Spannende verhalen

liefste en ik zitten in het theater… we hebben er zin in… verwachting roezemoest door de zaal heen, heerlijk, allemaal mensen die in afwachting zijn van een fijne avond uit…  tot ik recht achter me keihard twee mensen hoor praten, mannen van een jaar of 25 gok ik…maar ik durf niet om te kijken, zeker niet nadat ik de conversatie volg… en believe me, je kon het niet niet volgen… aan de andere kant, ik geef toe, ik mag graag meeluisteren met dit soort dingen… het is een afwijking, I know…. maar het is leuk….man 1, laten we hem Frits noemen vroeg zo eens wat dingen en man 2 (Fruitig? God wat slecht, Frits en Fruitig Paola, djeez… een carriére als cabaretier zit er voorlopig niet in) maar zeg maar dat hij Tjeerd heette… Okay, we zijn er, setting check, namen check….. gaan we nu over naar wat er zich achter mijn rug afspeelde…

Frits: “maar het is nu dus uit?”
Tjeerd: “ja dat is allemaal niet heel duidelijk, ze heeft wel aangegeven dat ze vrienden wil blijven en het is aan mij of ik daarmee om kan gaan.. zij kan dat wel”
Frits: mompel mompel
Tjeerd: “hoewel, dát zeg ik nu wel, dat zij dat kan…hmmm hoe leg ik dat nu uit zonder al te plastisch te worden… hmmmm, laat ik het zo zeggen, haar hoofd zegt dat ze dat kan maar haar lichaam zegt iets heel anders”

Ik ben inmiddels op zoek naar een camera want dit kan niet echt zijn…en ik probeer niet naar mijn lief te kijken want ik weet dat ik dan heel hard in de lach schiet, ondertussen hoop ik dat meneer Lohues nog even op zich laat wachten, hoe leuk ik hem ook vind maar ik wil meer horen van Tjeerd en zijn onbekende lief..

Frits: “mompel mompel”
Tjeerd: “ze kan het allemaal goed verwoorden en ze weet het gewoon even niet maar haar lijf zegt hoe ze er echt over denkt, ze denkt met haar hoofd en ik denk dat je dit soort keuzes met je hart moet maken”
Frits: “mompel mompel”
Tjeerd: “het was ook zo bijzonder, we waren gewoon collega’s en op een dag gingen we wandelen… hoe zeg ik dat… nah, we gingen als collega’s het bos in en we kwamen er anderhalf uur later als geliefden weer uit”

ik zweer het mensen, waar gebeurd, cross my heart and hope to die…

Op dat moment gaat het doek op en het licht uit…bummer! Maar wie weet, straks verder?  We genieten enorm van Daniel, hij praat zo makkelijk en leuk en zijn liedjes maken me gelukkig… wat hou ik van de intieme sfeer die hij uitstraalt…heerlijke fijne avond, ik vergeet Frits en Tjeerd totaal… tot na de pauze… wij komen de zaal weer in en zij zitten er al en praten door alsof ze niet gestopt zijn, sterker nog, ik vrees dat ze niet gestopt zijn

Frits: “heb je het verder nog aan mensen verteld dat het uit is?”
Tjeerd: “nee, ik wacht het liever even af, want het is allemaal nog zo onduidelijk, misschien komen we wel weer bij elkaar en moet ik dat weer uitleggen”
Frits: “mompel mompel, ja snap ik en mompel”
Tjeerd: “ik heb het alleen jou en nog een vriend verteld”

ik kijk mijn lief aan en ik zeg heul zachtjes, ja en 850 mensen in het theater maar wie boeit dat nu, ik zie inmiddels meer mensen gniffelen…

Frits: “nou, ik zal er niet over praten hoor, je kent me, ik zou dat nooit doen en ik hou het voor me”
Tjeerd: “ja want het gaat wel over haar en ik wil dat niet zomaar doen he…”

right, dacht ik gniffelend you could have fooled me…maar Frits houdt het misschien wel voor zich maar  ik ga erover bloggen, ik heb geen geheimhouding beloofd en als Tjeerd dit op volume hardrock in een vol theater kan bespreken is het algemeen goed geworden…

Tjeerd eindigt met de woorden dat hij er vanuit gaat dat het nog weer goed komt

mijn lief kijkt me aan en ik hoor hem zeggen “papleppels” en hij mompelt nog niets van “wiesneuzen”, “wie bespreekt zoiets in een vol theater?”
Ik grinnik wat voor me uit en zeg dat er een blogje inzit…ja dat vreesde hij al… en toen ging het doek op en het licht uit en ging ik luisteren naar “Op fietse” en “hier kom ik weg”….

