Paola

26 februari 2016

Eind vorig jaar gestopt met medicijnen waar ik enorm dik en opgeblazen van werd… en gelukkig raak ik ook weer wat kilo’s kwijt nu…  want wat kun je je van dat aankomen ondanks dat je er geen bal aan kunt doen toch ongelukkig voelen..

19-11…. whoei!! Eindelijk een grens doorbroken… ik zit hier al een tijdje met zo’n big smile op mijn gezicht… ziet er vrij dom uit maar what the heck… slanker en een stupid look on my face, ik teken ervoor…. Vooral omdat ik weet dat ik er zo weer ontzettend intelligent uitzie he 🙂

27-7  helaas weer twee kilo aangekomen de afgelopen maanden, veel op bed gelegen, veel ziek en ellendig geweest dus weinig beweging… beetje een dip

9-11-16 hieperdepieper hoera, de eerste twee kilo’s zijn er weer af… here we go again 🙂


slowly but surely

Update 25-9-15
Update 19-11-15
Update 26-2-16
Update 27-7-16
Update 11-11-16
Update 10-12-16

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

reconstructie of niet…

als ik naar mezelf kijk in de spiegel zie ik iemand die langzaam afvalt (veel te langzaam by the way maar dat is een ander verhaal) maar ik zie verder gewoon mezelf.. en dat is tegenwoordig mezelf met 1 borst. Ik schrik er niet meer van, het hoort bij me… tuurlijk had ik het liever anders gezien maar het is wat het is… ik heb bijna drie jaar lang de spiegel vermeden…. in het begin controleerde Rob mijn wond want ik kon er niet naar kijken… ik voelde me zo verminkt… en ik dacht dat ik nooit zou kunnen wennen aan mijn eigen spiegelbeeld…maar hee, kijk mij nou eens… ik ga die spiegel iets minder haten en ik ga weer steeds meer op de Paola lijken die ik was en ik ben er blij mee… op die ene borst na dan, kleinigheidje hou je altijd he 🙂

Ik heb lang nagedacht over een reconstructie maar wilde eerst afvallen, iedereen weet dat je borsten vaak ook kleiner worden als je afvalt en dan zit ik dadelijk met twee verschillende borsten, vind ik ook niet tof… mijn borst is erg diep weggehaald, ik ging er vanuit dat ik een platte rechterkant zou krijgen maar het werd een kuil… en door die kilo’s die ik kwijt raak gaat dat steeds strakker staan… ik kan mijn arm steeds minder goed bewegen en heb sinds een jaar oedeemtherapie nodig om dat allemaal wat los te krijgen en te houden…het staat zó strak om mijn ribben…in de eerste jaren zat er steeds heel veel bloed in de wond die eruit gehaald moest worden en dat was heel vervelend maar maakte wel dat er ruimte zat…nu zit ik in een vacuum getrokken kuil te kijken… mijn meelevende chirurg vond het zo sneu…word je nog gestraft voor het afvallen ook …

mwoah, valt wel mee… zo voelt het niet voor me… wat ik wel moeilijker vind is dat ik van alle kanten hoor dat ik natuurlijk een reconstructie mag als ik dat wil maar gezien mijn nieren, en alle gedoe het sterk af te raden is…..het maakt het nog een stuk moeilijker dat ik persé geen siliconen in mijn lijf wil, dat is heel persoonlijk en ik snap heel goed dat mensen die keuze wel maken he, het voelt alleen voor mij niet goed….. ik heb daar verder geen oordeel over omdat ik ook heel goed begrijp waarom mensen het wel doen… voor mij is het  een diepflap of anders niet… en dat maakt het allemaal nog veel lastiger… want dat is een retezware operatie waarbij eigen vet uit mijn buik wordt gebruikt om een borst van te maken en dat is nogal een happening… komt nog bij dat het hele strakke gebeuren aan mijn rechterkant ws erg moeilijk op te rekken valt… dus van alle kanten hoor ik dat het beter van niet is…of het lukt is al niet zeker maar of mijn lijf het nog blijft doen is al helemaal niet zeker….ik ben ook bang dat ik er zo’n enorme terugval van krijg en wat heb ik dan…twee borsten en lig ik hier weer hele dagen op bed te koekeloeren… en ik lig er nu al zoveel…ik ben bang dat ik er dan nooit meer uitkom… dat is echt een reële angst die niemand bij me weg kan nemen…

