Ik ben het nog aan het uitvogelen maar je kunt mijn blog ook volgen met bloglovin… Cool Beans!:-) Ik ben zelf ook helemaal nieuw daarin maar komt vast goed…dat je al honderd jaar blogt en dit gewoon niet kende… ik kan dat *trots

 

🙂

 

Follow my blog with Bloglovin

wat kijkt iedereen?

wat? wat? wat?
ik kijk naar mijn kleding terwijl ik doorloop…
dadelijk even mijn make up checken…
ik zie er vast uit als een panda…
of heb mijn broek binnenstebuiten aan…
dan zet ik het cadeautje in de auto en zie ik wat er op de voorkant van het doosje staat
ooooooooooooow
vandaar!
*gniffel*
 ik zie er nog fantastisch uit voor mijn leeftijd
 Ha!

doosje

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Paola

15 juli 2016

dat je dat best wel wist, van die goedkope scheermesjes maar dat de meneer van den winkel zei dat die heel goed waren tegenwoordig… en dat je dan denkt, hmmm het scheelt wel veel…laat ik het proberen.

En dat je nu op 11 plaatsen op je benen wondjes hebt die hartstikke hard bloeden

Haat!

facebook schijnt stom te zijn…

ik snap niet dat mensen een facebookprofiel hebben!!!! met vierhonderd uitroeptekens, dat ben je toch echt niet wijs…en zo ging het nog een tijdje door… facebook was allemaal stom en de mensen die het gebruikten nog stommer….sommige mensen schrijven wat ze eten hoorde ik en ze schrijven dat ze gaan poepen… ik vind dat typisch allemaal opmerkingen van mensen die ooit de klok hebben horen luiden maar zelf geen idee hebben wat het nu werkelijk allemaal inhoudt, ik hoor ook altijd dezelfde opmerkingen… iedereen roept elkaar maar na….vind ik net zo lastig als mensen die bewust niet meedoen aan iets omdat het een hype is of juist alleen maar meedoen omdat iets een hype is… kijk of je zelf iets leuk vind en ga het dan doen of niet doen…niet gillen wat je van iets vind zonder het uit te zoeken lijkt me…maar goed, wie ben ik? In ieder geval iemand die altijd probeert open te staan voor wat de ander zegt hoewel ik dat wel behoorlijk lastig vind in dit geval *gniffel*

ik zei niks… ik heb er geen zin in om dit soort dingen te weerleggen alsof ik me zou moeten verdedigen…gewoon niet…dus ik zonede uit en pakte mijn mobiel om even facebook te checken 🙂 gewoon omdat ik dat wel belangrijk vind… prima als jij het niet vindt maar voor mij betekent het bv:

  • contacten met mijn lieve vrienden die een eind van me vandaan wonen, tot in Tunesie aan toe (zwaait naar Ninet) als je zelf niet zoveel meer kunt is het zo fijn om toch in contact te zijn als echt contact even niet mogelijk is… ik vind het geen vervanging maar een verrijking
  • mijn lieve lotjes die me overal zo doorheen gesleept hebben en meer nog,  andere mensen te kunnen helpen, dat geeft me het gevoel dat ik wat kan betekenen voor anderen… ik word daar persoonlijk erg gelukkig van en de lieve vriendschappen die ik daardoor heb gekregen…zo hee, zó waardevol!!!
  • alle mensen die ik heb leren kennen via whatever dan ook.. het verrijkt mijn leven… niet omdat ik nieuwsgierig ben, of alles wil weten, nee omdat ik meeleef, omdat ik geniet van de leuke foto’s en filmpjes, het geluk van anderen maar ook het verdriet van anderen deel…
  • de haakgroepjes met al hun leuke projecten, de hulp en het delen van een passie
  • mijn eigen creativiteit die ik kwijt kan
  • “foto’s van jouw kind worden zomaar gebruikt en ze doen er rare dingen mee”, ja vast…er zijn mafklappers genoeg in de wereld die overigens ook gewoon een foto van je kind in de speeltuin kunnen maken of erger nog de leider van de sportclub kunnen zijn maar dat terzijde….en ik zie ook dat er mensen worden teruggevonden of huisdieren weer bij hun baasje komen, dat er prachtige dingen met foto’s worden gemaakt en hoe leuk het is om bv met een kamp van je kinderen mee te leven door foto updates etc…
  • het plezier om gekke linkjes, filmpjes, foto’s en het keiharde lachen om reacties en doorslaan maar ook nieuwe muziek leren kennen, andere meningen lezen of gewoon samen iets delen wat je mooi vindt.
  • Op de hoogte blijven van je favoriete winkels, of bands, of merken, of series, films…noem maar op….

kortom, voor mij reden genoeg om wel bv facebook te gebruiken (lees voor facebook: instagram, twitter of gewoon een blog of wat dan ook, ze bedoelen eigenlijk álles wat er maar op internet staat)…en het zijn legitieme redenen, ik ben niet dom, ik deel niet alles (echt niet!) en zelfs al doe ik dat wel…het is mijn leven he… ik hoef me niet te verdedigen of te verantwoorden…ik doe wel eens dingen die een ander niet leuk vind… andersom geldt dat ook… maar als de ander er nou gelukkig van wordt?, ik wil nog niet dood gevonden worden op de zwarte cross maar een ander spaart er het hele jaar voor… niks mis mee toch?

en dan ga ik nu even een rondje facebook doen

en poepen

Ha!letsrock

Bewaren

Lord wat een ring

setting:

kruidvat

deelnemers:

Paool en een willekeurige ring

ik zat een beetje te neuzen tussen de “gouwen ringen en de kettings” enzo en ik zag opeens een leuke ring die misschien wel om mijn middelvinger kon…laat dat maar aan mij over he…dat moet geen probleem zijn…. dus ik doe hem heel voorzichtig om maar er zat natuurlijk een beveiligingsding op die maakte dat de ring iets kleiner uitviel

iets maar

maar net genoeg om hem never nooit meer af te krijgen

dus

het zweet brak me uit

gottogot, moet ik dat ding dadelijk nog kopen ook

ik stond net op het punt een fles vloeibare zeep erover heen te smijten, God Bless het kruidvat, als dit grapje in de intratuin was gebeurd had ik mijn vinger eraf moeten knippen met een heggenschaar.. aan de andere kant had ik in de intratuin geen ring gevonden hoewel ik daar weer hele andere dingen kan….maar goed, we dwalen af….na nog een paar keer draaien en trekken voelde ik eindelijk iets van beweging…

ik bleef langzaam wrikken en stukje bij beetje kwam het iets losser om mijn knokkel…die zag je gewoon opzwellen, om het nog even iets makkelijker te maken…. kuch…..

ten einde raad gaf ik een flinke ruk en de ring vloog met een enorme zwaai de halve winkel door… echt als ik auditie had gedaan voor lord of the rings was Frodo een onhandige muts met 1 borst en paars haar geweest…

ik keek eens rond en gelukkig was het niet druk in de winkel en terwijl ik nog iets mompelde dat ik echt niet met deze relatie verder wilde dook ik in de schappen waar ik de Ene Ring tussen de dozen maandverband vandaan plukte… nog een geluk dat de vleugels nog gewoon ingeklapt in het doosje zaten he, je weet nooit waar het blijft met die superabsorberende lagen…er zijn verhalen die claimen dat er hele vijvers in kunnen verdwijnen… om nog maar eens op Frodo terug te komen…die hele toestand met die berg… hij had het ding gewoon in een always ultra moeten smijten, hadden we er nooit meer wat van gehoord…kortom met gevaar voor eigen leven redde ik de ring en heb ik hem zo snel als ik kon terug gedaan in het rekje…

waar ik een hele leuke andere ring zag

hmmm zal ik?

🙂

lord-of-the-rings-ring-1

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

en nu eens niet in het “kijkmijeenseenheleboelartsenhebben” gebied…. nee… heus… iets leuks….ik heb iets leuks gewonnen!! Whoei, ik ben er helemaal hyper van

maar kijk nou eens:

het nieuwe blond romance servies.

                    het nieuwe blond romance servies.

