Paola

26 februari 2016

Eind vorig jaar gestopt met medicijnen waar ik enorm dik en opgeblazen van werd… en gelukkig raak ik ook weer wat kilo’s kwijt nu…  want wat kun je je van dat aankomen ondanks dat je er geen bal aan kunt doen toch ongelukkig voelen..

19-11…. whoei!! Eindelijk een grens doorbroken… ik zit hier al een tijdje met zo’n big smile op mijn gezicht… ziet er vrij dom uit maar what the heck… slanker en een stupid look on my face, ik teken ervoor…. Vooral omdat ik weet dat ik er zo weer ontzettend intelligent uitzie he 🙂

27-7  helaas weer twee kilo aangekomen de afgelopen maanden, veel op bed gelegen, veel ziek en ellendig geweest dus weinig beweging… beetje een dip

9-11-16 hieperdepieper hoera, de eerste twee kilo’s zijn er weer af… here we go again 🙂

30-1-17 ik vind het zwaar op het moment, hoewel de feestdagen ook mij wat meer hebben laten feesten 🙂 maar er moet een tandje bij

29-3-17 Het gaat niet makkelijk maar ik zie wel aan mijn figuur dat ik misschien niet afval in kilo’s, maar wel in cm 🙂

26-4-17 4 kledingmaten afgevallen!

8-6-17 whoei, 30 kilo!!!! En doooooorrrrr

27-6-17 jaaaa, eindelijk weer een grens door, mijn streefgewicht komt in zicht, stiekum wil ik nog wel iets meer afvallen

 

slowly but surely

Update 25-9-15
Update 19-11-15
Update 26-2-16
Update 27-7-16
Update 11-11-16
Update 10-12-16
Update 30-1-17
Update 29-3-17
Update 26-4-17
Update 27-6-17

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

a silver lining…

zonder er een zijig zweefmiepenverhaal van te maken, ik zei het al na mijn vorige blog, de kanker heeft me naast een heleboel narigheid toch zeker ook dingen gebracht die er anders niet waren geweest… ik word altijd een beetje iebelig van mensen die zeggen dat het het beste is wat hen is overkomen… zo ver wil ik niet gaan…hoewel als zij dat zo voelen is dat prima he, voor mij persoonlijk dus niet…..een aantal dingen die er uit voort zijn gekomen zijn dat zeker wel maar de ziekte zelf het beste noemen vind ik persoonlijk zwaar overschat…daarvoor heb ik teveel verdriet, pijn en verlies gezien en gevoeld, is mijn angst voor terugkeer net iets te groot en zie ik teveel mensen allerlei behandelingen doorstaan om kwaliteit van leven te hebben…  ik zie het meer als iets verschrikkelijks waar gelukkig ook mooie dingen bijhoren maar de kakziekte an sich is voor mij verschrikkelijk, laten we wel wezen kanker vind zichzelf al belangrijk genoeg, het wordt hoog tijd dat het eens een toontje of tien lager gaat zingen…. feit blijft wel dat dit soort ingrijpende gebeurtenissen iets met je doen… zowel positief als negatief….

dus daar gaan we:

