de andere kant zijn er ook meer pijntjes helaas… maar daar kan ik meestal wel mee dealen…van de week was ik enorm verdrietig omdat ik weer een stomme actie had door mijn chemobrain… ik was al nooit miep helder maar na die zware kuren is de fog in mijn hoofd alleen maar erger geworden… ik weet inmiddels dat ik dat niet verzin en dat het echt een probleem is waar veel mensen met kanker tegenaan lopen. Maar ik ben snel de draad kwijt, kan me niet goed meer concentreren, vergeet afspraken, vergeet belangrijke dingen te doen, ben alles kwijt en multitasken is een utopie tegenwoordig…meestal kan ik er wel redelijk mee omgaan maar van de week na de zoveelste stomme actie (ik had geld gepind en gewoon in de automaat laten zitten) ging het helemaal mis…. ik voelde me zo niet meer mezelf, zo waardeloos en zo intens verdrietig….en ik begreep opeens dat mensen geen idee hadden hoe zwaar de dagen vaak voor me zijn… van opstaan tot naar bed gaan loop ik tegen duizend dingen aan… en ik ben de hele dag aan het redderen, oja dat vergeten,oja dat moet ik nog doen om het even later weer kwijt te zijn. Ik schrijf het op papiertjes, heb een planbord, gebruik de agenda op de telefoon en nog gaat het vaak mis… koken is altijd al een happening geweest maar nu word ik zo moe van het overzicht bewaren en vergeet ik het gas uit te draaien of wat dan ook…. het is echt doodvermoeiend…. maar ik zeg daar eigenlijk nooit wat over… ik benadruk liever hoe gelukkig ik ben en hoe mooi het leven is… en dat is ook zo… ik kan zeggen dat ik vaak oprecht gelukkig ben maar als je niet zegt hoe zwaar het soms is weten mensen dat ook niet he… er gebeurt namelijk iets met je als je ziek bent…. en ik heb de jackpot een paar keer mogen ontvangen met ziektes die mijn leven behoorlijk beïnvloeden… toen ik kaal was begreep iedereen dat een stuk beter dan nu…. terwijl ik me vaak net zo ziek voel als toen in die tijd…. er speelt zoveel meer mee dan die chemo, ik ben nog bezig met anti hormoontherapie wat zowaar geen grapje is en dat minstens 5 jaar…maar daarnaast speelt er zoveel meer….. ik had een leven voor ik ziek werd en een leven nadat ik ziek werd… en daar zit nogal een verschil in… maar ik doe vaak net of ik dat ziek zijn er een beetje bij doe…omdat het voor mij nog zo voelt, ik wil zo graag weer die Paool zijn die ik was… en dat moet ik loslaten…. Paool 2.0 is namelijk ook best een aardig mens… maar als ik dat zelf al niet vindt, hoe moeten anderen dat dan vinden he…. kortom… ik ga het er af en toe uitgooien mensen… dat het leven soms uitermate stom is!

vanmorgen zat ik buiten in een oude viva te bladeren… en daar stond een artikel in over het feit dat we geen tijd meer nemen om te rouwen, om te dealen met verdriet of teleurstellingen… vorige week had ik zo doorgebladerd, nu dacht ik okee, right, dat klopt… je mag best rouwen maar na een maand of twee moet je wel weer normaal doen he… of dat gezeik over dat ziek zijn kan ik niet steeds mee aankomen, maar dat ik af en toe de hele hut wel in elkaar kan rammen zeg ik wijselijk niet…ik slik maar eens als ik opmerkingen hoor dat mensen ook wel overdag in de zon willen zitten of lekker tv kijken….. voel me zelfs schuldig… en waardeloos….want ja, ik kost de samenleving alleen maar geld…. dat ik eigenlijk iemand gewoon wil slaan en zeggen dat ik zo met ze wil ruilen als zij alle ellende erbij nemen…. en het feit dat ik van de tien leuke activiteiten er zeven af moet zeggen…. ik benadruk dat ik heerlijk in de zon zat…dat ik zat te huilen laat ik achterwege… ik ben dan meestal stil, op mijn blog en op social media… of ik stuur nietszeggende berichtjes… want dan kan ik niet leuk bloggen of wat dan ook omdat er eerst iets uit moet…zoals nu dus 😉

Van de week schreef een vriendinnetje, misschien zit je hoofd gewoon even vol met verdriet en rouwen nu alles van Daphne weer naar boven komt… en terwijl ik dacht, hmm ik moet daar toch nu wel eens mee ophouden wist ik dat het waar was… ik herbeleef heel veel dingen van vorig jaar, ik droom veel, als ik alleen in de zon zit denk ik aan vorig jaar dat we samen zoveel in de zon zaten… maar ik rouw ook om wie in nu ben, om wat me allemaal overkomen is en om wat ik daardoor allemaal achterliet… meestal kan ik me heel goed richten op de dingen die ik wel heb… en ik heb verdomd veel… maar misschien is het tijd om ook eens gewoon verdriet te hebben om alles wat er is gebeurd… en het niet meteen weg te wuiven en iets positiefs te noemen….mijn leven is vaak heel erg zwaar…. en om het leuk te houden gebruik ik bijna al mijn energie… dat geeft niks, ik ben er blij om dat ik dat kan, ik vind het fijn dat ik ondanks alle shit nog altijd het mooie kan zien… dat is mijn verdienste verdomme…. wees eens trots Paool….. soms is een drol geen gebakje he

soms is een drol gewoon een drol!

 

kankerzichtbaar

even ijken

zo moe….

mijn hoofd zit vol met dingen die ik graag wil doen, zou ik weer kunnen haken?, het lonkt gewoon maar mijn duim doet nog best zeer… of leuk we gaan naar het theater mooie dingen zien, even eruit…… of ik wil graag iets leuks gaan doen….  gewoon omdat het lente is…en ik denk aan lammetjes en kuikentjes, krokussen en vogeltjes die nestjes maken, bomen die knoppen krijgen.. een nieuwe seizoen.. een nieuw begin…

maar ondertussen gebeurt er even niks… ik heb teveel dingen gedaan de laatste tijd, jarig zijn, twee keer naar Paul, en iedere dag wel wat dingetjes….teveel winkels, teveel boodschappen gesjouwd, teveel energie gebruikt die niet meer opgeladen wordt….en leuke dingen kosten ook energie… sommige zijn het zo waard he maar weg is weg… of het nu leuk was of niet….  mijn lijf zegt dat het klaar is… ik moet deze week nog even door maar daarna gaat het gas terug… want als ik zo doorga val ik…hard… been there, done that, got the tshirt… niet tof! En het is nog een lelijk tshirt ook…. typisch een kwestie van jammer!

