mooi woord vind ik dat… unheimisch… het zegt precies wat ik al een paar dagen voel…. als ik lach lachen mijn ogen niet mee… ik ben gespannen… waar komt dat toch vandaan… ik kan er maar niet de vinger op leggen…

tot nu opeens het kwartje valt…

lowlands is begonnen…

aha…dat verklaart een heleboel.

lowlands 2012 is voor mij altijd verbonden met het weekend dat ik mijn borstkanker ontdekte… ik wist het zeker, nu ging ik dood… was ik al 15 jaar aan het emmeren met mijn nieren, ging ik dood aan kanker…ik moest er zelfs om lachen in mijn eentje,  wat een ironie… angst die uit al je poriën komt, een heel weekend niet slapen, van ach het zal wel niet naar dit was het dan… telkens weer…. een week later de diagnose dat het toch echt borstkanker was… naar buiten toe was ik stoer, ik geloof niet dat ik een traan heb gelaten bij de artsen die ik bezocht, wel stiekum in de wachtkamer als mijn lief me een knipoog gaf of mijn hand pakte….maar verder? zakelijk was ik…wat moet ik doen om dit te overleven… kom maar op met alles…. ik liet op 5 plekken happen uit mijn borst schieten, er werd van alles ingespoten, er werden foto’s van gemaakt, echo’s gemaakt, 3 verdachte plekken gevonden…. ik zag een bont en blauwe borst, en daar kwam nog een smurfenblauwe plek bij om de poortwachtklier zichtbaar te maken, ze spuiten een blauwe kleurstof in in de buurt van de borsttumor….. dat wordt via de lymfebanen afgevoerd en op deze manier kunnen de klieren opgespoord worden…ik vond het wat hoor die operatie, er kon natuurlijk weer eens geen infuus in, tot in mijn beide voeten aan toe zijn ze aan het zoeken naar een ader geweest… … alsjeblieft laat het doorgaan kon ik alleen maar denken terwijl er weer een naald tevergeefs mijn lijf in ging… vooral ook zo frustrerend omdat het in het voorportaal van de OK’s gebeurd en de 1 na de andere patiënt wel raak werd geprikt… ik dacht alleen maar, het kan mij niet bommen wat je doet, als steek je er tien naalden tegelijk in maar blaas het alsjeblieft niet af, ik wil door….uiteindelijk mocht de OK wel doorgaan, het infuus zou alleen ter beveiliging zijn… het werd onder plaatselijke verdoving gedaan, muziekje aan, retelieve mensen om me heen, echt…allemaal….maar wat was dat akelig zeg, het kreng lag ontzettend diep dus dat was graven, verdoving bijspuiten als ze dieper moest, veel en vaak bijspuiten werd het…omdat ze voelde dat het pijn deed hoorde ik steeds “bijspuiten denk ik”  maar ik probeerde niet te veel te miepen, voor wie eigenlijk? voor mezelf misschien want ik wist dat als ik begon met huilen ik voorlopig niet op zou houden…. dit klusje moest geklaard… niks meer en niks minder…. uiteindelijk werden er twee klieren weggenomen die naar de patholoog werden gestuurd…en weer afwachten…killing vond ik al die dingen..

’s avonds keek ik in de spiegel naar mijn borst, WTF was daar in die korte tijd mee gebeurd?… ik zag een gehavende bont en blauwe borst… sommige plekken waren alweer aan het wegtrekken, echt mijn hele borst is geel, groen en paars geweest…hoe erg het was daarbinnen wist ik nog niet maar dat dit mijn borst niet meer was was me inmiddels wel duidelijk…. afscheid nemen moest ik, en snel ook……te snel? ik weet het niet…. achteraf gezien had ik meer foto’s willen maken, ook van alle andere dingen, gek is dat, ik durfde dat niet terwijl de halve wereld maar aan mijn borst zat, en ik meer mensen mijn blote borsten liet zien dan in mijn hele vorige leven…. en ik allerlei onderzoeken, scans, OK’s en weet ik veel moest ondergaan durfde ik nog niet te vragen of ik een foto mocht maken om dit te bewaren…ze zouden het wel stom vinden en dus deed ik het niet…. je kunt ook te bescheiden zijn…. dat heb ik inmiddels wel geleerd, om mijn plekkie op te eisen…of in ieder geval proberen het op te eisen 🙂

Dus voor even sta ik stil bij wat was…omdat je soms even stil moet staan bij waar je vandaan komt met alles…

(klik op de foto voor de tekst)

En over een paar dagen kan ik weer naar wat is.

this girl is on fire.

Toevallig!

 

Bewaren

Bewaren

herinneringen op facebook

Soms zijn ze geweldig die herinneringen, soms verdrietig, soms confronterend….vandaag kreeg ik ook een herinnering aan de tijd die er weer aan zit te komen, de tijd dat ik mijn diagnose van kanker kreeg… ik voel het in mijn lijf…. het blijft altijd een beetje een rare tijd… the day my life changed…

ik las over het altijd blij, positief, gelukkig zijn of doen en vooral veel bagatelliseren? Alsof ik geen ruimte in iemands leven mag innemen als ik niet blij ben? Mijn liefste, vrienden en mams waren terecht heel boos later dat ik dingen voor ze verzweeg.. maar ik kon het niet toen…. over hoe ik dat zag, positief zijn was in mijn ogen, blij ei zijn… en vooral niet zeggen dat het eigenlijk kak ging… nee alleen de goede dingen benoemen en zeker de nare niet…ik zie nu dat dat een vertekend beeld gaf…

dus hoe zit het nu?

is er wat veranderd?
 