en dus kies ik ervoor om voorlopig met 1 borst door het leven te gaan…zeker gezien het alpavontuur… 1 avontuur per jaar vind ik meer dan genoeg…en ik wil dat zeker niet in gevaar brengen door nu dit soort dingen aan te gaan…. batgirl worden is doel 1 en de rest komt allemaal daarna….  maar ook dat brengt weer allerlei keuzes en gedoe met zich mee… een prothese zit niet goed, in eerste instantie niet door het bloed en nu omdat het allemaal zo strak en gevoelig is… ik kan er helemaal geen druk op hebben… dat is voor mij geen probleem meer… dan draag ik niets… ik heb een B cup aan de linkerkant en rechts dus niets… dat maakt dat het niet pamela anderson opvallend is maar je kunt het wel zien… ik voer soms een kort gesprekje met iemand die naar mijn rechterkant zit te kijken… heb je tieten kijken ze niet in je ogen maar als je ze niet hebt doen ze het soms ook LOL… ik begrijp dat het opvallend is of dat je het opeens ziet als je met me praat….. het is zo… niet erg… ik vind het niet meer erg laat ik het zo zeggen….

maar ik ben er nog niet helemaal… ik durf niet te zwemmen, en ik ben al weken bezig om een sportshirtje te vinden die wat losser om mijn lijf zit… ik hou niet van die strakke sportdingen… die broekjes boeien me niet (niks mis met mien benen he)  maar die shirtjes… ik had bijna een shirt 3 maten te groot gekocht maar liefste zei dat dat echt niet kon 🙂 ik vind vast nog wel iets… denk ik maar zo… en ooit ga ik weer zwemmen….laatst was ik op een workshop en vroeg iemand of ze iets tegen me mocht zeggen… ja tuurlijk, altijd he… ze vond me dapper dat ik gewoon mezelf was en dat het duidelijk te zien was dat ik maar 1 borst had maar dat ze daarvoor nog meer respect voor me had…

oh wow

ik vond het een lastig compliment,….omdat het niet echt als een verdienste voelt….. het is allemaal zo gelopen…en het is wat het is…maar ik kijk tegenwoordig in de spiegel..en ik zie een big smile, twinkelogen en oja ook nog 1 borst…want laten we wel wezen…ik heb maar 1 borst maar die ander is leuk voor twee :-)…. ik weet ook wel dat ik geluk heb dat ik zo’n positieve miep ben en dat ik daar niet echt de hand in heb en dat het in me zit,  maar het was echt een hele lange zware weg om van daar naar hier te komen..believe me….en ik kan dat, zorolik namelijk! Ik heb geen invloed op de ziektes die ik heb, of de kanker terugkomt, of mijn nieren het nog lang volhouden, of die tumor in mijn hersenvlies gaat groeien of toch kwaadaardig blijkt te zijn, of die niet werkende bijschildklieren nog meer ellende aanrichten in mijn lijf… niets van dat al…maar ik heb wel in de hand hoe ik er mee omga… en dat pakt niemand van me af!

Dus Dat!!

Gisteren was het eindelijk zo ver, de workshop handlettering van paperfuel.. ik wilde dat zo graag een keertje doen maar we moesten er helaas een eindje voor rijden… dat maakte dat ik al een beetje uitgeblust was voor we begonnen maar het was leuk… en moeilijk… echt ik zag er uit als miss verloren, iedereen maakte prachtige dingen, (die van Petra, echt zo gaaf)… en ik deed ook iets…

gniffel

wonderbaarlijk, ik maak de moeilijkste layouts digitaal maar letters maken vond ik erg moeilijk…komt bij dat ik geen idee had hoe je ze moest maken in verschillende fonts… die zoek ik normaal gewoon even in mijn lijstje…… dit is andere koek… …ik had het kunnen weten natuurlijk want ik kan ook niet tekenen… maar dagifniks… gewoon oefenen… ik heb een oefenboek meegenomen… gouden greep… en daar ga ik veel gebruik van maken… want ondertussen is het wel hartstikke leuk om te doen… echt heus!

en daar gaat het om…

pl_20161202t103203

2016-12-01-21-39-14

ik moest er vannacht wel ernstig voor boeten omdat werkelijk al mijn spieren constant verkrampten en de slijmbeursontsteking in mijn elleboog een knalfuif had…maar hee nagenieten kan op allerlei manieren he… dat moet je ruim zien… mijn lijf heeft gewoon een ontzettend gevoel voor humor… ik ben me er eentje!