Dus ging ik helemaal niet naar het theater gisteren, of iets leuks doen vandaag….. ik zag mijn bed….boven en beneden…

oeverloos moe…mijn lijf voelt als lood… ik kijk naar mijn armen die toch nog echt mijn armen zijn maar aanvoelen als twee blokken beton… om over mijn benen maar te zwijgen… mijn gewrichten hebben een doorsmeerbeurt nodig, vooral de slijmbeursontstekingen in mijn heupen laten me van de ene naar de andere kant draaien ‘s nachts, ik kan nauwelijks liggen en ik dank God op mijn blote knietjes voor mijn waterbed…. ik voel me als die vrouw van die reclame die op een heel groot bed zit en niet weet hoe de dag te beginnen… helaas heeft het voor mij geen zin een vitaminepilletje in te nemen… deze moeheid gaat nooit meer weg… ik moet een weg vinden er mee om te gaan…. dat is de enige manier om het leuk voor mezelf te houden… ik weet dat klagen niet helpt…dat het niks oplost… maar soms kun je gewoon even niet meer…positief zijn en vrolijk zijn en doorgaan… dus het is nu vooral positief zijn en vrolijk zijn en liggen…. twee van de drie, goede score want ik heb invloed op die eerste twee… die laatste not so much, behalve dan doseren en plannen…

ik vergeet dat ik heel veel ingeleverd heb en dacht weer op hetzelfde niveau door te gaan…ik weet dat het niet zo is…. maja, ik kan heel goed verstandige stemmen in mijn hoofd negeren…andere dan weer niet…. maar dat is een ander verhaal….dus, ik moet weer even ijken…. energielevel gedaald dus dat vergt aanpassingen… right… niet leuk, wel waar… en zonder daar dus een drama van te maken betekent dat rust, dingen schrappen, en kijken waar ik energie uithaal… ik raak in paniek als ik merk hoe klein het stukje nog maar is dat ik lopen kan zonder rollator, dat merkte ik bij een begrafenis waar ik de rollator niet mee kon nemen omdat ik mijn hand niet kon gebruiken… ik was alleen maar bezig met rechtop blijven staan en bedenken dat ik ook nog terug moest lopen….het opende mijn ogen…. dit kan niet meer… en jammerdebammer wat een ander er van vindt, dit doe ik ook niet meer…. volgende keer beslis ik anders… leermomentje mensen, zomaar… je maakt wat mee als je Paola bent he, retespannend, mijn leven.

ik ben een beetje als de lente die vandaag begonnen is, begonnen maar duidelijk de zaken nog niet op orde als ik naar buiten kijk… het regent, het is koud en het is grijs en donker….ik ben wel begonnen maar er nog even niet klaar voor denkt de lente…. en dat kan…. tot die tijd moeten we er zelf wat van maken…met kaarsjes aan, een fijne cd op, iets lekkers eten, mijn lief zoenen…..en vooral dansen in de regen….al is het maar in je hoofd….

wat dat is ook leuk!

Je moet het alleen willen zien!

zonnebloemendaphne

Moe zijn verlamt je…

dat unheimische gevoel dat al dagen om me heen hangt moet eruit… ik weet dat ik eerst dit blogje moet schrijven om weer verder te kunnen. Ik doe geforceerd leuk merk ik… daar ben ik niet goed in en het kost alleen maar plenty energie waar ik al niet heel veel van heb….

ik ben moe

heel erg moe…

en nee dat is niet het ik ben moe gevoel dat gezonde mensen kennen… het is uitputtend… het helpt niet of je slaapt, of rust… ik krijg daar geen extra energie van… het lijf is zo moe en zo op dat liggen een beetje comfort geeft…het lost niks op maar op die manier is het draaglijk….

de griep, longontsteking en alle narigheid dat daarop volgde maakt het natuurlijk ook niet makkelijker maar het zijn vooral mijn nieren die nu een probleem worden… ze gaan steeds slechter werken en zitten nu nog maar op een kwart ofzo…  en dat maakt dat ik oeverloos moe ben…. en niet te vergeten de restverschijnselen van de borstkanker en de hormoonkuur waar ik nog een aantal jaren mee verder moet….

en wat nu?

en ja, het verlamt me… ik lig veel meer op bed dan hiervoor, ik merk dat ik steeds vaker moet rusten… en dan niet na een leuke activiteit maar gewoon na het douchen, na het koken, na de afwas doen etc… ik merk dat ik het belangrijk vindt dat het rondom mijn bed gezellig en sfeervol is, omdat het mijn wereld is…maar ik kan het gevoel niet van me afschudden dat ondertussen de wereld maar mooi aan me voorbij gaat… en dat maakt me gek! Ik wil verder… maar er blijft iedere keer weer iets nieuws komen waardoor ik moet inleveren… er komt steeds meer bij en er gaat niks weg… ik ben retepopulair als het om aandoeningen gaat…fijn om te weten :-)…. feit blijft dat dit wel mijn lijf is en dat ik hier een weg in moet vinden. Ik zei vorige week tegen mijn huisarts dat ik dit lijf niet meer wil…. waarop hij in de lach schoot en zei dat ik het er toch mee moest doen… klopt… maar soms wilde ik dat ik het een tijdje uit kon doen om even bij te komen…. Dat lukt me overigens heel vaak wel he… die weg vinden… ik kan zo langzamerhand ieder klein paadje of weggetje vinden en daar gewoon weer mijn weg vervolgen….. sterker nog…die kleine paadjes zijn vaak tien keer leuker dan de snelwegen….. ik zie zoveel meer dan ik vroeger zag als ik weer eens door het leven stoof en met elk circus mee wilde….. omdat je denkt dat je niets kunt missen…. nu ben ik opeens kampioen missen van dingen…… ik moet alles plannen en zelfs dan moet ik erg vaak dingen afzeggen… dat is waardeloos… maar dan ook echt…. maar ik geniet wel honderd keer meer van alles waar ik wel heen kan of  meemaak… ik kan dat niet uitleggen maar voor mij werkt het zo…. gelukkig… en ja ik huil ook wel eens om dingen die ik moet missen, maar als ik me daar op concentreer word ik doodongelukkig… en daar heb ik geen zin in, dit is mijn leven, hier moet ik het mee doen en ik verdom het om dat ongelukkig door te brengen…ik hoor vaak dat mensen dat knap vinden… nope, dat is niet knap….dat is zoals het is… ik wil pertinent geen zuur, naar mens worden die niet meer van de dingen kan genieten die ze wél heeft… dat is een keuze… en ik heb echt geen waardeoordeel over mensen die dat wel doen he… jouw leven jouw keuzes…maar ik wil de mijne graag positief en blij doorbrengen… dus las ik af en toe een huiljankzeurdramdag in, of twee of drie… en doorrrr…. voor mij werkt het….