niet aan die tijd natuurlijk, zo deed ik het toen… zo ging het ook toen ik 5 jaar geleden ontdekte dat er met mijn borst iets niet goed was…. ik was een heel weekend alleen, Rob zat op Lowlands… en dus had ik handsdown het ergste weekend van mijn leven, helemaal in mijn eentje…. ik zou zo ontzettend boos op hem zijn geweest als hij me dit geflikt had maar ik dacht, WTF, stel dat het niks is, ga ik daar een hoop onrust zaaien… maar een heel weekend met deze toestand zitten was echt de hel… want je weet het he, ik voelde gewoon dat dit niet goed was… ik had het er alleen met twee lieve vriendinnen online over dat ik wat gevoeld had maar dat het vast heus niks was maar ’s nachts was het echt hel….ik heb twee nachten op de badkamer doorgebracht, ik voel wat, ik voel niks, ik zie wat, ik zie niks…. echt de hel…….maandags zat ik bij de huisarts, dinsdag op de mammacare voor alle akeligheden (mammografie, echo en een heleboel pijnlijke happen uit mijn borst, serieus, wie bedenkt een soort pistool waarmee je gewoon een borst aan flarden schiet…) en vrijdags wisten we dat ons leven op de kop stond….wat een weg was het…. dat het zo heftig zou worden wist ik toen echt nog niet….en ik ben nu nog steeds met behandelingen bezig die er behoorlijk inhakken… ik hoorde een tijdje geleden dat het toch al zo lang geleden was op een toon dat het maar eens over moest zijn… dit gaat niet meer over he… mijn vorm van borstkanker kan zelfs na 20 jaar nog terugkomen, die angst is er altijd…zeker niet altijd op de voorgrond gelukkig, ik prijs mezelf zo gelukkig dat ik al zoveel jaren relatief goed door ben gekomen…. en om eerlijk te zijn ligt mijn angst nog net iets meer bij die nieren van me…. echt als ik er aan denk dat dat nog beroerder gaat worden slaat de schrik me om het hart… het gaat zoveel impact op mijn leven hebben…. kijk mij nu, ik fiets, ik ben zo gelukkig!! ik geniet zo ontzettend van de vrijheid die het me geeft maar ik ben zooooo verschrikkelijk bang dat het me afgenomen gaat worden, dat is al die jaren zo geweest, alleen maar achteruitgang, ik kan dit gewoon niet geloven en het doet me ook ontzettend zeer als mensen dingen door laten schemeren dat ik schijnbaar wel kan fietsen maar wel in een rolstoel zit als we een dagje uit gaan…… ja want ik vind dat wel lekker makkelijk ofzo… in die stoel zitten…het is elke keer weer een strijd hier in huis als ik vind dat het eigenlijk niet hoeft en Rob aangeeft dat ik dan niet mee kan…klaar… en hij heeft gelijk maar ik vind het lastig…nog steeds… en ik vind het werkelijk nog lastiger dat mensen over me oordelen… ik kan het steeds beter los laten gelukkig, het zegt meer over hen dan over mij en dat is echt zo…. en toch doet het zeer vooral als het van mensen dichtbij me komt, gelukkig zijn daar de meeste al uit mijn leven…. en de rest probeer ik op mute en ignore te zetten wat dat betreft, ik hoef me namelijk niet te verdedigen tegen mensen die nooit zullen veranderen in hun mening en mij niet aardig vinden… ik kan niet iedereen pleasen….mensen die niet begrijpen wat dit hele avontuur mij gebracht heeft of hoe gelukkig ik ben als ik fiets moeten dat maar vinden… het is jammer maar ik ga me niet meer verdedigen na al die jaren, ik hou ook mijn mond niet meer…. dat vind ik op zich ook wel erg bevrijdend merk ik….. als jij lelijke dingen tegen mij mag zeggen krijg je tegenwoordig te horen dat je dat maar tegen iemand moet zeggen die er in geïnteresseerd is want ik ben het niet…. ik zoek het niet op, ik verdedig me niet maar ik zeg wel dat ik er klaar mee ben…. want als ik een rondje fiets waar ik echt intens gelukkig van wordt, lig ik de rest van de dag meestal totaal afgebrand in mijn bed of op mijn bedbank beneden…. maar daar heb ik het dus niet over…… en ik deal ermee, zoals ik met alles gedeald heb….ik geniet van elke dag, maar ik leef ook echt met de dag….. maar echt ik zweer het…. ik zit nu beneden, kijk naar de vogels in mijn tuin en ik ben helemaal gelukkig als de zon schijnt…. mijn lijfspreuk is dat ik niets kan doen wat me is overkomen, en zeker niet wat er nog kan komen, ik doe wat ik moet doen om kwantiteit van leven te hebben, ik luister en overleg met mijn artsen, ik volg de raad (meestal) op van de mensen die verstand hebben van fietsen en me willen helpen omdat ik weet dat ze mij willen helpen om volgend jaar die berg op te komen….ik ben zo dankbaar voor alle lieve vriendschappen die ik had maar zeker ook de nieuwe die ik heb gekregen…. het is onvoorstelbaar wat dat ene mailtje me gebracht heeft… misschien kom ik in aanmerking om met jullie op de tandem te mogen maar ik denk het niet………ik zie het nog voor me… en zelfs die trok ik nog in een aantal maanden later… laten we het toch maar niet doen, ik heb de halve zomer op bed gelegen… en dan heb ik het over vorig jaar he….
 
Maar voor een groot gedeelte van de kwaliteit zorg ik zelf… ik heb geen invloed op mijn ziekte en wat er evt nog komen gaat maar ik heb wel invloed op de manier waarop ik ermee omga…..ik sprak deze woorden een half jaar geleden nog toen mijn lieve lotgenote die een dierbare vriendin werd door de jaren heen overleed…. zij liet me dit elke dag zien…ik mis haar zo maar ze is wel samen met mijn andere lieve vriendinnetje mijn grote voorbeeld over hoe ik in het leven wil staan….Ik hoop dat ik dit ook elke dag laat zien!!

als er iets is dat deze verschrikkelijke akelige ziekte me gebracht heeft zijn het de mensen die hierdoor allemaal in mijn leven zijn gekomen…. stuk voor stuk een verrijking van mijn leven, en daar ben ik iedere dag dankbaar voor hoewel ik er altijd bij zeg dat ik ze liever bij een gezamelijke onwaarschijnlijke gekke hobby tegen was gekomen…kantklossen ofzo LOL… en 2climb2raise en een heleboel lieve fantastische mensen van die groep die vrienden werden door de tijd heen, waren niet in mijn leven gekomen als ik geen kanker had gekregen….

Bewaren

Bewaren

of ik dat jurkje van Daphne wilde….

oh wow…. graag!

en dus zei ik tegen haar mam, ik pas er never nooit niet in maar heel heel graag… gewoon omdat ik haar er zoveel in gezien heb maar ook als stok achter de deur….daar wil ik heen met afvallen….

vandaag was het zover… vandaag hadden mijn sproeten en ik het jurkje van Daphne aan…

ze voelt erg dichtbij vandaag

 

(klik voor groter)

 

ik had er wel eens van gehoord….van Tante Betsy of King Louie of HOK etc….. HOK staat voor HalsOverKop… maar ik keek eigenlijk nooit verder, het was echt niet in mijn maat en behalve dat het mij zeker niet zou passen, paste het ook niet heel goed in mijn portemonnee…. maar een poosje terug heb ik van Tante Betsy op facebook een setje kleding gekregen…. echt zo ontzettend lief, en ik koos een setje way out of my comfortzone en ging voor knalrose… een rokje met vogeltjes, een shirt en een vestje… maja toen ging het dus kriebelen want als er iets Paola was dan was het dat wel… en ik paste er gewoon in!!!! Ik heb altijd van kleding gehouden die anders, kleurrijk, grappig, en een beetje gek was…

Dus werd ik lid van wat groepen waar ze tweede, derde en vierhonderdstehands kleding verkochten en sloeg ik een aantal keren mijn slag…rokjes met bloemetjes, pannetjes, lampenkapjes… te leuk gewoon…. en vriendinnetje is ook om… we zijn samen denk ik wel zo’n 55 kilo afgevallen en nu kunnen we kleding ruilen… hoe cool is dát!! Dus Esther, als je een keer een setje aan wil… je bent van harte welkom

🙂

Bewaren

Bewaren

Relive is zo gaaf!

 

en dus onwijs verdwaald… als er ook maar een weg opgebroken is ben ik het kwijt hoor mensen…klein stukje veluwe meegepakt en ik had me even vergist in het klimgehalte, ik dacht even een leuk stukje bos te doen…. bleek ik ernstig te moeten klimmen daar…. ik dacht nog een knooppuntje mee te pakken maar dat leek me opeens een ernstig slecht idee, dus even een stukkie terug…..zo grappig om terug te zien op relive… een wielrenner achter mij vond het ook lollig dat ik omkeerde….ik heb hem maar een knipoog gegeven en wordt er niet anders van…. het is wat het is he, mijn lijf doet het nu eenmaal niet zo goed als die van hem denk ik dan maar zo….. ik had al genoeg geklommen toen ik nog dacht dat ik gewoon een stukje het bos in ging….dus ging ik maar het volgende bordje pakken, bleek ook nog aardig klimmen te zijn….. en daarna met 51 km naar beneden… whoei!!!!!!!!!

ik hoor net dat ik dus een stuk richting posbank had gehad…ik zag een bordje en dacht, oh daar moet ik niet zijn, op die posbank maar dat zal dan nog wel een eindje weg zijn…. hahaha doos….ik dacht dat dat kilometers verder lag… en dat dat een heuvel was…ik vond wel dat ik aardig moest knaaien daar…..2 heren hier zaten me meewarig aan te kijken, gottogot… niet al te nozel maar wel nozel genoeg om dat niet te willen…lekker puh 🙂

Veel bankjes gepakt, gewoon genoten van het zonnetje en de omgeving… maar wow,  wanne wind weer…. waait het wel eens niet in Nederland?

En nu lekker helemaalniks.nl voor een paar dagen…. strak plan!

 

 

Ik wil nieuwe foto’s graag
Ik wil foto’s van hoe mooi het was
Ik wil foto’s van vandaag
Foto’s bij een zee of zo
Over jou alvast met dat cadeau
Ik wil foto’s van hoe mooi het was vandaag
Dat ze gelukkig was
Op naar 2017 moet natuurlijk op naar 2018 zijn he… if I had a brain I would be dangerous 🙂

Friends be like…

samen lekker fietsen! wat een fijne dag…. 1 met een gouden randje… fietsen met Tallie en Sjannie…hoe fijn was dat!! Ik heb echt zo genoten….wat een leuk tochtje, prachtige omgeving… mooie plekken bezocht….. dankjewel lieve dames… ik ben stiekum retetrots dat ik dit kon…. zomaar op mijn eigenste fietske…. dankjewel voor alle goed tips en Continue reading →

This gallery contains 28 photos.

