Paola

26 februari 2016

Eind vorig jaar gestopt met medicijnen waar ik enorm dik en opgeblazen van werd… en gelukkig raak ik ook weer wat kilo’s kwijt nu…  want wat kun je je van dat aankomen ondanks dat je er geen bal aan kunt doen toch ongelukkig voelen..

19-11…. whoei!! Eindelijk een grens doorbroken… ik zit hier al een tijdje met zo’n big smile op mijn gezicht… ziet er vrij dom uit maar what the heck… slanker en een stupid look on my face, ik teken ervoor…. Vooral omdat ik weet dat ik er zo weer ontzettend intelligent uitzie he 🙂

27-7  helaas weer twee kilo aangekomen de afgelopen maanden, veel op bed gelegen, veel ziek en ellendig geweest dus weinig beweging… beetje een dip

9-11-16 hieperdepieper hoera, de eerste twee kilo’s zijn er weer af… here we go again 🙂

30-1-17 ik vind het zwaar op het moment, hoewel de feestdagen ook mij wat meer hebben laten feesten 🙂 maar er moet een tandje bij

29-3-17 Het gaat niet makkelijk maar ik zie wel aan mijn figuur dat ik misschien niet afval in kilo’s, maar wel in cm 🙂

slowly but surely

Update 25-9-15
Update 19-11-15
Update 26-2-16
Update 27-7-16
Update 11-11-16
Update 10-12-16
Update 30-1-17
Update 29-3-17

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

zondagje fietsen

twee ritjes fietsen…

Misschien kunnen we elkaar even treffen..

uhum…

hoe dan?

simpel… Batman rijdt een stukje vd route af…

en ik fiets zes keer het cafeetje voorbij..

Maar het is gelukt

 

Batman fietste 178 km

Batgirl  fietste 37 km

 

verschil moet er wezen, daar kan ik alleen maar heel diep voor buigen enzo… heb ik niet gedaan he, dan was ik nooit meer overeind gekomen maar in gedachten wel 🙂 Vol bewondering heb ik zijn rit gevolgd… toen ik thuis KO met een dekentje op de bank lag…. echt fantastisch.

let vooral niet op mij…ik ben net betrapt met een gebakje voor mijn neus…batman had toevallig heus ook taart he maar conveniently zien we die niet 🙂

enne by the way…… ik heb de ondersteuning niet aangehad!!!!!!!!

Gewoon niet!! Retetrots ben ik toevallig, er was hagel, regen, zon en vooral veeeeeel wind…maar ik wil dit en wat ik in mijn kop heb zit niet in mijn kont zou mijn moeder zeggen…of de rest van de achterhoekers: attamottamotta
en d’r mot niks natuurlijk maar ik wil graag wat kracht in mijn benen, knie was ingetaped en gaan met die banaan #zoroliknamelijk

 

 

Bewaren

Spinningmarathon

Sonsport Active Center organiseert op 13 mei een spinningmarathon waarvan de opbrengst naar mijn team 2climb2raise gaat. Arjan is daar spinninginstructeur en ik hoor uit betrouwbare bron dat het de leukste en gezelligste sportschool is. Dat moet ik dus maar eens gaan zien… geen idee wat mijn rol daar zal zijn… ik denk persoonlijk dat ik in een hotpants drankjes en natte sponsen ronddeel *gniffel*

nah, ff serieus Paool… ik doe wat ik kan doen…en ik hoor wel wat dat is…. er is vast iets leuks om te doen!! Het lijkt me erg leuk om mee te maken en ik heb er zin in!

