Paola

26 februari 2016

Eind vorig jaar gestopt met medicijnen waar ik enorm dik en opgeblazen van werd… en gelukkig raak ik ook weer wat kilo’s kwijt nu…ย  want wat kun je je van dat aankomen ondanks dat je er geen bal aan kunt doen toch ongelukkig voelen..

19-11…. whoei!! Eindelijk een grens doorbroken… ik zit hier al een tijdje met zo’n big smile op mijn gezicht… ziet er vrij dom uit maar what the heck… slanker en een stupid look on my face, ik teken ervoor…. Vooral omdat ik weet dat ik er zo weer ontzettend intelligent uitzie he ๐Ÿ™‚

27-7ย  helaas weer twee kilo aangekomen de afgelopen maanden, veel op bed gelegen, veel ziek en ellendig geweest dus weinig beweging… beetje een dip

9-11-16 hieperdepieper hoera, de eerste twee kilo’s zijn er weer af… here we go again ๐Ÿ™‚

30-1-17 ik vind het zwaar op het moment, hoewel de feestdagen ook mij wat meer hebben laten feesten ๐Ÿ™‚ maar er moet een tandje bij

29-3-17 Het gaat niet makkelijk maar ik zie wel aan mijn figuur dat ik misschien niet afval in kilo’s, maar wel in cm ๐Ÿ™‚

26-4-17 4 kledingmaten afgevallen!

 

slowly but surely

Update 25-9-15
Update 19-11-15
Update 26-2-16
Update 27-7-16
Update 11-11-16
Update 10-12-16
Update 30-1-17
Update 29-3-17
Update 26-4-17

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Nog twee weken…

Nog twee weken,

adem in adem uit…

het gaat snel….

te snel opeens…

mijn lijf is moe, op en ik huil om niks, werkelijk om niks… ik zit met verbazing naar mezelf te kijken gewoon…mijn lijf kraakt, doet pijn en ik vraag me werkelijk af waar ik aan begonnen ben…. en ik snap dat het spanning is, en stress en dat iedereen wel van die kakdagen heeft maar dat maakt het nog niet leuk he… ik zei net tegen vriendinnetje dat we hoognodig een spa dag nodig hadden, en dan bedoel ik niet het watertje… ik heb altijd goede en slechte dagen, dat is niet verandert, alleen vliegt het me nu even aan…

 

rumag

 

pizza dan maar vanavond ๐Ÿ™‚

en voor nu muziek…keihard meezingenย  en dom in de kamer dansen dan maar, dat helpt altijd… en dan maar hopen dat niemand me ziet….

Bewaren

Fietsweetjes

*Er hangen koekoeksklokken in het bos, ik heb ze zelf gehoord ๐Ÿ™‚
*Vliegen vliegen het liefst in je keel.. waarom is mij een raadsel… kun je de hele wereld over dansen, laat je liever iemand stikken… wonderbaarlijk.
*Spugen is niet vrouwelijk, wel noodzakelijk…het lukt me steeds vaker om mijn mouw niet te raken *trots*
*Eendjes steken over wanneer ze dat willen
*Knooppuntenroutes rocken, maar nummers verdwijnen waar je bij staat… ik verdenk Hans Klok…
*In je eentje op een terras gaan zitten is niet eng en voelt niet raar… dat ga ik vaker doen
*Het waait altijd in Nederland, ook als je denkt dat dat niet zo is, stap op de fiets en je hebt de wind voor… Fact!
*Mannen die uit een zijpad komen op het bospad, wachten tot je voorbij bent en dan achter je aan fietsen zijn eng.
*Ik word erg gelukkig van fietsen, echt gelukkig….
*Ik vrees dat ik de enige ben die opeens denkt, als ik hier om nevermind wat voor reden dan ook van de fiets pleur en ik scheur mijn broek moet ik in mijn blote kont naar huis… of heeft iedereen gewoon een verschoninkje dan wel extra broek in 1 van die zakjes op de rug zitten? Ik vind het living on the edge hoor…. in mijn geval dan….
*Binnenwegen waar je 60 mag zijn racebanen… niet echt ontspannen fietsen.
*Een holle rug is een soort van snelweg voor je zweet…. naar je bilnaad

en last but not least:

*Wielrenners met een dure fiets die schamper lachen als ze mij zien zwoegen,(u denkt gebeurt dat? yep dat gebeurt… gelukkig zijn er ook heel veel leukerds hoor maar ze zijn erbij)…. tegen jullie ik wil 1 ding zeggen, don’t judge a book by it’s cover… ik kan dan wel met mijn fietsbroekie op een gewone fiets zitten en dat kun je funny vinden:

Ik ga 1 juni een berg beklimmen!!

en jij?