Mooi! Maar het voorprogramma en het pauze entertainment was ook de moeite waard

🙂

De Notenkraker

Gisterenavond was het eindelijk zo ver… een bucketlistitem dat ik eindelijk af kon strepen…ik stelde het altijd uit, liefste wilde niet mee en ach dan gaan we toch ergens anders heen… toen ik ziek werd zette ik het op mijn bucketlist… maar het werd pas echt belangrijk toen Daphne ziek werd… ze spoorde me aan om twee kaartjes te kopen waarbij ze zei dat ze graag meewilde maar dat ze niet kon beloven dat ze er dan nog was….

dus….

helaas mocht het niet zo zijn…

ik besloot wel te gaan, desnoods alleen maar ik bleek mijn mams er heel blij mee te maken 🙂 die houdt net als ik van dans en dus zaten we gisteren opeens bij de Notenkraker door het Oekraïens Staats Opera en Ballet Theater…

wow…

rij 4 bleek rij 1 te zijn omdat de eerste drie rijen weggehaald waren in verband met het orkest in de orkestbak… hoe gaaf…. onvoorstelbaar gaaf zelfs… ik heb zo ontzettend genoten…ondanks dat ik een ontzettend zeer lijf had en zo moe was dat ik eigenlijk op bed moest liggen als ik verstandig was…maar ik vind verstandig zijn soms ontzettend stom… en als ik altijd verstandig doe kom ik nergens meer… en tijdens de kerstdagen ben ik lekker thuis en kan ik gaan liggen wanneer ik wil 🙂 dus dan stort ik maar gezellig in… dit had ik echt niet willen missen…

Ik ga zeker weten vaker naar ballet… nu was de muziek van Tsjaikovski ook prachtig en luchtig, het is zo’n zoete kersterige voorstelling… ik hou d’r van!!! 2015-12-22_13.31.15

PS ook heul prettig: ik ben niet in de orkestbak gepleurd!! Had zomaar gekund he… en dat was by the way maar goed ook want het was heus diep… om nog maar te zwijgen van al die instrumenten die ik onderweg tegen zou komen…

weer thuis… wat een ontzettend fijne avond… geweldig fijn bandje he… De Dijk rules, dat wist ik al jaren maar ja, het leven zat ff in de weg…niks aan te doen…. des te fijner was het om vanavond gewoon weer eens keihard mee te zingen en te dansen voor zover mijn stoel dat toeliet… ontroerend was de muisstille minuut stilte… maar ook de mooie teksten, prachtige liedjes met een dubbele betekenis na gisteren….. er hing een bijzondere mooie sfeer….maar ook gewoon keihard dansen op de vulkaan…. yep ik zat vooraan… niet omdat ik dat zo nodig wilde maar ik had niet zoveel zin om de hele avond tegen de kont van iemand anders aan te kijken he… tenzij het de derriere van Huub himself was… want daar had ik voor betaald he *gniffel*
 
maar het was mooi, ongeveertig jarige vrouwen die weer meisjes waren en probeerden met Huub op de foto te gaan… Je bent zo weer 18, blijkt maar weer…. en dames die erg veel  moeite deden om contact met hem te krijgen… ik hoefde daar geen bal voor te doen, behalve in de rolstoel zitten…hehe, aan het eind kwam hij naar me toe en gaf me een hand en een big smile…Ha! zo doe je dat dus…
 
Later is nu zoals ik altijd zeg…. later is nu!

 
Waar wil je op wachten?
Tot je wat zeker weet?
Alsof dat bestaat en
Zekerheid geeft
Is niet elke seconde
Een mogelijk uur U?
Waarom nog wachten?
Waarom niet nu?
 