🙂

Maar echt, wat ontzettend gaaf dat dit gedaan wordt en ik hoop dat alle plekken bezet zullen zijn. Ik zit hier met een big smile omdat er zoveel leuke dingen georganiseerd worden door iedereen… tof!

dat je een eindje gaat fietsen… en dat je dan wat foto’s aan je Strava wil toevoegen en dat je dan dit ziet…. hahaha…ik zweer dat die handen en voeten niet van mij zijn… dattu niet denkt dat ik gewoon gezellig bij de schoonheidsspecialiste lag he 🙂
ja ja Paool… tuurlijk…eindje fietsen… paar uur wegblijven en zo de catwalk op kunnen, ik kan dat.
*wink wink*
 
En toen keek ik naar de foto’s in het bos, ik dacht leuk een foto van mijn silhouet in de schaduw….
en dan zie je dit…
gil
da’s eng ofzo
vooral op die eerste lijkt het net of ik aangevallen wordt..
ieks…..creeeeeeeeeepy zeg…
ik sta leuk een foto te maken en daar verschijnt opeens een schaduw….ik voelde me al ernstig roodkapje daar alleen in het bos….maar het blijkt  dat ik van alles meemaak als ik fiets schijnbaar… niet alleen in my head is het zombie…. en ik maar denken dat ik geen barst meemaak… meneer Hitchcock, eat your heart out! Met je douchegordijn verhaaltjes…. me and my imagination… volgende keer volg ik het konijn met het horloge… ik wil graag theedrinken met madhatter 🙂
Ha!

Over Bergen en Dalen

“wie had dat een jaar geleden gedacht”

zomaar een opmerking die me niet meer loslaat… ja wie had dat gedacht… ik niet in ieder geval….vorig jaar ging het best heel slecht met me… en dat is nog niet eens een jaar geleden… na het alpavontuur (lees er bij zijn en er enorm van genieten maar ook zo teruggeworpen op een lijf die werkelijk niks meer kon) werd het nog erger… ik schreef er onder andere dit blog over…..

zo erg dat ik Lau  van 2climb2raise een mailtje stuurde dat ik mijn excuses aanbood voor de mail naar hen toe voor informatie en mogelijkheden maar dat ik er echt vanaf zag…niet dat ik niet meer wilde, meer dan ooit maar ik wilde vooral niet hun tijd verdoen…dat ik dan toch weer af moest zeggen (story of my life) en mensen teleur moest stellen die enorm veel in mij moesten investeren… dat ik mezelf daarbij ernstig teleurstelde vond ik minder erg…   ik ging echt never nooit meer uit mijn bed beneden komen… ik heb er weken gelegen… alleen maar totaal uitgeput door het raam het leven aan je voorbij zien gaan… letterlijk en figuurlijk…. ik stuurde updates hoe leuk ik het had en dan was oprecht ook zo, ik ben nu eenmaal zo’n naar mens die kan genieten van kleine dingen maar ik werd er natuurlijk ook heel erg ongelukkig van… en dan heb ik het niet over FOMO (Fear Of Missing Out)… dat vind ik een raar luxeprobleempje van mensen die alles hebben… hou toch op, ga iets doen wat je leuk vindt en geniet daarvan maar zit niet te mekkeren dat je daardoor andere dingen mist…verwende blagen zou mijn mam zeggen :-)… ik heb het over niets meemaken omdat het gewoon niet lukt… omdat je moet slapen of liggen en je enige uitjes het ziekenhuis en de therapie zijn omdat je daar nu eenmaal heen moet…. gelukkig heb ik vrienden die dat snappen, die me in bad gooien, of me ophalen voor een lunch of wat dan ook…lief!

Maar dat was toen…. en kijk nou…ik heb dit soort dagen nog steeds, misschien zelfs wel een week of twee… maar er zijn ook zoveel betere tijden… ik merk dat ik heel heel heel gelukkig wordt van een doel hebben, van ergens bij horen, van iets presteren, van mensen ontmoeten etc… soms komt iets op het juiste moment in je leven, misschien kon het ook niet eerder…sterker nog, ik weet dat het niet eerder kon… maar nu hoorde ik voor het eerst dat mensen van alles in me wilden investeren en het wilden proberen… daarnaast hoor ik vooral wat ik niet meer mag en dat het alleen maar meer… 5 artsen die naar een stukje Paool keken/kijken…maar niemand die zag dat Paool totaal ondersneeuwde… en daar was dit hele gebeuren……