Klein geluk met vrienden

dat we dit nog mogen meemaken…. Rob op de fiets!! En er zijn foto’s van 🙂 Dat was een mooi ritje even naar Doesburg op en neer….de volgende keer wel mijn verlichting mee nemen…kuch… best spannend zo zonder lichie langs het water… Op de heenweg hoorden we alleen maar dat het te snel ging en Continue reading →

This gallery contains 6 photos.

ik zag dus dat er fietsbroeken voor vrouwen waren die op een rokje lijken…. lijkt me logisch dat ik dat even verder moet onderzoeken… want ik hou wel van die onzin he…. sterker nog… ik vind ze leuk!!!

 

kom ik op een pagina die daar helemaal niet over ging maar ik bleef toch even hangen… hier vond ik het volgende berichtje:

Een broek die Rose dit jaar getest heeft voor een magazine is de Endura WMS Bibshort met plasrits.
Deze broek heeft bretels en is voorzien van een rits die over de achterkant van de broek loopt.
Als je moet plassen rits je hem open, doet de flap opzij, hurkt en plast.
Voor sommige vrouwen is deze broek ideaal, maar veel wedstrijdvrouwen moeten er om lachen. Bij het plassen houden zij gewoon even het pijpje van hun broek opzij terwijl ze naast hun fiets in de berm staan. Maak je een langere toertocht? Dan is de Endura broek wel prettig. Bij een tussenstop voor koffie en appeltaart is het wel zo handig dat je niet helemaal je shirt hoeft uit te trekken om de bretels van je broek van je schouders te halen.

ik weet niet eens waar ik moet beginnen mensen…. plasrits? wat is dat in hemelsnaam voor een woord… ik leer elke dag iets nieuws, een tijdje terug durfde ik te zweren dat ik in de maling werd genomen door Arjan toen hij het over een ass saver had… bleek toch een heus echt iets te zijn… (laten we het er op houden dat ik op de tandem zijn ass-saver was LOL) maar het bestaat gewoon… ik was ervan overtuigd dat hij mij ernstig zat te belazeren… kan maar zo he, ik zweer dat je mij alles wijs kunt maken als je het een beetje goed aanpakt…ik ben gewoon een goedgelovige drol. Maar een plasrits… ik weet het niet hoor…

 

Als je moet plassen rits je hem open, doet de flap opzij, hurkt en plast.

ja tuuluk…. op papier klinkt dat geweldig…. in theorie moet ik dit ook kunnen maja…. dan komt de praktijk en die gaat er heul anders uitzien he… dat begrijpt u zeker wel…. ik hoef dat vast niet uit te leggen he… ik ga daar zo niet aan beginnen…

Bij het plassen houden zij gewoon even het pijpje van hun broek opzij terwijl ze naast hun fiets in de berm staan.

hahahahhahahaha

ja vast

tuurlijk, terwijl ze ondertussen de aandelen checken en recepten uitwisselen terwijl ze de nagels lakken…

maar als ik dat doe is het een kwestie van keihard over mijn handen plassen terwijl mijn fiets aan de grond klettert en ik uitglij over de natte bladeren ofzo… girls hit your halleluja!

en dan dit:

Bij een tussenstop voor koffie en appeltaart is het wel zo handig dat je niet helemaal je shirt hoeft uit te trekken om de bretels van je broek van je schouders te halen.

wat?

wat?

waarom?

wat doen ze in godsnaam met die appeltaart? ik kleed me nooit uit als ik een taartje eet… moet dat?  niemand die dat tegen me zegt… dat dat wieleretiquette is ofzo… nee dat hoor ik dan weer niet… nee joh, laat Paool maar aanklooien met haar gebakje…..en mij dan zeker stiekum uitlachen… nah, ik vind daar wat van hoor…  als je dit soort vrienden hebt, heb je geen vijanden meer nodig he

🙂

Tsssssk, lekker dan!

Bewaren

Bewaren

Heen en weertje Doesburg

Vanmorgen nog even een heen en weertje naar Doesburg langs de oude IJssel op voor Michael​ weer verder moest… heerlijk weer, iets meer wind en lekker stukkie. Michael fietste in zijn eigen tempo dus we hadden een date bij het bankje in Doesburg. Daar vroeg hij of ik dat schaapje had gezien een eindje van Continue reading →

This gallery contains 4 photos.

Paola

6 juli 2017

ik loop in gedachten verzonken de winkel uit en kijk naar een jonge vrouw die binnenkomt…. met een helm in haar hand… en een zweepje…

ik zeg hoi… (wij hoien wat af hier in de buurt)

en dan dringt het tot me door

wacht ff…

een zweepje?

huh…

intrigerend vind ik dat….

en dan weet ik het opeens…

die komt natuurlijk ook gekkies tegen…. en bij gebrek aan pepperspray heeft ze vast een zweepje mee… het lijkt mij vooral ernstig onhandig, echt ik hoef vast en zeker niet uit te leggen hoeveel er fout kan gaan met een zweepje, een fiets en Paool… mijn hemel dat is echt vragen om ongelukken maar ik schat dat zij daar een stuk beter mee is… ik denk dat ik daar wel tien ernstige dingen mee kan veroorzaken waarvan het ding tussen de spaken steken wel de meest voor de hand liggende is maar zij niet….ze is er zelfs zo relaxt mee dat ze met het zweepje gewoon even een paar boodschappies gaat doen….het zal me niks verbazen als ze daar nog even snel een tikkie mee uitdeelt als het nodig is…. en het ziet er best wel kek uit he… zo’n dame die gewoon in control is…. van de week ging ik even op een terrasje zitten en zat ik daar al te denken hoe ik het beste ongezien weg kon komen…. lees: zonder te struikelen met mijn fietsschoenen aan, en niet inklikkend zodat iedereen me ziet klooien als ik wegrij,…. ik denk daar over na he…. en dat is niet voor niks… met mij in de buurt hoef je niet te vragen of er ook entertainment is…ik bén het entertainment….. laat staan dat daar ook nog een zweepje bij komt… die ik dan nonchalant naast de verse muntthee en mijn gebakje leg….

yup, vragen om problemen..

maar hoe tof zou dat zijn…..

ik ga het overwegen….

hoewel

ik vrees dat ik daar weer een hele zooi extra gekkies mee aantrek…

ondanks dát ik vind haar heul stoer..

met heur zweepje tegen belagers

#zoroltzij

of

of

ze heeft een paard en daar ging ze heen op de fiets…

over anticlimax gesproken…

hoe saai zou dát zijn!

ik prefereer mijn eerste idee

🙂

ik heb deze week een rustige week met afspraken… en het weer is mooi… dat maakt dat ik graag met het fietske er op uit ga… ik heb zelfs morgen een fietsdate…. en dat kan alleen als er niet teveel gedoe is. Ik heb een soort van fietsvakantieweekje…. fun!

Het liefst stapte ik iedere dag op de fiets maar dat kan echt niet… mijn lijf trekt dat niet want dat is het een beetje he, ik word intens gelukkig van fietsen en dan merk ik dat ik dat gevoel wil oproepen maar ik weet ook dat rust heel belangrijk is… gisteren werd ik wakker met heel veel pijn in mijn lijf, vandaag weer… gisteren ging ik fietsen… vandaag blijf ik thuis een pyamadagje houden… tenminste nadat ik boodschappen en wat winkels afgeklepperd ben… en met een beetje geluk kan ik een beetje zonnestralen meepakken en anders ga ik vooral mezelf onwijs gestrekt leggen… niet omdat ik daar zo’n zin in heb trouwens… maar omdat het moet! Mijn hoofd zit vol dingen die ik liever doe, maar ik merk dat ik mijn lepeltheorie een beetje verlies en die heeft me nu juist zover gebracht…. het is ontzettend verleidelijk om voor instant geluksgevoel te gaan maar wat ik er meestal niet bij vertel is dat ik er vaak voor moet boeten, gewoon omdat het pijn doet… nu doet het altijd wel pijn maar na zo’n tochtje moet ik echt bijtanken en dat geeft niks he…dat het pijn doet…het zijn keuzes die welbewust maak…. want ik kan er ook voor kiezen om gewoon te blijven liggen… dan heb ik minder pijn, ben ik minder uitgeput maar glijdt het leven aan me voorbij zoals het jaren heeft gedaan…gekmakend!