Een picknickmand met het superleuke nieuwe blond servies. Blond Romance…. 5 mensen werden uitgekozen op facebook, en van de bijna 10.000 reacties won ik… en dat zonder like en share!!! Way to go Blond Amsterdam. Gewoon iemand noemen waar je mee zou willen picknicken… en dat was Petra natuurlijk… En Daph, die schuift vanzelf aan… in de stromende regen……met bitterballen, m&m’s, chips, pizza zonder korst en cola light met zo min mogelijk prik *gniffel*…Petra en ik hadden daar zo’n plezier om, om die regen… we hadden maanden geleden een uitje naar het strand gepland en die liep precies zo af….de dag ervoor was het 30 graden en die dag was het 10, hoosde het om de haverklap  en was het zo kkkkkoud….. In Nederland kan dat 🙂

Kijk mij hier nou tussen staan

Whoei!!

Nu alleen nog een plaatsje in mijn kast zoeken, dit is nog niet eens alles, er staat nog een grote afwas op het aanrecht 🙂

blondamsterdamkast

Als ik doodga
hoop ik dat je erbij bent
dat ik je aankijk
dat je mij aankijkt
dat ik je hand nog voelen kan.
Dan zal ik rustig doodgaan
Dan hoeft niemand verdrietig te zijn
Dan ben ik gelukkig 

Remco Campert

Ik weet dat het voor jou zo voelde, ik voel me net jarig fluisterde je me nog toe… en ik heb je geknuffeld en gevraagd of je het heel erg vond dat het voor mij even niet zo voelde…. en we schoten in de lach… de zon scheen, stralend door het raam op je gezicht… je gaf licht, niet door de zon maar er was iets dat vanuit jezelf kwam… en ik wist dat het goed was…dat ik je moest laten gaan…. maar ik wilde schreeuwen, heel hard… dat het niet mocht en dat het vast heus weer goed zou komen… mijn intense verdriet naast jouw grote geluk…

vandaag is het een jaar geleden dat ik je echt kon knuffelen…

ik vond het persoonlijk de stomste “verjaardag” ooit!!!

Daphne1jaar

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wat een week…

wat een week… maar dan ook echt! Ik had geen idee wat ik kon verwachten…sterker nog, ik was nog nooit in zuid Frankrijk geweest… ik had wel eens een berg gezien…. maar dat waren zoals nu blijkt gewoon mierenhopen ofzo… kwestie van perspectief…

wij gingen hier bij Beek de grens over en daar begon onze vakantie al… want dat het hier in de achterhoek mooi is dat wisten we wel…maar de hele weg door Duitsland, en net voor Zwitserland naar Lion, als in een engelse leeuw 🙂 (onze tomtommeneer noemde Lyon, Lion toen we nog in Duitsland waren…eenmaal in Frankrijk schakelde hij over op Lyon maar ja, toen was het kwaad al geschiedt… dat raak ik nooit meer kwijt :-)… maar goed, ik dwaal af…bij Lyon dus naar beneden… en daar doemden opeens de alpen op… zo ontzettend mooi… tranen prikten in mijn ogen, ik heb wel 300 keer gezegd hoe prachtig ik het vond… en na een reis van bijna 12 uur stonden we opeens onderaan alp d’huez… niet te bevatten… wát een berg en wát hoog… er gaan mensen tegenop wandelen en fietsen en hardlopen…hoe dan? Ik deed het al in mijn broek in de auto… wat een bochten, en vooral wat een hoogte… maar je voelde meteen de sfeer, mensen waren spandoeken aan het ophangen, overal stonden al kaarsen in de bochten en overal fietsers en wandelaars aan het trainen… hier ging het gebeuren!

