Als het je even aanvliegt…

het zat er al een paar weken aan te komen, ik voelde de spanning opbouwen… frustraties, pijn en niet in mijn ritme komen. Ik probeerde koste wat kost door te gaan, meer rust in te bouwen, meer slaapmomenten omdat ik echt niet meer kon, en meer pijnstillers.. het mocht niet baten… ik voelde de vermoeidheid…

zo’n dag…

waarop je een beetje in je foto’s zit te turen en dan opeens deze tegenkomt… gemaakt een paar maanden voor het overlijden van Daphne, ze was net uit het ziekenhuis en wij konden toch samen naar de voorstelling van Acda en de Munnik…dat was voor haar niet zeker maar voor mij ook niet….. daar zitten…

Over the top

van de winter kregen we al een sneakpeak van de Tante Betsy collectie en op een totaal over de top, fout Heidi jurkje was ik instant fliefd. Zo erg dat ik mezelf in de promotiefotosjopte… heel slecht, maar toch en ik had opeens maatje 36, ook tof… maar ja, dat was me al wel vaker…

Het blijste cadeau

Ik ben als een klein kind aan het kijken iedere dag of het weer is voor me om te fietsen, en of ik niet rust moet nemen ondanks het weer, en of ik dan toch een klein stukje zal gaan…maar wat ben ik blij met mijn nieuwe fietske. We zijn nog steeds dingen aan het…