Ik vind het heel erg fijn om vrijwilligerswerk voor het Inloophuis te doen en ik vind het superfijn dat mensen met me meedenken dat dat ook gewoon kan, ik doe veel vanuit huis maar ga ook graag naar het huis toe… even onder de mensen en gezelligheid. Ik ben veel alleen….. en soms dus ook gewoon eenzaam…met al mijn vrienden, familie en contacten kan ik heel erg alleen zijn…en echt ik ben erg positief maar soms vliegt het me zo aan… hoe gaat dit verder? en hoe ga ik dit dan invullen?… ik kan me gelukkig erg goed vermaken, ben creatief en vind heel veel dingen leuk, maar ik vraag me soms echt af wat ik nog te bieden heb?  en ik probeer het watzullenmensenerwelvandenkengevoel los te laten, dat lukt me steeds beter… er zullen altijd mensen zijn die vinden dat ik me aanstel, dat ik zeur en dat ik veel te veel deel op facebook en op mijn blog of me gewoon niet aardig vinden, het zij zo… ik probeer het pleasen los te laten…. want het gaat ten koste van mezelf…. fijn als iemand me leuk vind, ik vind namelijk ook heel veel mensen leuk maar zo niet, dan maar niet, their loss…… ik vind ook heel veel van die mensen zal ik maar zeggen maar ook daar steek ik liever mijn energie niet meer in….opmerkingen raken me soms wel, vaak niet meer… als mensen niet de moeite willen doen om zich in mij in te leven doe ik dat ook niet meer…. en dat geeft rust…. ik voel me er ook niet meer schuldig over….  daar staat gelukkig tegenover dat er ook heel veel lieve mensen in mijn leven zijn… die er voor me zijn als ik ze nodig heb, of naar me luisteren of gewoon heel hard samen met me lachen, vooral dát… lachen en genieten…. dat is zo belangrijk…..lachen is een levensbehoefte…. en ik heb veel vrienden….en die zijn allemaal ook nog eens heel erg leuk…..  bijzonder vind ik dat altijd….. dat er zoveel mensen met me verbonden zijn….. aan de andere kant, ik ben niet alleen mijn zieke lijf he… er is veel meer Paola dan dat…. tuurlijk is dat zieke lijf een spelbreker en maakt het vaak dat ik het leven knap lastig manoeuvreren vindt maar ik ben eigenlijk best een leuk mens *gniffel*… dus kom maar op… ik kan jullie hebben 🙂

kortom,  ik ben een beetje zoekende… naar wie ik nu nog ben…naar wat ik nog kan… en hoe ik verder vorm wil geven aan mijn leven met alle onzekerheden die er nu zijn…

Als ik morgen nog steeds ziek ben…

Wil je me dan niet vergeten,
als jouw leven verder gaat,
terwijl het mijne stil staat?
Wil je met me blijven praten,
ook als ik geen vragen stel?
Of stil zijn als het nodig is,
maar dan wel met mij samen?
Wil je me betrekken bij jouw leven,
hoe ziek ik me ook voel?
Wil je me vertellen wat je voelt
en wat je zoal meemaakt?
Wil je met me blijven delen
wat jou raakt en wat jou blij maakt?
Wil je me aan het lachen maken,
ook al doet dat pijn bij mij?
Wil je me laten voelen dat ik leef,
ook al is het vaak maar half?
Wil je me, hoe dan ook, laten weten
dat je nog steeds om me geeft?
Mij op jouw manier laten zien
dat mijn bestaan voor jou nog..
meerwaarde heeft?

Wil je morgen..
Als ik dan nog ziek ben..
Wil je dan nog steeds..
Ook al ben ik ‘mij’ niet meer..
Wil je dan nog.. bij me zijn?
Zelfs al is het in gedachten,
maar mag het dan.. hardop?

Nina
@moezijniszooo.blogspot.nl

 

daphenikgeluk

Werd wakker in de namiddag
En Elisabeth was er niet
Met mijn ogen gesloten door het huis gegaan
Want echt zien wil ik het niet
Ik had zo graag dat je wel hier was
Maar waar je dan ook bent
Ik hoop dat ik daar ook mag komen, ooit
En dat je mij nog kent

Oh Slaap zacht, Elisabeth
Slaap zacht, Elisabeth
Slaap zacht

Niet iedereen kan een held zijn
Er moeten ook mensen gered
De truc is dansen op de gulden middenweg
En dat red ik nog maar net
Is Niemand die vertellen kan
Waarom en waarom jij
En ik want ik ben er nog
Ik sleep me naar de voordeur
En dan kijk ik is de middenweg al vrij

zo indrukwekkend… en op het eind toch een traantje… ja zo ziet het eruit, niks engs, wel confronterend…iedere dag weer…maar toch ook gewoon mijn lichaam…

aan de andere kant ontzettend jeuk van de laatste zin over battles en stronger en weet ik veel wat voor strijdkreten… *jeuk jeuk jeuk* Ik geloof daar niet in…ik ken zoveel sterke vrouwen die geen enkele kans krijgen om beter te worden… en die zijn retesterk!

 

Fijne avond

onverwachts gisteren in het inloophuis naar de film the bucketlist geweest…. mooie film, nagesprek, en vinden dat je teveel aan het woord was en daar spijt van hebben…… that’s my life… altijd vinden dat je teveel bent…. gelukkig heb ik de hele dag om daar over na te denken op bed hier…want dat is het wel vandaag… op bed….gelukkig staat ie in de kamer, kan ik gewoon koffietijd kijken en nadenken over mijn zonden….het schoot net door mijn hoofd dat het compensatie is voor het vele alleen zijn… als ik de kans krijg moet ik praten met andere mensen… ik verzin het ter plekke *gniffel* maar toch, ik vind het naar dat ik het mezelf zo moeilijk maak…

right

dus…

Hier is mijn bucketlist…ik heb hem al een tijd, en heel langzaam probeer ik dingen af te strepen die ik graag wil doen…

“en ja, ik hou niet van panty’s, maar als je dan een bloot been doet, zorg er dan voor dat je egale benen hebt, met een bodyfoundation of zoiets”
 
aldus Fred van Leer over een bekende nederlander in een leuk jurkje…
ik vind Fred heus een leuke vent maar WTF?
 
dus….
 
ff serieus mensen…. bodyfoundation?
 
want wij vrouwen moeten egale benen hebben?
 
ik heb de memo gemist denk ik, ik mis wel meer memo’s maar ik schaam me echt diep…heb ik daar den ganzen zomer met mijn niet egale benen vol sproeten gelopen…en erger nog, foto’s van gemaakt…daar hebben mensen trauma’s van opgelopen… en ik wist het niet eens…. ik moet door het stof, dat snap ik ook wel….  en niemand van jullie heeft me gewaarschuwd dat dat écht niet meer kan… wel mijn benen onthaart natuurlijk maar dat was schijnbaar ook nergens meer voor nodig he, ik liep toch al ernstig voor lul met niet egale benen….dus op zich vind ik dat ook wel een dingetje he….dat u…mijn zg vriend, me niet even gewaarschuwd heeft… dat je denkt dat je vrienden hebt maar dat ze achter mijn rug dus de hele tijd heel hard over mijn onegale benen hebben gelachen… een dolk in mijn hart gewoon he….. en dat ik daar dan achter moet komen door Fred effing van Leer… lekker dan….
maar nu we het er toch over hebben, bodyfoundation…. is dat net zoiets als de zelfbruinende bodylotion? want dat heb ik ooit geprobeerd en toen ik heb ik twee weken met gestreepte oranje benen gelopen dus ik geloof niet dat dat zo’n goed idee was…. het stond me wel… ik rock dat gewoon he, gestreepte oranje benen… dat was nog in de tijd dat ik het belangrijk vond dat mijn witte sproetenhuidje een kleurtje kreeg… ja mensen, ooit maakte ik me druk over dit soort dingen, wat een gelukkig mens was ik toen…. wijsheid komt met de jaren….maar please,….zullen we gewoon een beetje gewoon doen… ik heb sproeten op mijn benen… het zij zo…  get over it! Dan hebben we het de volgende keer over het feit dat ik maar 1 borst heb… daar zal Fred zich wel helemaal een hoedje of vijf van schrikken….
🙂
sproetenbenen

