Keukenprinses…

ik kook serieus tegenwoordig af en toe heule lekkere dingen. En dus besloot ik vandaag hutspot met hachee warm te maken uit de diepvries… ik ben er reuze trots op dat de hachee gelukt is..

na een tijdje…

hmmmm ik had er toch geen rookworst in gedaan?

hm, zal wel

en wortel zat er toch in…

even later… neh, wat raar….

zit ik nog eens goed te kijken, heb ik dus gewoon de bruine bonensoep van mijn schone zussie warm zitten maken….

en die had ik dus bijna over den hutspot gedaan

echt serieus, ik ben officieel niet meer te redden

🙂

zo’n 3  jaar geleden besloot ik na een aantal slapeloze nachten dat ik het toch heus ging doen…op de foto in het prachtige fotoboek dat niet over borstkanker gaat… ik werd o.a. door medicatie steeds dikker… en ik was mezelf totaal kwijt.. mijn zelfbeeld was zo erg dat ik zo’n twee jaar niet in de spiegel keek, behalve als het echt moest… zo ongelukkig met de vrouw die mij aankeek dat ik heel snel wegkeek….. ik kon maar niet geloven dat ik dat was….. en nee ik heb echt niks tegen volle vrouwen, ze zijn vaak prachtig, maar ik was dit niet…. en daar gaat het om, dat je zelf blij bent met hoe je eruit ziet……en dat ging echt niet alleen omdat ik in een kuil keek waar vroeger mijn borst zat… dat speelde uiteraard wel mee maar ik was ook doodongelukkig met mijn gewicht. Voor die borst schaamde ik me al lang niet meer….voor mijn lijf wel…. Ik kende dit niet van mezelf, ik was door de jaren heen steeds zwaarder geworden maar was altijd een magere Sidonia geweest…. wie was die oude dikke vrouw die me aankeek….

tot die foto werd gemaakt… ja ik was nog steeds miss bolle toet maar daarna ging het eindelijk langzaam beter met me… het was de ommezwaai voor mij…en het begin van het helingsproces…. ik wist niet dat ik toen nog zwaarder zou worden maar het maakte wel dat ik weer een heel klein beetje liever voor mezelf werd… ik mocht stoppen met een aantal medicijnen en heel langzaam gingen daar wat kilo’s af…. het gaat niet snel helaas maar we zijn op de goede weg

Sidonia hoef ik zeker niet meer te worden maar ik wil er nog een paar kilootjes af… dan zitten mijn jurkjes en rokjes net even wat lekkerder… ik ben inmiddels op gezond gewicht en dat  is echt al fantastisch… ik kijk in de spiegel, ook naar die kuil waar ooit mijn rechterborst zat…oja, dat is ook zo…die is er niet meer… het is goed zo… ik zie steeds meer Paola tevoorschijn komen… met vlechie…. en daar ben ik zo ontzettend gelukkig mee!!

Little Hick Up

zo dat was een enerverend weekje… met alle pijn en gedoe… ik heb nu wel even genoeg dokters, apotheken, spuiten, eerstehulpgedoe, naalden, scans en infuuspalen gezien… gelukkig hele lieve verpleging, ondertussen liep ik ‘s nachts ook nog met infuuspaal mijn verwarde buuf weer in bed te leggen… lief menske, maar ze kletste nog 10 keer meer dan ik… even om uit te leggen hoe ernstig het was…

ik dek haar toe, zegt ze, “za’k ow zo ook ff onderdekken deerntje”… “nou doe maar niet want dan blijven we samen aan de gang he, ga maar lekker slapen”… (right what was I thinking) het werd nog een enerverende nacht, maar gelukkig sliep ik toch niet…kortom, ik heb me niet verveeld… nadat de pijn een beetje onder controle kwam vond ik dat ik het best getroffen had met mijn kamergenoten maar mijn blik was op naar huis… en dat duurde en duurde maar..

gelukkig ben ik weer fijn in mijn eigen bedje nu…pijn onder controle voor zover dus nu nog op zoek naar de oorzaak…maar dat zie ik dan wel weer.. nu eerst even bijkomen van alles. En hopen dat het zeikweer wordt anders ga ik iets nieuws invoeren… stoned wiebel mountainbiken….

vooralsnog heb ik een hele week leeg gepland, even kijken wanneer ik weer af kan gaan bouwen naar gewoon normaal Paolaniveau *gniffel*…. want ik kan geen kant op wat ik wel lastig vindt maar zoals Chantal zou zeggen, heb je meer tijd om te haken…. wat ook weer waar is natuurlijk…. maar laten we het zo stellen: beware! On my way back

🙂

let niet op mijn droopy ogen, fris en fruitig ben ik! that’s my story and I’m sticking to it!

Heel zwaar leeeevuuuh

stel je eens voor dat je rond 3 uur in de nacht wakker wordt omdat je enorme pijn in je flank hebt… oh kak, dat voelt als een niersteenaanval… een uurtje later weet je het wel zeker… om 10 uur houdt je het niet meer en bel je de huisarts maar eens, de assistente laat je komen en zegt misschien word je gespoten dus ga je op fietske…wel met ondersteuning want het is een km of 4 en de bomen vliegen hier voorbij…. en dat je dan samen met huisarts gaat puzzelen want diclofenac mag niet wegens je beroerde nierfunctie, je bent allergisch voor morfine… (echt tipje, als je besluit ergens allergisch voor te worden, kies in godsnaam geen morfine, hoe jammerdebammer is dat zeg….tof spul!…gewoon een tipje he, doe er je voordeel mee)…. dus wordt het buscopan zetpillen met als dingetje achter de hand pethidine injecties… okay.. gaan we doen… je bent inmiddels bereidt om naakt in de kerstboom te gaan hangen als het maar ophoudt maar dat is dan misschien optie 3…

op fietske terug naar huis knap je gelijk door de ondersteuning heen en kun je die niet meer gebruiken, inwendig gillend fiets je naar de apotheek, waar mensen voordringen die hoogstwaarschijnlijk veel belangrijkere dingen te doen hebben dan pijn opvangen en als je dan eindelijk aan de beurt bent is het spul er niet… in de spreekkamer leg je met tranen in de ogen uit wat er aan de hand is en de hele lieve apothekersassistente belt de arts en omliggende apotheken… ja daar was nog wat…je doet een schietgebedje, stapt weer op je fiets naar de andere apotheek, dat je natuurlijk voor de trein moet wachten etc hoef ik vast niet meer uit te leggen… dat geeft ook allemaal niks natuurlijk maar lastig is het wel… naar de apotheek en daarna naar huis….

