Ongeveer 3 weken geleden begon onze zoektocht waarbij grenzen steeds weer opnieuw bekeken moesten worden… Wat een gewoon griepje leek te zijn voor onze lieve Jip bleek opeens toch meer voeten in de aarde te hebben dan we dachten. Er bleef hem niet veel bespaard, hij verdroeg geen antibiotica en kon zijn medicatie niet binnen houden.. het resulteerde in om de dag en soms dagelijks naar de dierenarts te gaan… het autorijden op zich was een drama, maar daar vond hij de knuffels wel heul fijn. Hij knapte niet op en werd steeds benauwder en vorige week dinsdag is er een scan gemaakt om te kijken of er niet meer aan de hand was. Ik was nog niet thuis toen ze al belden, we hebben geen goed nieuws, Jip heeft een hele grote tumor in zijn neus, aan de ene kant tot aan zijn oogkas, aan de andere kant al doorgebroken. Ook kon hij niet goed meer slikken. We besloten om te kijken of we hem met prednison nog een tijdje bij ons konden houden.. en dat ging goed tot zaterdagmorgen. We hebben hem geknuffeld, verwend met alles wat hij maar wilde eten, en verteld hoe lief hij was. In eerste instantie ging hij nog vaak op zolder liggen maar de laatste dagen lag hij constant bij 1 van ons. Troost voor ons en troost voor hem. Hij hield je ook steeds vast met een pootje…
Helaas werd Jip benauwder en we kwamen er gedurende de dag achter dat we niet meer konden wachten en besloten hem maandag in te laten slapen.
Het is helaas zondagmiddag geworden…
het ging niet meer met ons lieve mannetje…
ons verdriet is zo groot, Jip was de liefste knuffelbeer en heeft mij zoveel troost gebracht in de moeilijke tijden, zeker ook nu met het verdriet om Chantal.. hij was mijn maatje die altijd bij me lag en als het te warm werd naast me, maar wel tegen me aan… wij gaan hem zo verschrikkelijk missen..
Dag lieve Jip, je mocht maar 9 jaar worden, maar wat heb je ons veel liefde en geluk gebracht. En ik durf te beweren dat wij dat ook in jouw leven hebben gedaan. Ga maar fijn spelen op de regenboogbrug, samen met je lieve Klaartje, dan zorgen wij voor Helia… dikke knuffel lieverd.
Ik sta hier met tranen in mijn ogen na het lezen van deze post.
Altijd vreselijk om een familie lid (ook al is het een kat, het is familie) te verliezen. Hij zag er als een mooie kat uit. Veel sterkte.
Wat een verdrietig nieuws, dikke knuffels voor jullie
Lieve Paool,
Heel veel sterkte gewenst met dit afscheid. Zo’n steun moeten missen is zwaar.
Veel liefs uit Heteren
Ellen
Zo verdrietig voor jullie, maar wat een liefde om Jip los laten en hem niet verder te laten lijden. Heel veel sterkte voor jullie, en ik weet zeker dat Klaartje boven op hem wacht en dat ze samen verder gaan
Wat een verschrikkelijk verdrietig bericht… ik weet hoe het voelt, je pluizenkindje Lieve Jip… wat zal hij gemist worden