Chantal en haar mams wachten ons op, wat fijn was dat… ik zag er een beetje tegenop… mensen waren er allemaal al dagen en misschien pasten Rob en ik er wel helemaal niet tussen ofzo… je kan je maar druk maken in het leven he… en het sloeg ook nergens op….gelukkig 🙂

Alles wat er georganiseerd was, de sfeer, de berg, de mensen… het maakte zo ontzettend veel indruk op me…. ik had mijn rolstoel mee, en mijn rollator maar het moment dat we het dorpje boven op de berg inreden wist ik dat dat niet uit de auto zou komen… het zou veel te zwaar zijn… maar als ik naar de finish wilde moest ik er wel komen zonder auto… opeens overviel het me, ik kan hier geen kant op… sterker nog, ik kan verdomme niks… zo dichtbij en zo veraf tegelijk… want ik zou nooit die berg op kunnen wandelen of fietsen of wat dan ook…sterker nog, ik kon niet eens naar de finish lopen…800 meter steil omhoog… tranen van frustratie dat ik nooit zoiets gaafs zou kunnen doen… nooit over de finish komen, mijn naam horen noemen… en zoiets geweldigs volbrengen… groen van jaloezie was ik…niet omdat ik hen dat niet gunde, verre van…maar omdat ik zelf ook zo graag iets zou willen betekenen… kortom…frustratie all over the place…. ooit namen we een rugzakkie mee en gingen we wandelen en dingen bezichtigen… nu moest ik nadenken of ik mee wilde naar de winkel of toch maar beter van niet…. waar hebben we het over?

Natuurlijk is dat thuis niet anders…maar omdat ik daar veel op bed lig en ondanks alle niet zo heel goede beslissingen (hoest hoest zeswinkelsachterelkaarafkleppenofzo hoest hoest) maar hier ben ik in mijn eigen wereld en kan ik me toch beter redden….of valt het niet zo op…. daar bleek opeens hoe weinig ik nog kan… het overviel me zo… waarschijnlijk omdat ik ook al zo ontzettend emotioneel was…ik voelde me zo’n ontzettend watje… hier ging iedereen geschiedenis schrijven, grenzen overwinnen en fantastische dingen laten zien… en daar was ik… ik kon misschien wel een keer zelf een stokbrood halen… niet echt iets om over naar huis te schrijven he…

We liepen een beetje rond, ons appartement stond aan de route dus dat was heel fijn, maar de gezelligheid gebeurde 800 meter verderop…en omhoog…we stonden onderaan die steile weg te kijken en Rob vroeg wat ik wilde doen…leek me logisch…naar de finish… loop maar in je eigen tempo..ik kom wel… en daar begon ik omhoog te lopen… en rusten op een muurtje, en weer lopen en weer rusten en weer lopen… het was afzien maar ik kwam er… volgens Rob was het mijn eigen alp…lief maar zo voelde het niet… gewoon niet… ik had niet gedacht dat ik zo ontzettend met mijn beperkingen geconfronteerd zou worden.. nu viel dat natuurlijk extra op door al die mensen die alpen opfietsten om me heen… en ik weet heus wel dat ik mezelf niet moet spiegelen aan hen en dat het er voor hen ook heel anders uit zou zien als ze al mijn ziektes erbij kregen maar toch… het was heftig, in alle emoties, ik ben ontzettend gelukkig en blij geweest maar ook ontzettend verdrietig en gefrustreerd… daar had ik van tevoren geen rekening mee gehouden… ik ging tenslotte niet voor mezelf…het heeft ook te maken met mijn halfvolle glas, ik kijk altijd naar wat ik nog wel heb waardoor ik de dingen die ik niet heb makkelijk naast me neer kan leggen….maar hier ging dat even niet want ik werd ontzettend teruggeworpen op mezelf….wat een rare gewaarwording…. maar ik denk zomaar te weten dat het zo heeft moeten zijn….het was een fantastische ervaring die ook mij op mijn eigen microniveautje heel veel gebracht heeft… ik ben oprecht zo gelukkig voor vriendinnetje, (wat zeg ik, dat is een understatement…ik straal als ik er aan terugdenk gewoon)  heel erg trots, heel verbonden met iedereen daar op die berg  heb leuke mensen leren kennen en ik heb een paar fantastische dagen met mijn lief gehad… en als het me niets anders opgeleverd had dan dat ik zo blij voor vriendinnetje zou zijn is het het nog waard geweest, want dáár ging het voor mij om….altijd! Dat ik erbij was om haar te zien shinen….ik zal altijd die keuze weer maken als ik de mogelijkheid heb….en dat ik last van mezelf had moest schijnbaar ook zo zijn… ik heb nog met wat dingen af te rekenen… dat zoeken we de komende tijd wel uit…

’s Avonds ging ik met de rhonna app een foto bewerken, ik gebruik die heel vaak en opeens kwam ik deze tegen… tranen in mijn ogen… ik had hem nog nooit gezien… en nu opeens wilde het universum mij wat zeggen… dat mijn traject misschien ook wel iets te betekenen had… mooi!