Acceptatie

ik zat dus om drie uur vannacht al beneden… het zij zo! Vannacht nieuwe rondes nieuwe kansen… en ik lig vandaag toch op bed… na een intensieve dag, zowel geestelijk als lichamelijk en ik had al zoveel pijn gehad de afgelopen dagen…. het gaat niet zo goed… en dat is zwak uitgedrukt… dat wil zeggen, het gaat niet zo goed in mijn lichaam… in mijn hoofd gaat het een stuk beter… ik voel dat het genieten terug komt, dat ik weer blij wordt van een prachtige herfstdag… en dat er rust komt…het verdriet is niet weg maar ik voel me iets beter gelukkig…. ik doe een driedubbele schroef met flic-flac en 5 salto’s  in gedachten….dat zien jullie niet aan me maar in gedachten ben ik werkelijk van elastiek… ik dans ook erg goed in gedachten en daarnaast ben ik een getalenteerd zangeres… zo jammer dat ik dat niet met jullie kan delen want het is de moeite waard mensen… dat wat ik allemaal kan enzo….we dwalen af, het is niet netjes om op te scheppen over wat je allemaal kunt he…ook al is het dan in gedachten…maar ik voel me iets beter dus, dat zei ik…. helaas is dat voor mijn lichaam schijnbaar het teken om weer raar te gaan doen…erg raar… ik kreeg een verrassend slechte uitslag van mijn nieren twee weken geleden en ik moet over twee weken terug komen om te kijken hoe het gaat… als ik zie hoe ik er de laatste tijd bijlig, zit en hang beloofd dat niet veel goeds, laat ik het zo zeggen, als uitgeteld op de bank hangen olympisch was won ik goud,   maar we houden hoop dat het iets verbeterd is, ik moet het loslaten want ik heb het niet in de hand… net als met de kanker… het is er en je kunt alleen maar ondergaan, stapt u maar in de rollercoaster mylady… wij bepalen de snelheid…have fun!

maar voor het eerst in mijn leven voelde ik iets van onrechtvaardigheid naar mijn ziektes… ik zeg met de hand op mijn hart nooit waarom krijg ik dit allemaal, ik weet dat er bij iedereen wel dingen loos zijn en dat je niet verder dan de voordeur kijkt vaak… 1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker, dan kun je zeggen, waarom ik? maar ik zei altijd, waarom ik niet? waarom zou ik het een ander wel gunnen? maar twee weken geleden dacht ik voor het eerst terwijl ik alles zat te overdenken in het ziekenhuis, kan het nu niet eens een deurtje verder gaan? ik wil dit niet meer….in het ziekenhuis gelegen met zoveel pijn en nierfalen… weer thuis, net herstellende van een aanval van gordelroos op de plek waar mijn borst heeft gezeten…uitermate pijnlijk… en dan dit weer…  nierfunctie die nog slechter is dan toen ik in het ziekenhuis lag…….WTF?…. en geen duidelijke oorzaak….nog veel meer WTF….. en dus heb ik een week gehuild….. tranen met tuiten… en wanhopig mijn handen ten hemel geheven enzo… en ach en wee geklaagd en mijn wonden gelikt… ik was er maar druk mee…. ik vond mezelf retezielig… heel naar, want daar schiet je geen bal mee op, met jezelf retezielig vinden….  en dus heb ik me de week erna weer bij elkaar gepakt… klaar nu… en doorrrrr….. maar dat klonk een stuk makkelijker dan het was… want ik kan niet zoveel op het moment… ik lig vooral veel terwijl ik in mijn hoofd bedenk wat ik allemaal nog moet doen…. ook heel helpend Paool…. not!

Gisteren was een moeilijke lange dag… we gingen de as van mijn lieve vriendinnetje uitstrooien bij de zee….emotioneel heel zwaar en uitputtend, maar daarnaast zat mijn persoonlijke dilemma me ontzettend in de weg…. dat ik gewoon niet toe kan geven dat ik de rollator nodig heb…of de rolstoel…we moesten een eindje naar een strandpaviljoen lopen, dat kon ik wel vond ik…. daarna nog naar de zee en op de terugweg bleek dat ik niet meer kon… ik liep op reserves van reserves… zo ellendig… en mijn lief ging naar de auto de rollator ophalen zodat ik verder kon…iedereen moest wachten op mij….wat ongelooflijk lastig vind ik dat… die dag ging niet om mij, die ging om de as uitstrooien,  en om haar lief en haar ouders…. en nu zat ik daar weer aandacht te vragen… ik was zo boos op mezelf, ga in die rolstoel zitten doos… maar zo werkt het niet….. en daarna kwam Rob terug met rolstoel in plaats van de rollator…ik wil niets horen, zitten zei hij… hahaha… right… zitten… en aanwijzingen geven, en zeggen dat ik heus dit stukje wel kon lopen en dat ik zelf wel kon rijden… ik heb nog een lange weg te gaan…dus…….. maar je kunt een rollator nog zo leuk opleuken, het blijft een rollator…..om over de rolstoel maar te zwijgen….de week ervoor had ik ook al een belachelijk eind gelopen omdat ik het ding niet me wilde nemen….. naar het ziekenhuis? OK… naar een high tea in de stad? not so much… maar ik moet er heus aan…want dit is namelijk niet meer leuk…niet voor mij en zeker ook niet voor de mensen om me heen…denk ik… vul ik vooral in ook…… ben ik ook goed in, invullen en denken voor een ander…. en dan vooral hoe ontzettend irritant mensen me wel niet vinden, ik denk nooit, goh die mensen denken vast, wat een leukerd is Paool maar altijd, heb je haar weer met haar ziektetjes en aanstellertjes….. terwijl ik zelf dus echt never nooit zo over iemands verdriet en ziektes denk… leer toch eens van jezelf houden zei laatst iemand tegen me… vond ik wel mindful en opzoeknaarjezelferig en ik giechelde wat in mezelf… tuurlijk, ik ga maar eens mindful een paarse drol haken ofzo maar ze had wel gelijk natuurlijk… dus dat staat op de agenda…practice what you preach… want ik zeg namelijk al heel lang dat ik moet gaan zien dat een hulpmiddel mij iets oplevert, dat ik meer kan door hulpmiddelen… echt ik weet alles zo goed….nu nog handelen…  ik zie iedereen met de ogen rollen gewoon…. misschien helpt het als jullie tegen me zeggen dat ik niet mee mag als ik niet in de rolstoel ga zitten… want nergens meer aan deelnemen is mijn allerallergrootste angst………

pimp my ride

pimp my ride

 

