Paola

26 februari 2016

Eind vorig jaar gestopt met medicijnen waar ik enorm dik en opgeblazen van werd… en gelukkig raak ik ook weer wat kilo’s kwijt nu…  want wat kun je je van dat aankomen ondanks dat je er geen bal aan kunt doen toch ongelukkig voelen..

19-11…. whoei!! Eindelijk een grens doorbroken… ik zit hier al een tijdje met zo’n big smile op mijn gezicht… ziet er vrij dom uit maar what the heck… slanker en een stupid look on my face, ik teken ervoor…. Vooral omdat ik weet dat ik er zo weer ontzettend intelligent uitzie he 🙂

27-7  helaas weer twee kilo aangekomen de afgelopen maanden, veel op bed gelegen, veel ziek en ellendig geweest dus weinig beweging… beetje een dip

9-11-16 hieperdepieper hoera, de eerste twee kilo’s zijn er weer af… here we go again 🙂


slowly but surely

Update 25-9-15
Update 19-11-15
Update 26-2-16
Update 27-7-16
Update 11-11-16
Update 10-12-16

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Beetje drukke dagen dus ik moet even wat foto’s tegelijk uploaden…ze waren er wel maar ik loop een beetje achter, dus ik doe het even in 1 postje… #omdat het kan!

mijn armbanden van het moment…

afgelopen donderdag had ik een workshop krijtboard maken… het is allesbehalve perfect maar zo leuk om te doen… ooit kan ik het echt 🙂

en daar is Jip Jip Jip Hoeraaaaaaaaaaaa

wij knuffelen veel….heel veel

regenbogen zijn altijd prachtig, helemaal als ze uit engeltjes bestaan… wat een lief gezicht

 

ik wil het graag even over oepsmomentjes hebben… vooral over die reclame…. wie heeft dat in hemelsnaam bedacht, oepsmomentjes…. ik vermoed dat er iemand naar Oprah zat te kijken die een ahamoment had (die ik overigens wél herken) en dacht daar moet ik iets mee…

laten we voorop stellen dat ik wel 400 oepsmomentjes per dag heb… net nog, ik gooide een glas drinken om over een aantal vakbladen die ik weg kon gooien en alles wat ik maar raken kon en dat was nogal wat, ook een hele plas op de grond waar ik terwijl ik schoonmaakte met mijn sokken in ging staan,  om ze vervolgens uit te doen en ze naar ik later zag per ongeluk op mijn bord met crackers met smeerkaas had gelegd… hartelijk donderdag zal ik maar zeggen he…. dus ja ik heb ze wel…maar ik noem dat gewoon onhandig, iets minder elegant of zoals net met een stortvloed aan schuttingtaal waar hans teeuwen nog een puntje aan kan zuigen… maar ik zeg NOOIT, god daar had ik even een oepsmomentje zeg…

maar de muts van de reclame wel… waarbij ik overigens heel goed snap dat het een probleem is he, urineverlies… en fijn dat er wat voor is ook waardoor mensen zich misschien weer zekerder voelen… dát is het niet… het is de rare manier van communiceren… heel blij is ze ermee… alsof het een musthave is….. oh gelukkig zeg, ik verlies urine als ik iets til, ik voel me zo sexy…. laten we dansen….. echt net zo blij als dat “aar aar in haar gezicht hangt” wat overigens al heul raar is gezien het feit dat ze met haar auto voor een nepscherm staat en daar vast geen wind is,  is ze met het feit dat ze oepsmomentjes heeft want die hebben namelijk ALLEMAAL…

huh?

natuurlijk niet…. het lijkt verdorie wel of vrouwen tegenwoordig allemaal maar lekken… newsflash, dat is niet zo… sommige vrouwen hebben last van ongewild urineverlies en dat is lastig… geen blij gezellig laat maar druppen probleempje lijkt me…  Het lijkt een beetje op de maandverband/tamponreclames… ik herinner me nog die van OB van jaren geleden… ik heb hem al vaker aangehaald…. een reteblij liedje

vrij zijn, blij zijn, heerlijk gevoel, niets kan meeeeee gebeuren vandaag, je voelt je goed

dat moet door een man verzonnen zijn, dat kán echt niet anders… serieus… als iets volkomen de plank misslaat is het dát wel… maar goed, dat we menstrueren is een feit, maar we lekken niet allemaal de hele dag sfeervol en blij door de dag heen..

dat dat even duidelijk is!