 

Even ontstressen… hard nodig! Let vooral niet op mijn gemuts, het is onvoorstelbaar maar die knooppuntenroutes vallen zowaar nonnie mee he… ik ben vaak opeens nummers kwijt ๐Ÿ™‚ Ik heb enorm genoten van dit ritje, zo mooi… lekker fietsweer en vooral veel genieten van de omgeving…

In nieuw Wehl probeerde ik eerst nog een stukje toe te voegen maar dan moest ik veel te ver om… toen ik met dikke tranen en snot in mijn keel toch maar langs Elver (voorheen Fatima) ging wist ik opeens waarom…

mijn thuis, ik ben er zeker 10 jaar niet langs gereden omdat ik het zo ontzettend erg vond dat ik het mooiste beroep van de wereld niet meer uit kon voeren… onvoorstelbaar dat ik daar nog zo door wordt geraakt… ik heb me er helemaal van afgesloten toen, zelfs geen contact meer met mijn lieverds…gewoon omdat ik het niet aankon… echt het is nog zo’n blauwe plek op mijn ziel….

Z-verpleegkundige…ik ben het al jaren niet meer maar ik zal het altijd zijn!

ik was van de week bij de AC Tion en daar zag ik opeens dit in mijn blikveld verschijnen…

en ik dacht, What the Uck is dat?

Het bleek een bh koffertje te zijn…

dat schijnt gewoon al heel lang te bestaan

ik wist het niet…naast lunchboxjes voor bananen kun je dus ook je bh’s in stijl vervoeren… wat hebben die van mij zich al die jaren moeten behelpen in een gewone koffer, sneu eigenlijk als je erover nadenkt…

maar goed…eind goed al goed

en in mijn geval helemaal, ik kan aan de andere kant ook nog een broodje kaas voor onderweg meenemen… of als ik heel gek doe, met pindakaas…

wow!

hoe heb ik ooit zonder gekund.

 

 

ik kreeg net een herinnering op facebook van een blog die ik een jaar geleden schreef

klik hier om te lezen

wat een zware tijd… er leek geen eind aan te komen….

hoe anders is het dit jaar… ik voel me zoveel beter…tuurlijk ben ik onrustig omdat ik weer die dagen voel komen die zo zwaar waren toen.. en ik zeg en schrijf er niet veel over maar ik heb echt hele hele slechte dagen… ik leg nog steeds liever de nadruk op wat er goed gaat en wat er allemaal fijn is in mijn leven…heel veel namelijk…maar vooral mijn vermoeidheid zit me heel vaak in de weg… ik wil er niet aan toegeven maar ik lig echt veel op de bank tussen alle dingen door… onwijs gestrekt noem ik het…. klinkt net iets leuker dan ik kan niet meer op mijn benen staan…..maar komt eigenlijk wel op hetzelfde neer… liggen….

het voelt nog steeds als een rollercoaster… ik heb wel meer rust maar op een sombere kakdag als vandaag is het opeens weer heel erg aanwezig…

bijna twee jaar geleden…

onvoorstelbaar

vorig jaar was het gemis zo heftig en rauw… nu voel ik het af en toe venijnig bijten…

op 1 juni 2015 was ik getuige bij Michiel en Daphne’s dag… twee weken later overleed ze….ik vind het bij tijden nog steeds niet te bevatten…dit jaar hoop ik bovenop een berg te staan… hoe gek is dat? Dat het geen dag is waarop we samen op het terras zitten om de trouwdag te vieren was vanaf het begin al duidelijk, we wisten dat ze nog maar een korte tijd te leven had, dat het maar twee weken mochten zijn wisten we toen niet….

Ze gaat mee naar boven op 1 juni!! Ik geloof dat het zo moet zijn!