kijk me nou, ik fiets gewoon rond… van de week fietste ik voor het eerst langs de Oude IJssel richting Hoog Keppel…prachtig, in het avondzonnetje… intens gelukkig voelde ik me… zelfs toen er een vlieg mijn mond in vloog omdat ik even vergeten was dat er geen Batman voor me zat die dat soort dingen voor me deed…. en ik dus al hoestend en proestend de vlieg uit wilde spugen en dat over mijn eigen mouw deed…. ik kan dat… en ik weet dat het in het licht der dingen heus niet veel voorstelt om 30 km te fietsen in een tempo waar de gemiddelde fietser keihard om lacht,  maar voor mij is het topsport…vooral als ik gewoon ook heel vaak mijn ondersteuning niet aan hoef te zetten, het is fijn dat het er is omdat ik dan zeker weet dat ik weer thuis kom… ik kom van mijn bed mensen… letterlijk….. ik voel dat ik meer energie heb maar dat is ook vooral geestelijk….mijn lichamelijke moeheid is er altijd, dat kan ook niet anders… en daar verander ik ook niet zoveel aan… ik ben altijd moe… en dat is niet moe zoals iedereen wel eens is, dat is uitgeput… maar doordat ik zoveel positiefs doe, mijn wereld vergroot en zo geniet van dit hele gebeuren verandert er wel iets… die vermoeidheid blijft maar ik kan toch maar mooi zonder rollator de stad in… of zonder rollator naar de winkel… staan kan nog steeds niet goed maar dat geeft niet en als we een dagje uitgaan moet de rolstoel mee… het zij zo… ik kan ook gewoon heel veel wel nu… wie had dat gedacht? behalve mijn buuf…die zei het, dit gaat je brengen dat je zonder rollator kan lopen, let maar op… en ze had heus gelijk 🙂

vorig jaar maakte ik deze foto…. met deze tekst….

het gaf me troost dat ik toch iets kon betekenen in de wereld van mijn vriendinnen… hee aanmoedigen is zwaar werk…heus! Dus als er nog vrienden van ons meewillen… jullie zijn van harte welkom!

nu lees ik het weer maar ziet het er toch even iets anders uit (en dan heb ik het nog niet eens over onze koppies die beiden heel erg anders zijn nu 🙂

Mooi dit…

Ik heb er zin an!

Bewaren

Bewaren

Hallo hoogmoed, hier de val…

ik heb een valkuil wat het fietsen betreft… ik wil teveel en vooral ook steeds meer. Ik weet dat… ik weet dat als ik gisteren 20 km fietste op de hometrainer dat ik er morgen graag 21 doe of iets sneller of zwaarder… op zich is daar natuurlijk niks mis mee…het motiveert, kan je een boost of een doel geven…

maar je kunt er ook in doorslaan… dus probeer ik soms niet te letten op wat ik doe en te luisteren naar wat mijn lijf die dag aangeeft…dat is namelijk vaak heel wat anders dan ik in gedachten had….maar even zo vaak komt dat duiveltje op mijn schouder zitten dat ik niet zo moet miepen en doorzetten….ik wil toch die berg op…daar moet je wat voor doen…en dus ga ik over grenzen heen….eerst voorzichtig maar soms ook ronduit dom…

Gisteren ging ik op de fiets naar het ziekenhuis, dat is niet ver, het is ongeveer 5 km vanaf hier… het was mooi weer en ik had er zin in… dus kreeg ik het idee om zelf te fietsen, zonder de ondersteuning…dat is best zwaar vond ik halverwege maar ik vond vooral ook dat ik niet moest zeuren… ik haalde zelfs het viaduct en deed bij het ziekenhuis gewoon een dansje… daar had ik toen nog energie voor… onbegrijpelijk maar ik vermoed vooral adrenaline.. of epo….of een boterham met pindakaas… ik liep het halve ziekenhuis door om mijn port-a-cath door te laten spoelen op de oncologie en daarna naar de nefroloog voor uitslagen rondom mijn nieren… dat is als ik met de auto kom al een happening want tot voor heel kort liep ik die afstanden met mijn rollator…. Helaas ging de opwaartse lijn weer een beetje minder met mijn nieren maar ik vermoedde al zoiets want ik heb veel meer pijn, maar over het algemeen gaat het heus redelijk goed met de rest van mijn gedoetjes…beetje rust nu daarover hoewel die neergaande lijn van mijn nieren me wel weer laten zien hoe fragiel het eigenlijk is…..