 

ikea en de schroefjes

Vandaag werd hij bezorgd, mijn nieuwe bedje voor beneden… de oude zakte helemaal door en ik kreeg steeds meer pijn.. maar dat had ook geen schuld want hij is zo lang en zo intensief gebruikt… het was nog een happening want we konden hem niet zelf meenemen maar hij moest uit het magazijn komen en worden gebracht… in mijn hoofd betekende dat brengen, uitpakken en in elkaar zetten….in de praktijk betekende dat 3 loeizware pakketten in de kamer zetten in joekels van dozen en doei…

dúúúúús

ik had nog goede hoop om dat zelf te kunnen maar het is gewoon te zwaar voor mij alleen, ik kan ze afzonderlijk nauwelijks tillen, laat staan in elkaar zetten… ik had ook beter moeten weten toen ik de gebruiksaanwijzing zag…. het moet door mannen gedaan worden, échte manne….je weet wel…die naar rtl7 kijken en eru eten, kaas voor kerels….. (wat een idiote reclame is dat zeg, het is gewoon een smeerkaasje gekkies… maar dat terzijde)  terug naar de gebruiksaanwijzing… niet 1 man zoals u ziet maar twee mannen, met een hamer en een potlood achter het oor die samen naar een stapel hout aan het kijken zijn… ik was even bang dat dat ook in het pakket zat maar gelukkig heb ik wel gewoon een bank… verder moet ik ook nog even een kleed aanschaffen want het schijnt dat dat ook verplicht is… je kan het maar beter weten he…anders zit je als vrouw toch maar mooi zelf te klungelen op de koude vloer…en als hij het niet meer weet mag hij Ikea bellen… waarbij ze ervan uitgaan dat mannen uberhaupt een gebruiksaanwijzing lezen… of om hulp vragen….dat vind ik op zich al hilarisch…

dus zit ik hier de hele middag al tussen de dozen en zooi te wachten om dit klusje samen met mijn lief te klaren, ik verheug me er nu al op… het ultieme genot, samen iets van ikea in elkaar zetten… of zoals de liander meneer net zei, dat is de reden dat ikea niet levert in Staphorst… je kunt nooit iets zonder gevloek in elkaar zetten… hahaha, heerlijk 🙂

Bewaren

Bewaren

Hartelijk 2017…

gewoon een dag verder dan gisteren, niks nieuws onder de zon die overigens weer onder een dikke mist gebukt gaat… januari, ik vind het altijd een moeilijke maand…. er komt geen einde aan voor mijn gevoel terwijl december voorbij is gevlogen maar toch voelt het anders, een beetje als een nieuw begin, zo’n nieuw jaar….nieuwe rondes, nieuwe kansen…. ik ben niet zo van het plannen, zoals John Lennon ooit zei, “life is what happens to you while you’re busy making other plans”…. en als er iets waar is, is het dát wel…. maar dit is best een speciaal jaar… een jaar met een bijzondere verjaardag ook…ik kan het zelf nog niet eens geloven… totally creeeezy g’woon 🙂

maar het is vooral ook het jaar waarin ik een berg ga bedwingen…. een échte berg… maar ook de innerlijke berg… vertrouwen in mezelf, in mijn lijf maar ook het gevoel dat ik het waard ben…. good vibes zoals ik dat noem, good vibes… want ik heb ze nodig merk ik… er is niet veel vertrouwen meer, ik vind mezelf tamelijk onleuk vaak… echt ik was oprecht zo geroerd door alle lieve berichten nadat ik vertelde dat ik aan het alpavontuur zou gaan beginnen…. vooral ook al het liefs van mijn vrienden om me heen die me zo supporten en zelfs prachtige acties verzinnen om me te helpen……de takkies doen het nog steeds zo goed maar ook alle andere dingen waar mensen mee bezig zijn…. ik vind dat zo bijzonder….. en dan de engeltjes, ach de engeltjes…. ze zijn me zo dierbaar…. ik maak ze allemaal met heel veel liefde maar ik vind het ook zo ontzettend gaaf om al die foto’s te zien, en de verhalen te horen waar ze voor zijn, met welke reden iemand vraagt of ik er 1 wil maken…vaak ontroerend maar ook grappig of gewoon lief…… dat zo’n klein engeltje opeens zoveel moois brengt…aan de andere kant, dat doen engeltjes he…soms moet ik mezelf gewoon even knijpen… wordt wakker muts…het is mooi geweest 🙂