Stoempen…

De zon scheen… wel 1 hele dag waarschijnlijk….en daarna is het weer kakweer zoals de afgelopen weken…. dus ik vond dat ik echt vandaag met blote benen moest fietsen… jurrekie aan, over mijn fietskleding en mijn jack… want er stond wel enorm veel wind… wat zeg ik, als ik over het water was gegaan was ik zo naar Doesburg gezeild…..ha, wie dut mi’j wat vandage…

naja….dat ik dus ook nog weer terug moest was wel even een dingetje…….met de wind pal voor…. mijn hemel… wรกt een wind zeg….maar wat lekker… ik kreeg windvlagen waarbij ik bijna van mijn fiets waaide maar zo lekker…in de zon, tegen de wind in keihard trappen en nauwelijks vooruit komen… ik ben vooral erg blij dat ik Rachel niet op mijn hoofd hoef (mijn pruik heet Rachel want ik leek op zij van Hazes met dat ding op maar dat terzijde) want die had ik in de IJssel op kunnen vissen denk ik….maar verder, heerlijk…niet nadenken gewoon fietsen… een oudere meneer die me voorbij zoefde want hij had wel zijn ondersteuning aan vroeg of het deerntje het niet kold had… nee hoor, ik zweet me helemaal ongans maar lief dat u het vraagt :-)… een stuk beter dan het stel wat me op de dijk tegemoet kwam… hij ging achter haar fietsen, om mij ruimte te geven dacht ik nog… maar nee, hij ging helemaal naar beneden hangen, deed zijn tong uit zijn mond en probeerde onder mijn rok te kijken… hij hing echt halverwege op zijn fiets…..best knap op zich als het niet zo ieuw was geweest….ik verdenk hem ervan dat hij op de seniorengym zit om dit te kunnen doen… pervert! En zijn vrouw was miss Oblivious terwijl ze mijn hallo niet beantwoorde en geringschattend naar me keek… of misschien wel helemaal niet en dat ze dacht daar heb je weer zo’n trut, heb ik Hendrik weer een week over de zeik….ik zal blij zijn als het weer winter is….

er is veel stil leed mensen….

je weet het niet he….

๐Ÿ™‚

Mijn lief gaf als tip om de volgende keer even mijn been uit te steken en hem van zijn fiets te mikken… wat ik vooral hilarisch vond is dat er gewoon een fietsbroek onder zat…ik weet niet wat hij dacht te zien maar dat kan nooit een zeem zijn geweest

Maar het was druk aan het water en de meeste mensen waren blij en vriendelijk… op het water en ernaast, met hond, met kinderen, lopend en op de fiets… halverwege deed ik mijn jas uit om de mouwen eruit te halen en net toen ik hem al wapperend in de wind weer aantrok liep er een gezin voorbij… ik sloeg hem nog net niet voor zijn hoofd…oeps… sorry… ik moet dus ook even achterom kijken als ik dit soort dingen doe… ook handig op die berg dadelijk…

kortom, fijn ritje…die trouwens een km of zes, zeven langer was dan aangegeven, hij telde pas halverwege ergens omdat strava geen signaal had…

of de link voor een groter beeld: klik

Onze Jip is nu alweer drie weekjes terug….maar niet alleen, hij is samen met een vriendinnetje thuis gekomen ๐Ÿ™‚ Een klein fel dondertje die hartstikke lief is…. ze heet nu nog Clarel, we hebben haar naam nog niet verandert omdat wij haar nog in de opvang hebben om te kijken of het goed gaat met hen beiden samen hier… en dan met name ook of Jip mijn arm nog als zijn favoriete speeltje ziet…

ik durf nog niet te pochen maar het gaat best heel goed eigenlijk… hij hangt nog wel eens in mijn arm maar dat is echt sporadisch… ze spelen ontzettend veel samen maar vechten elkaar ook de tent uit… het zal er wel bij horen… maar ze liggen ook veel samen te slapen. Twee totaal verschillende poezen maar wat een leukerds allebei…

Ik ben stichting dierbemiddeling europa zo dankbaar dat we dit op ons gemak uit mogen proberen… Jip heeft eerst drie weken bij Cindy in huis gezeten waar een dag later Clarel arriveerde… en dat klikte samen… het is wel duidelijk geworden dat hij eenzaam was… hij zag mij als zijn speelmaatje en had niet in de gaten dat ik daar niet op gebouwd ben… en daarnaast is het ook een ontzettende onbenul, hij is altijd zijn grenzen aan het opzoeken, luistert voor geen meter als hij iets wil en geeft niet op… je ziet haar denken, daar heb je hem weer met zijn gedoe… maar ze blaast flink van zich af als het genoeg is geweest… misschien had ik dat ook moeten doen ๐Ÿ™‚

Maar ik heb goede hoop dat dit goed gaat komen zo… er is behoorlijk leven in de brouwerij en ze rennen samen door het hele huis heen… ze zijn beide flink aan het niezen en proesten geweest… Jip begint nu weer helaas maar Clarelย  is na het derde kuurtje volgens mij nu eindelijk aan de beterende hand… om nog maar te zwijgen van het pillengeeffeestje iedere dag twee keer…lean mean fightmachines….. maar ik hoop zo dat dit goed blijft gaan, echt we duimen!