daar waar je niet weet hoe snel je de eerste zetpil (die ik overigens zelf moest betalen want niet in de verzekering) moet nemen…dat is nu een drie kwartier geleden, en nog geen verschil….duurt ook allemaal even denk ik want het had gisteren al moeten helpen natuurlijk maar gillend gek is wel een optie inmiddels….

zo’n dag heb ik dus….

dus mensen het is weer tijd voor mijn lijflied… heerlijk even relativeren… het is maar pijn Paool

 

komt mijn gisteren gekregen armbandje (dankjewel!!!) goed van pas… want opgeven is geen optie… en ook dit gaat voorbij… adem in adem uit…

🙂

Gedichtendag

ik probeer altijd een gedichtje te plaatsen op Facebook of op mijn blog op deze dag…. soms iets liefs of een blij versje of iets moois…. dit jaar vind ik het lastig…. ik voel me eenzaam en heb werkelijk de beroerdste week sinds tijden, morgen geef ik mezelf een ontzettende schop onder mijn gat om er weer tegenaan te gaan… het is klaar nu met huilen en depri zijn… dat is zo 2015…. dat stomme huilen……als iemand boe zegt jank ik al….. het doet niks voor mijn teint en al dat snot… zo niet sexy…. bijna net zo erg als pantykniekousjes…. dát gevoel… zo’n afgeknepen kousje die vaak net onder een rok uitpiept… ook wel sexremmers genaamd , maar goed, ik dwaal af… voor ik het weet heb ik het over welke sexremmers er nog meer zijn…. dat zou best gek zijn

mijn hoofd zit vol, ik maal maar door, vind geen rust, ik zei van de week al tegen Tallie en Michael, ik wil helemaal niks meer, gewoon niet…. ik heb zin om de auto te pakken en te vluchten naar een warm land en daar op fietske te stappen met mijn hoofd in de zon…. dat grijze weer…ik heb er nooit last van gehad maar dit jaar… ik haat het! Hopelijk krijgt mijn lijf weer een beetje rust na al het gedoe en kan ik me bezig houden met de leuke dingen des levens… zodat mijn vrienden weer gewoon met me kunnen praten zonder dat ik in tranen ben… van de week zei iemand tegen me dat ze altijd zo’n bewondering voor me had, dat ik altijd weer een lichtpuntje zag en uitging van de mogelijkheden…. believe me, soms is ze wieberen, dat blije ei… soms komt mijn inner bitch even bovendrijven…gelukkig is zij het… zolang die inner goddes maar 50 tinten wegblijft vind ik alles best mensen…..inner bitch it is…. maar daar ben ik serieus na een dag of wat wel klaar mee,

maar goed, inner bitch kan weer op vakantie wat mij betreft…naar Siberië ofzo…. dan kan ik weer gewoon mezelf zijn…. zo’n irritant blij mens die overal iets moois in ziet…. daar voel ik me toch een stuk beter bij…. ik ben niet zo van dat boze gedoe, veel te vermoeiend om de dag zo door te komen….  gelukkig was de kapster er vanmiddag, kleurtje er weer in… het begin is er!

 

enne….gisteren was ik in het ziekenhuis en daar zag ik dit hangen… soms moeten dingen zo zijn, hopla Paool… get over it!….voor Arjan mij Calimero gaat noemen 🙂

 

 

comfortzone move over…. kick-off!

gisteren was dan dé dag…. de kick-off van 2climb2raise…op weg naar Alpe d’HuZes 2018. Spannend en leuk… dat was een beetje het gevoel tot een week of 2 geleden, toen kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik mijn ervaringsverhaal wilde delen met de nieuwe groep… ehm ja…ik deel wel stencils uit ofzo…maar dat was toch niet helemaal de bedoeling… voor de groep je verhaal vertellen…. jij kan dat….hmmmm….. dat lijkt maar zo…. dat vind ik echt dood en doodeng…schrijven vind ik geen probleem…maar dat gedoe met praten voor een groep laat me werkelijk al totaal onder de vlekken zitten als ik er alleen al aan denk…. charmant, tel daarbij op dat ik zit te trillen en het is een feest om naar me te kijken…

maar goed, ik had ja gezegd en dus ging ik dit gewoon doen… toevallig!…gelukkig had ik maar 4 blaadjes volgeschreven 🙂 maar een ernstig groot lettertype gebruikt omdat ik bang was dat ik het niet kon lezen…

die ochtend plaatste ik op facebook nog een fantastische quote

 “succes doesn’t start in the gym, it starts in your mind”

en dat klopt helemaal… mijn zelfvertrouwen is al niet heel groot wat het fietsen betreft maar ik kreeg het gisteren toch wel even spaans benauwd toen ik zo’n soort beeld zag:

WTF am I thinking ofzo? dat kan ik toch echt nooit niet… wat denk je wel niet met je leuke spreuken Paool….echt neus op de feiten en een instortmomentje…ik voelde serieus even blinde paniek…adem in adem uit…ik kan nauwelijks die stomme posbank op, doe dan ook eens normaal ofzo….. maar goed,  ik moest mijn verhaaltje ook nog doen……peptalk anyone?

ik zal hier even de tekst plakken van mijn verhaaltje… er waren beelden van…maar geen geluid geloof ik… maar goed ook want ik hoef het niet zo nodig terug te horen… maar ik begrijp dat anderen er anders over denken… sorry mensen,  het was een soortement van oudejaarsconference…eenmalig… en minder grappig, dat ook
Maar ik hoop toch dat ik wat mensen heb kunnen laten voelen hoe geweldig gaaf dit hele avontuur gaat worden, en wat het allemaal voor je kan doen… Ik hoorde later dat er wat mensen een traantje weg moesten pinken, dat kreeg ik gelukkig niet mee…. ik had mijn ogen strak op mijn papier gericht.. ik dacht als ik opkijk ben ik de draad kwijt… dus de hele zaal heeft basically vier pagina’s lang naar mijn uitgroei zitten kijken… ik had moeten tryouten denk ik… maar komt ie dan:

 

Toen Arjan mij vroeg om hier een woordje te doen was mijn eerste reactie “ik sta hier in de snijdende wind in de middle of nowwhere en vertel mij alsjeblieft wat er ook alweer zo leuk was aan fietsen”…. en de tweede reactie…”je beseft toch wel dat je dit vraagt aan iemand die zich vorig jaar nog niet eens voor durfde te stellen?”

dus dat…

maar goed, ik zei dus toch ja….