maar ik merk dat het me zwaar valt….. fietsen gaat best maar alleen op standjeniksaandehand…zo snel ik meer wil zegt mijn lijf nee… vooral mijn gewrichten hebben het zwaar, veel slijmbeursonstekingen en aanverwante narigheid en nu weer een flinke ontsteking aan mijn geamputeerde kant en dus kan ik weer opnieuw beginnen, dat vind ik wel frustrerend…. het is werkelijk 2 stappen vooruit en 1 weer terug maar soms ook 3…. ik heb daar mentaal ook last van…. niet dat ik opgeef (as if dat ook maar 1 moment in me op zou komen gekkies) maar meer dat ik daardoor forceer en teveel wil… de tijd gaat snel en ik wil vooruitgang zien…. zonder vallen op de tandem zitten is een leuk begin maar een beetje batgirl heeft andere ambities…. hoewel ik best begrijp dat achterop de tandem zitten met mijn “capeje” nog lastiger zal zijn dan ik van tevoren dacht…..om nog maar te zwijgen van het strakke pakkie….. *legt appelbeignet terug op de schaal*  maar ff serieus,  had ze niet een andere outfit kunnen bedenken? Misschien kan ik Fred van Leer om raad vragen, die weet alles… iemand zijn telefoonnummer? 🙂

ondertussen hebben we het zwaar in onze lotjesgroep, er zijn erg veel nare berichten en we weten dat we allemaal op een dun koordje dansen maar het koordje breekt net even iets te vaak op het moment…..we proberen allemaal ons leven weer op te pakken, op welke manier dan ook, welke diagnose er ook komt, deze vrouwen zijn zo sterk…. instorten doen we bij elkaar maar we krabbelen ook weer op…. schouders eronder en het leven vieren….maar onze lieve groep weet ook dat we uiterst kwetsbaar zijn, dat het vandaag die ander is maar dat je het morgen zelf kunt zijn… de onmacht en het verdriet vliegen me soms zo aan… het lijkt of die akelige kanker niet uit te roeien is gewoon, we ondergaan de meest vreselijk operaties, chemo’s, immunotherapiën  en hormoonbehandelingen en gaan onvermoeibaar door, alles voor kwaliteit van leven en daar is het spook weer…. ik word er zo boos van… nog een reden om die berg op te gaan…omdat die onmacht omgezet moet worden in hoop…hoop op betere behandelingen, ik voel dat ze er aankomen, dat moet….. en meer mogelijkheden om deze kakziekte te bestrijden… en hoop voor de toekomst….de toekomst van mijn lieve vriendinnen…..

de toekomst van mezelf

de toekomst van ons samen

de toekomst!

ik ben de hele dag al aan het denken hoe ik dit blogje wil schrijven… ik weet het niet zo goed met 2016….. laten we het erop houden dat ik er niet kapot van ben… dus geen terugblik van mij en mijn gezondheid, dat is al genoeg aan bod gekomen….en er waren heel veel mooie dingen, daar ga ik morgen over schrijven… maar ik vind dat ik wel iets moet zeggen… maar wat dan?… ik ben niet zo van het benoemen van stom gedoe maar er was veel stom gedoe… waarvan stom gedoe met lieve vriendinnen wel het ergste was…ik weet het niet hoor maar ik ga liever zelf door allerlei shit heen dan het verdriet en de onmacht te voelen terwijl je niks aan de situatie kunt veranderen… ja mijn sprankelende persoonlijkheid (gniffel) kan ik in de strijd gooien, en hier en daar een grapje en iets liefs maar daar heb je als het er op aankomt geen bal aan he… ik hoop van harte dat ik wel iets bijdraag aan het geluk van hen allemaal… dus dat is meteen mijn goede voornemen voor volgend jaar, de lieve mensen om me heen gelukkig maken…

dus u bent gewaarschuwd

🙂

en dan eindig ik met heel voorzichtig zeggen dat ik hoop dat volgend jaar maar veel mooie dingen mag brengen…

aan mij zal het niet liggen!