 

ik heb van je gedroomd

ik zag je staan

ik weet niet waar het was

ik kon je niet bereiken

je lach was parelend als altijd

je ogen straalden

je gaf licht

je bent dus niet veranderd

we spraken niet

we hebben geen woorden nodig

je was er

zoals je er altijd bent

het gaat goed met ons

jij daar

ik hier

maar altijd

samen

(gedicht by revitalis)

 
 

 

Daphne en Paola

Samen een knetterijsje eten… en vooral heel veel en heel hard lachen…

 

Vandaag vier ik je leven, omdat ik intens dankbaar ben voor het verschil dat je in mijn leven hebt gemaakt, ik mis je zo erg… maar ik koester de mooie herinneringen!
Vandaag zou je 37 zijn geworden…

Een schuldgevoel is een gemoedstoestand waarbij het geweten een mens plaagt met een onaangenaam gevoel over een bepaalde gedane of juist niet gedane actie. Het wordt vaak gevolgd door gevoelens van berouw of spijt. Schuldgevoel is een gemoedstoestand die men zichzelf oplegt.

ik weet dat het nergens op slaat he… totaal niet… maar het vliegt me soms zo aan…. dat ik me schuldig voel dat ik nog leef…. dat Daphne moest sterven en ik niet… hoe werkt dat in het universum… at random kies je mensen uit? Ik heb me zo schuldig gevoeld tijdens Daph’s ziekte, dat ze alleen maar slecht nieuws kreeg… en dat ik daar dan zat, weliswaar gehavend maar ik was er nog…. en dan dacht ik, hoe kan ik je nou in hemelsnaam steunen als ik wel kansen kreeg? En echt, ik ben er wel geweest he… op dat punt dat doodgaan een bevrijding kon zijn, dat ik dacht tijdens de chemo, ach, ik vind jullie allemaal heel lief maar als ik niet meer wakker wordt is het goed zo….  maar dat ging weer over… er kwam weer een streepje licht na een tijdje…. zij kreeg die kans niet…. nooit… geen moment…. het maakt me zo boos… maar ook zo verdrietig….. en hee ik weet dat het rationeel nergens op slaat he… dat mensen pas zeggen, godsamme dat was een goede vriendin, ze ging helaas ook dood…maar dat is maar goed ook want nu konden ze elkaar pas écht steunen…. daarmee doe ik mezelf en onze vriendschap zo enorm tekort….ik weet het he….maar ik had het haar ook zo graag gegund… hoop… en nog mooie jaren met alle lieve mensen om haar heen…en hoe moet dat dan voelen als je helemaal niet ziek bent… dan vind ik het toch ook niet raar?…. maar wij hadden samen kanker…….dat verbond ons nog meer….. het voelt alsof ik niet mag rouwen van mezelf… ik moet sterk zijn en blij en gelukkig want ik ben er nog…ik doe overdreven positief en lach me door de dagen heen terwijl mijn hart huilt….  daarmee ga ik voorbij aan het allesoverheersende verdriet dat ik heb dat ik haar zo mis….. ik was zo bang dat ik mijn manier van omgaan met dit soort dingen kwijt was omdat ik niet meer echt blij ben…. ik kon echt altijd weer iets zien waar ik gelukkig door werd…… al was het maar een zonnestraal… een vlinder, een bloemetje of gewoon een knuffel van mijn katten….. nu moet ik mijn best doen dat te zien…. ik moet me er toe zetten… zo raar en het maakt me bang….

is dit nu rouwen?

ik denk van wel….

misschien moet ik dat maar eens gaan doen

rouwen

Ik val…

zoveel lieve kaartjes, berichtjes, appjes, knuffels, liefs… dankjewel… maar dan ook echt!….gisterenavond lag ik buiten op mijn ligbed de wolken te breken, en te bedenken dat alles allang bijzonder was enzo… het was eindelijk afgekoeld en ik heb twee uur buiten gelegen, vogeltjes floten, vissen zwommen in de vijver, zwaluwen vlogen hoog in de lucht, en er was buiten dat een ongelooflijke stilte……en opeens liepen er dikke tranen over mijn wangen…. alles was allang bijzonder, en ik ben de strijd met de beatles en de buren allang kwijt als ik die ooit al had, maar opeens heeft het zijn glans verloren en moet ik weer op zoek naar mijn eigen ijkpunt… het elke dag genieten omdat iedere dag nieuwe rondes en nieuwe kansen geeft…mijn grote kracht, altijd op zoek naar het positieve puntje dat ik uit ellende kan halen… van een drol een gebakje maken, mijn motto….  maar opeens voel ik dat mijn optimisme onderuit geschoffeld is, dat de zon veel te hard schijnt, de mensen te vrolijk zijn, de muziek te luid is en ik te hard lach… en die drol gewoon een drol is…..

het is tijd voor rouwen… voor het toelaten van mijn gevoel… ik kom langzaam uit de bubbel die ontkenning heet en het zuigt… bigtime… maar ik weet dat ik hier doorheen moet anders kan ik niet verder… ik was zaterdag op een feestje en ik werd inwendig gillend gek…. waarom dansen mensen en lachen ze? mijn vriendinnetje is gewoon dood… stop ermee… en dat past zo niet bij me he, ik kan heel erg genieten van het geluk van anderen…. en ik probeerde het echt, meedoen, blij zijn, ondanks de verschrikkelijke hollandse hits muziek waar ik ontzettend agressief van wordt maar dat een andere keer… het lukte me niet en ik denk dat dat de omslag was…. ik kan nu even niet aan andere mensen denken, ik ben druk… met mijn eigen verdriet, verdriet dat zo groot is dat ik er bijna in verzuip…er is geen ruimte voor die dingen, sorry mensen… het komt vast weer terug want ik bezit over een ongezonde veerkracht (harhar) maar voor nu… ik leef met iedereen mee, ik ben blij voor al jullie geluk en ik ben er als jullie me nodig hebben maar nu heb ik jullie  nodig… om me op te pakken als ik val… want ik val…. en ik ben nog niet op de bodem… dus als iemand straks even een touwladder naar beneden gooit kom ik weer omhoog he… en jullie kennen me, het zal wel veel vallen en opstaan zijn…letterlijk… maar ik kom er weer uit… ik kan niet dood, leeg en verdrietig blijven want dan had ik net zo goed zelf dood kunnen gaan…… en tot nu toe is dat niet zo… alles heeft een reden zou Daphne zeggen…en ik ga door met haar leven in mijn leven….. met haar naast me, zodat ik de dingen met haar samen kan blijven doen… doorleven zeg maar…..maar tot die tijd moet ik even uitzoeken hóe ik dat ga doen…

het is tijd om te schuilen…

Als je schuilen wilt
Als je een schouder zoekt
Maar je vind hem niet
Als je huilen wilt, als je schreeuwen wilt
De wereld, de schuld van jouw levensgroot verdriet

Trek dan je kraag op, steek je hoofd maar recht tegen de wind
Laat je niet raken
Ze gaan je niets maken
Wees er niet bang van, waarvoor dan? Loop door man!