 

vandaag reed ik in het zonnetje met mijn mp3 cd aan richting Hengelo… ik ga daar graag naar de action en de hema enzo…. nah, nevermind… ik zat in de auto keihard mee te zingen met van alles wat er maar voorbij kwam…. ik hou zo van zingen in de auto….en toen kwam daar opeens “andere maan” voorbij… en die hoor ik erg vaak want het 1 van mijn liefste AEDM liedjes….maar vandaag kon ik opeens niet meer meezingen… dikke brok in mijn keel en voor ik het wist zat ik werkelijk dikke tranen weg te vegen…er overviel me opeens zo’n overweldigend verdriet omdat dat liedje zo met Daphne verbonden was…. ik weet niet of jullie dat gevoel kennen dat je hart gewoon écht pijn doet?… het is zo’n overheersende bal verdriet opeens…. dit liedje paste zo goed bij ons, ooit stond er een tijdje een andere maan…. maar eigenlijk is onze liefde voor elkaar nooit weggeweest….. deze tekst gaat over een diepe vriendschap en hoe dat opeens kan veranderen… opeens overviel het me hoelang er al een andere maan staat…niet omdat we elkaar niet meer willen zien maar omdat het gewoon niet meer kan…. iedere avond is er weer een nieuwe maan maar ik maak geen mooie herinneringen meer met Daph….ik moet het doen met die ik al heb en dat zijn er gelukkig heel veel maar soms voel je opeens dat je iemand veel te lang niet gezien hebt, of gevoeld… of geknuffeld…. of samen zo hard moet lachen dat de tranen over je wangen lopen…of keihard meezingen met alle koortjes van Acda en de Munnik op weg naar een voorstelling in welk theater dan ooit….

soms staat er een andere maan omdat je elkaar een tijdje niet kunt zien door welke omstandigheden dan ooit…

en soms staat er altijd een andere maan…

 

daphenikklik voor grotere foto

 

er staat een andere maan
er staat een andere maan
je hebt het eigenlijk niet door maar zo snel als dingen gaan
er staat een andere maan

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Over enthousiasme met de rem erop…

Ik ben over het algemeen een blij mens, dat zit in me…daar hoef ik niet heel veel voor te doen of te hebben…dat is gewoon geluk hebben, niks beter of slechter dan iemand die dat niet is maar voor mij werkt het en maakt het dat ik oprecht van mijn leven geniet, in al zijn beperkingen….

Ik plan niet te ver van tevoren en neem alles dag voor dag… (hoewel er zijn natuurlijk uitzonderingen als ik denk aan volgend jaar juni maar dat terzijde…) maar dat is ook meteen mijn grote valkuil… want er is namelijk iets groots bijgekomen… mijn AlpAvontuur! En dat betekent iets meer dan alleen een datum in juni volgend jaar… het levert me zoveel leuks op

*alle mensen die meeleven, acties verzinnen, geld overmaken voor het KWF maar ook naar mij persoonlijk om mijn droom te sponsoren…echt lief lief lief…het maakt me ontzettend blij maar ook verbaasd, jemig, dat mensen dat voor me willen doen… ik kan het maar niet begrijpen gewoon… maar het voelt zo goed, de welbekende vibe zoals ik het noem
* Ik vind het fietsten op de hometrainer leuk…ik geniet ervan
* ik leer zomaar allemaal leuke nieuwe mensen kennen
* ik denk na over sponsoracties, wil dingen ondernemen, bedenken… creatief zijn
* het voelt gewoon erg goed om iets positiefs te doen.. en daarmee wil ik zeker niet zeggen dat ik dat niet deed of had… er is heel veel goed in mijn leven he…maar qua gezondheid zat ik wel in een neerwaartse spiraal een half jaar geleden…
*steun uit allerlei onverwachte hoeken maar zo ontzettend leuk om allemaal mee te maken, dank!
* en zo kan ik nog wel even doorgaan… echt het is het beste wat me is overkomen in een hele lange tijd.

maar

er komt een klein maartje aan… geen grote en eigenlijk wil ik helemaal geen maartje… maar ik merk dat het er wel is… ik word op een behoorlijke manier door mijn lichaam teruggefloten. Ik ben nu een kleine maand aan het fietsen, dingen aan het ondernemen en vooral heel heel erg aan het genieten… maar ondertussen gaat de rest van mijn leven ook gewoon door… moet ik voor veel afspraken naar het ziekenhuis, ga ik door scans, slaap ik werkelijk als een drol, probeer ik het huishouden te doen, maar ook leuke dingen met vrienden, en er voor anderen zijn..etc.. Ik heb een aantal behoorlijke nieraanvallen gehad, en ik heb erg veel pijn…. mijn lijf moet ontzettend aan het fietsen wennen… fietsen gaat wel maar lopen wordt alleen maar slechter, mijn heupen vinden het niet tof, evenals mijn rug en sinds eergisteren mijn nek en schouders… ik kan het stuur niet eens vasthouden en mijn hoofd knalt uit elkaar… daar waar ik dacht dat mijn benen het probleem zouden zijn zit het nu vooral in mijn armen en handen en hoe hou ik het stuur het beste vast….
Mijn therapeute heeft me gisteren gemasseerd en me op fietsrantstoen gezet, een half uur fietsen en niet langer… en dan langzaam weer opbouwen… mijn armen even niet aan het stuur, gewoon laten hangen… ik moet daar even van slikken, en ik vind het lastig, maar het is niet anders… ik weet ook meteen weer dat dit niet even beter gaat worden, maar dat het betekent dat ik offers moet brengen en zeker in zal moeten leveren op bepaalde dingen… de komende tijd staat in het teken van voorbereiding en ik moet daar mijn weg in vinden.. ik kan niet alles wat anderen wel kunnen en ik hoef zeker niet de streber te zijn die ik ben ( ik zweer dat ik op de verpleegkunde opleiding nauwelijks cijfers onder de 8 had, het moest en het zou perfect en dat zit gewoon in me met alles… ) als ik iets doe moet het goed… en daar zit hem nu net de crux, ik kan dit er niet “even bij doen”… het betekent dat ik andere dingen niet kan en mijn verwachtingen van mezelf aanpassen… (oh gatver, ik hoor opeens dat nare kind van de reclame “zeg, hoe hoog leg jij de lat?” ugh…ga weg zeg papleppel, ga touwtje springen ofzo..brrr)  maar goed, die lat moet lager… en ik moet een tandje lager…of twee… of zes…