Bewaren

mijn liefste snurkt… maar nu is ook nog snotverkouden…. dus nu zaagt hij 4 hectare bos per nacht om… en dus zat ik vannacht alweer vroeg beneden want hoe lief ik hem ook vind, snurken is gekmakend… gelukkig is de top 2000 erop… ik hou d’r zo van… bij de meeste liedjes heb je wel een bepaald gevoel of een mooie herinnering… ik hou van de jaren zeventig sound maar de jaren tachtig was mijn jeugd… met een casettebandje proberen de mooiste liedjes op te nemen zonder het geklets van de DJ erdoor… alle songteksten sparen uit de popfoto en de hitkrant….. ik zing nu nog de meeste eighteesmuziek zonder problemen mee… maar ik hou ook van nieuwe muziek en alles daartussen… af en toe komt er iets voorbij dat voor mij dan niet had gehoeven maar ik heb een zeer brede muzieksmaak… ik had alleen graag een andere nummer 1 gezien, niet omdat ik Queen persé slecht vind maar bijna altijd nummer 1, neh, meer dan genoeg andere mooie muziek… voor mij zal het altijd Mad World van Gary Jules zijn, daar word ik intens gelukkig maar ook heel verdrietig van… prachtig! Vooral ook met deze dans erbij… zo jammer dat het niet langer duurt, zo mooi…

 
Er is eigenlijk maar 1 nummer dat ik echt oversla en dat is nummer 170 dit jaar… wat een verschrikkelijk nummer, jeuk jeuk, driewerf jeuk… maar dan ook echt…dan zap ik naar een andere zender…. brrrr

mag je zelf op gaan zoeken in de lijst

🙂

tipje, hij staat in ieder geval niet in mijn lijst

Vooroordelen en Ontplofmodus

ik ben in gedachten verzonken en zit ondertussen een plekje te zoeken dichtbij de winkel… ik heb pijn, ben moe en dat maakt dat ik niet zo goed met de pijn om kan gaan…. en bij ons voor de appie etc zit een flink plein en dat kost me vaak al erg veel energie voor ik aan de boodschappen begin… ik parkeer de auto en op dat moment komt er een vrouw naast de auto lopen die met hele boze gebaren en druk gedoe naar voren wijst… ik buig en zie, ach verrek ik sta op een gehandicapten plaats, niet handig, dus beter even ergens anders neer zetten…ik gebaar dat ik het niet gezien had maar ze blijft raar en boos doen… op dat moment begon ze me al een beetje te irriteren… ik gebaar nogmaals, sorry… ik zet hem ergens anders neer… ze blijft boos doen en loopt heel langzaam verder, omkijkend of ik wel echt die auto weg zet…

hmmm okay, opinionated much?

ik weet niet hoor maar ik begin dit wel een irritatiefactortje te vinden…. als ik de auto verplaatst heb haal ik mijn rollator eruit en zie ik dat ze te ver weg is om een fittie te beginnen want ik ben inmiddels op mijn kookpunt…. dat ik er in jouw ogen frips en fruitig uitzie wil niet zeggen dat ik dat ben he….. ik heb geen gehandicaptenkaart omdat ik dat aanvragen veel te duur vindt, niet omdat ik het niet nodig heb miss drukmetdehelewereldmaarletmaaropjezelf… ik maakte misschien een in gedachten verzonken foutje…maar ik vind jouw reactie en manier waarop jij over mensen oordeelt een stuk naarder… ik kom dit heel veel tegen, mensen die tegen me zeggen dat iemand moet zitten omdat hij ouder is dan ik in de wachtkamer, of een tijd geleden iemand die zei dat ik toch jonge benen had (duh, die benen van mij zijn 18)

misschien moet ik eens een sticker op mijn voorhoofd plakken, ik zie er best leuk uit maar van binnen doe ik het niet zo goed of geen make up meer op doen?

of zou het probleem gewoon bij mensen liggen die meteen met hun oordeel klaar staan?