Dus bij deze….ik ben Paola, blij ei en levensgenieter…. daarnaast heb ik een aantal ziektes waaronder ernstig nierfalen, borstkanker en nog wat van die gezellige dingen… geen goede combi en langzamerhand door de jaren heen werd mijn wereldje erg klein.. letterlijk…

Twee jaar geleden stond ik boven op de alp mezelf ontzettend zielig te vinden…ik was daar om mijn vriendin aan te moedigen die die dag fietste … hee, als zij tijdens haar chemo’s die alp op ging fietsen kon ik op zijn minst boven op die berg staan om er voor haar te zijn…..dacht ik… het bleek een ontzettende confrontatie met mezelf, ik kon nauwelijks ergens naar toe zonder 25 keer te gaan zitten om uit te rusten want de meegenomen rolstoel en rollator waren niet echt een aanwinst boven op de berg kwamen wij achter… maar 25 keer zitten of niet…ik stond er wel, aan de finish….wat een ervaring… mijn vriendin gaf aan dat ze zo graag met mij zou willen fietsen… hoe gaaf zou dat zijn… maar dat zag ik echt niet zitten.. ik hoor het haar nog zeggen, maar ik heb ook tandems gezien, misschien is dat wat…ja die had ik ook gezien en zelfs die vond ik geen optie…. ik vond dat hilarisch… tuurlijk…maar stiekem liet het me niet los… thuis ging ik googelen en kwam ik al snel op de pagina van 2climb2raise terecht en ik zocht een contactadres op, ik weet hoe dat werkt met mij dus ik stuurde meteen een mailtje, die prompt beantwoord werd… we spraken af na de vakantie……en daarna kon ik weken, maanden niets… en mailde ik dat het niks zou worden, ik wilde niet hun tijd verdoen…
“Maar hee, je kan toch op zijn minst het gesprek aangaan” hoorde ik… tsja dat vond ik eigenlijk ook wel…op zijn minst het gesprek aangaan en dan zagen ze het zelf wel… ik dacht die mensen komen dat hele eind naar mijn huis rijden, zien mij en de situatie en gaan met vliegende vaart en gierende banden terug naar Brabant…. kansloze missie, klaar…. leuk geprobeerd maar doe maar niet….

Tot mijn grote verbazing was dat helemaal niet zo… zij zagen wel mogelijkheden… ik schrok me te pletter, ik hoorde werkelijk al 15 jaar dat ik beter dingen niet kon doen, dat alles onvoorspelbaar was en dat ik heel zuinig met mijn energie moest zijn… maar nu hoorde ik dat zij voor mij op zoek zouden gaan naar een captain en dat het heus zou kunnen…. okay… dat was nog veel enger eigenlijk… het is namelijk ook op den duur heel veilig om nee te horen of doe maar niet, je gaat er toch aan wennen…. veilig…..maar nu had ik A gezegd en vond ik dat het eens tijd voor een B werd… ik ging dit doen! ….. Ik had bij voorbaat al ernstig medelijden met mijn toekomstige captain want ik kon nauwelijks iets… ik was uitgeput als ik de trap op ging, laat staan dat ik kon fietsen, kleinigheidje hou je toch en zoals Rob altijd zegt, vaak bu’j te bange… ik wist natuurlijk ook niet dat er gewoon een heel team superhelden klaar stonden om dit te doen…. nu weet ik dat wel…. ze bestaan gewoon…

En dan die tandem…. ik vond het wel een dingetje hoor, achterop zitten…. dat betekende controle loslaten en vertrouwen op Arjan… ik ben nogal een controlfreak en had vaak tandem gereden maar altijd voorop, ik was verpleegkundige op een woongroep met meervoudig gehandicapte mensen geweest…. maar dit was andere koek….voeten vast, geen remmen en geen invloed op het sturen, bij de eerste training heb ik zo vaak in de nietbestaande remmen van het stuur geknepen dat mijn vingers totaal verkrampt waren… en ik zat de helft van de tijd met de ogen dicht als er plotseling een boom overstak… doodeng….maar op de momenten dat ik wel durfde te kijken en steeds meer mezelf durfde te zijn zat ik enorm te genieten….de trainingen werden uitjes, whatever laat los en ga genieten… tranen in mijn ogen vaak als ik besefte dat ik gewoon fietste in een prachtige omgeving….dat ik fietste. Ik besloot ter plekke dat ik een captain nodig had na die alptijd maar dat was van later zorg…. echt, er ging zo maar een hele nieuwe wereld voor me open… bizar gevoel na al die jaren…. wat had ik dit gemist!