Wie weet zie ik dat zelf ook eens

🙂

PhotoGrid_1464979641395

 

Onvoorstelbaar wat een belevenis, ik heb geen wifi dus kon niet updaten hier… maar zit nu even snel in het vvvkantoor te internetten… Chantal is drie keer de berg op gegaan!! Hoe stoer ben je dan zeg…drie keer…terwijl je midden in je kuren zit… ik kan alleen maar een hele diepe buiging maken! En huilen…ik huil wat af, retegezellig ben ik hier 🙂 2016-06-02 10.25.12

hier was ze net boven na de eerste keer 🙂

 

Ik ben nog steeds zo trots op mijn foto…het was de omslag in acceptatie van mijn lichaam… ik was zo ontzettend niet gelukkig, had 2 jaar nauwelijks in de spiegel gekeken omdat ik het niet aankon… tot ik deze foto zag… ondanks mijn vele kilo’s extra en het feit dat ik een borst mis zag ik opeens iets in mijn ogen…angst, maar ook kracht, trots…

Het heeft mij persoonlijk heel veel gebracht en daar had ik helemaal niet op gerekend… ik deed het omdat ik wilde dat andere vrouwen en mannen konden zien dat je door kunt na de diagnose…met welk perspectief dan ook…ik hoopte dat zij er kracht uit konden putten… maar dat het mijzelf zoveel zou brengen wist ik op dat moment echt niet… soms neem je een beslissing (en believe me, ik vond dit 1 van de moeilijkste beslissingen ooit want met ontbloot bovenlijf in een boek gaan staan stond niet echt op mijn bucketlist) maar ik ben er zo ontzettend trots op dat ik dit gedurfd heb maar ook intens dankbaar wat het me gebracht heeft

born to shine! 🙂

https://vimeo.com/167146014 (even in je browser kopiëren… ik krijg het niet voor elkaar om het goed te linken) of in het klein hier

iedereen die me kent weet dat ik de allerallerallergrootste fan van de musical Hair ben…. vanaf mijn tienerjaren al en als er een cast naar Nederland kwam was ik er bij…. maar dat is al een tijdje geleden…ik blijf het volgen en hoop ieder jaar dat ik het weer kan zien…. ik ben in een vorig leven een hippie in New York geweest denk ik maar zo…. ik ben dol op de liedjes die zo prachtig zijn en het sfeertje…. jaren geleden kreeg ik Daphne zo ver om met me mee te gaan en ook die was verkocht…. helaas heb ik ze jaren niet gezien want al draait de musical nog steeds, hier in Nederland doen we vaak niet mee… ik denk dat in Rotterdam de laatste keer was…  toen kreeg ik zelfs Rob mee….. echt het was zo fantastisch!!

en nu zag ik opeens dat het Amphion Theater hier de voorstelling Hair heeft volgend seizoen… ik heb eerst keihard gegild en dansjes gedaan en toen vriendinnetje gevraagd of ze mee wilde…. en toen eens gekeken hoe en wat…. en toen kwam het…

In een razend knappe, snelle en tintelfrisse uitvoering. Waarom Hair? Omdat het verhaal na 50 jaar nog net zo actueel en relevant is als toen. Hair is van alle tijden, Hair is nu!

tot zover begreep ik het nog…. dat snapte ik…. Vietnamoorlog, Irakoorlog… het gaat om dezelfde dingen, ik heb er geen enkele moeite mee om het sfeertje te vertalen naar deze tijd in mijn hoofd….

toen las ik dit

Hair ging in 1967 in première. Maar deze nieuwe uitvoering van de legendarische musical wordt beslist geen nostalgische trip naar de tijd van flowerpower, seksuele bevrijding en de Vietnamoorlog. Met z’n tomeloze energie en drang naar liefde en vrijheid is Hair de musical van nu.

dus

zoals vriendinnetje zei, als het verhaal nog net zo actueel en relevant is als toen hoef je er toch niks aan te doen…. pcies dat dan! Ik zit toch niet te wachten op hippies die in 2016 iets met de oorlog tegen terroristen doen of ben ik nu te cynisch….

en dan lees ik het allerergste wat met een musical kan gebeuren:

Het originele script is bewerkt en vertaald door Dick van den Heuvel, die ons eerder verraste met de musicals Robert Long en Ramses.