En kom dan bij mij
Kom dan bij mij
Kom dan bij mij
Kom dan bij mij

MisIkJou

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet in de aarde, niet in die kist.
Niet bij die bomen in de ochtend mist.
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet bij die steen daar, die lange rij.
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij.
Nee vandaag begraaf ik jou in mij.

Dan kan ik met je praten en antwoord geven.
Dan blijf je leven in mijn leven.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn voeten en loop met mij.
We gaan naar huis toe, wij allebei.
Vanaf vandaag leef jij in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Ik zal je niet zoeken waar je nu bent.
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.

We zullen lachen en weer plannen maken.
Ik zal met je slapen en met jou ontwaken.
Neem mijn mond en lach met mij.
Neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen wilde, doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.

Haal weg dat kruis en al die bloemen.
Verscheur de krant waar in ze jouw naam in noemen.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.

Ik zal twee levens leven.
Met jou in mij.

(Belinda Meuldijk)

Kijk ons nou, zo jong… zo gelukkig….vondelpark 2001 denk ik… heel langzaam komen er barstjes in de bubbel…. missen doet letterlijk pijn….

daphenikvondelparka

Fotogeluk 28-6

day280615

Op de 1 of andere manier waren kuiltjes in de wangen voor mij iets wat me erg bezig hield in mijn jeugd, ik ging iedere avond slapen met mijn vingers in mijn wangen gedrukt omdat iemand me verteld had dat dat zou helpen 🙂 Ha, to be young again LOL…

maar goed…nooit gekomen die kuiltjes… tot nu… ik weet dat het lachrimpeltjes zijn en ik ben er retetrots op mensen, want dat zegt dat ik heel veel lach in het leven… ik tel zeven streepjes en ik noem ze kuiltjes…

en ja… soms moet ik zelfs lachen als ik heel verdrietig ben…

en dan ziet dat er zo uit schijnbaar..

nevertheless… ik lach want ik besta!


By the way, I’m wearing the smile you gave me

FuutFuut

goh, zo werkt dat dus… mijn hersens vinden dat het tijd wordt dat ze terugkomt van vakantie en hier chocomel komt drinken en m&ms eten…. hoe is het mogelijk dat ik zo in de ontkenningsfase zit… ik kan gewoon niet huilen….of nauwelijks, en iedereen die me kent weet dat dat niet echt normaal is he…. maar ik zit vast…iets blokkeert me…ik zit in een levensgrote bubbel waarin dit alles niet gebeurd is… gewoon niet…..het werkt so far hoewel er langzaam barstjes in komen, die ik uit alle macht probeer te plakken…

en aan de andere kant is daar mijn lijf die nog nooit zo hard gefloten heeft… het is klaar Paool… je hebt gedaan wat je kon maar nu moet je aan jezelf denken… en om de 1 of andere stomme reden betekent dat enorm veel pijn.. ik kan alleen nog maar op mijn bed liggen…en ik ben zo boos…zo ontzettend boos…. ik vind mijn lichaam het stomste lichaam ever…. en ja ik weet ook wel dat ik heel ergens anders boos over ben en dat ik heel goed kan relativeren en onder ogen zien dat dit er aan zat te komen maar moet het met zoveel pijn? Got the point,going to get the t-shirt… move on graag…

Mijn relativeringsvermogen is op vakantie…samen met mijn iedere dag is een feestje gevoel…

en dus vind ik alles stom

vooral mezelf!

ik wilde dat ik ook even op vakantie kon… maja… ik neem mezelf altijd mee he… zo jammer… is er al een maatschappij die astrale reizen aanbiedt? 🙂

/zieliggedoemodeuit

 

uitgeteld

En nu?

maandenlang over je fysieke grenzen gaan… dat kan niet ongestraft… dat weet ik… maar zoals ik altijd zeg tegen iedereen dat ik er voor kies om het toch te doen is heel bewust omdat ik tijd met hen door wil brengen. Daar heb ik goed over nagedacht, en het voelt goed… in het geval van mijn lieve vriendinnetje was daar niets te kiezen… ik was er… altijd, zowel fysiek als via de app… en mensen waren/zijn bezorgd om me… dat snap ik… en ik zie het ook gebeuren he… dat instorten…

twee weken geleden was het er opeens, een hele week lang wist ik niet meer waar ik het zoeken moest van ellende maar ik moest door… Daphne had me nodig, maar ik besefte zo goed dat ik zo niet door kon gaan… maar wat dan? En dus ging ik naar het inloophuis, even de zinnen verzetten dacht ik… het er niet over hebben dacht ik…. right… dacht ik…

en dus had ik het erover… wel twee uur lang… zoveel intens verdriet….en kwam de lieve mevrouw die yogalessen geeft naar me toe met de woorden dat ik de volgende dag bij haar langs moest komen om te  kijken of ze me helpen kon…. zo lief!! En dat kon ze… ik ben er vrijdags geweest… heb tips gekregen om te ontspannen, om goed adem te halen, en ze gaf me een reiki behandeling… buiten in een ligstoel in de zon onder de parasol….. zo heerlijk… en het hielp… ik kon er weer even tegen… niet wetende dat Daphne drie dagen later al zou overlijden… het heeft mij door die laatste fantastische dagen met haar heengetrokken, ik had ze nooit willen missen… wat een cadeau, zoveel mooie dingen tegen elkaar gezegd, zoveel gelachen, zoveel mooie momenten, zoveel liefde, … maar ook zoveel tranen over het gemis dat er aan zat te komen, de woorden van troost, van vertrouwen… ik wentelde me erin… ons kleine groepje wentelde zich erin…..en we zagen ook dat het klaar was, dat ze het zo ontzettend zwaar had en dat leven lijden werd, en toen ze maandag stierf op de manier zoals ze zelf wilde voelde ik alleen maar dankbaarheid dat het zo mocht gaan… omdat het onvermijdelijk was he…niet het feit dat ze moest sterven, daar ben ik nog steeds zo ontzettend woedend over… schijnt er ook bij te horen… mevrouw kübler-ross kan trots op me zijn…

