Tandje Lager

en dan kom je op een punt dat je moet toegeven dat het niet gaat…. dat het hele revalidatietraject fantastisch is maar dat er zoveel op je afkomt, wil ik daarbij mijn leven nog een beetje kunnen leiden moet het een tandje minder… en ik vind dat moeilijk… ik vind dat ik sterk moet zijn en door moet zetten…maar als we het over grenshantering hebben moet ik misschien wel aan de bel trekken… keuzes keuzes….

daar heb ik dus een heel weekend over gepiekerd, over wat ik moet doen… en zullen ze me niet slap vinden? En vooral dat ik mezelf zo teleurstel hierin….

en dus ging ik vandaag drie keer die confrontatie aan.. bij de fysio, bij de ergo en bij de psycholoog….

en iedereen snapte het gewoon… omdat het heel logisch is, omdat het veel vaker voorkomt, omdat het voor mij beter is… omdat zo’n traject keihard werken is… en ik niet meer weet waar ik mijn energietjes vandaan moet halen….zoveel redenen om voor een tandje lager te gaan….. mannoman, waarom maak ik het mezelf toch zo ontzettend moeilijk altijd?

Hee, ik vind het leuk als je reageert

%d bloggers liken dit: