Bloggen…

Het is altijd mijn uitlaatklep geweest bij groot geluk, groot verdriet, grappige situaties, zelfspot, klein geluk en klein verdriet, alles wat er op dat moment maar uit moest… natuurlijk wel tot op zekere hoogte. Ik weet heel goed waar mijn grenzen zijn in het bloggen, ik deel echt niet alles. En het moet uitgaan van mezelf…iets wat ik meemaak, zie of waar ik graag een verhaaltje over schrijf… en dat kan zomaar een gesprekje zijn dat ik opvang in de supermarkt of de vogeltjes in de tuin… naast de grote dingen in het leven.

Nadat Chantal overleed voelde ik dat het bloggen lastiger werd… het missen van mijn lieve vriendin was te heftig op de 1 of andere manier… en ook het verlies van Daphne en zoveel van mijn lotgenootjes die zoveel meer werden door de jaren heen maakte dat ik letterlijk blokkeerde… en toen daarna mijn lieve vriendin haar dochter verloor werd het helemaal moeilijk… de onmacht in deze verschrikkelijke situatie… maar ook niet zomaar dingen kunnen schrijven.. omdat het teveel en te zwaar en ook niet van mij was… en dat werd steeds moeilijker..want hoe je het ook wend of keert, voor mij is bloggen en dingen van me afschrijven altijd helend en fijn… ook als het maar een dom verhaaltje is waar ik van een drol een gebakje maak is of een mooi ornament in de kerstboom, of een avontuur als de alp beklimmen.. … schrijven is voor mij leven!

Op dit moment zit ik in 1 van de meest verdrietige periodes in mijn leven.. er is veel aan de hand… en het liefst zou ik alles van me afschrijven, mijn wanhoop, mijn boosheid, mijn onvoorstelbaar grote verdriet…maar dat kan niet.. nog niet…misschien nooit…maar ik moet ergens heen met mijn gevoel. Dus ik hou het bij me, het verstikt me…figuurlijk maar letterlijk ook weer… ik kan niet goed eten, hiep hiep hoera, ik heb het beste dieet ooit uitgevonden..ik raad het niemand aan maar het werkt wel…daar kan ik ozempic tegenop…

Maar ik moet schrijven.. dus ik hou het bij mezelf… mijn verdriet, mijn weg, en mijn geluk die ergens in me smeult…

Mijn geluk… het is zo simpel gezegd maar mijn leven bestaat uit andere mensen om me heen gelukkig maken, als zij gelukkig zijn ben ik het ook…ik kies nooit eerst voor mezelf.. het is niet voor niks dat ik in de zorg ging werken…en dit alles maakt niet dat ik ongelukkig ben of ben geweest…verre van.. ik hou ervan om anderen gelukkig te maken…het is gewoon hoe ik gebakken ben.. de omgeving scannen, kijken wat ik er aan kan verbeteren, ik ben ultra gevoelig voor dat soort dingen, dus dat werkt de hele dag door… van sleutels die ik ergens op straat vindt en iets voor iemand uit een schap pakken in de supermarkt, tot alles doen voor de mensen waar je van houdt… als zij gelukkig zijn maakt mij ook weer gelukkig.. daar is niks mis mee…en het is wie ik ben, verzorgend, lief, gevoelig en empathisch, maar nooit met als uitgangspunt “Paola”… dat was gewoon mooi meegenomen, als ik er zelf ook blij van werd…..en ik weet het he, dat je goed voor jezelf moet zorgen en jezelf gelukkig moet maken, en dat er niks mis is met je plek in het universum innemen… maar ik heb me juist altijd zo stil, klein en lief mogelijk gemaakt..als kind al… een verbinder….. een pleaser die zorgt dat alles op rolletjes loopt en de sfeer goed blijft… dat mensen lachen, blij zijn maar ook met hun verdriet bij me kunnen zijn… de grapjas, de susser, de oplosser, maar ook degene die zich terugtrekt als ze ziek is want mensen mogen vooral geen last van me hebben, die niet om hulp vraagt als het nodig is omdat mensen wel wat beters te doen hebben, of misschien niet eens begrijpen dat ik het waard ben om iets liefs voor te doen… en ja dat ging ook ten koste van mezelf soms.. omdat het niet bij me opkwam dat ik ook een plek gekregen heb in deze wereld.. mijn plek.. die ik gewoon in mag nemen.. het feit dat ik het erken is 1..nu nog op zoek naar een weg om me daar goed in te voelen. Dat dat gewoon mag, zonder consequenties.

Dus ik richt me op de mensen om me heen, het warme bad (soms letterlijk, als mijn vriendin me ophaalt en me bij haar in bad gooit om tot rust te komen) maar ook door er voor me te zijn, naar me te luisteren, steeds maar weer… ik ben daar zo intens dankbaar voor.. voor mijn lieve buurtjes, mijn super lieve vrienden, iedereen die me omringt met zoveel liefde. Dankjewel daarvoor. Het maakt dat ik iedere dag toch weer mijn bed uitkom, mijn kleren aantrek en probeer de dag te omarmen. Of om gewoon te overleven… jullie maken dat ik me zo geliefd voel en het waard ben om voor te vechten en iets voor te doen… ik vind dat vanzelfsprekend als het andersom is… maar dit voelen nu is zo ontzettend fijn…
Ik ga veel naar mijn mams die sinds april in een verzorgingshuis woont en wij proberen samen iets te maken van het leven..want als je in de war bent zoals zij is alles ook moeilijk… dus hebben wij een deal… dat we er samen een weg in vinden…ik wil dat ze gelukkig is, dus ga ik, ook als het soms heel veel energie kost… Ik fiets naar haar toe, soms met een hele grote omweg… omdat ik dat nodig heb, niet om naar haar toe te gaan maar omdat dat fietsen me helpt.

want ja

fietsen!

Groot geluk! ik fiets op mijn MTB of mijn stadsfiets door de omgeving, soms keihard tegen de wind in vloekend en tierend, soms genietend van wat ik zie, of de zon op mijn bol, soms huilend in de regen… maar ik fiets… ik fiets….

Ik ben zo blij dat het me lukt om weer te fietsen, ik heb niet voor niets zo hard mijn best gedaan in mijn therapie… kijken hoe ik leven met Long Covid en alle sporen die de kanker en mijn andere ziektes me nagelaten hebben.. ze zijn er! klaar! En het is aan mij om daar een weg in te vinden… daar heb ik keihard voor gewerkt, dat we weer naar het theater konden gaan bijvoorbeeld, dat ik weer op een niet al te druk terras kan zitten, en dat het me lukt om weer uit eten te gaan bijvoorbeeld. Daar moet ik dingen voor laten, daar moet ik voor rusten, het zij zo…ik vind daar mijn weg in. Dat is mijn verdienste, van niemand anders… therapie is helend maar ook keihard, en ook confronterend.. het is helpend, het houdt je een spiegel voor, ook voor de dingen die je liever niet ziet.. en het doet soms heel veel pijn.. maar het heeft mij ook heel veel gebracht..inzicht ik waarom ik ben zoals ik ben.. het maakt zoveel duidelijk. En als je dan opeens in drijfzand terecht komt is het fijn als er ergens klein richeltjes zijn waar je op kunt staan… want dat is wat het is… balancerend op een klein richeltje maar ook heel vaak gewoon midden in het drijfzand… vechtend om weer op dat richeltje te komen…

stapje voor stapje

lopen tot de zon komt, tot ie straalt