 

pootje in pootje…en het liefst allebei bij mij op schoot ๐Ÿ™‚

 

zondagje fietsen

twee ritjes fietsen…

Misschien kunnen we elkaar even treffen..

uhum…

hoe dan?

simpel… Batman rijdt een stukje vd route af…

en ik fiets zes keer het cafeetje voorbij..

Maar het is gelukt

 

Batman fietste 178 km

Batgirlย  fietste 37 km

 

verschil moet er wezen, daar kan ik alleen maar heel diep voor buigen enzo… heb ik niet gedaan he, dan was ik nooit meer overeind gekomen maar in gedachten wel ๐Ÿ™‚ Vol bewondering heb ik zijn rit gevolgd… toen ik thuis KO met een dekentje op de bank lag…. echt fantastisch.

let vooral niet op mij…ik ben net betrapt met een gebakje voor mijn neus…batman had toevallig heus ook taart he maar conveniently zien we die niet ๐Ÿ™‚

enne by the way…… ik heb de ondersteuning niet aangehad!!!!!!!!

Gewoon niet!! Retetrots ben ik toevallig, er was hagel, regen, zon en vooral veeeeeel wind…maar ik wil dit en wat ik in mijn kop heb zit niet in mijn kont zou mijn moeder zeggen…of de rest van de achterhoekers: attamottamotta
en d’r mot niks natuurlijk maar ik wil graag wat kracht in mijn benen, knie was ingetaped en gaan met die banaan #zoroliknamelijk

 

 

Bewaren

Spinningmarathon

Sonsport Active Center organiseert op 13 mei een spinningmarathon waarvan de opbrengst naar mijn team 2climb2raise gaat. Arjan is daar spinninginstructeur en ik hoor uit betrouwbare bron dat het de leukste en gezelligste sportschool is. Dat moet ik dus maar eens gaan zien… geen idee wat mijn rol daar zal zijn… ik denk persoonlijk dat ik in een hotpants drankjes en natte sponsen ronddeel *gniffel*

nah, ff serieus Paool… ik doe wat ik kan doen…en ik hoor wel wat dat is…. er is vast iets leuks om te doen!! Het lijkt me erg leuk om mee te maken en ik heb er zin in!

๐Ÿ™‚

Maar echt, wat ontzettend gaaf dat dit gedaan wordt en ik hoop dat alle plekken bezet zullen zijn. Ik zit hier met een big smile omdat er zoveel leuke dingen georganiseerd worden door iedereen… tof!

dat je een eindje gaat fietsen… en dat je dan wat foto’s aan je Strava wil toevoegen en dat je dan dit ziet…. hahaha…ik zweer dat die handen en voeten niet van mij zijn… dattu niet denkt dat ik gewoon gezellig bij de schoonheidsspecialiste lag he ๐Ÿ™‚
ja ja Paool… tuurlijk…eindje fietsen… paar uur wegblijven en zo de catwalk op kunnen, ik kan dat.
*wink wink*
ย 
En toen keek ik naar de foto’s in het bos, ik dacht leuk een foto van mijn silhouet in de schaduw….
en dan zie je dit…
gil
da’s eng ofzo
vooral op die eerste lijkt het net of ik aangevallen wordt..
ieks…..creeeeeeeeeepy zeg…
ik sta leuk een foto te maken en daar verschijnt opeens een schaduw….ik voelde me al ernstig roodkapje daar alleen in het bos….maar het blijktย  dat ik van alles meemaak als ik fiets schijnbaar… niet alleen in my head is het zombie…. en ik maar denken dat ik geen barst meemaak… meneer Hitchcock, eat your heart out! Met je douchegordijn verhaaltjes…. me and my imagination… volgende keer volg ik het konijn met het horloge… ik wil graag theedrinken met madhatter ๐Ÿ™‚
Ha!