Ook het groepsgebeuren was erg belangrijk voor me… gezelligheid, steun, meeleven met elkaar, soms verdriet delen maar vooral ook heel veel lachen… alles kwam voorbij en ik ging steeds meer uitzien naar de trainingen, zowel de binnen als de buitentrainingen, ik vond het fantastisch… en ik merkte dat het wat met me deed in het gewone leven… niet dat ik nu opeens een hallelujagevoel had en alles kon maar ik had wel wat meer energie, mijn ziektes gingen er niet mee weg, sterker nog, er kwamen nog wat obstakels bij maar ik ging dit echt niet uit handen geven…. ik vond het fietsen leuk… daar was ik zo verbaasd over… ik zei altijd, het lijkt me fantastisch om die alp op te gaan, die sfeer en alles eromheen maar dat fietsen…. helemaal niks…. maar na een aantal trainingen wilde ik vooral koersuh… lopen kon ik nog steeds niet goed, ook nu nog niet helaas maar fietsen ging best redelijk…het opende letterlijk de wereld voor me…

En toen kwam de alpweek…. ik kon me er geen voorstelling van maken hoe dat zou zijn, met de hele groep in een hotel op een berg naast de alp… maar vanaf het moment dat we begroet werden was het feest, ik heb zo enorm genoten van eigenlijk alles die week, de training op maandag, zo spannend, maar wat gaaf, ik fietste een berg op… en wat was het mooi daar…. . soms stond ik gewoon maar op het balkon mezelf een ontzettend verwende poepert te vinden…. ik heb me echt in jaren niet zo goed gevoeld als toen die week… ik sliep nauwelijks, maar dat was ook niks nieuws, dus ik zat iedere morgen al heel vroeg op mijn stekkie bij de trap met een poef en een tafeltje en mijn laptop te bloggen.. én dat proberen te plaatsen… maar die wifi mensen…dé wifi… dingetje op zich….. ik dacht, ik moet dit allemaal opschrijven, als ik het thuis doe ben ik het kwijt, vergeet ik dingen… en dat wil ik niet… schrijven is mijn uitlaatklep. ik wil een klein stukje voorlezen uit het blog van D day toen:

En dan op weg…. gewoon 1 groot feest!!! Ik heb werkelijk de hele godganse weg met een vage dwaze blik zitten stralen, zo lekker wezenloos voor je uitkijken….met een glimlach van oor tot oor……ik gok dat de helft van de mensen dachten dat ik de teamarts van Thomas Dekker tegen was gekomen…. maar nee, ik kan van nature zo kijken….pretletterhoofd….  … iedereen die de berg wel eens op is gegaan weet dat het begin meteen aanpakken is, niks te lanterfanten, trappen Paool… het is gelijk retezwaar… maar ik dacht geen moment waar ben ik aan begonnen… en ik hoop zo ontzettend dat de mannen om mij heen dat ook niet dachten…. ik heb echt alles gegeven wat ik had en ik hoop zo dat het ook mijn verdienste was, deze klim…..let wel, ik weet dat ik zonder Arjan echt niet boven was gekomen maar wij waren volgens mij wel een goed team.
Echt, ik heb er geen moment spijt van gehad, sterker nog, dit was 1 van de beste beslissingen van de laatste 15 jaar…Wow, dit gebeurt nu echt gewoon….. echt…. ik droom niet…. ik fiets de effing Alp op…..echt als je puur geluk opzoekt in het woordenboek zie je een foto van mij op dát moment….en dan begrijpt iedereen wat puur geluk is ook…… en ja ik weet dat het verhaal over mij gaat maar team Paola kon ook team Paola zijn omdat ik me nergens zorgen over hoefde te maken en alleen maar hoefde te genieten….

alles werd voor me geregeld, het hotel, de fietsen, de trainingsplaatsen, alle dingen die ik maar kon bedenken, ik voelde me een koningin en werd ook nog zo behandeld… respect daarvoor, jullie geven mij het gevoel dat ik het waard ben om iets voor te doen en daar kan niets tegenop… ik ben al heel heel lang niet meer onbezorgd…. nu was ik het…. totaal onbezorgd….. fijn om dat weer eens te voelen….

dus tegen diegene die tegen mij riep “ja zo kan ik het ook wel’ , ik nodig je uit dat eens te proberen…. maar dan wel op mijn manier met al mijn gedoe erbij…. praten we daarna nog een keer vriend….. grapjassen heb je overal he… vaak zijn het nederlanders die denken dat ze Guido Weijers zijn… maar die fietste toevallig zelf mee dommies…. maar daarnaast heb ik alleen maar fantastische dingen gehoord, zo gaaf….ik kan het gewoon niet uitleggen hoe dit voelde… je moet het meemaken om het te snappen, mensen die je naam roepen langs de kant, iedereen moedigt je aan en ook zoveel complimenten van andere renners en lopers… in het begin riep ik alleen maar dank je, lief, bedankt, jullie ook, dank… maar ik kon het gewoon niet bijhouden… teveel… en ik probeerde ook nog wat van de omgeving te genieten, ook niet onbelangrijk… Ik durf te beweren dat ik in geen jaren zo verschrikkelijk gelukkig ben geweest!! Tuurlijk deed mijn lijf pijn, tuurlijk was ik moe, tuurlijk liep mijn hartslag naar grote hoogtes, van alles aan de hand maar ik kon alleen maar stralen… ik ken veel #kleingeluk momenten, iedere dag weer…. maar dit was grootgelukinhetkwadraatmaal400 ofzo… wat een belevenis!!

voor mij eindigde het verhaal niet die week, het begon…. mijn oranje fietske en ik zijn een goed team… ik sta weer in de wereld, in plaats van de wereld aan me voorbij zien gaan liggend voor het raam.. fietsen maakt me zo gelukkig, wie had dat gedacht? Nu op weg naar nieuwe uitdagingen, solo de alp op… ik zie weer beren op de weg, en heb na een flinke terugval net weer een beetje vertrouwen dat het goedkomt… dus ik ga het weer loslaten, gewoon genieten en het over me heen laten komen….dat is mijn advies aan iedereen… geniet vooral heel veel!

 

en nu mezelf nog overtuigen….

dat ook!