En nu is daar een sprankje buitenwereld… ik heb iets meer energie hoewel het echt niet overhoudt, ik kan verder zonder rollator lopen, staan lukt ook beter maar dat kost wel heel veel inspanning…ook als dat niet zo lijkt 😉 maar die fiets brengt me letterlijk op andere plekken in de wereld… en ik ben daar erg rupsje nooitgenoeg in…alsof je een vogel af en toe uit de kooi laat…. ik wil weg, naar buiten….. zoals Bert zou zeggen, dan wil je weeeeg, ik wil gewoon koersuhh…en ik weet dat ik daarin soms doorsla…dat ik het beter moet verdelen maar vergeet niet dat ik echt al 15 jaar aan het mutsen ben met mijn gezondheid en dat ik daarvan heel heel veel weken, maanden, jaren op bed heb doorgebracht…. en ik heb een intens gelukkig leven gehad he, die jaren…. met al mijn beperkingen laat ik dat voorop stellen!! Ik zal altijd proberen ergens de silver lining in te zien…. omdat mij dat een stuk gelukkiger maakt… dat maakt mij niet persé een beter mens dan iemand die dat niet kan, maar het is wel fijn voor mezelf en de mensen om me heen… en het gras lijkt altijd groener behalve dan in huize Rob en Paola he… dat is gewoon what you see is what you get…geel gras vaak….want little miss perfect ben ik zeker niet…. maar er is altijd wel leven in de brouwerij hier… ha!!!

🙂

‘Het heeft geen enkel nut
te juichen of te morren
Je ziet de bloemen die je plukt
toch mettertijd verdorren

De grote kunst schuilt altijd weer
in ’t omgaan met je kansen
Als het geluk jouw kant op komt
dan moet je er mee dansen’

Toon Hermans

Afgelopen zondag kwam Arjan de MTB brengen die hij voor mij opgeknapt had… ik weet niet hoor maar ik vond het toch spannend… zag mezelf er af vallen, niet inklikken, niet uitklikken ook vooral 🙂  kon ik het wel volhouden, hoe houdt mijn arm zich aan de kant van mijn borstamputatie…. kortom, ik had er zin in 🙂 want daarnaast vond ik het vooral fantastisch, spannend, een uitdaging, gezellig, gaaf, en zelfs superleuk…… en dus nog veel meer kortom, ik sliep niet….

Het was een beetje regenachtig weer en het waaide enorm… maar dat houdt me nooit tegen… ik snap daar nog geen barst van, ik was echt altijd zo’n mooiweernaarbuitenmuts… ik ging echt niet in de regen fietsen als het niet hoefde…. nu denk ik… oh fijn ik ga even een rondje doen… hagel, wind, regen, zon, ik heb alles al gehad…. tuurlijk fiets ik liever met mooi weer he…. duh… alles is leuker als de zon schijnt…

Maar het was dus gaaf, of vet of hoe wat is het tegenwoordig? voor mij is alles vaak tof… op zijn lohues  ttttòòòòòf… echt ik heb 400 lachrimpels erbij gekregen het afgelopen jaar… zo’n ingebakken smile… lekker intelligent ook… en nee we zaten niet op de tandem, voor we dat weer krijgen, ik noem geen namen hoesthoesthoestchantalhoesthoest….

Maar ik maak dus Doetinchem en omstreken onveilig vanaf nu… dat deed ik al maar op een betrekkelijk veilige fiets… nu moet ik opeens gaan bedenken wat ik mee neem, en hoe? en ik moet nog zoveel leren als fietser…komt tijd komt raad denk ik dan maar… of ik stuur het batsignal de lucht in…

Dit was onze rit, langs de oude ijssel naar Doesburg en via Drempt weer terug door het bos naar Doetinchem…. echt je bent hier binnen twee seconden in the middle of nowhere maar het is zo mooi hier….

 

Ik kreeg de opdracht om geen veren in een zeker iemands jeweetwel te steken… dus ik ga proberen me daar aan te houden maar ik vind het moeilijk hoor…heck… ik ga voor de toorn…

Dankjewel Arjan… ik beloof dat ik dat niet zal blijven doen maar ik wil het wel graag een keer gezegd hebben… hoe ongelooflijk lief is het dat je dit voor mij doet… echt ik kan er niet over uit gewoon dat iemand dit voor mij doet… miep onhandig en onbenullig.. .. en vooral jarenlang miep tienstappenachteruit…. ik blijf maar steeds denken dat er ergens op een dag Frans Bauer tevoorschijn komt en zegt dat het Bananasplit is en dat het vanaf nu weer gewoon is… hop…normaal doen jij, bed in… ik heb daar nachtmerries over… nu moet ik wel zeggen dat ik besloten heb dat ik hem gewoon een rechtste directe geef als ie dat komt doen… met zijn regenboog en zijn sterren die aan de hemel staan… hou op met me zeg…. opzouten! 🙂

Dus ik zeg het gewoon 1 keer…een dikke vette dankjewel!

en toen werd het dinsdag en besloot ik een rondje te gaan maken… alleen… hoe spannend was dat!!! maar ik vond het zo leuk… mijn onderkant vond het een stuk minder… dat werd geen groot rondje had ik mezelf al voorgenomen na de eerste kilometers waarin ik voelde dat mijn zitbeen en schaambeen in duizend stukjes gebroken waren… minimaal he…. ik kan dan wel leuk afvallen maar ik krijg ook steeds minder zitvlees…. ik trek morgen 3 zeembroeken aan denk ik 🙂  prinses op de erwt is er niks bij he…  ik kan het nog niet heel lang volhouden om hard door te fietsen maar het is zo prettig dat ik niet zoveel kracht hoef te zetten om te fietsen… mijn benen draaien wel….nu mijn conditie nog… maar dat is een kwestie van hard werken he….

Ik moet echt mijn rustpunten pakken, want het is me wat he… zelf fietsen op standje roadrunner is zo lekker maar voor mij niet te lang vol te houden….en dus ging ik regelmatig even op een bankje zitten rusten…zo ook net voor ik weer een stukkie door het bos moest… ik zat al een tijdje op het bankje te chillen, samen met een nieuwsgierige gezelschapskip toen ik opeens een zooi oorwormen zag lopen…

ik spring op… 1,2 3 500…. dus ik spring ren en dans in de rondte , er vallen wat oorwurmen van me af en ik moet me echt zo bedwingen om me niet helemaal uit te kleden…. holy gatverdamme zeg… ik ben niet van kriebelbeestjes maar oorwurmen op mijn lijf vind ik werkelijk een nachtmerrie…. ik onderdruk een gil en veeg over mijn rug en spring nog wat verder…. ik hoop van harte dat niemand dat gezien heeft want so you think you can dance ga ik er niet mee winnen…. better think twice 🙂 Ik besluit snel verder te fietsen om thuis het hele spul uit te kunnen gooien hoewel ik er wel van uit ging dat ik alles weg had gechachaat en gesalsaat

Ha

dat dacht ik gelukkig….

eenmaal thuis doe ik mijn helm af en en wapper door mijn haar…. daarop vielen er VIER oorwormen uit….ga ik met mijn fietsschoenen proberen ze dood te trappen…tuurlijk schat… gaat je lukken met dat profiel… ik hoorde ze keihard lachen terwijl ze elkaar een high five gaven en er vandoor gingen… ik heb me nog nooit zo snel uitgekleed en ben onder de douche gesprongen…..