en toen moest ik weer naar huis…

en dáár had ik verstandig moeten zijn

let op het woord “had”

maar nee hoor, ik dacht, dat kan ik op de terugweg ook… met de wind tegen… het was eigenlijk jammer dat er geen hindernisbaan was om het nog iets extra’s te geven he….dat fietsen was maar een eitje… en wat is nou 4 jaar niet kunnen fietsen…. dat ging ik wel ff oplossen… hell, de volgende keer maak ik er een triathlon van…batgirls zijn geen pussy’s he… gelukkig maar met een zekere amerikaanse president aan de macht… batgirls weten daar wel raad mee…..

en dus fietste ik naar huis terug…en zelfs toen ik de laatste drie meter niet meer redde op het viaduct kwam het niet in me op dat ik niet heel goed bezig was…ik werd links en rechts ingehaald door 400 scholieren, moeders met kinderwagens, slakken en ik zweer dat ik een boom over zag steken…. maar gewoon doorgaan he….nu ik het zo opschrijf denk ik alleen maar “WTF was I thinking” (yup in het engels, ik denk soms in het engels… it’s a gift 🙂 maar goed, terug naar hoe stom ik kan zijn… eenmaal thuis was ik eerst nog euforisch dat me dit toch maar mooi gelukt was… maar na een half uur begon ik toch wel erg veel pijn in mijn rug te krijgen.. en in mijn heupen…veel te veel kracht op gezet… je zou denken dat 7 maanden revalidatie wel een beetje verstandiger zou zijn geworden maar nee, ik ben gewoon een druif…

en nu zit ik op de blaren….niet echt he…want ik smeer tegenwoordig met Nutella, ehm creme maar bij wijze van spreken… mijn hele lijf doet zeer… en ik kan alleen mezelf maar de schuld geven

mocht u me tegenkomen binnenkort mag je me een draai om de oren geven…

of een knuffel

ik verdien ze allebei

🙂

Bewaren

Bewaren

TJ en hopelijk een nieuwe kans…

en dan komt het punt dat het dus escaleert…. we hebben werkelijk alles geprobeerd maar naast de 95% dat onze Jippert ontzettend leuk is, zit daar die 5% waar ik niet mee kan leven… het aanvallen en prooigedrag richting mij… Vorige week is hij gecastreerd en we hopen van harte dat hij daar tzt wat rustiger van wordt maar op het moment is het drama… hij blijft mij aanvallen en uitdagen…  neem van mij aan dat we alles geprobeerd hebben… hij heeft alles aan speelgoed wat ik maar bedenken kan, ik laat hem jagen, rennen…. we spelen heel veel, en toch kan hij het niet laten om mij aan te vallen…en het escaleert….ook alle vormen van aanpakken hebben we gehad… het werkt niet….

dus mailde ik vanmorgen met de stichting waar hij vandaan komt en zij bood meteen aan om hem tijdelijk in huis te nemen bij haar roedel katten om hem te observeren maar ook door de andere katten op te laten voeden… soms werkt dat… en hoeveel pijn het ook doet, dit moeten we gaan proberen…. het is een kans… en die wil ik benutten…

misschien zegt het iets over onze woonsituatie, dat dat niet goed is voor hem en hij veel leven en andere dieren om zich heen nodig heeft of misschien heeft hij gewoon wat opvoeding nodig…misschien moet hij naar buiten, of in een gezin met meer leven om hem heen… ik weet het niet… maar ik hoop van harte dat het werkt…want dit kan echt niet meer…en ik vind het heel heel erg….want hij is naast TJ ook gewoon ontzettend leuk en lief en een grote knuffel…