en ik ben er verdrietig van… niet dat ik dit niet wist he, maar door mijn enthousiasme wil ik te veel en te snel… ik weet dat het opbouwen is maar mijn lijf frustreert me… zoals gewoonlijk… ik baal van de extra pijn maar ik wil me er ook niet door laten tegenhouden, ik kan met gemak door de pijn heen  en hard zijn voor mezelf maar doe ik daar goed aan?… ik heb geen moment gedacht dat ik dit wel even ging doen, zeker niet… ik moet het wiel even uitvinden voor mezelf….. en daar hoort dit ook bij… als het zo makkelijk zou zijn had ik het allang gedaan natuurlijk…ik zit een beetje in de hoemoetditingodsnaamgoedkomenfase… gelukkig heb ik inmiddels een rotsvast vertrouwen in het feit dat Batman me hier ontzettend bij gaat helpen en weet ik dat ik dat los kan laten maar ik wil hier zo graag zelf ook iets aan bijdragen… want Batgirl is het nog lang niet…

misschien moet ik dat maar eens gaan doen…

op zoek naar mijn inner batgirl

🙂

 

motivatie_fiets_cyclus_biking_de_woorden_van_de_briefkaart-r8c0b7341837343b68355bf3054384d42_vgbaq_8byvr_512

 

 

 

Bewaren

Bewaren

mijn lieve vriendin Esther maakt prachtige taarten, cupcakes en andere lekkere dingen. Kijk maar eens op haar facebookpagina hier  . Een paar weken geleden maakte ze de leukste takkiehondjes van een raider  ehm twix en ze zijn überschattig gewoon… ook maakte ze twee kopjes warme chocomel van marshmellows…  echt te lief. Als Esther iets op pinterest ziet werkt het gewoon… mijn “nailed it” foto’s zijn meer van dit kaliber:

klikkerdeklikker

Vorige week vertelde ze me dat ze me wilde helpen geld in te zamelen voor mijn Alp avontuur, hoe lief is dát! Dus als je iets leuks wil, ga naar de pagina van Esther of bestel ze bij mij… Ik wil ze ook met alle liefde opsturen (als je er niet 1 besteld he, want dat is een beetje jammer van de verzendkosten 🙂  of bij je langsbrengen, no problem. Tenzij je Ninet bent, dan gaat dat wat lastiger worden, sorry Net…

De hondjes zijn 1 euro per stuk, de kopjes gaan per twee en zijn 2 euro. Geen geld voor zoiets leuks en je helpt mij en mijn team 2climb2raise er reuze mee…

mijn email is purpletwinklestar@gmail.com

🙂

Update: als je interesse hebt mail me op bovenstaand adres of stuur me een pb via facebook… ik kan ze ook opsturen, geen probleem. Dankjewel voor iedereen die tot nu toe besteld heeft, we gaan als een speer!

14657502_1041472032636085_6450502946462900202_n
15000763_1055704624546159_69611688005455074_o

14976483_1054693451313943_7148966468295875862_o

15002305_1055703417879613_3845568671378331472_o

Bewaren

Een playlist maken is ook een vak

Miepmoddermaaraan dacht ik ga vandaag maar eens een muziekje aanzetten tijdens het fietsen, dat leek me wel prettig…niet gehinderd door enige kennis dacht ik playlist op spotify aan en gewoon lekker meezingen…..

leuk bedacht….

in theorie….