Wat houdt je tegen?
Wat maakt je bang?
Dat wikken en wegen
Je blijft aan de gang
Je aarzelt nog even en
Wat heb je dan?
Dan is alles weer anders
En het komt er niet van
 
Later bestaat niet
Je weet hoe dat gaat
Later, dat gaat niet
Later is te laat
 
Dus doe hoe je zelf wilt
En neem je besluit
Denk je het te weten
Kom ervoor uit
Laat ze niet raden
Naar wat je bedoelt
Laat ze het weten
Hoe jij het voelt
 
Later bestaat niet
Je weet hoe dat gaat
Later, dat gaat niet
Later is te laat
 
Is niet elke seconde
Een mogelijk uur U?
Later bestaat niet
Later is nu
dedijkdru14-11 dedijkdrua14-11 dedijkdrub14-11
 

Dag mannen… ’t was mooi!

en toen was het opeens 30 Maart 2015…. vorig jaar toen ik hoorde dat Acda en de Munnik uit elkaar zouden gaan kregen we de mogelijkheid om bij de allerlaatste in Carré te zijn… en ik dacht, oh dat duurt nog heul lang… eerst maar eens in de ontkennningsfase….maar het gaat zomaar voorbij, zo’n afscheidsjaar…. en ik mag bij de allerlaatste zijn… nu is dat op zich ook wel terecht gezien het feit dat ik hun halve huis betaald heb, maar toch, het mocht maar he!!

Maar gezondheidsgewijs heb ik de afgelopen jaren veel in moeten leveren en daar waar ik vroeger soms 2, 3, of zelfs 4 of 5 keer per week ergens in een theater in nederland zat om van ze te genieten (even tussendoor, als u iets wil weten over welk theater dan ooit, dikke kans dat ik er ben geweest he… roept u maar)

Het begon met een liedje die ik ’s nachts op de radio hoorde en ik wist meteen, daar wil ik meer van horen… ik ging de cdwinkel in waar met veel moeite een cd van Acda en de Munnik tevoorschijn werd getoverd… wie zegt u?… maar ik ben nogal een doorzetter he…. we heten niet allemaal marco borsato he mensen… en toen ik de cd mee naar huis nam en beluisterde was ik verliefd… alle liedjes waren voor mij geschreven, hoewel.. ik hoop het niet gezien het feit dat ze vooral veel over doodgaan en slechte relaties zongen 😉 maar u begrijpt me wel… het kwam binnen… heul hard… en dus rende ik met mijn cdtje mijn hele vriendenkring, de buurt en alles wat maar ademende af om het te laten luisteren… mijn vrienden hebben daar nog trauma’s van… mijn katten ook….het was wat… zo’n AHA moment van Oprah…. dat was het… en toen kwam ik er achter dat ze ook nog iets leuks in het theater deden… mijn lief wilde niet mee naar een voorstelling en dus ging ik ook niet… daar heb ik tot op de dag van vandaag spijt van……… ik zocht van alles over ze op en er was een fansite waar ik al snel kind aan huis werd en langzaam meer fans ontmoette… met hen ging het ook steeds beter en toen was daar opeens Niet of nooit geweest… Hee Paool, dat zijn toch die mannen van jouw… yep yep yep, retetrots was ik… kiek nou, ze waren opeens beroemd aan het worden…. ik weet niet wie er meer liep te stralen, zij of ik… en ik wist dat het rondleuren met de cd wel toevallig de oorzaak was ofzo he 🙂

ik ontmoette een aantal andere fans op een fansite en later de officiele pagina… in de kletskist en in het gastenboek en daaronder was Daphne… wij ontmoeten elkaar in een cafeetje in Doetinchem voor het eerst met onze foto’s en plakboeken en gedoe… en het klikte… meteen… we waren nogal alleen in onze buurt met onze liefde dus we besloten ter plekke dat wij samen naar optredens zouden gaan……..and boy did we…. we hebben nachten in rijen voor theaters gelegen om kaartjes te krijgen want de heren waren opeens bekend en dus wilde iedereen naar het theater…en dus lagen we door het hele land heen vanaf een uurtje of 3, 4 in de rij om kaarten te scoren….tuinstoeltjes mee, drinken, eten, dekens, whatever… wij hadden het 🙂 en megagrote schoenen en tuinbroeken zie ik nu 🙂

 

 

2015-03-31 12.39.14

en eindelijk met ze op de foto… dol maar dan ook dolgelukkig…. ik heb er nog 1 maar daar sta ik met een stel vriendinnen op en die kan ik dus niet zomaar op het www gooien 🙂 maar neem van mij aan… ik straal!!! Piepjong en gelukkig… ik heb foto’s van vandaag… hoe mooi is dat!!!