Over Bergen en Dalen

“wie had dat een jaar geleden gedacht”

zomaar een opmerking die me niet meer loslaat… ja wie had dat gedacht… ik niet in ieder geval….vorig jaar ging het best heel slecht met me… en dat is nog niet eens een jaar geleden… na het alpavontuur (lees er bij zijn en er enorm van genieten maar ook zo teruggeworpen op een lijf die werkelijk niks meer kon) werd het nog erger… ik schreef er onder andere dit blog over…..

zo erg dat ik Lauย  van 2climb2raise een mailtje stuurde dat ik mijn excuses aanbood voor de mail naar hen toe voor informatie en mogelijkheden maar dat ik er echt vanaf zag…niet dat ik niet meer wilde, meer dan ooit maar ik wilde vooral niet hun tijd verdoen…dat ik dan toch weer af moest zeggen (story of my life) en mensen teleur moest stellen die enorm veel in mij moesten investeren… dat ik mezelf daarbij ernstig teleurstelde vond ik minder erg… ย  ik ging echt never nooit meer uit mijn bed beneden komen… ik heb er weken gelegen… alleen maar totaal uitgeput door het raam het leven aan je voorbij zien gaan… letterlijk en figuurlijk…. ik stuurde updates hoe leuk ik het had en dan was oprecht ook zo, ik ben nu eenmaal zo’n naar mens die kan genieten van kleine dingen maar ik werd er natuurlijk ook heel erg ongelukkig van… en dan heb ik het niet over FOMO (Fear Of Missing Out)… dat vind ik een raar luxeprobleempje van mensen die alles hebben… hou toch op, ga iets doen wat je leuk vindt en geniet daarvan maar zit niet te mekkeren dat je daardoor andere dingen mist…verwende blagen zou mijn mam zeggen :-)… ik heb het over niets meemaken omdat het gewoon niet lukt… omdat je moet slapen of liggen en je enige uitjes het ziekenhuis en de therapie zijn omdat je daar nu eenmaal heen moet…. gelukkig heb ik vrienden die dat snappen, die me in bad gooien, of me ophalen voor een lunch of wat dan ook…lief!

Maar dat was toen…. en kijk nou…ik heb dit soort dagen nog steeds, misschien zelfs wel een week of twee… maar er zijn ook zoveel betere tijden… ik merk dat ik heel heel heel gelukkig wordt van een doel hebben, van ergens bij horen, van iets presteren, van mensen ontmoeten etc… soms komt iets op het juiste moment in je leven, misschien kon het ook niet eerder…sterker nog, ik weet dat het niet eerder kon… maar nu hoorde ik voor het eerst dat mensen van alles in me wilden investeren en het wilden proberen… daarnaast hoor ik vooral wat ik niet meer mag en dat het alleen maar meer… 5 artsen die naar een stukje Paool keken/kijken…maar niemand die zag dat Paool totaal ondersneeuwde… en daar was dit hele gebeuren……

kijk me nou, ik fiets gewoon rond… van de week fietste ik voor het eerst langs de Oude IJssel richting Hoog Keppel…prachtig, in het avondzonnetje… intens gelukkig voelde ik me… zelfs toen er een vlieg mijn mond in vloog omdat ik even vergeten was dat er geen Batman voor me zat die dat soort dingen voor me deed…. en ik dus al hoestend en proestend de vlieg uit wilde spugen en dat over mijn eigen mouw deed…. ik kan dat… en ik weet dat het in het licht der dingen heus niet veel voorstelt om 30 km te fietsen in een tempo waar de gemiddelde fietser keihard om lacht,ย  maar voor mij is het topsport…vooral als ik gewoon ook heel vaak mijn ondersteuning niet aan hoef te zetten, het is fijn dat het er is omdat ik dan zeker weet dat ik weer thuis kom… ik kom van mijn bed mensen… letterlijk….. ik voel dat ik meer energie heb maar dat is ook vooral geestelijk….mijn lichamelijke moeheid is er altijd, dat kan ook niet anders… en daar verander ik ook niet zoveel aan… ik ben altijd moe… en dat is niet moe zoals iedereen wel eens is, dat is uitgeput… maar doordat ik zoveel positiefs doe, mijn wereld vergroot en zo geniet van dit hele gebeuren verandert er wel iets… die vermoeidheid blijft maar ik kan toch maar mooi zonder rollator de stad in… of zonder rollator naar de winkel… staan kan nog steeds niet goed maar dat geeft niet en als we een dagje uitgaan moet de rolstoel mee… het zij zo… ik kan ook gewoon heel veel wel nu… wie had dat gedacht? behalve mijn buuf…die zei het, dit gaat je brengen dat je zonder rollator kan lopen, let maar op… en ze had heus gelijk ๐Ÿ™‚

vorig jaar maakte ik deze foto…. met deze tekst….

het gaf me troost dat ik toch iets kon betekenen in de wereld van mijn vriendinnen… hee aanmoedigen is zwaar werk…heus! Dus als er nog vrienden van ons meewillen… jullie zijn van harte welkom!

nu lees ik het weer maar ziet het er toch even iets anders uit (en dan heb ik het nog niet eens over onze koppies die beiden heel erg anders zijn nu ๐Ÿ™‚

Mooi dit…

Ik heb er zin an!