dat meezingen was het probleem niet maar mijn maakmeblijliedjes zijn niet persé liedjes waar je makkelijk op fietst…ik kwam er achter dat ik heel iebelig word van niet in het ritme fietsen, ik ben me constant aan het aanpassen omdat ik nu eenmaal altijd meewiebel of dans, zelfs als ik zit… en I see fire van Ed Sheeran die opeens voorbij kwam was niet echt dat je zegt laten we doortrappen…na lean on van Major Lazer…. daar zit dus een filosofietje of tien achter he… ik weet werkelijk helemaal niks van dit soort dingen… en jahaa, ik vind het eigenlijk ook heel logisch he, maar heb er gewoon nooit over nagedacht….er gaat een wereld voor me open ;-)…. voor mij is muziek namelijk zingen en op de stoel wippen en in de kamer dansen… of zitten voor de blues…. of keihard in de auto zingen….

tot nu toe dan….

ik ga maar eens een playlist maken waar ik niet van een ballad naar een dancenummer hops…en mijn kerstplaylist zal ook wel niet voldoen…zul je net zien!

🙂

spotify

OMG… hoe blij kun je zijn?

ik had nog een fashion cheque liggen die ik vorig jaar had gekregen en die liep over drie weken af… oeps, dat ging mooi nie gebeuren nie…vond ik de lakschoenen waar ik mijn zinnen op had gezet in de uitverkoop en samen met de bon bijna voor noppes! Ha!

Dus Anneclair… ik smile van oor tot oor met mijn new shoes on! Samen met mijn uilenschoenen hands down op 1

whoei!!!

pl_20161110t173919

Hey, I put some new shoes on
And suddenly everything is right
I said, hey, I put some new shoes on, and everybody’s smiling
It’s so inviting
Oh, short on money
But long on time
Slowly strolling in the sweet sunshine
And I’m running late
And I don’t need an excuse
‘Cause I’m wearing my brand new shoes

 

ik ben dol op amaryllissen… dus als ze er zijn ben ik er als de kippen bij… zo trots op mijn prachtige exemplaren die al zo mooi uitliepen…

amarylllis1

 

laat ik dan even duidelijk zeggen dat ik daarnaast ook erg hou van kaarsjes aan in huis…. ik hou van de warmte en de sfeer…

tipje… zet hem niet te dichtbij je prachtige bollen…zie linkerbloemknop….serieus, hou op met me….

amarylllis2

als u me zoekt, ik zit even in een hoekje te huilen ofzo…en het hoongelach aan te horen dat me nu ten deel zal vallen…

ps mocht u wat willen zeggen over het schaaltje snoep dat zienderogen leger is geworden verwijs ik u graag naar mijn wederhelft 🙂

Over fietsen en meer

die onrust vind ik lastig… er is maar 1 moment waarop ik dat echt niet ben en dat is omdat het niet kan… op mijn hometrainer… daar zit ik op te fietsen, netflix te kijken of naar buiten of ik lees mijn ereader…kan allemaal…en omdat ik fiets kan ik er niet steeds af om “dingetjes te doen” het geeft een enorme rust…want ik doe wat dingetjes zo op een dag… waardoor ik eigenlijk niets echt doe…

maar dat fietsen…wow

ik had gedacht het oervervelend te vinden…

het helpt natuurlijk ook wel dat ik ondertussen soms bijna val omdat ik me te pletter schrik  met mijn hoofd in Teenwolf zit….heerlijk 🙂

maar daar is ook de andere kant….wanneer ga je te hard van stapel? fiets ik te veel, te lang? of te vaak? Ik fiets om de andere dag, dat werkt voor mij, ik hoef ook niet iets te halen of te doen maar ik vind het fietsen zo ontspannend dat ik misschien te lang fiets…ik loop een stuk slechter op het moment, mijn heupen hebben chronische slijmbeursontstekingen, mijn rug blijft mijn zwakke punt en mijn bilspieren staan zo strak dat ik snap dat ik daar hele leuke dingen mee zou kunnen doen 😉 (jammer dat dat niet betekent dat ik ook een strakke kont heb maar da’s een ander verhaal) …  dat was er allemaal al…al lang voor die tijd…kortom… doe ik het goed?

Vanmiddag ga ik naar de oedeemtherapie en daarna voor het eerst bij haar aan het werk. Mijn fantastische therapeut wil me graag begeleiden, ik groei echt van al die lieve dingen die mensen voor me willen doen of spontaan aanbieden. “oh ik plan je een uurtje in, gaan we samen kijken wat we kunnen doen, wat een fantastisch mooi initiatief ”

ik zit nog even in de positieve vibe

PS, over positieve vibe gesproken jahaaaaaaaaaaaaa ik heb mijn onderbroek uitgelaten in mijn fietsbroek…bevrijdend mensen…. ik denk dat ik ze gewoon helemaal in de ban doe *gniffel* … en het is waar, de zadelpijn is minder hoewel zeker niet weg… ik denk dat ik een masseur nodig heb…of George Clooney die speelt of hij een masseur is… daar ben ik nog niet helemaal over uit.