 

 

2015-03-31 12.37.50

 

2015-03-31 12.38.30

Daarna nooit meer gedaan he… gewoon omdat we inmiddels bij het meubilair gingen horen enzo en wij waarschijnlijk schamper uitgelachen waren als we het gevraagd hadden en hee, ik had er 1 dus dat was klaar 🙂 Zoveel mooie herinneringen, verdrietjes, groot geluk en schaterlachen… een feestje was het!! Teveel om op te noemen en ook teveel wat ik gewoon niet delen kan 0mdat het dingen zijn die ik alleen koester……

Dus genieten werd het… ik werd in die tijd al ziek dus het was voor mij een fantastische uitlaatklep…. theaters, openluchttheater bloemendaal, vondelparkconcerten in alle soorten en maten en jaren, radio opnames, tvopnames, wij waren er 🙂 vooral try outs waren favoriet. Helaas werd ik te ziek om nog met elk circus mee te kunnen en genoot ik vooral van de verhalen van mijn vriendinnen die ik door de jaren heen had gemaakt… waarvan Ruth en Petra en Jolanda naast Daphne mijn grootste vriendinnen waren… maar ook Roos, Michelle, Margot, en nog veeeeeeeel meer….en ik Roos uit de vijver moest vissen met droge kleren in bloemendaal… dat schept een band….en toen een aantal van mijn teksten in het boekje van de op voorraad cd werden gebruikt en mijn naam in het boekje genoemd werd wist ik dat ik rustig kon sterven ofzo….

Maar als je nooit meer met een circus mee kan word je verdrietig… want niet met elk circus meekunnen is niet erg…met bijna geen enkel circus meer is lastig, verdrietig en ik werd daar ongelukkig van……..het gevoel dat je er niet meer bij hoort en dus trok ik me terug… kon zelfs een tijdje niet meer naar de muziek van hen luisteren omdat ik niet los kon laten… vriendschappen verwaterden en ik was bezig met mezelf weer uit te vinden… tot ik twee jaar geleden borstkanker kreeg… en vriendschappen weer opbloeiden, waarvoor nog altijd mijn grote grote dank…niet voor de borstkanker he, laat dat duidelijk wezen, dat vond ik een belachelijk idee van de grote meneer hierboven… die let vaak niet op als ik weer ergens voor in aanmerking kom maar dat terzijde…. mijn vriendschappen kwamen terug… en ik ben daar zo gelukkig om…nog steeds!!! Ik laat jullie niet meer gaan he… dat dat even duidelijk is!!!

En toen was daar opeens het grote nieuws, Acda de de Munnik zouden uit elkaar gaan… okee, dacht ik… dat kan… heel volwassen ben ik nu, daar ga ik vast heel volwassen mee om… en het duurde nog bijna een jaar… ik was nog erg ziek na mijn behandelingen dus het drong ook allemaal nog niet echt door… maar het werd heel snel 30 maart 2015… heel snel…

ik heb zitten juichen, joelen, gillen, zingen, tranen weggepinkt die tijdens lopen tot de zon komt opeens gewoon over mijn wangen stroomden… en bij ren lenny ren kon ik de koortjes niet eens meezingen… want het was namelijk niet zo dat zij alleen uit elkaar gingen…het was een einde van een tijdperk voor mij… nooit meer mooie nieuwe liedjes, nooit meer hun humor, nooit meer dat prachtige tweestemmige dat me zo gelukkig maakt… en ik ben er verdrietig van… echt verdrietig… vandaag zijn er tranen…veel meer dan ik dacht…. ik voel me een klein beetje een one direction fan zonder het snijden in mijn armen dan, dat dat even duidelijk is… ik ben fan, geen gekkie 🙂

Het staat er echt…. pagina 18 zwart omrand…….