Vrijdag verhuist hij voor een poosje…

 

 

over grenzen die vervagen…

het fietsen is leuk. Punt.

daarnaast is het duidelijk dat het me heel veel energie kost, schrik niet, het levert me ook ontzettend veel op…ik merk dat ik verder kan lopen zonder rollator, ik kan wat langer staan hoewel dat nog wel een dingetje is… maar de meeste winst zit vooral in mijn hoofd…. ik geniet er heel erg van… van het fietsen zelf (wie had dat gedacht), van alle gezelligheid er omheen, van al die leuke nieuwe mensen leren kennen, van de sfeer in het team, van het feit dat mijn lijf naast pijn en vermoeidheid ook weer leuk kan zijn als je in de spiegel kijkt…van mijn lief die alles doet om het voor mij mogelijk te maken om dit te doen….van al die lieve leuke dingen die ik meemaak om geld in te zamelen…echt… de wereld kan wel verrot zijn maar in mijn omgeving zeker niet!!…  naja, van veel dus…

maar er is wel een maar…. al mijn energie gaat daar in zitten… ik heb mijn grenzen behoorlijk verlegd om dit te kunnen doen. En dat geeft niet he, dat had ik wel ingecalculeerd… maar ik was even vergeten dat mijn gewone leven ook doorgaat… en als daar dingen in gebeuren die veel energie kosten gaat het ooit mis…

ooit is nu gekomen

nah, niet heel dramatisch hoor maar je gaat lang door op adrenaline , dwars door grenzen en pijngrenzen heen…ik  begin te beseffen dat die vermoeidheid echt nooit meer weggaat…. gewoon niet…. en mijn lieve mama heeft zich begin december bezeerd aan haar ribben, ruggewervels en we zijn heel veel naar het ziekenhuis, dokter en alles eromheen geweest, voor ons beiden een aanslag op onze energie, daarbij komt nog dat ze heel erg veel pijn heeft en ik daar echt last van heb….het is zo naar om dat niet weg te kunnen nemen… hopelijk werkt de morfinepleister en de oxycodon nu eindelijk eens naast de fysio….maar we zijn er nog niet… wat te doen aan de oorzaak?
Mijn lieve vriendin stierf aan de gevolgen van borstkanker… nadat ze 7 en een half jaar ziek was geweest… intens verdriet maar daarnaast ook alles eromheen was erg zwaar maar ook zo fijn om dit te kunnen delen met mijn vriendinnen, allemaal stoere wijven!

Daarnaast viel Jip me eergisteren drie keer achter elkaar aan en gisterenmiddag weer…na een week dat het helemaal goed ging…hij is dinsdag gecastreerd en dat gaat natuurlijk nog even duren voor die hormonen weg zijn, dat begrijp ik wel maar dat hij het toch nodig vindt om met een rode waas voor zijn ogen in mijn armen te gaan hangen was wel de welbekende druppel…. ik kan op het moment alleen maar op de bank liggen en rusten…meer is het even niet… dat uitgeputte gevoel is zo naar…. ik moet echt mijn grenzen weer eens trekken maar dat kan dus niet…dat geeft onrust, ik wil niet ziek worden, niet zo moe zijn dat ik dadelijk niets meer kan….en ik wist dit he…. maar het kost al enorm veel energie als daarnaast alles op rolletjes loopt….maar voor nu moet ik door, boodschappen, koken, therapie, zelfs douchen is een happening….ziekenhuis en oja ook nog even jarig zijn donderdag…. zaterdag misschien een dagje verwennen in het inloophuis en zondag mijn eerste buitentraining waar ik overigens heeeeeeeeeeeel veel zin in heb naast dat ik het ook doodeng vindt maar ssssssst, ik ben Batgirl… die is nergens bang voor toevallig…Ha!

(wacht maar tot je straks in de kabelbaan moet Batgirl….kuch)

ik ga zo maar eens even slapen en dan straks gewoon weer op de fiets…niet omdat het moet, niet omdat het kan maar omdat ik dat graag wil… want het is goed voor me!