Daarna kwam het regelen van de crematie, wat een fijne week was dat en wat ben ik trots dat ze had bedacht had dat haar beste vriendinnen elkaar nodig hadden en haar familie ons… ik denk dat het gelukt is om iets moois van haar afscheid te maken en dat we haar leven gevierd hebben samen afgelopen zaterdag… dat ze daar stond, tussen de zonnebloemen en wij om haar heen zaten in een kring…het lukte me om ons verhaal te vertellen tijdens de dienst… zoveel mensen die later naar me toe kwamen om me te zeggen dat ze het zo mooi vonden, dat ze begrepen wat ik wilde zeggen, dat ze hoopten ook ooit zo’n vriendschap te hebben, zelfs via via hoorde ik nog zoveel lieve dingen.. niet alleen over haar maar ook over mezelf… echt, zo lief, en het maakt me zo gelukkig…wat fijn dat mensen de moeite nemen om dit soort dingen tegen je te zeggen… het helpt me… het maken van het bedankkaartje, waarvan ze zei, doe maar wat je wil..ik weet zeker dat het mooi wordt… echt, zoveel vertrouwen….en het lukte… zonder stress en gedoe was het kaartje in 1 avond klaar…

En nu is het donderdag… ik heb haar al 5 dagen niet meer gezien… omdat het niet meer kan….. dus wacht ik op verdriet dat komen gaat, op rouw, op afscheid nemen……en het komt niet… ik zit in een soort vacuum, voel weinig, kan niet huilen, ik slaap nauwelijks, een soort serene rust, stilte voor de storm, alsof ik in het oog van een tornado zit…….op een dag gaat dit mis, dan moet ik het onder ogen zien… tot die tijd kijk ik mijn harde schijf af op tv, haak ik, lees ik, lig ik veel op mijn bed beneden omdat mijn lijf al aangeeft dat het niet meer kan…ik probeer mezelf een beetje te verwennen… en hoop dat het helpt als het onvermijdelijke missen gaat beginnen…mijn gebroken hart weer moet gaan helen…

lieve vrienden… zijn jullie er tegen die tijd? Ik ga jullie zo nodig hebben!

daphnehoekje

Dag mijn lieve meisje…

vanmiddag om 3 uur is mijn lieve vriendinnetje overleden….eindelijk mocht ze slapen…. precies zoals ze zelf geregeld had… op haar manier… ik ben zo trots op haar!! Zo krachtig en stoer… ik heb zoveel van je geleerd lieve Daphne en ik neem je mijn hele leven mee in mijn hart… zo intens dankbaar dat je in mijn leven was…maar dat ik nu nooit meer met je kan knuffelen en je vast kan houden vind ik zo zwaar… maar als jij zo krachtig met je leven en je dood om kan gaan, kan ik verder leven met jou naast me… want dat lijntje houden we… je gaat het druk krijgen als mijn engelenbewaarder… want je kent me he… altijd gedoe!! Wie weet kan ik opeens wel lekker koken ofzo… je weet het maar nooit
Als mijn belletje rinkelt weet ik dat jij het bent… hoe mooi is dat!

en wij wisten het he…dat alles allang bijzonder was… en dat niets meer aparter en unieker hoeft… want dat is het namelijk allang!! Als je het maar wil zien…
Dag mijn lieve prachtige mooie meissie!

 

10850331_1635385720010483_742876596_n

He hallo!
Kijk mij eens het gras zien groeien
En iedereen maar denken da’k niks doe
Maar niets minder waar
Want al ben ik dan niet klaar
Ik ben de wedstrijd met de Beatles en de buren moe

He hallo!
Kijk mij eens de wolken breken
Liggend op mijn rug hier in het gras
Verslagen maar preciezer
De gelukkige verliezer
Van wat een wedstrijd met de Beatles en de buren was

Alles moet aparter dan apart
Alles moet unieker dan uniek
Alles moet bijzonder
En dat alles maakt dat alles weer moet

Alles moet aparter dan apart
Alles moet unieker dan uniek
Alles moet bijzonderder dan
Alles wat allang bijzonder was

Afscheid nemen…

what’s on your mind vraagt facebook me al een paar dagen…. en ik was stil… heel stil…niet omdat er niets on my mind was, vooral niet zelfs,  maar omdat ik maar met 1 ding bezig ben nu, zoveel mogelijk bij mijn lieve vriendinnetje zijn of er voor haar zijn op welke manier dan ook… hier op mijn blog ben ik al een tijdje stil… het kon niet anders…geen desinteresse, geen onwil maar dit zijn zulke heftige maanden dat er even niets anders meer kan zijn, in het begin kon ik nog wel een foto plaatsen maar de laatste tijd is zelfs dat niet meer belangrijk, ik slaap nauwelijks, ik heb intens veel verdriet en voel zoveel onmacht en wanhoop bij vlagen dat ik er bijna in verzuip…. en ik kan ook niet een leuk verhaaltje schrijven nu terwijl er van die onvoorstelbare dingen in mijn leven gebeuren…. dus ben ik stil… maar het voelt niet goed, ik heb onrust… het komt omdat ik op adrenaline leef hoor ik van mensen die het kunnen weten… ik kan geen rust vinden in de afleidingen die ik zoek, lezen… wat lees ik in hemelsnaam? een filmpje kijken is bijna funny… steeds terug moeten spoelen omdat je de draad kwijt bent.. haken.. ook zoiets… achteruit haken is wat ik doe (lees weer uithalen), ik ben nog net zo ver als een paar weken geleden… ik heb een spanningsboog van 2 minuten op het moment…. afwassen, lezen, afstoffen, douchen, ik ren van hot naar her… en uiteindelijk doe ik helemaal niks….kortom… er is zoveel onrust in mijn lijf… ontspannen is iets waar ik vaag een herinnering aan heb…ik wil bij haar zijn of iets voor haar doen of wat dan ook… al het andere is triviaal…

maar er is ook zo’n rijkdom in mijn hart, zoveel liefde, zoveel warmte en zoveel mooie woorden…  hoe ongelooflijk mooi is het om de laatste tijd die zij op aarde heeft met haar te mogen delen in zo’n warm bad van dingen uitspreken, elkaar vasthouden, samen huilen maar ook samen heel hard lachen, haar knuffelen als ze weer heeft moeten spugen… alles is ontdaan van opsmuk of theater of uiterlijk vertoon…. wij zitten samen in een cocon…liggen in elkaars armen zonder gene, zonder waardeoordeel, gewoon omdat het zo voelt op dat moment… en de dingen die ze mij meegeeft, haar liefde voor mij, ik wentel me erin… ze kleurt mijn leven zoveel mooier… en dat zeg ik haar ook… ik wil dat ze weet dat mijn intense verdriet is omdat ik dadelijk zonder haar verder moet en dat ik verdriet heb óm haar en niet dóór haar… ik kan het niet vaak genoeg zeggen… en ik wil ook dat ze weet dat ik er wel weer bovenop kom, dat er mensen om me heen zijn die er voor mij zijn als ik dadelijk instort, dat ik er voor de anderen ben die ook verdriet hebben… mijn lief die wankelt omdat hij het ook even niet meer weet, wij zijn er voor elkaar, dat weet ik….. en dat ik haar nooit vergeet, dat ze in mijn hart zit, en dat ik zo’n bewondering voor haar heb om wie ze is en wat ze doet… wat een rijkdom om zo’n vriendschap te mogen meemaken… ik hoop dat iedereen in zijn leven dit ooit mag voelen…