🙂

2016-10-26-11-41-07

Bewaren

“maar het gaat niet om mij”, zei mijn captain toen ik hem gisteren een berichtje stuurde dat ik hem had gezien in de uitzending op tv. Nee dat was me ook wel duidelijk, anders was het een waardeloze aflevering geweest, als je de hoofdpersoon 10 seconden in beeld hebt…hoewel dat bij sommige acteurs echt een pre zou zijn maar dat is weer een ander verhaal…

Ik ging daar over nadenken, tuurlijk ging deze aflevering niet om hem, of over het team maar over een vrouw die op haar manier nog mooie dingen wilde doen met haar leven, haar dromen en haar levenskwaliteit… maar ik vond eigenlijk dat het ook een beetje over hen ging… hoewel zij niet de hoofdpersoon waren maar laten we wel wezen, door dit team kon deze vrouw haar droom om de alp te beklimmen wel doen. En hoe geniaal is dit… de mensen waar het eigenlijk om gaat maar daar om wat voor reden dan ook te ziek voor zijn toch de kans geven om deze ervaring te mogen beleven.. je moet er maar opkomen he… en ik merk in alles dat zij niet bezig zijn met zichzelf maar met het team, met de stokers, met de organisatie eromheen want met zo’n kwetsbare doelgroep moeten er heel veel dingen geregeld worden naast de gewone organisatie… ik voel dat namelijk… ik voel dat ik “belangrijk” ben en dat ze dingen voor me weg willen nemen (in mijn geval een heleboel beren dus ga er maar aan staan)… ik voel me ergens bijhoren, gewenst… en ik heb 15 jaar gehoord dat ik nergens bij hoor, dat er niets voor me gedaan kan worden dan dat wat het nu is en dat het altijd zoeken is… niet dat mijn artsen er niet voor me zijn he, dat zijn ze zeker wel maar ik heb nu eenmaal meerdere heftige ziektes die elkaar behoorlijk in het vaarwater zitten… ik snap best dat ze af en toe met de handen in het haar zitten… ik volg alles op wat ze me aanbieden, ik probeer therapieën die ik eigenlijk niet zie zitten omdat ik altijd hoop dat er iets gaat werken… ik heb 7 maanden gerevalideerd en het heeft me lichamelijk niets opgeleverd, qua pijn, fysiek…maar het heeft me gelukkig wel heel veel geleerd over plannen, over doelen stellen en over energie verdelen… en natuurlijk val ik nog wel eens meters diep die kuil in maar het gaat wat dat betreft echt stukken beter met me… ik laat circussen voorbij gaan, kies heel egoïstisch voor mezelf en plan mijn activiteiten…maak keuzes in wat ik wel of niet doe…en soms zal ik daar mensen mee kwetsen maar echt ik moet dit doen anders kan ik niets meer… dat is niet dramatisch, dat is de waarheid… en voor iemand die verpleegkundige is en die altijd heeft gezorgd voor mensen is het retemoeilijk om hulp te vragen… ik leer het steeds meer hoewel daar wel een aandachtspuntje of 25 ligt he vrienden?

maar goed, even terugkomend op 2climb2raise… ik vind dat het heus wel gezegd mag worden dat het dankzij jullie mogelijk is dat ik een keer wel met een circus mee mag… en wát voor circus zeg, ik ga de alpe beklimmen, (hoewel ik gisteren zag dat die tandem nog een hele happening voor me gaat worden maar dat is een ander verhaal captain…. be afraid, be very afraid ) en voor het eerst sinds jaren kwamen er hier mensen vertellen dat het natuurlijk mogelijk was toen ik heel eerlijk vertelde hoe de vlag er qua energie en gezondheid bij hing… echt, het ontroert me…. jullie hebben me de afgelopen weken meer gegeven aan hoop, aan kracht en aan invulling van mijn leven dan ik in jaren heb gevoeld… en ik ben daar nu al dankbaar voor… het geeft me zo’n positieve vibe! En daar zijn dus mensen voor nodig die dit allemaal doen, die naar mij toekomen, die meedenken en die me het gevoel geven dat ik het waard ben… dankjewel! Dat is voor iemand die nooit teveel wil zijn en altijd bang is dat ze anderen tekort doet een heel waardevol gevoel!

dus,heel veel veren captain en iedereen van het team, heel veel veren… al hoop ik wel dat je ze eruithaalt als ik achter je zit die berg op