 

ik zit in het ziekenhuis… rustig aan een tafeltje in het restaurant met een kopje soep en een broodje… even lunchen….even mezelf verwennen, even rust…. ik lees wat, ik app wat… maar kan me niet echt concentreren… mijn hoofd zit vol… ik heb heel slecht geslapen en ben al vanaf 3 uur vannacht wakker… naast me aan een tafeltje komt een dame zitten met een man in een rolstoel… ze zet hem liefdevol dicht bij de tafel terwijl ze over koetjes en kalfjes praat… aan de andere kant zit een jong gezin, 1 kind rent rond speelt verstoppertje en 1 klein mupke zit in de kinderwagen rond te kijken…

de mevrouw met de man in de rolstoel pakt een tupperware doosje met brood met iets wat hij lekker vindt uit haar tas, ze heeft het in kleine stukjes gesneden en legt een paar stukjes voor hem neer… “voorzichtig 1 voor 1 eten” hoor ik haar zeggen… “goed kauwen he, en eerst je mond leegeten schat, ik wil niet dat je je verslikt”

aan de andere tafel pakt mama een banaan, pelt hem af en roept haar dochtertje aan tafel “niet rondrennen met de banaan, rustig gaan zitten en eerst opeten schat”

de tranen prikken in mijn ogen… aan de ene kant de oudere man die liefdevol wat te eten krijgt, aan de andere kant een klein meiske…

circle of life….

ik voel een traan uit mijn ogen rollen en probeer me achter mijn tijdschrift te verschuilen…

ik zie in 1 oogopslag een heel leven aan me voorbij gaan…

de man die bijna aan het eind van zijn leven liefdevol door zijn vrouw verzorgd wordt, het kind dat nog helemaal aan het begin van het leven staat….hij kan niet meer praten, het mupke kletst de oren van mijn hoofd…

circle of life…

de wereld draait…

het leven gaat door…

 

 

gisteren stierf mijn stoere, dappere, ongelooflijk lieve vriendinnetje aan de gevolgen van borstkanker…

 

Bewaren

waar ben ik aan begonnen…

en zo vond ik mij vanmorgen huilend aan de telefoon met een kattengedragdeskundige…. waar we eerst nog wel konden lachen om TJ (TerrorJip) begint het nu wel echt een probleem te worden met het mannetje… laat ik voorop stellen dat hij ontzettend leuk en lief en grappig is, hij is heel aanhankelijk en waar ik ben is hij ook…hij ligt heel veel bij me en is een grote knuffel,  tot zover: Leuk!

aan de andere kant weet hij van geen ophouden, ik speel met hem, hij heeft ontzettend veel leuke uitdagende speeltjes etc. maar hij heeft ontzettend veel energie… ook niet erg, dat zijn kittens, hij is nu bijna een half jaar oud en ik snap dat hij veel en lekker wil spelen… het probleem is dat hij al die energie op mij richt…zowel in zijn spelgedrag als agressie… hij valt mijn handen en voeten aan en bijt me… veel en vaak… mijn armen zitten onder de krassen en beten en dat kan ik niet gebruiken, zeker niet aan mijn amputatiekant waar net een ontsteking weg is…of in mijn zere neuropathie peutjes waar sommige tenen na de chemo geen nagels meer hebben… ik heb van alles geprobeerd, boos worden, negeren (niet echt te doen met die scherpe tandjes en klauwen in je voeten of armen en handen) oppakken en niks zeggen en in de gang zetten… and so on…adviezen zijn ontzettend tegenstrijdig, nooit dit, nooit dat maar ondertussen precies het tegenovergestelde van elkaar beweren…. hij gilt als ik sta te koken de hele keuken bij elkaar omdat hij er bij wil zijn, hij loopt me als een schoothondje achterna en kan zich soms erg goed zelf vermaken, vaak ook niet….ik ben ontzettend veel thuis maar het mupke is eenzaam… en een tweede kat zie ik echt niet zitten… ik heb er echt stress van…

vanmorgen had ik het na de zoveelste aanval gehad…tot bloedens toe gebeten worden vind niemand leuk denk ik…. dus ik belde de dierenarts die in ieder geval feliway voorschreef, dat doe je in het stopcontact en geeft iets vrij waar katten rustiger van zouden kunnen worden en ik kreeg het nummer van een gedragstherapeut voor katten… can you believe it zeg, 5 en halve maand oud en regelmatig een onhandelbare tijger…zij had toevallig spreekuur voor vragen dus dat heb ik meteen gedaan…dat zegt wat over mijn wanhoop op het moment want ik zou dat normaliter nooit gedaan hebben, ten eerste hou ik niet van bellen met vreemde mensen en ten tweede kan ik toch wel gewoon een kat opvoeden ofzo… zij gaf aan op het moment net zo’n beestje in huis te hebben die ze op had gevangen van mensen die na een week besloten niet voor het dier te kunnen zorgen omdat hij iedereen aanviel… een grieks opvangkatje… of zoals zei noemde een griekse terrorist 🙂 hetzelfde verhaal, er zat ws siamees in en straat/boskat…ook dat klinkt me ontzettend bekend in de oren… het komt er op neer dat we beslissingen moeten nemen… hij gaat in ieder geval zo snel mogelijk naar de dierenarts voor castratie en dan kijken we verder… het schoffie zal ws naar buiten moeten en heeft veel meer leven nodig dan ons kleine gezin… hoewel ik heel duidelijk had aangegeven dat rob en ik alleen waren en een binnenkat wilde, zij voorzagen geen probleem… ik dus ook niet…misschien naief  maar zo ontzettend goed bedoeld….

en nu zitten we er mee, met mijn gerafelde armen… en een gefrustreerd klein katje…

ik heb er zo’n verdriet van… heb je 15 jaar twee katten gehad die we heel snel na elkaar in moesten laten slapen en dan wil je iets goeds doen door een diertje te adopteren en een warm mandje te geven en gaat het tot nu toe behoorlijk mis….en hoewel iedereen steeds zei dat ik het heus heel goed deed heb ik steeds gezegd dat het niet goed voelde, dat hij tekort komt bij ons en meer nodig heeft… je gevoel houdt je niet voor de gek he…

ik vind deze valentijnsdag tot nu toe dikke vette kak

Eerste binnentraining

en toen opeens werd het echt ofzo…. vergis je niet hoor, het was thuis op de fiets ook heus al behoorlijk echt maar dit was echt echt…. ik wilde nog stiekum naar achteren sneaken maar daar trapten ze mooi niet in…naar voren moest ik… en ik had nog nooit op een spinningfiets gezeten… sterker nog, met fietsschoenen lopen is al een happening 🙂 Ik maak wat mee he, een retespannend leven…

maar het was tof!

Ik stond verbaasd over mezelf, dat ik überhaupt een uur mee kon zonder af te stappen… wel op mijn tempo en niveau he (lees meetrappen, op de fiets blijven zitten en proberen niet te veel te bewegen op de muziek, iedereen de me kent weet dat dat laatste wel een dingetje is)

Twee dingen waar ik aan moet werken: mijn benen die verzuren als ik teveel kracht zet en de zadelpijn

de zadelpijn!

maar dan ook echt

ik zit de volgende keer op een biefstukje of 5

Maar tof was het!

 

En daarna nog naar mijn lieve vriendinnetje die wél kan koken en ons ontzettend verwend heeft met van allerlei lekkers….wat een fijne dag!

kortom

ik moet weer ernstig hard fietsen vandaag

🙂

Bewaren

ik zie tig dingen voorbij komen op facebook…het is wereldkankerdag vandaag….lieve berichtjes, mooie gebaren en vele verhalen… ik ben vooral bij Daphne… en bij Acda en de Munnik… en wat was en nooit meer komt… soms kun je opeens iemand zo missen dat het letterlijk pijn doet in je hart… ik hing vandaag een beetje in de hema en de action en reed vooral rond met keiharde muziek aan…. hoe langer het duurt dat ik haar niet zie, hoe meer ik haar ga missen… het verdriet wordt niet minder… het is er alleen niet altijd zo heftig gelukkig maar minder…nee, ik merk dat niet….