 

CBZ4H0JWcAApR3Q

 

Afscheid komt in schokkerige beelden
We zien
de plekken waar wij als jongens speelden
Waar wij als mannen
onze plannen de ruimte gaven
Waar we zagen dat het kon
Waar dat
wat jij wat ik verzon
Als vanzelf gestalte kreeg,
Het licht zocht
Opsteeg
om de hemel te verkennen
Hoe snel
kun je wennen aan geluk.

Afscheid komt in de meest vrolijke kleuren
Als het boek waar je zo van hield
gesloten wordt
Hoef je niet te treuren
Want het is van jou
En het blijft bij jou
Geen mens
neemt je je herinneringen af
Afscheid
is dan ook geen straf
Maar een kans misschien nog wel het meest
te zien
Hoe mooi het is geweest
Wat je kwijt bent
maakt je rijk
Omdat je dan pas ziet
Hoe groot het was
Hoe mooi
Ontsproot het gras
Waar nu de vrachtwagens parkeren
En fabrieken fabriceren
Waar ooit het graan te wuiven stond
We kijken toe met open mond

Hoe mooi het was
Dat zie je pas aan het eind
Of net daarna
Pak mijn hand
Ik ga

10857212_10153058482205660_111650913089640650_o

Tekst : Paul de Munnik
Foto : Bob Bronshoff

Fotogeluk 24 Maart

day2403

Hee het is niet de beste foto die ik ooit heb gemaakt, en dat doet er ook niet toe, ik heb honderdduuzend foto’s van de heren die geweldig zijn… maar deze is omdat ik foto’s van vandaag wilde hebben… omdat as maandag onze allerallerlaatste is in Carré… en dan sluiten niet alleen Acda en de Munnik een tijdperk af maar wij ook… twintig jaar waren ze samen, de meeste daarvan was ik daar ook bij… dat ze niet Acda en de Munnik en Paola heten verbaasd me tot op heden nog steeds maar goed, da’s een ander verhaal 🙂

We mochten dus nog een keertje extra genieten, in Arnhem dit keer… het is bitter zoet… omdat ik zo ontzettend geniet van de voorstelling maar steeds “nooit meer nooit meer nooit meer” door me heen schiet… en daar word ik dan weer heel verdrietig van, nooit meer mooie nieuwe liedjes, nooit meer live ondergedompeld worden in de muziek, de humor en dat samen met je vriendinnen beleven…… maar het was mooi, weer een herinnering erbij… en die pakken ze je nooit af….

“Don’t cry because it’s over, smile because it happened.”

 

Acda en de Munnik

vanaf het allereerste liedje dat ik op de radio hoorde was ik verkocht… maar dan ook echt… fan fan fan….. ik kocht het cdtje en liep er mee door mijn vriendenkring, luister hier eens naar, zo mooi, echt het scheelde niet veel of ik was er als het promotieteammeisje mee langs de deuren geleurd… dit moest iedereen horen en vooral, dit moest iedereen mooi vinden.. hoe kan je dit niet mooi vinden?… een aanval op hun muziek was een aanval op mij persoonlijk… keihard en pijnlijk… want al maakten wij zelf grapjes dat we bepaalde liedjes niet meer konden horen, van anderen pikte ik dat echt niet he… gekkies….ik ontmoette er zoveel lieve mensen en samen reisden we van theater naar theater…. om altijd weer zo ongelovelijk te genieten en vooral te voelen… tot in het diepst van mijn wezen….dat Thomas tegen een vriend van hem zei, dit is Paola en zij is zo’n fan… *schaamrood nog op de kaken* maar zo was het wel… een dag zonder hun muziek kon ik me niet voorstellen….. maar langzaam werd mijn lijf meer en meer moe, werd alles zwaarder, vooral ik (harhar) en had ik meer medicatie, pijnstillers nodig om gewoon te leven… dus trok ik me meer en meer terug omdat ik niet meer mee kon…kwamen er wat barstjes in vriendschappen… nee, niet meer met elk circus mee zoals zij zelf zongen… en ik vond dat ook vooral niet erg want ik kon niet meer….ik was op….