 

Pyamadag… right….fietsen

pyamadag Paool pyamadag je weet wel, zo’n dag waarop niets moet maar ook vooral ff niks mag… als rust en nog eens rust… ja maar, ja maar de zon schijnt… en het is prachtig weer en je bent hartstikke moe… en hebt rust nodig ja maar, mijn fiets is nagekeken en ik moet hem testen… Continue reading →

This gallery contains 7 photos.

geluksmomentjeslijst

goede voornemens? Ik ben er niet zo van op 1 januari… volgens mij kun je gewoon op iedere dag beginnen… als je het voelt moet je het doen denk ik maar zo…  ik heb nog steeds mijn bucketlist (of hoe je het ook wil noemen… het is mijn geluksmomentenlijstje) , daar komen constant nieuwe dingen bij maar ik streep er ook geregeld wat af… mooi! Het is geen kwestie van moeten maar wel van dromen… wat niet kan kan niet…ook niet erg… gewoon een lijstje met dingen die ik graag zou willen doen in het leven… dromen zijn mooi… en soms komen ze uit… dat is het mooie… mijn dromen, mijn manier van leven en mijn geluk als er iets uitkomt…

wat 2018 betreft, wie weet wat het me allemaal brengt maar ik ga in ieder geval heel veel lachen, dansen, keihard met mooie liedjes meezingen, fietsen, mensen zeggen dat ik van ze hou, leuke dingen met mijn vrienden doen, haken, knutselen… aantrekken waar ik gelukkig van word, andere mensen helpen, gewoon hallo zeggen tegen mensen die ik tegenkom, af en toe een rumboon eten, kleine cadeautjes verstoppen, briefjes schrijven, mijn vrienden zoveel mogelijk zien, heel vaak ja zeggen maar ook nee als het nodig is… proberen me niets aan te trekken van andere meningen of nare opmerkingen, mijn geluk delen, stampen in de plassen, keihard tegen de wind in fietsen, met mijn blote voetjes in de zee staan, me warmen aan de zon, lekker snoepen als ik daar zin in heb, mijn lief knuffelen,  italiaanse ijsjes eten, mezelf toestaan om dure bonbons te kopen én van te genieten, tulpen in huis halen, vogeltjes in de tuin zien te krijgen, de katten knuffelen, af en toe een cupcake bij Esther bietsen en ja ik ga gewoon door met koken, omdat ik nooit opgeef…toevallig…en nog veel en veel meer….

bottomline… gewoon iedere dag bekijken hoe het gaat en altijd op zoek naar het mooie in de dag…. en als dat niet lukt? dan is het een officiële kakdag…ook goed…een beetje zoals ik het al jaren doe he…

🙂

31 december 2017

weer een jaar voorbij… en wat voor een jaar!

ik zit samen met Jip en Klaar in het donker met alleen de kerstboomlampjes aan naar de top 2000 te luisteren…. ik schiet van de ene emotie in de andere…. mijn gedachten dwalen af naar het afgelopen jaar…. ik ben niet zo van terugkijklijstjes enzo maar jemig wat een jaar was het he….

Het jaar waarin er letterlijk en figuurlijk weer een wereld voor me open ging… hoe fantastisch om het fietsen te ontdekken en weer een beetje in de wereld mee te draaien in plaats van het leven aan je voorbij zien gaan… niet dat ik ongelukkig was hoor, zeker niet maar nu ik weer wat meer kan merk ik dat ik daar heel gelukkig van wordt. Ik kan wat verder lopen zonder rollator… en de rolstoel gaat alleen nog mee als we een dagje uit gaan ofzo… want het lopen en staan is nog niet alles…geeft niks, alles is meegenomen, vorig jaar dacht ik nog dat ik helemaal in een rolstoel terecht zou komen…..het hele alpavontuur was voor mij een grote gok…ik ging er vanuit dat ik ernstig in moest leveren maar dat was gelukkig niet zo…integendeel… maar dan nog had ik het er voor over gehad… ik heb heel wat kilometers gefietst en ik heb er enorm van genoten… helaas kwam daar eind november toch een behoorlijke terugval achteraan waar ik nu eindelijk een beetje van op lijk te knappen… dat vind ik wel lastig, als je eenmaal geproefd hebt aan alles wil je niet meer terug… aan de andere kant weet ik dat ik kwetsbaar ben in mijn gezondheid met al mijn gedoe en vooral niet werkende gedoe…. dus ik probeer te pakken wat ik pakken kan, ik leef van dag naar dag… en dat werkt voor mij heel goed, fijne dag is een fijne dag, en een kakdag die laat ik een kakdag zijn… er is altijd morgen…..

want morgen gaat ook veel moois brengen….en de morgens daarna… maar daarover morgen meer 🙂

bultje op

koud was het vandaag, maar wel een prachtig zonnetje…. de voorspelling laat van alles zien maar niet meer zo’n mooie dag voorlopig dus ik vond dat het tijd voor fietske werd… dat was makkelijker gezegd dan gedaan want ik kreeg mijn voorwiel er niet goed in…. enfin een half uur later ging ik eindelijk op weg…. en ja ik heb ontzettende lelijke dingen gezegd…hielp niks maar luchtte wel op! Bootwerker much! Helaas bleef het op de 1 of andere manier irritant, toch wel een keer of tig af moeten stappen omdat mijn rem maar bleef schaven langs het wiel… iets moet daar aan veranderen, zit er veel te dicht op of ik heb hem er niet goed ingedaan… voor de zoveelste keer dan toch want ik zit wat af te klungelen met die rem… maar goed, ik wilde fietsen….

en dus ging ik langs het water… prachtig mooi…maar wat een wind zeg…niet normaal… maar zo beredeneerde ik, dan heb je hem  maar voor gehad he… halverwege Doesburg bedacht ik dat ik de posbank op wilde… er zit zo’n onrust in me dat ik never niet naar boven zou komen…ik moest het uitproberen van mezelf…maja, dat betekende eerst er heen fietsen tegen de wind in…. dat is best wel een eindje…

en dat was het…. wow…. maar ik ben boven gekomen en niet halverweg zoals mijn strava zegt…die me overigens daarna in 1 streep naar huis laat fietsen…. ik fietste dezelfde weg terug he voor alle duidelijkheid… en ik fietste ook iets harder dan 12 gemiddeld ofzo… ik weet niet hoor maar volgens mij val je dan gewoon om ofzo… omhoog gaan was een happening trouwens, het viel me ontzettend zwaar… ik raak daar wel lichtelijk van in paniek moet ik zeggen… zo’n terugval is geen kattenpis dat is duidelijk 🙁

maar het was heerlijk om weer op fietske te zitten…. laten we hopen dat mijn lijf weer een beetje de weg terugvindt de komende tijd…. *fingers crossed*

 