🙂

2climb2raise, AD6

Bewaren

Onrust in mijn lijf

er zit onrust in me… ik kan het niet zo goed uitleggen maar ik kan geen rust vinden… en die heb ik zo hard nodig. Ik slaap sinds een paar weken weer ontzettend slecht, af en toe heb ik een “goede nacht” waarin ik een beetje kan bijtanken maar ik slaap vaak maar een paar uurtjes, soms zit ik om half 4 al beneden, soms om 5 uur, maar altijd vroeg…. dat geeft onrust, echt goed slapen is zo belangrijk… en ik erger me te pletter aan mijn lief die naast me ligt te snurken… ik gun het hem van harte hoor maar ik wil ook heel graag slapen… omdat ik hem niet wakker wil maken met mijn gedraai en gemuts ga ik er maar uit en beneden in bed liggen…

Ik kan me niet concentreren en ben om de haverklap afgeleidt of bedenk dan dingen die ik beter kan gaan doen… het zal allemaal wel dat het heel belangrijk is dat ik was ga vouwen maar ik moet gewoon ontspannen…. dat onbenullige doorgaan is alleen maar omdat ik de rust niet kan vinden… ik ben werkelijk tien dingen tegelijk aan het doen en eigenlijk doe ik niets echt…

Ik lees…. een stukje… dan besluit ik de radio aan te zetten… weer lezen… oh misschien even haken, haakwerk erbij… maar mijn gedachten gaan alweer naar wat ik beter kan gaan doen…en door de pijn in mijn armen is het ook veel beter het even te laten liggen…. dan maar wat in psp prutsen… maar dan schiet me te binnen dat ik nog wat dingen moet doen voor het inloophuis… eerst dat…. daarna zet ik netflix aan… ook daar moet ik steeds terugspoelen omdat ik niet oplet…dan ga ik kaartjes schrijven… want dat moet opeens… en even later moet ik opeens van alles opruimen… dus hop zet ik de serie die ik volg op pauze….en dan bedenk ik dat ik de afwas moet doen… en zo gaat dat maar door… opgejaagd….

het enige moment waarop dat wel lukt is boven op de hometrainer want daar kan ik niet steeds switchen, gewoon dom fietsen en kijken… en wat ik nooit had gedacht, het ontspant me… beetje jammer dat ik een slijmbeursontsteking in mijn elleboog aan het ontwikkelen ben… ik los dat maar op door veel met losse handen te fietsen… maar ik ben zo klaar met dit kaklijf dat altijd weer iets vindt dat me terugfluit… er zit een ontzettend huilbui in de weg maar ik ben te boos om daar aan toe te geven….

kortom, ik ben een zonnetje mensen…

 

2016-10-30-14-52-15

2016-10-30-14-42-40

gelukkig word ik erg blij van Taco Cat en Grumpy Cat van Ties

Mijn eerste kilometers… AD6 2017

Vandaag vond ik dat ik maar eens moest gaan starten met de hometrainer aanzwengelen… na alle pijn was dat al een tijdje niet echt een prioriteit…maar nu is dat het wel he… dus laptop mee… want anders verveel ik me te pletter… netflix aan (ik zit heftig in teenwolf op het moment) en licht verzet erop en dan fietsen… dat fietsen viel me niet tegen moet ik eerlijk zeggen(ben benieuwd of ik dat morgen ook nog vind *gniffel*)… nu had ik ook wel standje niksaandehand maar voor mij toch al best een happening…. beetje zware benen nu, maar ik kwam iets anders tegen waar ik geen rekening mee had gehouden… de pijn in mijn armen, handen en gewrichten maakt dat ik heel veel moeite heb om mijn stuur vast te houden… alles verkrampt constant…never a dull moment in mijn lijf… gaat vast goedkomen hoor… ik had geen enkele illusie dat ik dit wel even ging fixen… langzaam opbouwen… dus even nadenken hoe we dit gaan doen, ik moest nu steeds de hele boel ontkrampen (is dat eigenlijk een woord mensen of verzin ik dit gewoon?) en op de hometrainer is dat best te doen… achterop een tandem bergop kan ik beter gewoon mijn handen aan het stuur lijmen… jullie weten allemaal hoe goed ik ben met secondelijm

🙂

maar eerste voorzichtige stapje mijnerzijds is gezet…..

ik fietste 15 kilometer…

I know…. babysteps

maar het begin is er…en ik heb nog een tijdje he…

🙂

Trouwen met jezelf….ik verzin dit niet mensen… ik lees het net in 1 van de vakbladen*… dat het hot is… ik loop heel wat weken achter dus daar moet ik me dan maar bij neer leggen, dat het al een tijdje hot is… en dat ik dat niet wist… het zij zo… wat ik dan wel jammer vind is dat niemand van mijn vrienden even de moeite neemt om me dat te vertellen… maar dat terzijde 🙂

Trouwen met jezelf dus

ik citeer:

Als zelfstandige vrouw met een baan en een goed salaris heb je geen man nodig om te kunnen trouwen, zo redeneren hordes single vrouwen die een solohuwelijk boeken. Voor een slordige 2500 euro wordt de aanstaande bruid alles voor de grote dag uit handen genomen. Er is zelfs een optie om een “decoratieve man” in te huren, die op de huwelijksfoto’s fungeert als innerlijke bruidegom.