wij zijn soulmates…en ik haat dat woord he, maar ik kan geen andere term vinden die het omschrijft, alles schiet tekort, we leerden elkaar kennen door Acda en de Munnik, helemaal in het begin van het acda en de munnik dans en showorkest…door de muziek verbonden, alle theaters van nederland leren kennen ;-), het was vriendschap op het eerste gezicht… en toen kregen we ook nog allebei kanker, hoe bizar kan het lopen…ik hoop dat ik nog even door mag, garantie tot de deur zeg ik altijd, maar tegen haar kanker was niets opgewassen….. en in het jaar dat onze grote muziekliefde besloot er mee op te houden moeten we ook afscheid van elkaar nemen… het gaat snel, veel te snel voor mij maar ik zie dat het niet anders kan… ik moet loslaten om haar te laten gaan…… ik gun haar dat… maar ondertussen hoop ik heel egoïstisch dat het nog niet voorbij is… ik ben ook maar een mens he… en loslaten is niet echt mijn sterkste kant zoals iedereen die me kent weet…

ik wilde dit eerst niet schrijven, hoe kan ik over jou schrijven zei ik tegen je, en jij zei, je schrijft over jezelf en ik ben toevallig het onderwerp, gewoon doen, ik vind het niet erg, fijn zelfs als je het wel doet…. en het moet eruit, ik wil dat mensen weten dat mijn leven op de kop staat en dat ik ze straks hard nodig ga hebben… heel hard… en dat ik hoop dat ze er voor me zijn……

een paar weken geleden hadden wij een verwenmiddag en daar werden foto’s van ons gemaakt… gisteren kreeg ik ze… zo mooi, ik heb niets met mezelf op foto’s maar in deze foto’s zie ik alleen ons geluk en onze liefde… wat een mooi cadeau…

11420079_1635385726677149_384968820_n 11536831_1635385773343811_945885848_n

lieverd, ik hou zo ontzettend veel van je!!!

22 maart

papa4

You were the man who loved me first
The one who sat me on your knee.
You kissed my cuts and gave me hugs
And built that house up in the tree.
Even when you scolded me
You let me know your love
You told me all I need to know
About the stars above.
Thank you dad for all you did
And for loving me.
You showed me just how special
A fathers love can be.

ik heb er weer zin in…

veel gebeurd in mijn leven… ik was even niet heel gemotiveerd om hier te schrijven of foto’s te plaatsen… ik maakte ze wel… maar als ik dacht aan het gedoe om ze te plaatsen was het al weer weg… druk in mijn hoofd… pijn in mijn lijf en een beetje klaar met alles… maar het roer moet om, lang genoeg gesipt… het wordt weer tijd voor mooie foto’s, leuke dingen opschrijven en genieten van het leven…

dus hier ben ik weer 🙂

Op zoek naar…

okee ik loop dus ergens tegenaan… niet letterlijk he….hoewel… dat ook vaak maar daar gaat het nu even niet over, to the point, to the point Paool… waar het nu even om gaat is het feit dat ik dus 1 borst heb… niet om dramatisch over te doen, het is wat het is he mensen… maar, ondanks dat ik me aan het orienteren ben over een reconstructie is dat even nog in de ijskast gestopt, ik ben er nog niet aan toe, het is zo’n heftige zware operatie, zeker omdat ik geen siliconen wil, en dus een deep flap operatie wil: https://www.kanker.nl/hillechien/blog/752-diep-flap-operatie en dat op zijn zachtst gezegd nogal een happening, en ik heb niet zoveel bij te zetten qua energie etc met al mijn gedoetjes he… en heel gek maar ik begin me ook een beetje te verzoenen met mijn lijf… ik vind het nog steeds niet jofel om het te zien maar de dagen dat ik niet wilde kijken of als ik wel keek de tranen in mijn ogen voelde prikken zijn wel weg merk ik…

maar goed, waar ik dus tegenaan loop, ik heb een hekel aan de borstprothese die ik heb, het is warm, broeierig en als ik hem gebruik en ik kijk naar beneden zie ik dat ik er achter kan kijken…het sluit niet aan, voelt onnatuurlijk en ik voel me net als met mijn pruik…dat ik net zo goed neptiet op mijn jurkje kan zetten…. ik kan sowieso niet tegen strak gedoe en warmte aan mijn lijf op het moment dus als ik hem aan heb is ie vaak na een uur weer uit, drama……ook irriteert het allemaal heel snel aan mijn geopereerde kant… zeker met dat hematoom iedere keer…maar mijn andere borst wil ik wel graag een beetje gezellig hebben….. en nu ben ik op zoek naar een bh met maar 1 cup ofzo…of een andere oplossing… ik vond wat dingen maar die bedrijven bestaan niet meer en waren ook niet voor mijn portemonnee… sowieso zijn de meeste bh’s voor mensen met borstkanker heel erg duur… heeft iemand een idee? en nee ik kan niet zelf knutselen he… misschien moet ik op zoek naar die korte topjes… soort sportbh’s…

iemand het ei van columbus? het gaat me dus niet om prothesebh’s…die vind ik wel… maar er moeten toch meer vrouwen zijn die niet kiezen voor een prothese? of in ieder geval vaak niet en nu even niet….

BlackList

ik ben al een paar dagen een klein muurtje aan het opbouwen…

omdat ik mezelf een beetje meer wil beschermen, verwachtingen die ik van anderen heb aanpassen… het is nodig merk ik, ik ben zo’n overgevoelige muts,… en dan kan een opmerking die echt absoluut niet zo bedoelt is toch heel pijnlijk overkomen…omdat ik dan toch op een andere manier ergens in sta of het gevoel heb in de steek gelaten te worden… dat ligt voor het grootste deel aan mij… dat weet ik ook wel…. de altijd zo stoere Paool zal dat allemaal heus wel begrijpen toch?… en ja, klopt, ik snap het…. maar het doet wel zeer…en dus moet ik daar zelf iets aan doen…

even een beetje afstand, pas op de plaats… kijken hoe ik er verder mee moet…

daar ben ik druk mee…

nee, niks ernstigs he.. gewoon om even te laten weten waarom ik stil ben…..ik ben mezelf aan het uitvinden ofzo… rust in mijn hoofd wil ik… even wat minder prikkels… begrijpen waarom ik zo reageer…

Paola 2.0 zeg maar….

en please please please, zeg niet dat ik positief moet blijven… dat  vind ik dus ook uitermate kwetsend, het geeft mij het gevoel dat ik dat niet ben, niet goed bezig ben en dat ik dat schijnbaar nodig heb… ik ben namelijk heel positief en blij en gelukkig over het algemeen…al zou je dat nu even niet zeggen lately (harhar)

die opmerking staat op mijn blacklist voor 2015!!

ik wil hem niet meer horen…gewoon niet!