😉

                           groetjes van mijn 18jarige benen!

Bewaren

reconstructie of niet…

als ik naar mezelf kijk in de spiegel zie ik iemand die langzaam afvalt (veel te langzaam by the way maar dat is een ander verhaal) maar ik zie verder gewoon mezelf.. en dat is tegenwoordig mezelf met 1 borst. Ik schrik er niet meer van, het hoort bij me… tuurlijk had ik het liever anders gezien maar het is wat het is… ik heb bijna drie jaar lang de spiegel vermeden…. in het begin controleerde Rob mijn wond want ik kon er niet naar kijken… ik voelde me zo verminkt… en ik dacht dat ik nooit zou kunnen wennen aan mijn eigen spiegelbeeld…maar hee, kijk mij nou eens… ik ga die spiegel iets minder haten en ik ga weer steeds meer op de Paola lijken die ik was en ik ben er blij mee… op die ene borst na dan, kleinigheidje hou je altijd he 🙂

Ik heb lang nagedacht over een reconstructie maar wilde eerst afvallen, iedereen weet dat je borsten vaak ook kleiner worden als je afvalt en dan zit ik dadelijk met twee verschillende borsten, vind ik ook niet tof… mijn borst is erg diep weggehaald, ik ging er vanuit dat ik een platte rechterkant zou krijgen maar het werd een kuil… en door die kilo’s die ik kwijt raak gaat dat steeds strakker staan… ik kan mijn arm steeds minder goed bewegen en heb sinds een jaar oedeemtherapie nodig om dat allemaal wat los te krijgen en te houden…het staat zó strak om mijn ribben…in de eerste jaren zat er steeds heel veel bloed in de wond die eruit gehaald moest worden en dat was heel vervelend maar maakte wel dat er ruimte zat…nu zit ik in een vacuum getrokken kuil te kijken… mijn meelevende chirurg vond het zo sneu…word je nog gestraft voor het afvallen ook …

mwoah, valt wel mee… zo voelt het niet voor me… wat ik wel moeilijker vind is dat ik van alle kanten hoor dat ik natuurlijk een reconstructie mag als ik dat wil maar gezien mijn nieren, en alle gedoe het sterk af te raden is…..het maakt het nog een stuk moeilijker dat ik persé geen siliconen in mijn lijf wil, dat is heel persoonlijk en ik snap heel goed dat mensen die keuze wel maken he, het voelt alleen voor mij niet goed….. ik heb daar verder geen oordeel over omdat ik ook heel goed begrijp waarom mensen het wel doen… voor mij is het  een diepflap of anders niet… en dat maakt het allemaal nog veel lastiger… want dat is een retezware operatie waarbij eigen vet uit mijn buik wordt gebruikt om een borst van te maken en dat is nogal een happening… komt nog bij dat het hele strakke gebeuren aan mijn rechterkant ws erg moeilijk op te rekken valt… dus van alle kanten hoor ik dat het beter van niet is…of het lukt is al niet zeker maar of mijn lijf het nog blijft doen is al helemaal niet zeker….ik ben ook bang dat ik er zo’n enorme terugval van krijg en wat heb ik dan…twee borsten en lig ik hier weer hele dagen op bed te koekeloeren… en ik lig er nu al zoveel…ik ben bang dat ik er dan nooit meer uitkom… dat is echt een reële angst die niemand bij me weg kan nemen…