Echt mijn leven is hartstikke Indiana Jones sinds ik fiets…

Had Toon toch gelijk met zijn dansen…. alleen had ik me dat net ff iets anders voorgesteld

🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ’s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂

 

 

 

Leermomentje

 

ik heb qua fietsgedoe nog veel te leren…. rare dingen waar ik over nadenk zoals, wát als ik hier nu val en mijn broek scheurt, dan moet ik in mijn blote kont naar huis… echt ik denk dat soort dingen….sterker nog, ik gooi een kort broekie in mijn tas… ik leerde dat ik mijn handschoenen goed aan moest trekken dus met de kussentjes in mijn hand en niet er boven op… dat je op tijd uit moet klikken om niet heul hard te vallen….ik weet dat ik voozichtig moet lopen met mijn fietsschoenen aan dat ik met een snelle jelle nog gerust een eindje kan gaan zwemmen….. dat ik pepperspray in mijn zak wil en meer van die praktische zaken….maar ook wat moet ik in hemelsnaam doen als ik hier in de middle of nowhere mijn band lek krijg…of ik wel een band kon plakken, tsja..dat heb ik wel geleerd vroegah…met een bakje water… hmmm er moet dus ook een bakje mee, kan ik daar even inplassen ofzo 🙂  of zoals ik gisteren hoorde, jij fietst toch altijd langs het water, niet te moeilijk denken… kortom, plaksetje moet ik hebben… of duct tape… dat kan ook…. en zo zag ik een jongedame opeens uit het gras achter een paar bomen omhoog komen in haar blote kont… en ik dacht, gosh, ja… slim…. gewoon die fietsbroek helemaal uit… kun je er ook niet overheen plassen…. dat denk ik dan allemaal…. niet, god, daar staat een naakte vrouw, maar goh, slimme dame…  met goeie billen, dát wel 🙂

maar de fietsles die me het meest is bijgebleven was me wat maandag…ik had ’s morgens gefietst maar moest ’s middags naar het ziekenhuis dus leek het me handig de fiets achter het huis te laten staan… op zich best snugger…
Tot ik die middag op de fiets stapte en na tien meter bijna van het zadel vloog met mijn korte broekie… kolere…. dat was heeeeeeeeeet!!!! Zeg maar gerust gloeiend heet…maar optimist als ik ben kon dat in mijn ogen nooit zo heul lang duren zeg… dus hop, weer zitten… en weer omhoog en weer zitten… 4 fucking kilometers en een viaduct lang….die gel blijft bloedheet… niet even…ik had het idee dat mijn hele onderkant in de fik stond…..ik denk zelfs dat er vlammen uitsloegen… maar dat kan ik ook verzonnen hebben daar wil ik af zijn….

waar is de mutsencrème als je hem nodig hebt

🙂

The day after… but what a day it was!

en dan de vrijdag…… een dag waarin ik besloot helemaal geen bal te gaan doen…. nergens heen, niks doen, alleen maar relaxen, nagenieten en ontzettend gelukkig zijn…  leek me een goed plan… eerst rustig ontbijten, met een fantastisch gekookt eitje van een hele lieve meneer die wél wist waar hij mee bezig was…je bent een schat! En daarna proberen te bloggen…dacht ik…. of buiten zitten… of gewoon niks…. het was allemaal goed… ik had niks nodig die dag… voelde me fantastisch, tuurlijk deed mijn lijf hartstikke zeer, knakten mijn knietjes, was ik echt doodmoe en stond ik vooral nog heel erg op mijn benen te zwaaien maar echt, het was niks, peanuts…ik zat vol met adrenaline en wat had ik dan verwacht….

ik had de alp opgefietst, toevallig…

en ja dat vond mijn lijf best zwaar…. jammer dan, ik vond ook wel eens wat zwaar, ik had alles gegeven wat ik op dat moment in me had, ik had echt niet harder kunnen trappen maar ook zeker niet minder…want het moest wel als mijn prestatie voelen… al weet ik dat ik zonder mijn Batman echt niet boven gekomen was, het was wel een samenwerkingsprojectje… het zit zo niet in mijn aard om niet alles te geven… en soms teveel, ik wilde zo graag dat regelmatig de rem er op moest omdat mijn hart het graag wat rustiger had of omdat ik werd opgezweept door de muziek, de mensen en gewoon puur geluk… kijk mij nou fietsen zeg… de hele weg naar deze week toe was al fantastisch… ik viel af, ik kreeg conditie, ik ontmoette leuke lieve mensen, ik ontdekte hoe prachtig de omgeving hier was… ik fietste in mijn eentje tochtjes van 30 tot zelfs 60 km… midden in de natuur met vogeltjes, eekhoorntjes, haasjes en soms een enge man om me heen :-)…ik kan verder lopen, langer staan hoewel ik wel voel dat daar geen rek meer in zit, echt wandelen zal er niet meer inzitten, dat kost me teveel kracht… maar dat is dan maar zo, kijk wat ik gewonnen heb… zoveel, echt zoveel!!! Ik wilde het liefst tegen iedereen zeggen dat ik zo gelukkig was… dat ik fietsen zo leuk vond, dat ik weer wat levensgeluk had gekregen na al die jaren alleen maar in te leveren… en dat ik zelfs toen gelukkig was he, ik heb namelijk heel veel om gelukkig over te zijn…. over het algemeen ben ik een bofkont dat ik zo in het leven kan staan……maar nu….. nu staat mijn hart gewoon open te barsten… terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen he… ik kan namelijk heel goed huilen van geluk… een stuk leuker dan van de pijn… want ik had die ochtend weer een behoorlijke niersteenaanval… de tweede al, net voor we gingen had ik er eentje gehad van 14 uur, en deze duurde uiteindelijk maar een paar uurtjes gelukkig…. niks zeggen en gewoon genieten… het werd er echt niet anders van…

Jenny kwam vragen of ik mee naar boven ging om ergens op een terras te gaan zitten… dat leek me niet zo’n goed plan dus ik zei al nee, dat ik duizelig was etc. tot ik erachter kwam dat ze de pizzeria een eindje verderop naar boven bedoelde…ooooh… ik dacht boven op de alp 🙂 nee, dat leek me heerlijk… het leek ons allemaal heerlijk dus uiteindelijk zat zo ongeveer het hele team in verschillende groepen boven te chillen, lekker te eten (wat een heerlijke salade met geitenkaas en ham… vurrukkuluk… heel wat beter dan die bruine sla die we de dag ervoor geserveerd kregen onder de groene sla boven op de alp dit was heaven, maar hee, alles was heaven die dag… het kon wat mij betreft niet kapot….we hebben daar een paar uurtjes heerlijk in de zon en schaduw gezeten… mijn neus kon weer wat roder worden en jahahahahahaaaaaaa ik smeer heel veel en vaak met factor 50 maar toch…. ik werd toch de hele week al dokter bibber door ene Ken genoemd 🙂 Grapjas! Ik had paar luikjes in mijn lijf best handig gevonden want ik kon die nieren wel tegen de muur smijten inmiddels 🙂