  • De band met mijn vrienden is veel sterker geworden… Ik vind het zo fijn dat ze er altijd voor me zijn, ook nu het weer wat beter gaat met me… ik kan altijd een beroep op hen allemaal doen. Ik wil jullie allemaal wel noemen maar ik weet dat de meesten dat niet tof vinden en dan lijkt het net of ik mensen vergeet… doe ik niet! Nooit! Als Winston van de postcodeloterij eindelijk zijn weg naar ons huis heeft gevonden geef ik een groot feest voor jullie allemaal… als er iets bovenaan mijn bucketlist staat is het dat wel… op een mooie dag aan het water met blote voeten in het zand… dat werk…
  • Ik vind het makkelijker om nee te zeggen, ik moet keuzes maken… en ik heb gemerkt dat mensen dat helemaal niet erg vinden (enkelen daargelaten en ook daar maak ik me steeds minder druk om) zoals ik dat ook niet erg vindt als mensen een afspraak af moeten zeggen. Ik kan daardoor ook veel meer genieten van de momenten dat ik ja zeg…
  • Ik vind het steeds makkelijker om hulp te vragen en te accepteren…. ik hoor nu in gedachten iedereen keihard lachen….right…. jahaaaaaaaaa het blijft wel een puntje waar ik aan moet werken
  • Ondanks dat ik nu een borst mis, heb ik me in jaren niet zo goed in mijn vel gevoeld. Ik durf zelfs sinds deze zomer strakke shirtjes aan te trekken… hoewel ik soms nog wel last heb van de manier waarom anderen daarop reageren. Ik heb soms het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor het feit dat ik geen reconstructie of prothese overweeg… bizar. Ik voel me prima in mijn vel… ik rock dat niet bestaande decoletté gewoon als een eindbaas. Ha!
  • Ik wist al dat ik een blij ei was, maar ik heb daar enorm veel profijt van gehad tijdens het hele gebeuren… dat had ik al toen ik 15 jaar geleden met die nieren begon te prutsen maar gedurende deze hele periode helemaal. Ik bekijk iedere dag opnieuw en als ik een kakdag heb is er altijd weer morgen… kakdagen laat ik gewoon bestaan… en dat werkt voor mij merk ik… niet meer vechten tegen dat soort dagen maar gewoon even doorbijten…morgen nieuwe rondes, nieuwe kansen, en anders overmorgen…ik leef veel intenser dan toen ik nog dacht dat het leven maakbaar was… later kon ik nog veel…believe me, later is nu!
  • mijn lief, we lachen wat af…dat deden we al maar dat is alleen maar meer geworden…. mijn rots in de branding die ook nog eens alles voor me deed en doet… dit soort gedoe heb je echt samen en ik kan me zo voorstellen dat het ook heel anders kan gaan in een relatie…
  • nieuwe hobby’s door nood geboren… want wat doe je als je leven zich op je bed voor het raam afspeelt… de voederpaal die ik van mijn vriendin cadeau kreeg was precies wat ik nodig had… voorheen zag ik alleen mussen die later gewoon allemaal verschillende vogels bleken te zijn, ik zag opeens vinken, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen, grote bonte specht, merels, mussen, groenlingen, boomklevers etc. etc. tot zelfs ijsvogeltjes toe… echt zo leuk! Ik heb het haken opgepakt, maar ook vele andere hobby’s zoals digitaal scrappen en gewoon scrappen, zelf leren hoe het programma paintshop daarbij kan helpen en later lessen schrijven voor andere paintshoppers  op purplechickcreations. Ik heb altijd naar nieuwe mogelijkheden gezocht toen ik thuis kwam te zitten.. vrijwilligerswerk dat ik vanuit huis kon doen, ik hou de facebookpagina van een aantal instellingen bij en ben vrijwilligster geworden bij de BVN en het Inloophuis en alle leuke contacten die daaruit voortvloeien.  Ik heb me gelukkig nooit verveeld, ik ken dat eigenlijk niet… lezen, creabea zijn, logikwizzen oplossen, etc. alles kost natuurlijk ook meer energie dus ik ben veel tijd kwijt aan rusten ook… duidelijk een adrenalinejunk dus ….. en daar hoort ook het huishouden bij… alles duurt langer, ik heb gelukkig hulp en dat is fantastisch superfijn! En natuurlijk het bloggen, al jaren een belangrijk onderdeel maar nu merk ik hoeveel ik van schrijven hou… ik ben opgehouden met uitleggen dat ik heus niet alles opschrijf op dit blog en dat ik heel goed afweeg wat ik wel of niet zeg of plaats of deel… en laten we wel wezen zolang Trump gekozen kan worden als minister president zijn er wel ergere dingen om je druk over te maken he…
  • lotgenotencontact, heel waardevol en dierbaar… veel herkenning, veel lachen en harde grappen, veel troost en ook verdriet…maar ook een aantal supervriendschappen… lieve Tallie, ik ben zo blij met jou, ik denk echt dat wij elkaar moesten vinden… dat kan toch niet anders, volgens mij zijn we stiekem gewoon soulmates ik ben daar zo dankbaar voor hoewel ik je zoveel liever bij een andere club had leren kennen en ik kan niet eens nadenken over hoe boos ik op de kanker ben die jou zo hard raakt…. ik denk dat dit wel het duidelijkste voorbeeld is van alle gevoelens die het woord kanker bij me oproept…en zolang wij nog heel hard kunnen lachen samen komt het met ons wel goed (ik kies iets uit dat door de beugel kan he…. believe me, hoewel het niet in onze bh zit want die mogen niet meer) 🙂
  • Alpe d’Huzes en in het verlengde daarvan 2climb2raise en alle lieve mensen die daarbij horen!! Dat zijn er heel veel he… met of zonder schuilnamen maar allemaal leukerds… in het afgelopen jaar is mijn leven door die ene email ontzettend verandert… zonder de kanker had ik geen kennis met hen gemaakt en gingen ze niet op zoek naar een Batman die mij naar boven zou kunnen fietsen… stel je voor zeg… wat een gemis zou dat ook voor hem zijn geweest *gniffel* Ik heb serieus de beste week sinds jaren gehad daar boven in Oz… een week gewoon alleen maar genieten. Ik verwijs naar al mijn blogs uit die tijd en de dingen die ik niet genoemd heb…tsja, what happens in Oz stays in Oz. Dat moet je echt zelf uitzoeken he… ik zeg doen!
  • En dan het fietsen…. het is niet te geloven dat dat mijn nummer 1 hobby zou worden… ik hoor het mezelf nog zeggen, oh die berg op, dat lijkt me zo gaaf maar dat fietsen, daar ga ik geen barst aan vinden…. hoe fout kun je het hebben zeg….vrijheid is het…en geluk…en energie….en afvallen… en lichtjes in de ogen…. en nog heel veel meer….. .ik zag mezelf een paar weken geleden in een blad over de fietssport bladeren in de appie… het moet toch niet gekker worden ofzo zeg…angstaanjagend gewoon… en dat op een boterham met pindakaas he…naja en zo’n 25 pillen per dag maar dat is meer om mijn eigen motor draaiende te houden dan dat ik er profijt van heb… en daarbij denk ik dat de gemiddelde bloeddoping dokter heel hard moet lachen om mijn bloed waar nog net geen bordjes met toxic indrijven, hoewel de groene kleur al wel een belletje zou kunnen laten rinkelen 🙂 niet echt he gekkies, ik heb gewoon nog blauw bloed net als alle andere royalty.
  • ik maak me niet meer zo snel druk dat ik teveel wil of alles wil meemaken…hoe zeer het soms ook doet, het levert ook groter geluk op om te genieten van wat je wel kunt….

    kijk ons zitten bij het water
    zoals elk weekend weer
    de wereld aan onze gympies
    maar we hoeven ’t niet meer
    we zijn gewoon twee vrienden
    en we kijken naar de zee
    en we zwijgen van hetzelfde
    je hoeft niet elke keer mmmm
    met elk circus mee

 

 

(klik voor groter)

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

vriendin en ik zitten op een bankje in de ijssalon… we hebben allebei ernstig nagedacht over welke smaken we wilden in ons bakje…want, alles klonk heerlijk…. uiteindelijk hadden we een gevuld bakje, een lepeltje en zaten we uit te wisselen hoe lekker onze ijsjes waren…

twee nieuwe klanten komen binnen, een man en een vrouw….