Ik kreeg tweede kerstdag haar plakboek en foto album van Acda en de Munnik van haar ouders… ik zie een georganiseerd plakboek en schiet in de lach, die van mij was een grote chaos, die van Daph natuurlijk niet… dat snapt iedereen… ik kijk naar de foto’s en ik hoor ons nog buiten gillen nadat we een fantastisch weekend in Delft hadden gehad… twee avonden op rij 1, voordat we verbannen werden naar achteren en logeren in Mamalou… een pipowagen in het hartje van Delft…de middagen in het Vondelpark… de vele keren dat we ’s nachts in de rij lagen voor kaartjes, en de vele avonden dat we in het theater zaten in heel Nederland… dat wij beiden kanker moesten krijgen en dat jij in het jaar stierf dat onze mannen er mee ophielden vind ik zo bizar…. we waren erbij toen het allemaal begon en we waren er bij toen het stopte in Carré…

maar ik voel me zo beroofd…

van mijn muziek

van een groot onderdeel van mijn leven

en vooral van mijn lieve leuke grappige vriendin…..

ik zie foto’s en ik voel het gemis…

zo hard…

het is wereldkankerdag vandaag Daphne…

en ik mis je zo ontzettend!!

Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht

Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet cafe
Ik zal er zijn zodra je even denkt
ik heb er vrede mee

Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: Nu heb ik rust
Heb ik je onverwachts en zachtjes
Keihard op je ziel gekust

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte grote verdriet

Ik schuil in weggestopte foto’s
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank

Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Naar het liefste kom ik ’s nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan

 

 

 

spannend vond ik het….onze allereerste ontmoeting als groep van 2017….leuk spannend vooral maar ook wel een beetje eng spannend… ik vind groepen tegenwoordig moeilijk….zal ook wel komen omdat ik gewoon erg veel alleen ben maar ik kan me niet goed focussen op veel dingen tegelijk en veel mensen tegelijk… maar dit wordt het jaar van dingen doen buiten mijn comfortzone… dus leuk spannend overheersde… hoewel ik na een stuk lopen vanaf de parkeerplaats en de steile trap omhoog wel even ernstig bedacht waar ik in godsnaam aan begonnen was… de moed zakte me wel even in mijn schoenen moet ik zeggen… on a brighter note: ik kon dat stuk gewoon lopen zonder rollator! Ik merk namelijk dat ik verder kan lopen tegenwoordig… de rollator blijft vaker in de auto staan omdat het wel lukt zonder in elkaar te storten….het gaat op het moment net wat beter allemaal… ik weet dat dat ook zo weer minder kan zijn maar een echte vooruitgang is lang geleden, mijn laatste uitslagen zijn stabiel en echt beter dan vorig jaar… dus dat zal zeker meespelen…

Het was een fijne bijeenkomst, warm, veilig en met interessante en nuttige en leuke informatie….. het enthousiasme van alle mensen was voelbaar en heel inspirerend. Ik vond ook het stuk sponsoring een goede aanvulling, dat is best een dingetje hier in mijn hoofd…. een fijne middag met veel informatie maar waar ik vooral in voelde dat het met deze groep mensen wel goed kwam….ik werd er in ieder geval erg gelukkig van….ook van al het lekkers wat er geserveerd werd…. ik moet nog een kilo of 9 he… niet goed dit, niet goed, ik kom volgende week met een rijstwafel en 1 rumboon 🙂

maar goede vibe dus…  op een paar instortmomentjes na waarin het besef wel even viel dat ik ook écht die berg op ging ….en hoe dan? Ik zie het nog niet voor me hoor, ik heb niet zoveel vertrouwen in mijzelf nog maar wel in Batman, dat scheelt in de beleving….

Ik heb er zin in!

ps….ik heb mijn eerste standje ook al gehad…het grappige was dat ik die al aangekondigd had een paar dagen geleden

😉