Nee!!!

Nee!!

Driewerf nee!!

ik kan wel janken inmiddels

ik ken die meneer helegaar niet hoor maar Hair vertalen vind ik vloeken in de kerk en dan nog erger… dat doe je gewoon niet….al die prachtige liedjes en teksten vertaald naar het Nederlands…. ik ril bij de gedachte al… en ik dank God op mijn blote knietjes dat ik het van tevoren las en ik niet al 50 euro uitgegeven had om daar huilend in de zaal te zitten… maak dan een nieuwe musical ofzo maar doe dit niet….gewoon niet….

als u me dan nu even excuseert ga ik even liggen met een nat washandje op mijn voorhoofd over zo’n gotspe…. echt ik kan er niet over uit gewoon….wat een gemiste kans….. en dat er dan mensen naar het theater gaan en denken dat dit de musical Hair is….

wat zeg ik…. skip het natte washandje…ik ga met een dikke joint mijn verdriet wegdampen terwijl ik een cdtje luister… er zit niks anders op…

*gaat huilend af via de zijdeur*

 

Mijn bevrijdingsdag…

Het gaat al een tijdje niet zo lekker hier… ik heb last van mezelf zoals ik dat altijd noem… mijn lijf doet pijn, het lijkt erger te zijn dan anders maar ik denk dat mijn algehele malaise daar aan bijdraagt… het voelt als meer denk ik omdat ik er slechter tegen kan… aan de andere kant zijn er ook meer pijntjes helaas… maar daar kan ik meestal wel mee dealen…van de week was ik enorm verdrietig omdat ik weer een stomme actie had door mijn chemobrain… ik was al nooit miep helder maar na die zware kuren is de fog in mijn hoofd alleen maar erger geworden… ik weet inmiddels dat ik dat niet verzin en dat het echt een probleem is waar veel mensen met kanker tegenaan lopen. Maar ik ben snel de draad kwijt, kan me niet goed meer concentreren, vergeet afspraken, vergeet belangrijke dingen te doen, ben alles kwijt en multitasken is een utopie tegenwoordig…meestal kan ik er wel redelijk mee omgaan maar van de week na de zoveelste stomme actie (ik had geld gepind en gewoon in de automaat laten zitten) ging het helemaal mis…. ik voelde me zo niet meer mezelf, zo waardeloos en zo intens verdrietig….en ik begreep opeens dat mensen geen idee hadden hoe zwaar de dagen vaak voor me zijn… van opstaan tot naar bed gaan loop ik tegen duizend dingen aan… en ik ben de hele dag aan het redderen, oja dat vergeten,oja dat moet ik nog doen om het even later weer kwijt te zijn. Ik schrijf het op papiertjes, heb een planbord, gebruik de agenda op de telefoon en nog gaat het vaak mis… koken is altijd al een happening geweest maar nu word ik zo moe van het overzicht bewaren en vergeet ik het gas uit te draaien of wat dan ook…. het is echt doodvermoeiend…. maar ik zeg daar eigenlijk nooit wat over… ik benadruk liever hoe gelukkig ik ben en hoe mooi het leven is… en dat is ook zo… ik kan zeggen dat ik vaak oprecht gelukkig ben maar als je niet zegt hoe zwaar het soms is weten mensen dat ook niet he… er gebeurt namelijk iets met je als je ziek bent…. en ik heb de jackpot een paar keer mogen ontvangen met ziektes die mijn leven behoorlijk beïnvloeden… toen ik kaal was begreep iedereen dat een stuk beter dan nu…. terwijl ik me vaak net zo ziek voel als toen in die tijd…. er speelt zoveel meer mee dan die chemo, ik ben nog bezig met anti hormoontherapie wat zowaar geen grapje is en dat minstens 5 jaar…maar daarnaast speelt er zoveel meer….. ik had een leven voor ik ziek werd en een leven nadat ik ziek werd… en daar zit nogal een verschil in… maar ik doe vaak net of ik dat ziek zijn er een beetje bij doe…omdat het voor mij nog zo voelt, ik wil zo graag weer die Paool zijn die ik was… en dat moet ik loslaten…. Paool 2.0 is namelijk ook best een aardig mens… maar als ik dat zelf al niet vindt, hoe moeten anderen dat dan vinden he…. kortom… ik ga het er af en toe uitgooien mensen… dat het leven soms uitermate stom is!