zij is meteen aan het kijken wat er allemaal is en dan hij:

“ik wil graag een vanille ijsje

“dat hebben we niet”, zegt het meiske aan de andere kant van de vitrine

“oh” zijn gezicht betrekt…

de vrouw besluit eerst te kiezen, kan hij nog even nadenken…

als zij haar ijsje heeft is hij weer aan de beurt

“nee, dan hoef ik niks…ik wil vanille….”

zijn gezicht staat op standje chagrijn en aanstel en doorslaan

dan hoef ik niks? 24 smaken zijn er mensen, VIERENTWINTIG EFFING SMAKEN… en hij wil geen ijsje omdat er geen vanille is… wat de boer niet kent zie ik recht voor mijn neus gebeuren… ik zegt tegen vriendin die net zo verbijsterd kijkt als ik waarschijnlijk, dat is er zo eentje die bij de mc Donalds om een frikandel speciaal vraagt… en daarna een kroket zegt ze… yep…  en dan boos is omdat het er niet is…

dus dat!

ze lopen samen de ijssalon weer uit… en ik kan alleen maar denken, mijn hemel, wat zou er een wereld voor je open gaan als je eens open zou staan voor iets nieuws… iets kiezen wat je nog nooit gehad hebt… iets wat je niet kent, nooit geproefd hebt of gewoon iets anders probeert omdat het leven niet alleen maar vanille is…

het zou je zomaar kunnen bevallen meneerdanhoefikniks

mooi woord vind ik dat… unheimisch… het zegt precies wat ik al een paar dagen voel…. als ik lach lachen mijn ogen niet mee… ik ben gespannen… waar komt dat toch vandaan… ik kan er maar niet de vinger op leggen…

tot nu opeens het kwartje valt…

lowlands is begonnen…

aha…dat verklaart een heleboel.

lowlands 2012 is voor mij altijd verbonden met het weekend dat ik mijn borstkanker ontdekte… ik wist het zeker, nu ging ik dood… was ik al 15 jaar aan het emmeren met mijn nieren, ging ik dood aan kanker…ik moest er zelfs om lachen in mijn eentje,  wat een ironie… angst die uit al je poriën komt, een heel weekend niet slapen, van ach het zal wel niet naar dit was het dan… telkens weer…. een week later de diagnose dat het toch echt borstkanker was… naar buiten toe was ik stoer, ik geloof niet dat ik een traan heb gelaten bij de artsen die ik bezocht, wel stiekum in de wachtkamer als mijn lief me een knipoog gaf of mijn hand pakte….maar verder? zakelijk was ik…wat moet ik doen om dit te overleven… kom maar op met alles…. ik liet op 5 plekken happen uit mijn borst schieten, er werd van alles ingespoten, er werden foto’s van gemaakt, echo’s gemaakt, 3 verdachte plekken gevonden…. ik zag een bont en blauwe borst, en daar kwam nog een smurfenblauwe plek bij om de poortwachtklier zichtbaar te maken, ze spuiten een blauwe kleurstof in in de buurt van de borsttumor….. dat wordt via de lymfebanen afgevoerd en op deze manier kunnen de klieren opgespoord worden…ik vond het wat hoor die operatie, er kon natuurlijk weer eens geen infuus in, tot in mijn beide voeten aan toe zijn ze aan het zoeken naar een ader geweest… … alsjeblieft laat het doorgaan kon ik alleen maar denken terwijl er weer een naald tevergeefs mijn lijf in ging… vooral ook zo frustrerend omdat het in het voorportaal van de OK’s gebeurd en de 1 na de andere patiënt wel raak werd geprikt… ik dacht alleen maar, het kan mij niet bommen wat je doet, als steek je er tien naalden tegelijk in maar blaas het alsjeblieft niet af, ik wil door….uiteindelijk mocht de OK wel doorgaan, het infuus zou alleen ter beveiliging zijn… het werd onder plaatselijke verdoving gedaan, muziekje aan, retelieve mensen om me heen, echt…allemaal….maar wat was dat akelig zeg, het kreng lag ontzettend diep dus dat was graven, verdoving bijspuiten als ze dieper moest, veel en vaak bijspuiten werd het…omdat ze voelde dat het pijn deed hoorde ik steeds “bijspuiten denk ik”  maar ik probeerde niet te veel te miepen, voor wie eigenlijk? voor mezelf misschien want ik wist dat als ik begon met huilen ik voorlopig niet op zou houden…. dit klusje moest geklaard… niks meer en niks minder…. uiteindelijk werden er twee klieren weggenomen die naar de patholoog werden gestuurd…en weer afwachten…killing vond ik al die dingen..

’s avonds keek ik in de spiegel naar mijn borst, WTF was daar in die korte tijd mee gebeurd?… ik zag een gehavende bont en blauwe borst… sommige plekken waren alweer aan het wegtrekken, echt mijn hele borst is geel, groen en paars geweest…hoe erg het was daarbinnen wist ik nog niet maar dat dit mijn borst niet meer was was me inmiddels wel duidelijk…. afscheid nemen moest ik, en snel ook……te snel? ik weet het niet…. achteraf gezien had ik meer foto’s willen maken, ook van alle andere dingen, gek is dat, ik durfde dat niet terwijl de halve wereld maar aan mijn borst zat, en ik meer mensen mijn blote borsten liet zien dan in mijn hele vorige leven…. en ik allerlei onderzoeken, scans, OK’s en weet ik veel moest ondergaan durfde ik nog niet te vragen of ik een foto mocht maken om dit te bewaren…ze zouden het wel stom vinden en dus deed ik het niet…. je kunt ook te bescheiden zijn…. dat heb ik inmiddels wel geleerd, om mijn plekkie op te eisen…of in ieder geval proberen het op te eisen 🙂

Dus voor even sta ik stil bij wat was…omdat je soms even stil moet staan bij waar je vandaan komt met alles…

(klik op de foto voor de tekst)

En over een paar dagen kan ik weer naar wat is.

this girl is on fire.