 

het dondert en het bliksemt….

ik voel het borrelen…. en ik stop het weer weg…

ik probeer angstvallig de leuke dingen te benoemen, te genieten… omdat dat voor mij het fijnste werkt…. ik koop lichtjes voor in de takken voor het raam, ik kijk kerstfilms op netflix, ik haal zalige harde broodjes bij de bakker en ik kijk naar de vogeltjes buiten… draai kerstmuziek, geniet van mijn prachtige nieuwe kleren en lees hier en daar wat vakbladen… ik haak wat, ik rommel wat in huis…. ik knuffel met de katten en ik schrijf een gedicht voor een jurkenzussie waar ik het lootje van heb getrokken… ik kruip onder een dekbedje, ik app met vrienden, lach geregeld hardop, ik verheug me om met mama naar de notenkrakerballet te gaan binnenkort….ik popel om de kerstboom op te zetten en dat wordt een uitdaging met die twee terrorcats…..ik doe dansjes in de kamer bij een mooi liedje, drink warme chocomel en heck, ik heb zelfs een enorme pan met verse tomaten/groentesoep gemaakt met balletjes, zo rol ik tegenwoordig namelijk gewoon…. en ik geniet ervan, echt….

maar het valt niet mee op het moment…. want het gaat best wel kak eigenlijk… ik voel me tekort schieten naar iedereen, merk dat alles me ontzettend zwaar valt en de pijn behoorlijk aanwezig is.. pijn in mijn gewrichten maar sinds een week ook in mijn nieren en blaas… het zal allemaal wel…. been there done that and certainly didn’t buy the tshirt…. maar het is mistig buiten en mistig in mijn hoofd…. want ergens is daar dat stemmetje steeds….wat als dit niet over gaat, het duurt nu al een flink aantal weken, de onvoorstelbare vermoeidheid die me laat liggen als ik maar iets gedaan heb…. ik heb totaal geen energie, nergens voor… verlammend is het… ik doe het allemaal wel want het moet van mezelf,  niet miepen, gewoon doorgaan… en ik heb ook heel veel om dankbaar voor te zijn… en dat ben ik ook…van harte en met volle teugen….want over het algemeen ben ik maar een bofbips…

maar de angst dat ik een terugval heb is zo enorm groot dat het me overvalt, ik wil echt niet meer terug naar het bank/bedleven die ik nog maar net een beetje achter me heb gelaten… rusten tussendoor, okay, snap ik….en doe ik ook….maar wakker liggen van de pijn en te moe zijn om te plassen is iets wat ik graag als vage herinnering had gehouden… mijn schildklierwaardes zijn ook drama dus hopelijk komt daar een gedeelte van de vermoeidheid vandaan, nieren blijven beroerd maar stabiel en de bijwerkingen van de borstkankertherapie zijn driewerf kak…. dus in mijn hoofd weet ik dat het allemaal daar van kan komen, en dat er ook weer betere tijden komen maar de angst laat zich daar niet door leiden…

dus probeer ik wanhopig om de regie te houden, door te gaan met alles wat ik zo graag doe en hoop ik dat het snel op zijn retour gaat….1 ding is zeker, aan mij zal het niet liggen! Ha!

ff fietsen…

ik wilde even fietsen… gewoon even in het zonnetje met mijn bol… maar het was koud… en het waaide… en het kon gaan regenen zei mijn lief… maja… miep eigenwijs was na anderhalve week helemaal niets kunnen wel ff klaar met het gezeik…. en dus ging ik toch maar op fietske, twee paar sokken aan want ik had al vaker erg koude voeten gehad….. wie weet ging het wat beter… dacht ik….
 
en kkkkkkoud was het… maar ook een fijn zonnetje en ik vond het al heerlijk dat ik er gewoon even uit kon… mijn trainingsrondje zou het worden, dat was al heel wat (34 km)
 
en toen zat ik opeens met fietske tussen een heeeeeeeeuleboel kindertjes, mama’s papa’s en wat allemaal nog meer want Sint en Piet kwamen aan in Laag Keppel en iedereen was daar…. sta je dan met fietske… Piet kwam mij nog een handvol pepernoten geven, dat was goed voor me zei ze….voor onderweg…
toen ik eindelijk weer verder kon zag ik in de verte de bui al hangen…letterlijk…snel door dan maar… om onder de brug langs het water ff te pauzeren voor een stortbui van jewelste… had ik net zo goed niet hoeven doen want ik ging even later op weg omalsnog de volle lading hagelstenen en wolkbreuken over me heen te krijgen… en dus kreeg ik het koud… heul koud… neemt niet weg dat ik onderweg nog een prachtige zonsondergang zag en dus heus afstapte met mijn koude peutjes en vingers om wat fotookes te maken…. maar skon zeg… als in prachtig…. schoon was ik allang niet meer….
daarna geprobeerd wat op te warmen onder een lauwe douche want oh wat deed dat zeer zeg… ik was nat tot in den zeem en sopte in de schoenen, zo koud…. mijn bloedsomloop moest even weer de weg naar mijn voeten vinden… dat doen we maar niet meer… (ik hou dat voornemen een week vol denk ik, dan komt de onrust weer)  maar het volgende rondje wordt helaas op mijn hometrainer…maar wel met netflix en warme peutjes
hoewel ik dit wel heel erg ga missen….
ps…strava had het ook heul koud dus dat filmpje is belachelijk…. ik fiets de helft niet maar ga gewoon opeens in een hele streep dwars door het water, weilanden, woonwijken en dat allemaal in een km of 12 dat eigenlijk 35 was ofzo….
dus dat!

tante Betsy en ander geluk

Sinds ik zoveel ben afgevallen kan ik heel veel leuke jurkjes niet meer aan, is mijn winterjas 5 mijlen te groot en meer van dat soort dingen… (ik heb inmiddels een keileuke nieuwe kunnen scoren in 1 van die leuke kledinggroepen waar ik op facebook inzit)…. maar die te grote jurkjes… heel jammer, ik kan ze ook nog niet weg doen… zal ook wel met de angst te maken hebben dat ik ze weer eens nodig ga hebben en dat is ook een stom idee want andersom had ik dus uit mijn voorikziekwerdperiode een aantal jurkjes bewaard die ik nu theoretisch gezien weer aan zou kunnen maar door mijn geamputeerde borst kon ik ze helemaal niet meer aan… zo gaan die dingen in het leven he… soms moet je ook niet alles willen bewaren… life is what happens to you while you’re busy making other plans zei John Lennon ooit…. en die zei soms best wel eens zinnige dingen he…