en dus stopte ik het weg, heel diep….ergens wist ik wel dat ik dat met een reden deed maar zolang het daar ver weg was kon ik het allemaal negeren… verdriet niet toelaten want ik had daar geen ruimte voor, er was veel te veel aan de hand waar ik met mijn hoofd bij moest zijn… ik kon zelfs geen troost meer putten uit de liedjes… veeg teken natuurlijk want ik snap nu opeens waarom niet… te dichtbij, en pijn waar ik niet mee kan/kon dealen….en dus ging ik naast het lopende niertraject het borstkankertraject in… zonder hen…. toch merkte ik dat ik af en toe weer hun muziek opzette om dan meteen vol te schieten… ik miste het… ik miste de vriendschappen en ik miste de troost, de warmte, het plezier, de voorpret, napret en tussenpret… kortom ik miste mij……. een stukje van mij was ergens geparkeerd… zorgvuldig ingepakt met een heleboel papier en een lintje met een driedubbele knoop erin…

en nu gaan ze uit elkaar…

yep, dat vind ik jammer en nee ik ga niet van het dak springen ofzo… maar nooit meer mooie nieuwe liedjes vind ik wel even slikken….. gelukkig komt er nog een afscheidstournee… en komen ze ook hier in de stad… ik moet daar bij zijn… afsluiten… via facebook had ik alweer een tijdje contact met vriendjes van vroeger… ik last met een glimlach verhalen over optredens, mijn hemel wat hebben we ontzettend veel gave dingen meegemaakt samen he… het komt allemaal weer boven…ook de verdrietjes die er ook waren….maar ik betrap mezelf dat ik regelmatig met een big smile in de kamer zit… de herkenbare glazige blik voor de insiders…oja toen en onee daar schaam ik me nog voor floepen voorbij… mooi… maar daarmee komt ook het gemis opeens binnen… mannoman okee, daar had ik even niet op gerekend… het doet zeer… ik besef nu pas hoe diep ik dingen weggestopt had… zelfbescherming als ik weer eens iets las over een vondelparkconcert, theaterfeestjes en plezier waar ik niet bij was… ik was nergens meer bij… ik hoor er niet meer bij…..

en daar was facebook… het afgelopen anderhalf jaar heb ik weer contact gekregen met een heel aantal van mijn cluppie van toen… lieve berichtjes om me te steunen en voorzichtig begon ik me weer wat open te stellen… leuk… gezellig… lief….

en nu zit ik met een big smile…. want ik ben er namelijk bij…. waarbij zult u zeggen?…nou gewoon… bij de aller allerlaatste… in Carré… ik ga daar bij zijn, met of zonder bed, rolstoel, rollator whatever…maar ik ben daar zo bij mensen!!!!Samen met een heleboel lieve mensen waar ik heel veel prachtige dingen mee gedeeld heb… samen afsluiten… hoe mooi is dat….

mannoman….Ik ga daar zo ontzettend bij zijn!!

Ha!!!

366DagenProjectDag40

hoera, een avondje uit… op weg daar naar toe hadden we een lekke band… djeez, give us a break please…. snel gebeld naar lieve vrienden, auto geleend, zoef naar winterswijk en 4 minuten te laat mochten we van die lieve mensen nog op het balkon aanschuiven, prachtige plaatsen! En samen heerlijk genoten….Ha!! Mooi Leav’n!

feb9

CultuurSnuiven

hehe, wij zijn nogal van het theater…. liefste kijkt me met een big smile aan, daar zit jij over een jaar of vijf ook met je petekind…daar bij kabouter plop… of piet piraat (peet ik weet het, jij gaat daar al jaren heen hehe), dat zie ik ook nog wel gebeuren…want het cultuurgebeuren daar zijn wij wel van….. en dus fantaseer ik over een vijfjarig prinsesje met een rose jurk en K3…waarop liefste opeens aangaf dat ie dan ook wel mee wilde, naar K3 en naar djumbo…ook nog wel op rij 1 zegt ie……

ja dahaaaaaaag

as if ik daar intrap zeg

gekkie 🙂