Toevallig!

 

Bewaren

Bewaren

herinneringen op facebook

Soms zijn ze geweldig die herinneringen, soms verdrietig, soms confronterend….vandaag kreeg ik ook een herinnering aan de tijd die er weer aan zit te komen, de tijd dat ik mijn diagnose van kanker kreeg… ik voel het in mijn lijf…. het blijft altijd een beetje een rare tijd… the day my life changed…

ik las over het altijd blij, positief, gelukkig zijn of doen en vooral veel bagatelliseren? Alsof ik geen ruimte in iemands leven mag innemen als ik niet blij ben? Mijn liefste, vrienden en mams waren terecht heel boos later dat ik dingen voor ze verzweeg.. maar ik kon het niet toen…. over hoe ik dat zag, positief zijn was in mijn ogen, blij ei zijn… en vooral niet zeggen dat het eigenlijk kak ging… nee alleen de goede dingen benoemen en zeker de nare niet…ik zie nu dat dat een vertekend beeld gaf…

dus hoe zit het nu?

is er wat veranderd?
 
niet aan die tijd natuurlijk, zo deed ik het toen… zo ging het ook toen ik 5 jaar geleden ontdekte dat er met mijn borst iets niet goed was…. ik was een heel weekend alleen, Rob zat op Lowlands… en dus had ik handsdown het ergste weekend van mijn leven, helemaal in mijn eentje…. ik zou zo ontzettend boos op hem zijn geweest als hij me dit geflikt had maar ik dacht, WTF, stel dat het niks is, ga ik daar een hoop onrust zaaien… maar een heel weekend met deze toestand zitten was echt de hel… want je weet het he, ik voelde gewoon dat dit niet goed was… ik had het er alleen met twee lieve vriendinnen online over dat ik wat gevoeld had maar dat het vast heus niks was maar ’s nachts was het echt hel….ik heb twee nachten op de badkamer doorgebracht, ik voel wat, ik voel niks, ik zie wat, ik zie niks…. echt de hel…….maandags zat ik bij de huisarts, dinsdag op de mammacare voor alle akeligheden (mammografie, echo en een heleboel pijnlijke happen uit mijn borst, serieus, wie bedenkt een soort pistool waarmee je gewoon een borst aan flarden schiet…) en vrijdags wisten we dat ons leven op de kop stond….wat een weg was het…. dat het zo heftig zou worden wist ik toen echt nog niet….en ik ben nu nog steeds met behandelingen bezig die er behoorlijk inhakken… ik hoorde een tijdje geleden dat het toch al zo lang geleden was op een toon dat het maar eens over moest zijn… dit gaat niet meer over he… mijn vorm van borstkanker kan zelfs na 20 jaar nog terugkomen, die angst is er altijd…zeker niet altijd op de voorgrond gelukkig, ik prijs mezelf zo gelukkig dat ik al zoveel jaren relatief goed door ben gekomen…. en om eerlijk te zijn ligt mijn angst nog net iets meer bij die nieren van me…. echt als ik er aan denk dat dat nog beroerder gaat worden slaat de schrik me om het hart… het gaat zoveel impact op mijn leven hebben…. kijk mij nu, ik fiets, ik ben zo gelukkig!! ik geniet zo ontzettend van de vrijheid die het me geeft maar ik ben zooooo verschrikkelijk bang dat het me afgenomen gaat worden, dat is al die jaren zo geweest, alleen maar achteruitgang, ik kan dit gewoon niet geloven en het doet me ook ontzettend zeer als mensen dingen door laten schemeren dat ik schijnbaar wel kan fietsen maar wel in een rolstoel zit als we een dagje uit gaan…… ja want ik vind dat wel lekker makkelijk ofzo… in die stoel zitten…het is elke keer weer een strijd hier in huis als ik vind dat het eigenlijk niet hoeft en Rob aangeeft dat ik dan niet mee kan…klaar… en hij heeft gelijk maar ik vind het lastig…nog steeds… en ik vind het werkelijk nog lastiger dat mensen over me oordelen… ik kan het steeds beter los laten gelukkig, het zegt meer over hen dan over mij en dat is echt zo…. en toch doet het zeer vooral als het van mensen dichtbij me komt, gelukkig zijn daar de meeste al uit mijn leven…. en de rest probeer ik op mute en ignore te zetten wat dat betreft, ik hoef me namelijk niet te verdedigen tegen mensen die nooit zullen veranderen in hun mening en mij niet aardig vinden… ik kan niet iedereen pleasen….mensen die niet begrijpen wat dit hele avontuur mij gebracht heeft of hoe gelukkig ik ben als ik fiets moeten dat maar vinden… het is jammer maar ik ga me niet meer verdedigen na al die jaren, ik hou ook mijn mond niet meer…. dat vind ik op zich ook wel erg bevrijdend merk ik….. als jij lelijke dingen tegen mij mag zeggen krijg je tegenwoordig te horen dat je dat maar tegen iemand moet zeggen die er in geïnteresseerd is want ik ben het niet…. ik zoek het niet op, ik verdedig me niet maar ik zeg wel dat ik er klaar mee ben…. want als ik een rondje fiets waar ik echt intens gelukkig van wordt, lig ik de rest van de dag meestal totaal afgebrand in mijn bed of op mijn bedbank beneden…. maar daar heb ik het dus niet over…… en ik deal ermee, zoals ik met alles gedeald heb….ik geniet van elke dag, maar ik leef ook echt met de dag….. maar echt ik zweer het…. ik zit nu beneden, kijk naar de vogels in mijn tuin en ik ben helemaal gelukkig als de zon schijnt…. mijn lijfspreuk is dat ik niets kan doen wat me is overkomen, en zeker niet wat er nog kan komen, ik doe wat ik moet doen om kwantiteit van leven te hebben, ik luister en overleg met mijn artsen, ik volg de raad (meestal) op van de mensen die verstand hebben van fietsen en me willen helpen omdat ik weet dat ze mij willen helpen om volgend jaar die berg op te komen….ik ben zo dankbaar voor alle lieve vriendschappen die ik had maar zeker ook de nieuwe die ik heb gekregen…. het is onvoorstelbaar wat dat ene mailtje me gebracht heeft… misschien kom ik in aanmerking om met jullie op de tandem te mogen maar ik denk het niet………ik zie het nog voor me… en zelfs die trok ik nog in een aantal maanden later… laten we het toch maar niet doen, ik heb de halve zomer op bed gelegen… en dan heb ik het over vorig jaar he….
 