Kortom, dat is dan de downside van het afvallen…

het leuke verhaaltje is dan weer dat ik op zoek ging naar nieuwe kleding en zo uiteindelijk een aantal maanden geleden bij Tante Betsy, Halsoverkop, King Louie, Blutgeschwister etc uit…. en ik was fliefd…en ik paste erin… en ik doe daarin dus dansjes… in een knalrose rokje met vogeltjes… gewoon omdat het kan… tenminste zolang niemand het ziet he… het moet wel verantwoord blijven he 🙂

De lieve mam van Daphne is op het moment rokjes voor me aan het maken die ook zo gaaf worden… te leuk allemaal….. echt soms ben ik een verwende poepert waar je naar van wordt…

maar goed, we dwalen af… ik ben daar dus van… en nu won ik gisteren in deze groep 25 euro te besteden in de tante betsy winkel, aangeboden door een hartstikke lieve blogster die ik ook al een tijdje volg hier want de groep bestond een jaar en dus waren er gave winacties etc de hele dag…. ik knutselde nog een felicitatie in elkander ‘s morgens….gewoon omdat ik daar zin in had, ik heb nog niet echt wat te bieden in de groep behalve de leuke combi’s van iedereen bewonderen en dat soort dingen…

en zag dus ook nog de volgende dag mijn naam staan als 1 van de winnaressen……supersuperlief zeg…. want ik hou enorm van Betsy maar het is wel wachten op de sale en ik koop vooral veel in de groep voor een klein prijsje… en ik word daar overigens heel gelukkig van…. maar nu kon ik samen met de black friday korting eindelijk mijn allerallerlievelingstjurkje scoren…helaas niet meer in de felblauwe kleur maar ik vind deze ook prachtig en nu maar hopen dat het past en anders lijn ik nog ff door…ik ga daar zo ontzettend in passen!!!!

OutOfOrder

ik doe het nog hoor mensen, alleen ff niet zo goed… het wordt tijd voor een batterij die iets langer meegaat…. ik rommel wat in huis, ik kook uit mijn heuse kookboek, ik doe wat verplichte ziekenhuis en therapiedingen, doe gelukkig ook wat leuke dingen en natuurlijk fiets ik hier en daar een rondje als Continue reading →

This gallery contains 12 photos.

Het moet tonnie gekker worden, ik heb zojuist voor het eerst van mijn leven een tomatensoepie in elkaar geflanst… met ballen natuurlijk…. en het smaakt nog ook….

*gaat even liggen met een nat washandje op voorhoofd*

en om het nog gekker te maken viel zojuist een makkelijke recepten kookboek in den gang…. ik heb gisteren spinazieschotel gemaakt en voor de rest van de week ook al de boodschappen in huis… bizar…echt er moet iets mis zijn met me… ik moet gelukkig donderdag naar het ziekenhuis voor controle… dat geeft wel rust 🙂

over wielrenners en MTBers…

of toch niet? Een maand geleden begon ik dit blogje te schrijven maar vond toch dat ik niet zo moest mekkeren dus het bleef in mijn concepten staan….over het algemeen word ik vooral ernstig gelukkig van fietsen… maar men, het is wel een kwestie van je koppie erbij houden soms zeg….  vandaag fietste ik weer Continue reading →

This gallery contains 9 photos.

niet alles is blij ei

ik lag vannacht weer eens wakker en zat zo eens mijn laatste facebookupdates te bekijken… blij, gelukkig en zorgeloos… hoe fijn is dat… maar niet geheel eerlijk he… want op de twee grote fietstochten en het weekendje na van de laatste weken lig ik vooral veel op mijn bed/bank in de kamer… oeverloos moe ben ik… het frustreert me… mijn hoofd wil verder, wil het geluk achterna, maar mijn lijf trekt aan de rem… niet zozeer van het fietsen want dat brengt me gewoon teveel geluk, sommige dingen zijn het waard om over grenzen te gaan… het is ook niet de afstand hoewel ik mezelf ook daarin af moet remmen want ik sta dan bij zo’n knooppuntenbordje en zie een stuk waar ik nog niet ben geweest en ik wil daar ook fietsen… maar ik maak welbewuste keuzes en verkijk je niet op de afstand, ik rust heel veel tussendoor, pak bankjes en mooie plekjes om wat te drinken en te eten en niet geheel onbelangrijk mijn zere kont rust te gunnen… gisteren was het prachtig weer en dus moest ik echt fietsen, omdat het dadelijk in de winter een ander verhaal wordt pak ik de prachtige herfstdagen mee… dit betekent dat ik dat weekend andere dingen moet laten… dat is niet erg maar het geeft zo’n vertekend beeld merk ik zelf…. die stomme stomme vermoeidheid, ik vind het zo’n belemmering… ik ben zo moe… en daardoor heb ik meer pijn… nah, niet meer pijn, maar ik kan er slechter tegen… ik verzet me er tegen door toch zo’n tocht te maken en de vitamine D op te slurpen en de endorfinen op te slaan… , het levert zoveel meer op dan het neemt… vooral in mijn hoofd, mijn lijf weet dat nog niet zo zeker…. maar ik vind dat hoofd ook net zo belangrijk als mijn lijf….. want mijn hoofd moet het allemaal aankunnen…… het is allemaal zo moeilijk soms, ik weet dat men vindt dat ik het kalmer aan moet doen maar mijn hart roept dat mensen maar eens in mijn schoenen moeten gaan staan en dan pas oordelen…. echt….. ik wil wel eens zien welke keuzes er dan gemaakt worden…… maar het maakt me zo boos… ik voel me weer in de wereld staan en de angst om het weer kwijt te raken is groter dan ik dacht merk ik als ik lig te malen en te woelen….kan ik dat aan? stel dat? ik weet het oprecht niet…. ik voel mijn kaken spannen en een kloet in mijn buik… ik wil dat niet meer…. ik vind geen energie hebben wel 1 van de moeilijkste dingen op het moment…. vooral omdat ik er boos van word… lekker snugger, om boos te zijn op iets waar je geen invloed op hebt… ik vind vast mijn balans wel weer….zoroliknamelijk

is het kommer en kwel?