Amber wilde graag gaan zwemmen en ik dacht dat het misschien ook wel een goed idee was… het zwembad lonkte al een paar dagen maar ik durfde niet… ik had de week ervoor nog een nieuw badpak gekocht want mijn badpakken hadden allemaal van die leuke triangelhesjes etc… en dat is leuk als je twee borsten hebt maar met 1 gaat dat niet meer… dus een sportbadpak gekocht maar op de 1 of andere manier durfde ik niet…heel gek want ik denk dat iedereen ziet dat ik maar 1 borst heb, ik kan geen prothese op die plek hebben omdat de huid heel snel geprikkeld is, ik heb al een aantal keer een gordelroosinfectie op die plek gehad en ontstekingen, afgelopen januari was er nog weer een glas vol wondvocht uitgehaald….. je hebt er geen bal aan he, ik heb liever champagne 🙂 dus ik kies ervoor om geen prothese te dragen, de operatie die ik voor ogen heb (deepflap, buikvet gebruiken om een borst te maken zit er ook nog even niet in omdat dat een ontzettend zware operatie is waar mijn artsen niet aanwillen…en ik begin te vermoeden dat dat misschien wel nooit meer kan… het is wat het is en eerlijk gezegd vind ik het ook echt niet meer erg om mijzelf in de spiegel te zien…. ik heb er vooral last van dat anderen er misschien wel iets van denken…. hoe belachelijk is dát…. deal with it he, ik heb maar 1 borst maar die andere, die rockt de pan uit hahaha…..
maar goed, terug naar het zwemmen….er zit zonder overdrijven een behoorlijk gat op de plek waar mijn borst zat… ik dacht altijd dat ik gewoon plat zou worden, niemand had me voorbereidt op een krater en door het afvallen gaat dat allemaal steeds strakker staan….dat is vooral lastig en pijnlijk voor me maar echt, ik schrik niet meer van mijn eigen spiegelbeeld… het is wat het is, 1 borst en 1 krater…. 1 berg en 1 dal…. hmmm misschien moet ik de alp op mijn linkerborst laten tatoëren en mijzelf in het dal omhoog fietsend :-)… strak plan paool…ga ik later maar eens uitwerken… maar in een strak badpak ga je dat dus zien… ik had dus al dik vier jaar niet meer gezwommen… dus nee, niet voor mezelf vond ik het erg maar voor iedereen die het zag… je kan er maar druk mee zijn… waarop die lieve Jenny zei, Paool, ik laat mijn zwemprothese uit en dan gaan we samen… ik schoot even helemaal vol… wat ontzettend lief van je Jen… echt!  Dus besloot ik het maar te durven….eenmaal op de kamer wilde ik al weer bakzeil halen maar Rob zei, het is nu of nooit Paool… als je het hier niet durft ga je zeker weten nooit meer een zwembad in….klopt… doen dus….hahaha mijn medezwemmers denken nu, WTF is er allemaal aan dat zwempartijtje vooraf gegaan… maar dat dus… gedoe…. ik was zo gespannen…. dank voor de thumbs up toen ik eenmaal binnen kwam…. en het was heerlijk om te zwemmen… dat wil zeggen… zwemmen? ik kon niet meer zwemmen, mijn arm stond zo strak dat ik maar met 1 arm rondjes kon draaien in het begin, later kon ik wel wat slagen maken… dat is raar…

Daarna heb ik een poos zalig in een ligstoel liggen zonnen… wat een heerlijkheid zeg… helaas was ik inmiddels zo melig als een deur en dan sla ik door….zet daar een Ken bij die poses aan het oefenen was voor de nieuwe l’homo en een Peder (gniffel) Frank die op zijn buik in de voorgevormde stoel ging liggen omdat de achterkant bruin moest worden,maar heel benauwd vroeg of we hem er weer uit konden rollen,  Batman die bezig was met een plaktattoo en het is feest….ik heb serieus in jaren niet zo hard gelachen, pijn in mijn buik gewoon… tranen over mijn wangen toen Ken in slow motion over het balkon liep omdat David Hasselhof even ging zwemmen…. ik keek zo eens rond, en flapte er toen uit dat je met de beste wil van de wereld van mijn harry’s  geen Pamela Andersson meer kon maken…..buikpijn echt….  zo melig, zo lekker om ongedwongen keiharde grappen te maken en vooral heel erg gelukkig te zijn… ik geloof zelfs dat er foto’s van zijn maar die zijn onder embargo 🙂 Gelukkig had batman factor 50 bij zich en kon ik heerlijk een paar uurtjes daar blijven….

Daarna lekker chillen op het gewone terras en ik wilde graag online… samen met Frieda… ik geloof dat we een uurtje of tig bezig zijn geweest om een mailtje te versturen of niet? maar wat hebben we weer zitten giebelen en lachen… om niks, om alles, om gelukkig zijn…

Batman had een cadeautje voor me, oh wow…waarom? maar wat leuheuk….

en ik kreeg een fantastisch shirt!!! Een roze… hij had zelf een zwarte aan…. in maat M wat ik op zich vrij spannend vond maar hee, appeltje eitje… zij die altijd XXL en meer aan wilde om zich in te verstoppen zegt hoi in maatje M…maar echt, dat shirtje, zoooooooo gaaf 🙂 Dus daar moest een foto van gemaakt worden voor op facebook… reminder: verbrande neus, haar op standje treurig, pandahoofd en heel moe, dus of Thijs even een foto wilde maken… dat wilde Thijs wel…. toen nog wel…..tot ik de 1 na de andere afkeurde… dat lag niet aan Thijs he…. dat lag aan mij…. ik zag d’r gewoon niet uut… het werd overgenomen door Peder maar die  was er nog sneller klaar mee….echt he, had ik dat geweten, had ik even mijn haar gedaan, make up goed, maskertje gedaan, botox ingespoten en wat bananensliertjes gerookt…. maja… dat had ik niet he…. Batman was het inmiddels ook zat en die zei dat ik moest kiezen en wel nu…. neeeeeeeeheeeeee niet, gewoon niet maar ja… wel dus… en die foto werd geliked door de hele wereld….zul je net zien…

(klik voor groter of rechtsklikken en afbeelding bekijken, dan kun je hem vergroten… het is te erg….)

maar dat shirt, echt…zo gaaf!! Ik had de neiging om als een kind tegen iedereen te roepen dat ik een shirt had gekregen van Arjan, sterker nog, volgens mij heb ik dat ook de hele avond gedaan… kijk nou wat ik heb gekregen, kijk nou….. ik heb hem aangetrokken en niet meer uitgedaan….beetje sneu is het wel he 🙂

I’ve Done It

toevallig!

echt die draag ik zo vaak mogelijk de komende tijd
(Ik had hem zelfs de dag erna weer aan, (neeeeeeee Thijs, ik had er niet in geslapen)

En toen moest de feestavond nog beginnen 🙂 Ik was van plan om ernstig vroeg naar bed te gaan maar ik had al snel in de gaten dat me dat niet ging lukken… ik wilde deze week eens wel met elk circus mee en ik had het ontzettend naar mijn zin met mijn gezelschap… ik hou de conversaties nog maar even voor mezelf maar spannend was het 🙂 Sorry dat ik niet met je kon dansen Amber, maar ik beloof dat ik het een keertje goedmaak hoewel ik natuurlijk niet kan dansen en zeker niet naast jou… maar ik stond werkelijk weer te zwaaien op mijn benen, alles bewoog en dat zonder alcohol… uiteindelijk eindigde iedereen die er nog was op de dansvloer en werd ik midden op een tafeltje naast de DJ geparkeerd aan de zijkant van de dansvloer.. voordeel van veel in een rolstoel zitten of op bed liggen, ik dans ook op een tafel, kan ik niet zoveel aan veranderen…. shake that ass mensen….:-)

Ik heb een heule leuke foto van DJ Drank 🙂 maar ik zal hem niet zomaar plaatsen… (had dat gisteren maar bedacht hoor ik Frieda nu denken 🙂  Wat een fijne avond, hoewel de bierdouche op een niet nader te noemen plek van mij niet had gehoeven…. ik noem geen namen hoesthoeshoestthijshoesthoest maar laten we het er op houden dat het er best raar uit zeg 🙂 gelukkig waren de meesten toen al naar bed… om over het huwelijk nog maar te zwijgen 🙂 Kortom heerlijke avond…

ik durf te beweren dat dit hands down 1 van de gelukkigste dagen van mijn leven was…

ps…wat dat shirtje betreft:  eenmaal thuis heb ik hem gewassen en gestreken… mind you… ik strijk NOOIT tenzij het een bloes is en het moet anders strijk ik nooit) En dan ziet dat er zo uit….can I hear Blij Ei?
het is dat ik ziek ben, ik zie er iets minder flori uit nu maar anders had ik zo over straat gelopen de hele dag

Dit is voor mij geluk…hier was ik bij en net zo gelukkig denk ik… de tekst die alles duidelijk maakt…

 

Hé, hallo!
Kijk mij eens het gras zien groeien.
En iedereen maar denken da’k niks doe,
Maar niets minder waar.
Want al ben ik dan niet klaar.
Ik ben de wedstrijd met de Beatles en buren moe.

Hé, hallo!
Kijk mij eens de wolken breken,
Liggend op mijn rug hier in het gras.
Verslagen, maar preciezer,
De gelukkige verliezer.
Van wat een wedstrijd met de Beatles en de buren was.

Alles moet aparter dan apart.
Alles moet bijzonder en daar alles maar dat alles weer moet.
alles moet unieker dan uniek.
alles moet bijzonderder dan alles wat allang bijzonder was.

wat de beatles en de buren was.