vanmorgen zat ik buiten in een oude viva te bladeren… en daar stond een artikel in over het feit dat we geen tijd meer nemen om te rouwen, om te dealen met verdriet of teleurstellingen… vorige week had ik zo doorgebladerd, nu dacht ik okee, right, dat klopt… je mag best rouwen maar na een maand of twee moet je wel weer normaal doen he… of dat gezeik over dat ziek zijn kan ik niet steeds mee aankomen, maar dat ik af en toe de hele hut wel in elkaar kan rammen zeg ik wijselijk niet…ik slik maar eens als ik opmerkingen hoor dat mensen ook wel overdag in de zon willen zitten of lekker tv kijken….. voel me zelfs schuldig… en waardeloos….want ja, ik kost de samenleving alleen maar geld…. dat ik eigenlijk iemand gewoon wil slaan en zeggen dat ik zo met ze wil ruilen als zij alle ellende erbij nemen…. en het feit dat ik van de tien leuke activiteiten er zeven af moet zeggen…. ik benadruk dat ik heerlijk in de zon zat…dat ik zat te huilen laat ik achterwege… ik ben dan meestal stil, op mijn blog en op social media… of ik stuur nietszeggende berichtjes… want dan kan ik niet leuk bloggen of wat dan ook omdat er eerst iets uit moet…zoals nu dus 😉

Van de week schreef een vriendinnetje, misschien zit je hoofd gewoon even vol met verdriet en rouwen nu alles van Daphne weer naar boven komt… en terwijl ik dacht, hmm ik moet daar toch nu wel eens mee ophouden wist ik dat het waar was… ik herbeleef heel veel dingen van vorig jaar, ik droom veel, als ik alleen in de zon zit denk ik aan vorig jaar dat we samen zoveel in de zon zaten… maar ik rouw ook om wie in nu ben, om wat me allemaal overkomen is en om wat ik daardoor allemaal achterliet… meestal kan ik me heel goed richten op de dingen die ik wel heb… en ik heb verdomd veel… maar misschien is het tijd om ook eens gewoon verdriet te hebben om alles wat er is gebeurd… en het niet meteen weg te wuiven en iets positiefs te noemen….mijn leven is vaak heel erg zwaar…. en om het leuk te houden gebruik ik bijna al mijn energie… dat geeft niks, ik ben er blij om dat ik dat kan, ik vind het fijn dat ik ondanks alle shit nog altijd het mooie kan zien… dat is mijn verdienste verdomme…. wees eens trots Paool….. soms is een drol geen gebakje he

soms is een drol gewoon een drol!

 

kankerzichtbaar

Spannende verhalen

liefste en ik zitten in het theater… we hebben er zin in… verwachting roezemoest door de zaal heen, heerlijk, allemaal mensen die in afwachting zijn van een fijne avond uit…  tot ik recht achter me keihard twee mensen hoor praten, mannen van een jaar of 25 gok ik…maar ik durf niet om te kijken, zeker niet nadat ik de conversatie volg… en believe me, je kon het niet niet volgen… aan de andere kant, ik geef toe, ik mag graag meeluisteren met dit soort dingen… het is een afwijking, I know…. maar het is leuk….man 1, laten we hem Frits noemen vroeg zo eens wat dingen en man 2 (Fruitig? God wat slecht, Frits en Fruitig Paola, djeez… een carriére als cabaretier zit er voorlopig niet in) maar zeg maar dat hij Tjeerd heette… Okay, we zijn er, setting check, namen check….. gaan we nu over naar wat er zich achter mijn rug afspeelde…