en dus kies ik ervoor om voorlopig met 1 borst door het leven te gaan…zeker gezien het alpavontuur… 1 avontuur per jaar vind ik meer dan genoeg…en ik wil dat zeker niet in gevaar brengen door nu dit soort dingen aan te gaan…. batgirl worden is doel 1 en de rest komt allemaal daarna….  maar ook dat brengt weer allerlei keuzes en gedoe met zich mee… een prothese zit niet goed, in eerste instantie niet door het bloed en nu omdat het allemaal zo strak en gevoelig is… ik kan er helemaal geen druk op hebben… dat is voor mij geen probleem meer… dan draag ik niets… ik heb een B cup aan de linkerkant en rechts dus niets… dat maakt dat het niet pamela anderson opvallend is maar je kunt het wel zien… ik voer soms een kort gesprekje met iemand die naar mijn rechterkant zit te kijken… heb je tieten kijken ze niet in je ogen maar als je ze niet hebt doen ze het soms ook LOL… ik begrijp dat het opvallend is of dat je het opeens ziet als je met me praat….. het is zo… niet erg… ik vind het niet meer erg laat ik het zo zeggen….

maar ik ben er nog niet helemaal… ik durf niet te zwemmen, en ik ben al weken bezig om een sportshirtje te vinden die wat losser om mijn lijf zit… ik hou niet van die strakke sportdingen… die broekjes boeien me niet (niks mis met mien benen he)  maar die shirtjes… ik had bijna een shirt 3 maten te groot gekocht maar liefste zei dat dat echt niet kon 🙂 ik vind vast nog wel iets… denk ik maar zo… en ooit ga ik weer zwemmen….laatst was ik op een workshop en vroeg iemand of ze iets tegen me mocht zeggen… ja tuurlijk, altijd he… ze vond me dapper dat ik gewoon mezelf was en dat het duidelijk te zien was dat ik maar 1 borst had maar dat ze daarvoor nog meer respect voor me had…

oh wow

ik vond het een lastig compliment,….omdat het niet echt als een verdienste voelt….. het is allemaal zo gelopen…en het is wat het is…maar ik kijk tegenwoordig in de spiegel..en ik zie een big smile, twinkelogen en oja ook nog 1 borst…want laten we wel wezen…ik heb maar 1 borst maar die ander is leuk voor twee :-)…. ik weet ook wel dat ik geluk heb dat ik zo’n positieve miep ben en dat ik daar niet echt de hand in heb en dat het in me zit,  maar het was echt een hele lange zware weg om van daar naar hier te komen..believe me….en ik kan dat, zorolik namelijk! Ik heb geen invloed op de ziektes die ik heb, of de kanker terugkomt, of mijn nieren het nog lang volhouden, of die tumor in mijn hersenvlies gaat groeien of toch kwaadaardig blijkt te zijn, of die niet werkende bijschildklieren nog meer ellende aanrichten in mijn lijf… niets van dat al…maar ik heb wel in de hand hoe ik er mee omga… en dat pakt niemand van me af!

Dus Dat!!

Gisteren was het eindelijk zo ver, de workshop handlettering van paperfuel.. ik wilde dat zo graag een keertje doen maar we moesten er helaas een eindje voor rijden… dat maakte dat ik al een beetje uitgeblust was voor we begonnen maar het was leuk… en moeilijk… echt ik zag er uit als miss verloren, iedereen maakte prachtige dingen, (die van Petra, echt zo gaaf)… en ik deed ook iets…

gniffel

wonderbaarlijk, ik maak de moeilijkste layouts digitaal maar letters maken vond ik erg moeilijk…komt bij dat ik geen idee had hoe je ze moest maken in verschillende fonts… die zoek ik normaal gewoon even in mijn lijstje…… dit is andere koek… …ik had het kunnen weten natuurlijk want ik kan ook niet tekenen… maar dagifniks… gewoon oefenen… ik heb een oefenboek meegenomen… gouden greep… en daar ga ik veel gebruik van maken… want ondertussen is het wel hartstikke leuk om te doen… echt heus!

en daar gaat het om…

pl_20161202t103203

2016-12-01-21-39-14

ik moest er vannacht wel ernstig voor boeten omdat werkelijk al mijn spieren constant verkrampten en de slijmbeursontsteking in mijn elleboog een knalfuif had…maar hee nagenieten kan op allerlei manieren he… dat moet je ruim zien… mijn lijf heeft gewoon een ontzettend gevoel voor humor… ik ben me er eentje!