La la la
La la la la la la la
La la la la la la
La la la la la la la la la

En voor de rest moet je bij de Beatles en de buren zijn!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Paola….the movie….   hmmm misschien moet ik nog even nadenken over een titel… ik zou er niet op googelen als ik u was 😉

maar kijk nou, krijg ik een paar filmpjes van Chantal opgestuurd, helemaal te gek! Wat een feestje onderweg…dit was trouwens luttele seconden voor er iemand plotseling de weg overstak en ons niet zag….. ik roep altijd dat er zomaar bomen oversteken maar in dit geval was het een meisje…..het liep gelukkig goed af maar was wel even een schrikmomentje van ons allen….. ik gok ook voor de oversteekster waar we tegenaan reden….

leuk om een stukje film van ons samen te hebben…

aaaaaaaaaaah bocht nummer zeven…. hier was het even uitrusten geblazen… hier is ook die foto van chantal en mij genomen en hier was een feestje….  het was overal een feestje hoor maar dit was echt tof…. die wazige blije blik heb ik de hele weg gehad… echt fantastisch, ogen en oren te kort en hartslag te hoog 🙂

en dan deze…. mijn hartslag was net weer gestegen naar 160 omdat ik weer muziek hoorde  trapte ik me weer te pletter… of ik ff wilde dimmen hoorde ik… maar batman en muziek is ongeveer hetzelfde dus wij gingen daar als een speer… teampje he 🙂 Wij rocken dat…. tenminste dat hoop ik…….
Het was net voor we het dorpje inreden en een heel steil stuk, je kunt dat op de video niet goed zien maar het was even een venijnig stuk…. ook heel grappig om Frieda en Jeroen te zien….wij hadden diezelfde vage smile steeds als we elkaar zagen….. ook in genietmodus… en dan dat zwaaitje van ons naar elkaar aan het eind… ik denk dat iemand me riep  want ik geloof niet dat ik zelf nog erg bij de pinken was… het lijkt heel ontspannen maar het was hard werken….maar oh die muziek helpt zo hard… en ik kan daar niet echt meer praten ofzo 🙂 Bijna boven maar nog niet helemaal…. het is een raar gevoel…je wil heel graag boven komen maar je wil ook niet dat het al voorbij is…

 

ik vind dit zo leuk om te zien… dankjewel lieve Tallie… you made my day a bit brighter… ik voel me zo hondsberoerd maar hier word ik toch maar mooi blij van!! Heerlijk, ik hoest gezellig in de maat mee 🙂

PurplePaool and the mountain of Doom part 2

tsja, deel 2…. de finish, en dan?

voor mij was de finish niet echt het doel…het doel was al begonnen, een paar uur daarvoor toen we op de fiets stapten… maar het moment dat je over de finish komt is toch wel even een dingetje hoor…. ik ben zo trots op dit team….. op de stokers, maar zeker ook op de captains die dit voor ons mogelijk maakten…allemaal kanjers….  en Frieda en Jeroen die het samen deden, hoe ontzettend gaaf!

dan geef je even gewoon licht… tenminste zo voelde het wel… wow, dat hadden we toch maar mooi geflikt, behalve dat ik ontzettend emotioneel was wilde ik ook vooral iedereen omhelzen en feliciteren maar dat is niet gelukt volgens mij…. ik kon alleen maar een beetje verdwaasd rondkijken… ik stond boven op die berg…hoe dan? 🙂 Gelukkig waren er wat mensen wat meer bij de pinken dan ik en die kwamen naar me toe….if I had a brain I would be dangerous… I know…. ik had van alles bedacht van tevoren maar op het moment zelf wist ik daar niets meer van… beter ook hoor, dance like nobody’s watching kun je in mijn geval ook beter alleen maar doen als nobody watcht…. mijn lief vloog me in de armen en ik kon alleen maar in zijn oor fluisteren dat ik zo genoten had, dat het zo gaaf was en dat ik zo gelukkig was… niet uit te leggen, doe ik dan ook maar niet maar hee het was bijzonder!

Daarna hadden we een interview met radio alp d’huzes… ik had geen tijd me zorgen te maken, volgens Arjan moest ik gewoon antwoord geven op de vragen…right, de man moet nog een hoop leren in paola land he… hier kan in theorie zo ontzettend veel fout gaan dat ik hem alleen maar met bambi ogen aan kon kijken…
Gelukkig begon de ontzettend aardige meneer eerst met vragen stellen aan Arjan, dus dat gaf me iets meer rust…tot ik hem hoorde zeggen, nou, dat kan Paola vast veel beter vertellen… tuurlijk kan ze dat 🙂 Ik weet echt niet meer wat ik allemaal gezegd heb maar ik denk te weten dat ik hele goede dingen over 2climb2raise gezegd heb, tenminste dat hoop ik zo…het kan ook maar zo zijn dat ik het over de kruidenbuiltjes van Maggi heb gehad of hoe je monchou taart in een schaaltje maakt hoor…. maar ik heb Arjan niet van kleur zien verschieten en in elkaar zien krimpen dus ik denk dat het goed gekomen is 🙂 Hopelijk kan ik het nog een keer terugluisteren… dit is echt minuten na de finish gedaan, dus dat moet je kunnen horen, dat ik klink als een blij ei.

Ik had twee armbanden laten maken voor Chantal en mij…. dankjewel lieve Nicole…ze zijn prachtig geworden, die doe ik echt niet meer af voorlopig….”Breast Friends Forever” Mijn haar zit ook te gek zie ik…

De fietsen gingen snel naar beneden met de nieuwe captains want onze tweede groep ging starten… we slipped into something more comfortable…dat wil zeggen andere schoenen in mijn geval want ik was een onderbroek vergeten… natuurlijk zou ik bijna zeggen…. laat ik het zo stellen, het zit niet echt in mijn systeem…. nah, dat klinkt gek…. normaal wel he…maar als ik een fietsbroek aan heb vergeet ik het wel eens… pfieuw… bijna mijn reputatie down the drain…. maar nee echt heus, zo kinky ben ik niet… echt heus niet…. (niet te vaak niet zeggen paool, dubbele ontkenningen en je bent weer terug bij af)….lief blijven lachen en verder met je verhaal…  dus gewoon in mijn fietskloffie rond blijven lopen was ook goed… want wij waren hartstikke coole mutsen he…. kuch…. mutsencreme rules!
ik was al blij dat het schoenenverhaal wel goed was gegaan, want ik wiebelde al door de dag en op mijn fietsschoenen leek ik helemaal wel op een tuimelaar…

Arjan ging als begeleider nog een keer naar boven met een ander team (de derde keer he)… ik mocht helaas niet meer, uiterst stom gewoon dus gingen wij ergens maar eens iets eten ofzo hadden we bedacht…

op een terras ergens in Frankrijk in de zon…..
zit een man die het tot gisteren nooit won

Hij heeft eindelijk de wind weer in z’n kop
‘k heb een tweede kans gekregen
En da’s meer dan ik verdien
Maar als dit het is, is dit het
Als dit het is, is dit het
Als dit het is, is dit het
En we zullen het wel zien’

O, o, o,
Even rustig ademhalen O, o, o,
’t lijkt of het regent als altijd
Maar het regent en het regent zonnestralen

man, vrouw, whatever….dit was ik gewoon…..dat liedje blijft voor altijd verbonden met mijn fietsavontuur…