Maar voor een groot gedeelte van de kwaliteit zorg ik zelf… ik heb geen invloed op mijn ziekte en wat er evt nog komen gaat maar ik heb wel invloed op de manier waarop ik ermee omga…..ik sprak deze woorden een half jaar geleden nog toen mijn lieve lotgenote die een dierbare vriendin werd door de jaren heen overleed…. zij liet me dit elke dag zien…ik mis haar zo maar ze is wel samen met mijn andere lieve vriendinnetje mijn grote voorbeeld over hoe ik in het leven wil staan….Ik hoop dat ik dit ook elke dag laat zien!!

als er iets is dat deze verschrikkelijke akelige ziekte me gebracht heeft zijn het de mensen die hierdoor allemaal in mijn leven zijn gekomen…. stuk voor stuk een verrijking van mijn leven, en daar ben ik iedere dag dankbaar voor hoewel ik er altijd bij zeg dat ik ze liever bij een gezamelijke onwaarschijnlijke gekke hobby tegen was gekomen…kantklossen ofzo LOL… en 2climb2raise en een heleboel lieve fantastische mensen van die groep die vrienden werden door de tijd heen, waren niet in mijn leven gekomen als ik geen kanker had gekregen….

Bewaren

Bewaren

of ik dat jurkje van Daphne wilde….

oh wow…. graag!

en dus zei ik tegen haar mam, ik pas er never nooit niet in maar heel heel graag… gewoon omdat ik haar er zoveel in gezien heb maar ook als stok achter de deur….daar wil ik heen met afvallen….

vandaag was het zover… vandaag hadden mijn sproeten en ik het jurkje van Daphne aan…

ze voelt erg dichtbij vandaag

 

(klik voor groter)

 

ik had er wel eens van gehoord….van Tante Betsy of King Louie of HOK etc….. HOK staat voor HalsOverKop… maar ik keek eigenlijk nooit verder, het was echt niet in mijn maat en behalve dat het mij zeker niet zou passen, paste het ook niet heel goed in mijn portemonnee…. maar een poosje terug heb ik van Tante Betsy op facebook een setje kleding gekregen…. echt zo ontzettend lief, en ik koos een setje way out of my comfortzone en ging voor knalrose… een rokje met vogeltjes, een shirt en een vestje… maja toen ging het dus kriebelen want als er iets Paola was dan was het dat wel… en ik paste er gewoon in!!!! Ik heb altijd van kleding gehouden die anders, kleurrijk, grappig, en een beetje gek was…

Dus werd ik lid van wat groepen waar ze tweede, derde en vierhonderdstehands kleding verkochten en sloeg ik een aantal keren mijn slag…rokjes met bloemetjes, pannetjes, lampenkapjes… te leuk gewoon…. en vriendinnetje is ook om… we zijn samen denk ik wel zo’n 55 kilo afgevallen en nu kunnen we kleding ruilen… hoe cool is dát!! Dus Esther, als je een keer een setje aan wil… je bent van harte welkom

🙂

Bewaren

Bewaren

Relive is zo gaaf!

 

en dus onwijs verdwaald… als er ook maar een weg opgebroken is ben ik het kwijt hoor mensen…klein stukje veluwe meegepakt en ik had me even vergist in het klimgehalte, ik dacht even een leuk stukje bos te doen…. bleek ik ernstig te moeten klimmen daar…. ik dacht nog een knooppuntje mee te pakken maar dat leek me opeens een ernstig slecht idee, dus even een stukkie terug…..zo grappig om terug te zien op relive… een wielrenner achter mij vond het ook lollig dat ik omkeerde….ik heb hem maar een knipoog gegeven en wordt er niet anders van…. het is wat het is he, mijn lijf doet het nu eenmaal niet zo goed als die van hem denk ik dan maar zo….. ik had al genoeg geklommen toen ik nog dacht dat ik gewoon een stukje het bos in ging….dus ging ik maar het volgende bordje pakken, bleek ook nog aardig klimmen te zijn….. en daarna met 51 km naar beneden… whoei!!!!!!!!!

ik hoor net dat ik dus een stuk richting posbank had gehad…ik zag een bordje en dacht, oh daar moet ik niet zijn, op die posbank maar dat zal dan nog wel een eindje weg zijn…. hahaha doos….ik dacht dat dat kilometers verder lag… en dat dat een heuvel was…ik vond wel dat ik aardig moest knaaien daar…..2 heren hier zaten me meewarig aan te kijken, gottogot… niet al te nozel maar wel nozel genoeg om dat niet te willen…lekker puh 🙂

Veel bankjes gepakt, gewoon genoten van het zonnetje en de omgeving… maar wow,  wanne wind weer…. waait het wel eens niet in Nederland?