Bent u daar nog?

ik ben inmiddels wel even gaan liggen met een doekje met odeklonje op mijn voorhoofd…

Het eerste wat ik denk is doen alleen vrouwen dit maar gelukkig geven ze daar ook antwoord op. Er schijnt 1 man te zijn die het ook heeft gedaan.. 1… maar die is dan ook wel knettergek (vind ik dan he, dat hoeft u niet te vinden en hij al helemaal niet):

Toevallig is hij ook de enige bekende sologamist die een scheiding heeft aangevraagd. De reden? De seks werd minder goed en ik ontving steeds vaker telefoontjes van een mysterieus persoon die ophing als hij mijn stem hoorde

duuuuuuuus….

echt als ik met mijn huistelefoon mijn mobiel bel is dat omdat ik hem kwijt ben he… want ik heb een gave, mijn mobiel kan werkelijk overal liggen in dit huis… en met overal bedoel ik ook overal… dus vind ik het vrij normaal te bellen en op het geluid af te gaan en hopen dat ik hem vind voor de voicemail aangaat…. maar ik moet bekennen dat ik dan ook vaak ophang…ik vind het zo’n toestand mijn eigen voicemail in te spreken… “waar ben je, ik ben je kwijt, maar weet dat ik je ga vinden….mooowahhahahahha” Hee als ik dat op mijn mobiel zou horen ging ik ook scheiden he…

2500 euro… ook het bedrag wat ik hoop op te halen met AD6…  al schrijvende besef ik opeens waar ik heen wil met dit verhaal, het is namelijk echt niet zo dat ik dit zomaar schrijf, ik wil best wat mensen met zichzelf laten trouwen voor dat bedrag he… no problemos, moet je wel zelf voor het welbekende toefje op je kop en het struikje in je hand zorgen (dankjewel Herman F) en een hele opzichtige witte jurk aanschaffen (dankjewel Thomas A.) dan zet ik er een gezellige kartonnen Ken naast en klets ik je zo het huwelijk in.

Ha!

*het genoemde vakblad is de Viva

00346292

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Ik leer het nooit…

even snel naar de appie dacht ik…. op de fiets want maar een paar dingen nodig (harhar) want ik had me gisteren al een breuk gesjouwd bij de lidl… en nee ik heb niet met flessen cola, sinas en aanverwante toestanden zitten zeulen he voor ik daar weer kamervragen over krijg, maar de rest van het spul was ook best heel zwaar….maar goed, ik ging dus even snel naar de appie

tuurlijk

what was I thinking?

het is zaterdag Paool…zaterdag…

diepe zucht

kortom, ze hingen er aan de benen aan uit… en dan worden mensen geïrriteerd, ik herken dat… ik wacht heel geduldig op mijn beurt, blijf glimlachen als ze me met kar en al in de hoek drukken maar zelfs ik krijg wel een beetje de kriebels van 4 mensen die midden voor zuivel op een rij gaan zitten bakkeleien over het toetje van vanavond… alsjeblieft zeg, nee daar hou ik niet van en dat vind hij niet lekker, ik krijg de neiging ze een pak yoghurt, een pak vanillevla en tiramisu in de handen te duwen…hopla…kun je allemaal kiezen…….aarrrgh….maar goed, zen, zen

en zo kwam ik halverwege een stel tegen van mijn leeftijd ongeveer (22 dus 🙂 met een hartstikke volle kar, gezicht op laten we zeggen, niet heel vrolijk… vitrinedeur open en een discussie bij de kaas…

“ik vind deze lekkerder”, zegt mevr.
“ja maar, deze is goedkoper”, zegt men.
ik zie haar met de ogen rollen en weet, die gaat de volgende keer alleen
“hij is toch lekkerder, maar néém die goedkope maar dan he”
domme meneer doesn’t pick his battles dus die pakt het goedkope pakje terwijl zij ernstig geërgerd naar de kar loopt…op dat moment ziet hij de aanzwellende storm
“zal ik dan voor jou zo’n pakje van die andere meenemen?” en ik weet wat er komt…
“Nee… laat maar zitten, dat hoeft niet””
“wil ik wel”
“NEE”
Ik keek hem eens aan… dommiepommie, jij gaat hier vanavond zo’n spijt van krijgen 🙂 Dat dacht ik he, dat zei ik niet…zo onbeschaamd ben ik niet..maar leer mij vrouwen kennen, ergens krijgt hij het op zijn broodje goedkope kaas…mark my words

🙂