Bewaren

Bewaren

Hallo hoogmoed, hier de val…

ik heb een valkuil wat het fietsen betreft… ik wil teveel en vooral ook steeds meer. Ik weet dat… ik weet dat als ik gisteren 20 km fietste op de hometrainer dat ik er morgen graag 21 doe of iets sneller of zwaarder… op zich is daar natuurlijk niks mis mee…het motiveert, kan je een boost of een doel geven…

maar je kunt er ook in doorslaan… dus probeer ik soms niet te letten op wat ik doe en te luisteren naar wat mijn lijf die dag aangeeft…dat is namelijk vaak heel wat anders dan ik in gedachten had….maar even zo vaak komt dat duiveltje op mijn schouder zitten dat ik niet zo moet miepen en doorzetten….ik wil toch die berg op…daar moet je wat voor doen…en dus ga ik over grenzen heen….eerst voorzichtig maar soms ook ronduit dom…

Gisteren ging ik op de fiets naar het ziekenhuis, dat is niet ver, het is ongeveer 5 km vanaf hier… het was mooi weer en ik had er zin in… dus kreeg ik het idee om zelf te fietsen, zonder de ondersteuning…dat is best zwaar vond ik halverwege maar ik vond vooral ook dat ik niet moest zeuren… ik haalde zelfs het viaduct en deed bij het ziekenhuis gewoon een dansje… daar had ik toen nog energie voor… onbegrijpelijk maar ik vermoed vooral adrenaline.. of epo….of een boterham met pindakaas… ik liep het halve ziekenhuis door om mijn port-a-cath door te laten spoelen op de oncologie en daarna naar de nefroloog voor uitslagen rondom mijn nieren… dat is als ik met de auto kom al een happening want tot voor heel kort liep ik die afstanden met mijn rollator…. Helaas ging de opwaartse lijn weer een beetje minder met mijn nieren maar ik vermoedde al zoiets want ik heb veel meer pijn, maar over het algemeen gaat het heus redelijk goed met de rest van mijn gedoetjes…beetje rust nu daarover hoewel die neergaande lijn van mijn nieren me wel weer laten zien hoe fragiel het eigenlijk is…..

en toen moest ik weer naar huis…

en dรกรกr had ik verstandig moeten zijn

let op het woord “had”

maar nee hoor, ik dacht, dat kan ik op de terugweg ook… met de wind tegen… het was eigenlijk jammer dat er geen hindernisbaan was om het nog iets extra’s te geven he….dat fietsen was maar een eitje… en wat is nou 4 jaar niet kunnen fietsen…. dat ging ik wel ff oplossen… hell, de volgende keer maak ik er een triathlon van…batgirls zijn geen pussy’s he… gelukkig maar met een zekere amerikaanse president aan de macht… batgirls weten daar wel raad mee…..

en dus fietste ik naar huis terug…en zelfs toen ik de laatste drie meter niet meer redde op het viaduct kwam het niet in me op dat ik niet heel goed bezig was…ik werd links en rechts ingehaald door 400 scholieren, moeders met kinderwagens, slakken en ik zweer dat ik een boom over zag steken…. maar gewoon doorgaan he….nu ik het zo opschrijf denk ik alleen maar “WTF was I thinking” (yup in het engels, ik denk soms in het engels… it’s a gift ๐Ÿ™‚ maar goed, terug naar hoe stom ik kan zijn… eenmaal thuis was ik eerst nog euforisch dat me dit toch maar mooi gelukt was… maar na een half uur begon ik toch wel erg veel pijn in mijn rug te krijgen.. en in mijn heupen…veel te veel kracht op gezet… je zou denken dat 7 maanden revalidatie wel een beetje verstandiger zou zijn geworden maar nee, ik ben gewoon een druif…

en nu zit ik op de blaren….niet echt he…want ik smeer tegenwoordig met Nutella, ehm creme maar bij wijze van spreken… mijn hele lijf doet zeer… en ik kan alleen mezelf maar de schuld geven

mocht u me tegenkomen binnenkort mag je me een draai om de oren geven…

of een knuffel

ik verdien ze allebei

๐Ÿ™‚

Bewaren

Bewaren