En nu lekker helemaalniks.nl voor een paar dagen…. strak plan!

 

 

Ik wil nieuwe foto’s graag
Ik wil foto’s van hoe mooi het was
Ik wil foto’s van vandaag
Foto’s bij een zee of zo
Over jou alvast met dat cadeau
Ik wil foto’s van hoe mooi het was vandaag
Dat ze gelukkig was
Op naar 2017 moet natuurlijk op naar 2018 zijn he… if I had a brain I would be dangerous 🙂

Friends be like…

samen lekker fietsen! wat een fijne dag…. 1 met een gouden randje… fietsen met Tallie en Sjannie…hoe fijn was dat!! Ik heb echt zo genoten….wat een leuk tochtje, prachtige omgeving… mooie plekken bezocht….. dankjewel lieve dames… ik ben stiekum retetrots dat ik dit kon…. zomaar op mijn eigenste fietske…. dankjewel voor alle goed tips en Continue reading →

This gallery contains 28 photos.

Klein geluk met vrienden

dat we dit nog mogen meemaken…. Rob op de fiets!! En er zijn foto’s van 🙂 Dat was een mooi ritje even naar Doesburg op en neer….de volgende keer wel mijn verlichting mee nemen…kuch… best spannend zo zonder lichie langs het water… Op de heenweg hoorden we alleen maar dat het te snel ging en Continue reading →

This gallery contains 6 photos.

ik zag dus dat er fietsbroeken voor vrouwen waren die op een rokje lijken…. lijkt me logisch dat ik dat even verder moet onderzoeken… want ik hou wel van die onzin he…. sterker nog… ik vind ze leuk!!!

 

kom ik op een pagina die daar helemaal niet over ging maar ik bleef toch even hangen… hier vond ik het volgende berichtje:

Een broek die Rose dit jaar getest heeft voor een magazine is de Endura WMS Bibshort met plasrits.
Deze broek heeft bretels en is voorzien van een rits die over de achterkant van de broek loopt.
Als je moet plassen rits je hem open, doet de flap opzij, hurkt en plast.
Voor sommige vrouwen is deze broek ideaal, maar veel wedstrijdvrouwen moeten er om lachen. Bij het plassen houden zij gewoon even het pijpje van hun broek opzij terwijl ze naast hun fiets in de berm staan. Maak je een langere toertocht? Dan is de Endura broek wel prettig. Bij een tussenstop voor koffie en appeltaart is het wel zo handig dat je niet helemaal je shirt hoeft uit te trekken om de bretels van je broek van je schouders te halen.

ik weet niet eens waar ik moet beginnen mensen…. plasrits? wat is dat in hemelsnaam voor een woord… ik leer elke dag iets nieuws, een tijdje terug durfde ik te zweren dat ik in de maling werd genomen door Arjan toen hij het over een ass saver had… bleek toch een heus echt iets te zijn… (laten we het er op houden dat ik op de tandem zijn ass-saver was LOL) maar het bestaat gewoon… ik was ervan overtuigd dat hij mij ernstig zat te belazeren… kan maar zo he, ik zweer dat je mij alles wijs kunt maken als je het een beetje goed aanpakt…ik ben gewoon een goedgelovige drol. Maar een plasrits… ik weet het niet hoor…

 

Als je moet plassen rits je hem open, doet de flap opzij, hurkt en plast.

ja tuuluk…. op papier klinkt dat geweldig…. in theorie moet ik dit ook kunnen maja…. dan komt de praktijk en die gaat er heul anders uitzien he… dat begrijpt u zeker wel…. ik hoef dat vast niet uit te leggen he… ik ga daar zo niet aan beginnen…

Bij het plassen houden zij gewoon even het pijpje van hun broek opzij terwijl ze naast hun fiets in de berm staan.

hahahahhahahaha

ja vast

tuurlijk, terwijl ze ondertussen de aandelen checken en recepten uitwisselen terwijl ze de nagels lakken…

maar als ik dat doe is het een kwestie van keihard over mijn handen plassen terwijl mijn fiets aan de grond klettert en ik uitglij over de natte bladeren ofzo… girls hit your halleluja!

en dan dit:

Bij een tussenstop voor koffie en appeltaart is het wel zo handig dat je niet helemaal je shirt hoeft uit te trekken om de bretels van je broek van je schouders te halen.

wat?

wat?

waarom?

wat doen ze in godsnaam met die appeltaart? ik kleed me nooit uit als ik een taartje eet… moet dat?  niemand die dat tegen me zegt… dat dat wieleretiquette is ofzo… nee dat hoor ik dan weer niet… nee joh, laat Paool maar aanklooien met haar gebakje…..en mij dan zeker stiekum uitlachen… nah, ik vind daar wat van hoor…  als je dit soort vrienden hebt, heb je geen vijanden meer nodig he

🙂

Tsssssk, lekker dan!

Bewaren

Bewaren

Heen en weertje Doesburg

Vanmorgen nog even een heen en weertje naar Doesburg langs de oude IJssel op voor Michael​ weer verder moest… heerlijk weer, iets meer wind en lekker stukkie. Michael fietste in zijn eigen tempo dus we hadden een date bij het bankje in Doesburg. Daar vroeg hij of ik dat schaapje had gezien een eindje van Continue reading →

This gallery contains 4 photos.