Frits: “maar het is nu dus uit?”
Tjeerd: “ja dat is allemaal niet heel duidelijk, ze heeft wel aangegeven dat ze vrienden wil blijven en het is aan mij of ik daarmee om kan gaan.. zij kan dat wel”
Frits: mompel mompel
Tjeerd: “hoewel, dát zeg ik nu wel, dat zij dat kan…hmmm hoe leg ik dat nu uit zonder al te plastisch te worden… hmmmm, laat ik het zo zeggen, haar hoofd zegt dat ze dat kan maar haar lichaam zegt iets heel anders”

Ik ben inmiddels op zoek naar een camera want dit kan niet echt zijn…en ik probeer niet naar mijn lief te kijken want ik weet dat ik dan heel hard in de lach schiet, ondertussen hoop ik dat meneer Lohues nog even op zich laat wachten, hoe leuk ik hem ook vind maar ik wil meer horen van Tjeerd en zijn onbekende lief..

Frits: “mompel mompel”
Tjeerd: “ze kan het allemaal goed verwoorden en ze weet het gewoon even niet maar haar lijf zegt hoe ze er echt over denkt, ze denkt met haar hoofd en ik denk dat je dit soort keuzes met je hart moet maken”
Frits: “mompel mompel”
Tjeerd: “het was ook zo bijzonder, we waren gewoon collega’s en op een dag gingen we wandelen… hoe zeg ik dat… nah, we gingen als collega’s het bos in en we kwamen er anderhalf uur later als geliefden weer uit”

ik zweer het mensen, waar gebeurd, cross my heart and hope to die…

Op dat moment gaat het doek op en het licht uit…bummer! Maar wie weet, straks verder?  We genieten enorm van Daniel, hij praat zo makkelijk en leuk en zijn liedjes maken me gelukkig… wat hou ik van de intieme sfeer die hij uitstraalt…heerlijke fijne avond, ik vergeet Frits en Tjeerd totaal… tot na de pauze… wij komen de zaal weer in en zij zitten er al en praten door alsof ze niet gestopt zijn, sterker nog, ik vrees dat ze niet gestopt zijn

Frits: “heb je het verder nog aan mensen verteld dat het uit is?”
Tjeerd: “nee, ik wacht het liever even af, want het is allemaal nog zo onduidelijk, misschien komen we wel weer bij elkaar en moet ik dat weer uitleggen”
Frits: “mompel mompel, ja snap ik en mompel”
Tjeerd: “ik heb het alleen jou en nog een vriend verteld”

ik kijk mijn lief aan en ik zeg heul zachtjes, ja en 850 mensen in het theater maar wie boeit dat nu, ik zie inmiddels meer mensen gniffelen…

Frits: “nou, ik zal er niet over praten hoor, je kent me, ik zou dat nooit doen en ik hou het voor me”
Tjeerd: “ja want het gaat wel over haar en ik wil dat niet zomaar doen he…”

right, dacht ik gniffelend you could have fooled me…maar Frits houdt het misschien wel voor zich maar  ik ga erover bloggen, ik heb geen geheimhouding beloofd en als Tjeerd dit op volume hardrock in een vol theater kan bespreken is het algemeen goed geworden…

Tjeerd eindigt met de woorden dat hij er vanuit gaat dat het nog weer goed komt

mijn lief kijkt me aan en ik hoor hem zeggen “papleppels” en hij mompelt nog niets van “wiesneuzen”, “wie bespreekt zoiets in een vol theater?”
Ik grinnik wat voor me uit en zeg dat er een blogje inzit…ja dat vreesde hij al… en toen ging het doek op en het licht uit en ging ik luisteren naar “Op fietse” en “hier kom ik weg”….

Mooi! Maar het voorprogramma en het pauze entertainment was ook de moeite waard

🙂

uilenschoenen

 

Hey, I put some new shoes on,
And suddenly everything is right,
I said, hey, I put some new shoes on and everybody’s smiling,
It’s so inviting,
Oh, short on money,
But long on time,
Slowly strolling in the sweet sunshine,
And I’m running late,
And I don’t need an excuse,
‘Cause I’m wearing my brand new shoes.