echt niet, ik wil alleen even aangeven dat het naast mijn blij ei updates ook veel iets minder blij ei is… en ook daar probeer ik weer iets leuks van te maken, lekker dekentje, pot thee, haakspulletjes, netflix, lezen… er is zoveel om me heen…. beetje jammer dat ik daar op veel momenten echt te moe voor ben…. ik schrik me regelmatig een ongeluk als er weer een dag voorbij is waarin ik hoop zo min mogelijk te moeten plassen omdat het zo’n happening is…maar dadelijk pak ik mijn spulletjes op en ga lekker buiten liggen… liggen is liggen maar niets weerhoudt mij ervan om het zo leuk mogelijk te hebben!

als ik het schoolplein op kom man….

kijk nou… een meisje nog, hoewel ik daar toch heus al wel een jaar of 22, 23 was…. ik woonde op kamers met een aantal andere leuke meiden en jongens en ik genoot van mijn werk, school en de hele rambam…. ik was een goede leerling, sterker nog… ik had belachelijk hoge cijfers op de Continue reading →

This gallery contains 3 photos.

afgelopen weekend bivakkeerden we met een stel meiden in een landhuis op een camping in Drenthe Overijssel… ik heb werkelijk in jaren niet meer zoveel en zo hard gelachen. Tranen over mijn wangen en buikpijn gewoon… ik kan daar werkelijk geen enkele uitspraken over doen, want de afspraak is, what happens in Drenthe, stays in Drenthe dus sorry allemaal maar de smeuïge details hou ik voor me… en believe me als ik zeg dat ze smeuïg waren, ik ben er persoonlijk nog lang niet van bijgekomen. Gelukkig ben ik zelf een heel net meisje, dat scheelt…

Het bed was helaas niet helemaal mijn ding dus slapen deed ik niet echt… en al helemaal niet omdat er een clownsmasker op de deur hing… ik heb me er drie dagen over lopen verbazen dat dat net op onze kamer was…. tot Tallie zondagavond naar huis ging en ik nog een nachtje bleef… opeens keek ik tegen een lege deur aan….echt, ik ben soms letterlijk uit de klei getrokken…. niks toeval… ik begin nu ernstig te denken dat ze ook al die spinnen losgelaten had…. dus slapen…neuh…. dat niet…..nu moet ik zeggen dat ik ook nauwelijks het bed gezien heb maar dat terzijde…het was een heerlijk go with the flow weekend met spelletjes, kletsen, lachen en vooral heul veul eten… ik sta voorlopig niet op de weegschaal.. ik moet echt 3 maanden detoxen denk ik… ik voel me net een een volgevreten plofkip… ik denk zelfs dat ik er ook zo uitzie maar dat probeer ik ook te negeren…. maar hee, het was het waard, gewoon even nergens op letten… echt wij hadden dit soort gesprekjes

“ja die pindakaas met karamel zeezout lijkt me heerlijk, jammer dat we die niet mee hebben”
“je zou het uit kunnen proberen door pindakaas erop te doen en een stuk oranje tony chocolonely erop te raspen”

en dat vonden we niet gek he…. het was gewoon een hartstikke goed idee 🙂

klein tipje van de sluier, er was 1 man mee… hij wilde zijn naam niet zeggen, we moesten hem the dude noemen…een beetje een slappe appie maar aan de andere kant bleek hij reuze flexibel te zijn, echt je verwacht het niet van zo’n coole johnny. Echt erg grappig om te spelen… ik raad iedereen een dude aan 🙂

de zondag zijn Tallie en ik een rondje gaan fietsen… een stukkie was de bedoeling… allereerst ging er meteen op de route al een pontje niet dus moesten we het aanpassen, daarna ergens weer iets opgepakt en een prachtige tocht langs het water gefietst… de bedoeling was op de terugwewg met het pontje terug te gaan maar dat ging ff mis… dus fietsten we… en fietsten we… en fietsten we….tot we helemaal aan de andere kant Zwolle binnen kwamen omdat we toen pas het water over konden…. en daarna was het nog heul heul ver voor we bij 69 (pun intended) uitkwamen…. ik viel bijna van de fiets…uiteindelijk bleken we bijna 77 km te hebben gefietst… maar echt een prachtige tocht, lekker zonnetje erbij…. over de snoeiharde wind zwijg ik wijs…. die was gewoon stom…. en mijn strava had kuren dus je moet niet alles geloven wat je ziet…ik ben niet dwars door het water heen gefietst he mensen… dus de afstand die hij aangeeft klopt niet… voor adequate info zie de strava van Tallie 🙂 en mijn kont maar dat raad ik u ernstig af *gniffel*

snel weer doen he meiden? maar niet te snel, ik lig totaal out of order op het moment maar wel met een big smile en soms keihard lachend als ik ergens aan terug denk…tof was het!! En nu ik er toch over begin… jullie waren ook tof

🙂

 

 

 

 

Interview…

een tijdje geleden kwam via via de vraag of ik aan een interview mee wilde werken voor het blad “mijn geheim”… ik word altijd een beetje giebelig van die titel want in mijn beleving moest ik dan wel met iets heul spannends komen: “overdag is zij rustig aan het knutselen maar ‘s nachts knutselt ze Continue reading →

This gallery contains 4 photos.

koersuh met Tallie

Na mijn akelige rotweek met veel pijn beloofde het vandaag een heerlijke dag te worden…. zo’n dag waarin je lekker wil gaan fietsen… en dus besloten we vandaag een lekker tochtje te maken samen… en wat een fijne tocht werd het zeg. We zijn in Doesburg gestart, dat scheelde alles bij elkaar toch zo’n dertig Continue reading →

This gallery contains 11 photos.