Paola

6 juli 2017

ik loop in gedachten verzonken de winkel uit en kijk naar een jonge vrouw die binnenkomt…. met een helm in haar hand… en een zweepje…

ik zeg hoi… (wij hoien wat af hier in de buurt)

en dan dringt het tot me door

wacht ff…

een zweepje?

huh…

intrigerend vind ik dat….

en dan weet ik het opeens…

die komt natuurlijk ook gekkies tegen…. en bij gebrek aan pepperspray heeft ze vast een zweepje mee… het lijkt mij vooral ernstig onhandig, echt ik hoef vast en zeker niet uit te leggen hoeveel er fout kan gaan met een zweepje, een fiets en Paool… mijn hemel dat is echt vragen om ongelukken maar ik schat dat zij daar een stuk beter mee is… ik denk dat ik daar wel tien ernstige dingen mee kan veroorzaken waarvan het ding tussen de spaken steken wel de meest voor de hand liggende is maar zij niet….ze is er zelfs zo relaxt mee dat ze met het zweepje gewoon even een paar boodschappies gaat doen….het zal me niks verbazen als ze daar nog even snel een tikkie mee uitdeelt als het nodig is…. en het ziet er best wel kek uit he… zo’n dame die gewoon in control is…. van de week ging ik even op een terrasje zitten en zat ik daar al te denken hoe ik het beste ongezien weg kon komen…. lees: zonder te struikelen met mijn fietsschoenen aan, en niet inklikkend zodat iedereen me ziet klooien als ik wegrij,…. ik denk daar over na he…. en dat is niet voor niks… met mij in de buurt hoef je niet te vragen of er ook entertainment is…ik bén het entertainment….. laat staan dat daar ook nog een zweepje bij komt… die ik dan nonchalant naast de verse muntthee en mijn gebakje leg….

yup, vragen om problemen..

maar hoe tof zou dat zijn…..

ik ga het overwegen….

hoewel

ik vrees dat ik daar weer een hele zooi extra gekkies mee aantrek…

ondanks dát ik vind haar heul stoer..

met heur zweepje tegen belagers

#zoroltzij

of

of

ze heeft een paard en daar ging ze heen op de fiets…

over anticlimax gesproken…

hoe saai zou dát zijn!

ik prefereer mijn eerste idee

🙂

ik heb deze week een rustige week met afspraken… en het weer is mooi… dat maakt dat ik graag met het fietske er op uit ga… ik heb zelfs morgen een fietsdate…. en dat kan alleen als er niet teveel gedoe is. Ik heb een soort van fietsvakantieweekje…. fun!

Het liefst stapte ik iedere dag op de fiets maar dat kan echt niet… mijn lijf trekt dat niet want dat is het een beetje he, ik word intens gelukkig van fietsen en dan merk ik dat ik dat gevoel wil oproepen maar ik weet ook dat rust heel belangrijk is… gisteren werd ik wakker met heel veel pijn in mijn lijf, vandaag weer… gisteren ging ik fietsen… vandaag blijf ik thuis een pyamadagje houden… tenminste nadat ik boodschappen en wat winkels afgeklepperd ben… en met een beetje geluk kan ik een beetje zonnestralen meepakken en anders ga ik vooral mezelf onwijs gestrekt leggen… niet omdat ik daar zo’n zin in heb trouwens… maar omdat het moet! Mijn hoofd zit vol dingen die ik liever doe, maar ik merk dat ik mijn lepeltheorie een beetje verlies en die heeft me nu juist zover gebracht…. het is ontzettend verleidelijk om voor instant geluksgevoel te gaan maar wat ik er meestal niet bij vertel is dat ik er vaak voor moet boeten, gewoon omdat het pijn doet… nu doet het altijd wel pijn maar na zo’n tochtje moet ik echt bijtanken en dat geeft niks he…dat het pijn doet…het zijn keuzes die welbewust maak…. want ik kan er ook voor kiezen om gewoon te blijven liggen… dan heb ik minder pijn, ben ik minder uitgeput maar glijdt het leven aan me voorbij zoals het jaren heeft gedaan…gekmakend!

En nu is daar een sprankje buitenwereld… ik heb iets meer energie hoewel het echt niet overhoudt, ik kan verder zonder rollator lopen, staan lukt ook beter maar dat kost wel heel veel inspanning…ook als dat niet zo lijkt 😉 maar die fiets brengt me letterlijk op andere plekken in de wereld… en ik ben daar erg rupsje nooitgenoeg in…alsof je een vogel af en toe uit de kooi laat…. ik wil weg, naar buiten….. zoals Bert zou zeggen, dan wil je weeeeg, ik wil gewoon koersuhh…en ik weet dat ik daarin soms doorsla…dat ik het beter moet verdelen maar vergeet niet dat ik echt al 15 jaar aan het mutsen ben met mijn gezondheid en dat ik daarvan heel heel veel weken, maanden, jaren op bed heb doorgebracht…. en ik heb een intens gelukkig leven gehad he, die jaren…. met al mijn beperkingen laat ik dat voorop stellen!! Ik zal altijd proberen ergens de silver lining in te zien…. omdat mij dat een stuk gelukkiger maakt… dat maakt mij niet persé een beter mens dan iemand die dat niet kan, maar het is wel fijn voor mezelf en de mensen om me heen… en het gras lijkt altijd groener behalve dan in huize Rob en Paola he… dat is gewoon what you see is what you get…geel gras vaak….want little miss perfect ben ik zeker niet…. maar er is altijd wel leven in de brouwerij hier… ha!!!

🙂

‘Het heeft geen enkel nut
te juichen of te morren
Je ziet de bloemen die je plukt
toch mettertijd verdorren

De grote kunst schuilt altijd weer
in ’t omgaan met je kansen
Als het geluk jouw kant op komt
dan moet je er mee dansen’

Toon Hermans

Afgelopen zondag kwam Arjan de MTB brengen die hij voor mij opgeknapt had… ik weet niet hoor maar ik vond het toch spannend… zag mezelf er af vallen, niet inklikken, niet uitklikken ook vooral 🙂  kon ik het wel volhouden, hoe houdt mijn arm zich aan de kant van mijn borstamputatie…. kortom, ik had er zin in 🙂 want daarnaast vond ik het vooral fantastisch, spannend, een uitdaging, gezellig, gaaf, en zelfs superleuk…… en dus nog veel meer kortom, ik sliep niet….

Het was een beetje regenachtig weer en het waaide enorm… maar dat houdt me nooit tegen… ik snap daar nog geen barst van, ik was echt altijd zo’n mooiweernaarbuitenmuts… ik ging echt niet in de regen fietsen als het niet hoefde…. nu denk ik… oh fijn ik ga even een rondje doen… hagel, wind, regen, zon, ik heb alles al gehad…. tuurlijk fiets ik liever met mooi weer he…. duh… alles is leuker als de zon schijnt…

Maar het was dus gaaf, of vet of hoe wat is het tegenwoordig? voor mij is alles vaak tof… op zijn lohues  ttttòòòòòf… echt ik heb 400 lachrimpels erbij gekregen het afgelopen jaar… zo’n ingebakken smile… lekker intelligent ook… en nee we zaten niet op de tandem, voor we dat weer krijgen, ik noem geen namen hoesthoesthoestchantalhoesthoest….

Maar ik maak dus Doetinchem en omstreken onveilig vanaf nu… dat deed ik al maar op een betrekkelijk veilige fiets… nu moet ik opeens gaan bedenken wat ik mee neem, en hoe? en ik moet nog zoveel leren als fietser…komt tijd komt raad denk ik dan maar… of ik stuur het batsignal de lucht in…

Dit was onze rit, langs de oude ijssel naar Doesburg en via Drempt weer terug door het bos naar Doetinchem…. echt je bent hier binnen twee seconden in the middle of nowhere maar het is zo mooi hier….

 

Ik kreeg de opdracht om geen veren in een zeker iemands jeweetwel te steken… dus ik ga proberen me daar aan te houden maar ik vind het moeilijk hoor…heck… ik ga voor de toorn…

Dankjewel Arjan… ik beloof dat ik dat niet zal blijven doen maar ik wil het wel graag een keer gezegd hebben… hoe ongelooflijk lief is het dat je dit voor mij doet… echt ik kan er niet over uit gewoon dat iemand dit voor mij doet… miep onhandig en onbenullig.. .. en vooral jarenlang miep tienstappenachteruit…. ik blijf maar steeds denken dat er ergens op een dag Frans Bauer tevoorschijn komt en zegt dat het Bananasplit is en dat het vanaf nu weer gewoon is… hop…normaal doen jij, bed in… ik heb daar nachtmerries over… nu moet ik wel zeggen dat ik besloten heb dat ik hem gewoon een rechtste directe geef als ie dat komt doen… met zijn regenboog en zijn sterren die aan de hemel staan… hou op met me zeg…. opzouten! 🙂

Dus ik zeg het gewoon 1 keer…een dikke vette dankjewel!

en toen werd het dinsdag en besloot ik een rondje te gaan maken… alleen… hoe spannend was dat!!! maar ik vond het zo leuk… mijn onderkant vond het een stuk minder… dat werd geen groot rondje had ik mezelf al voorgenomen na de eerste kilometers waarin ik voelde dat mijn zitbeen en schaambeen in duizend stukjes gebroken waren… minimaal he…. ik kan dan wel leuk afvallen maar ik krijg ook steeds minder zitvlees…. ik trek morgen 3 zeembroeken aan denk ik 🙂  prinses op de erwt is er niks bij he…  ik kan het nog niet heel lang volhouden om hard door te fietsen maar het is zo prettig dat ik niet zoveel kracht hoef te zetten om te fietsen… mijn benen draaien wel….nu mijn conditie nog… maar dat is een kwestie van hard werken he….

Ik moet echt mijn rustpunten pakken, want het is me wat he… zelf fietsen op standje roadrunner is zo lekker maar voor mij niet te lang vol te houden….en dus ging ik regelmatig even op een bankje zitten rusten…zo ook net voor ik weer een stukkie door het bos moest… ik zat al een tijdje op het bankje te chillen, samen met een nieuwsgierige gezelschapskip toen ik opeens een zooi oorwormen zag lopen…

ik spring op… 1,2 3 500…. dus ik spring ren en dans in de rondte , er vallen wat oorwurmen van me af en ik moet me echt zo bedwingen om me niet helemaal uit te kleden…. holy gatverdamme zeg… ik ben niet van kriebelbeestjes maar oorwurmen op mijn lijf vind ik werkelijk een nachtmerrie…. ik onderdruk een gil en veeg over mijn rug en spring nog wat verder…. ik hoop van harte dat niemand dat gezien heeft want so you think you can dance ga ik er niet mee winnen…. better think twice 🙂 Ik besluit snel verder te fietsen om thuis het hele spul uit te kunnen gooien hoewel ik er wel van uit ging dat ik alles weg had gechachaat en gesalsaat

Ha

dat dacht ik gelukkig….

eenmaal thuis doe ik mijn helm af en en wapper door mijn haar…. daarop vielen er VIER oorwormen uit….ga ik met mijn fietsschoenen proberen ze dood te trappen…tuurlijk schat… gaat je lukken met dat profiel… ik hoorde ze keihard lachen terwijl ze elkaar een high five gaven en er vandoor gingen… ik heb me nog nooit zo snel uitgekleed en ben onder de douche gesprongen…..

Echt mijn leven is hartstikke Indiana Jones sinds ik fiets…

Had Toon toch gelijk met zijn dansen…. alleen had ik me dat net ff iets anders voorgesteld

🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ’s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