Maar wat fijn om dat samen met lieve mensen te delen…. allemaal on cloud 9… dat hadden we toch maar mooi geflikt he… Rob ging daarna nog naar bocht zeven om de anderen aan te moedigen maar ik ben boven gebleven, het koste allemaal toch net iets meer energie dan gedacht… Wij haalden boven de mensen in, zij iets lager…

op deze foto kun je al zien dat het weer aan het veranderen was…het was drukkend heet en ik kon alleen maar vurig hopen dat onze teams op tijd binnen waren… ik weet niet meer precies hoe laat het begon te regenen maar toen het los ging ging het los, hagel, grote regendruppels en onweer…. in het begin nog wat verder weg maar het werd steeds heftiger… we mochten niet meer aan de finish staan, niet meer de hekken vasthouden en waren langzamerhand behoorlijk doorweekt… daar stonden we onder een afdak van een gebouw en zagen de teams finishen in de stromende regen… ik vond het echt indrukwekkend… het bliksemde, donderde en al die stoere mensen kwamen gewoon binnen… We zagen Anton, Ciska en Judith binnenkomen en toen hoorden we dat er een motard door de bliksem was getroffen (gelukkig is het goed afgelopen)
het onweer was te dichtbij gekomen en hing pal boven de berg… metafoor anyone?…ik voelde dat wel….iedereen was inmiddels van de weg gehaald maar Yolanda en Annemieke waren er nog niet, samen met Arjan en Michael… en ik had mijn lief ook nog niet gezien…. ik probeerde de angst weg te slikken maar dat ging even niet lukken… dit was zo heftig, zo’n noodweer…daar kun je alleen maar heel nederig van worden…. niet bang voor mezelf he… maar we waren nog niet compleet….daar stonden we dan… ik voelde dat dit niet zomaar over zou zijn en we liepen terug naar de trailer, ik was inmiddels kleddernat tot op het bot en had geen droge kleren meer bij me… niet erg, ging wel weer over… ik was alleen vergeten dat je daar heel koud van werd… van 38 graden op de berg naar 6 graden boven is heftig… gelukkig waren er van die fijne dekens en stuurde Rob die inmiddels boven water was (thank God) me naar het palais du sport… daar zaten we dan met ons allen…nog steeds onzeker over een aantal mensen en ik wilde niet als een stalker mensen lastig vallen… want laten we wel wezen, ik heb me zelf geen seconde onveilig gevoeld daarboven…, alleen erg bezorgd om anderen….maar ik was veilig, klaar…ik zat daar op de grond omdat staan nu eenmaal niet mijn sterkste punt is en ja ik had het koud maar verder was er niets aan de hand…

goud is niet echt mijn kleur he…ik had hem andersom aan moeten doen zie ik nu…. waar is Leco als je hem nodig hebt, niemand die je dat even zegt ofzo 🙂 En zo’n deken lijkt heftig maar echt… niks aan de hand met me hoor, gewoon heel erg moe…ik voelde me alsof ik een berg had opgefietst 🙂

er liepen mensen rond met bouillon, lakens, een lekkere trui van Mieke en later kreeg ik nog een lekker warm fleecevest.. er zijn zeker 6 mensen bij me geweest die me mee wilden hebben naar de medische post, nee echt het gaat goed met me, heus, er zijn mensen die het veel kouder hebben, die in de stromende regen gefietst hebben, ik zit alleen omdat ik niet zo lang kan staan, echt, ik voel me goed….jullie zijn geweldig… 1 vrouw geloofde er geen bal van, je voelt harstikke koud aan en je haar is nat… yup, maar dat is niet erg, echt niet… wat een warmte en wat een lieve mensen allemaal… Amber, dankjewel dat je mijn handen gewarmd hebt, jij bent gewoon een kacheltje… heerlijk was het…..superlief was je!!!

Dat zitten op de vloer was ook niet echt bevorderlijk maar ook daar was een oplossing voor…gewoon naar de grote zaal, daar speelde inmiddels een dweilorkest, en het was warm…fijn!  Maarten speelde, de eindstand werd bekend gemaakt en we werden constant op de hoogte gehouden van de stand van zaken… ik durfde eindelijk een appje naar batman te sturen die me liet weten dat ze in bocht 2 waren en bij een dj in de camper lekker warm zaten… adem in adem uit paool…. het gaat goedkomen… de donder en de bliksem werd langzaam minder maar de regen kletterde maar door…. bij Guus klinkt dat een stuk gezelliger met die meters bier…. niet veel later kwamen ze gelukkig binnen, ik ben nog nooit zo opgelucht geweest en waren we weer compleet!! Ik gok dat Batman dacht dat ik gek geworden was toen ik hem zag *kuch*…. die redt iedere avond de wereld dat weet ik ook wel ….maar het is gewoon een naar gevoel als je maar af moet wachten… ik ben daar slecht in, dan sta ik er liever zelf…

En toen begon het wachten, hoe nu verder, er mocht niemand de berg op… niemand de berg af maar hee, wij waren warm en droog….iedereen werd van de berg afgehaald …..er kwam wat te drinken, er waren stroopwafels, er was zelfs paracetamol 🙂 ik dank God op mijn blote knietjes dat Durex niet de hoofdsponsor was… (wat een intens sleeeechte grap paool, maar ik moet er stiekum heel hard om lachen)

Natuurlijk is er een rampenplan en je weet nooit hoe iets loopt als je hem in werking moet stellen maar mensen, dit rampenplan werkte…informatievoorziening was geweldig, duidelijk en in stappen werd geregeld hoe we allemaal weer op de plek van bestemming aan konden komen…er was geen moment paniek of boosheid of wat dan ook, er was vertrouwen dat het goed zou komen…iedereen probeerde er het beste van te maken… … dit schoot door mijn hoofd:

 

Ik was inmiddels zo moe dat dat dansen er niet meer inzat…maar het gevoel was er wel… wat een toestand maar gossamme zeg, wat een goed verhaal hebben wij…. alles zat erin, laten we wel wezen, een Indiana Jones film is saaier…. ik denk persoonlijk dat er wel een verfilming inzit…. iemand een idee wie mij moet spelen? wel graag een stoer wijf he… niet zo´n natte krant graag….je weet wel, van die tutholas´s die de hele film lopen te gillen, en vallen en die de held zes keer moet redden, okee, dat vallen zal er wel in blijven maar verder…. een stoer wijf….met twee tieten… dat mag ook….dat lijkt me een stuk makkelijker casten (gniffel) en wat moet de titelsong worden? Ik voel een projectje aankomen… Hollywood, here we come!!!

Langzamerhand kwamen de bussen aan, en wij hadden geluk dat we in de laatste konden zo ongeveer…. maar het woord bus klonk me beter in de oren dan het woord skilift…. zoals Amber tegen me zei, hee Paool, er is ook goed nieuws, nu hoef je niet in de lift 🙂 ik zweer dat ik iedereen naar me zag kijken, wat nou, ik heb niets maar dan ook niets met die toestand te maken….. toevallig…..ik had gewoon een zooi valium ingenomen en was op de vloer gaan liggen…. high with a little help from my friends…..

wat ontzettend lief dat er iemand voor me opstond om me te laten zitten, dankjewel Frieda dat je dat rondriep daar, ik durf dat zelf dus gewoon niet he…. en daar gingen we…met een bus de alp af, het dorp door en bij Oz de berg weer op… ik kon niet naar buiten kijken en het was warm maar ik werd niet misselijk… dat vond ik toch wel een bijzonderheidje…. want ik draaide al de horlepiep de hele dag… we zaten wat te kletsen met mensen om ons heen toen ik direct achter mij een man hoorde zeggen dat hij knettermisselijk was… dat zijn geen woorden die je wil horen van iemand die een potentiele kandidaat was om in mijn mijn nek te spugen…. rustig en diep ademhalen meneer…. en vooral niet spugen…. gelukkig vond zijn vrouw dat ook een uitermate dom idee… ik hoorde haar streng zeggen dat hij niet mocht overgeven en ik zag dat hij daar wel naar luisterde :-)…. ik had al meer mensen groen zien worden en ik begon even te inventariseren waar de kotszakjes waren……. gelukkig zaten er een paar enorme hoeden schuin voor me… ik denk dat ze hun eigen zitplaatsen hadden maar dat kon ik niet helemaal goed zien…. het was niet nodig gelukkig maar ik had jullie hoed geconfisceerd als de nood aan de man kwam… ik was me persoonlijk vooral aan het concentreren op mijn blaas…. plassen moest ik…heel heel erg plassen 🙂   en ook daar had ik die hoeden voor gebruikt, zonder pardon 🙂 of ik had in mijn zeem geplast, die zijn daar toch voor nietwaar Tallie?

uiteindelijk waren we rond half 12 thuis en werden we opgewacht door de hoteleigenaar die iedereen welkom heette,  in de armen vloog en zoenen uitdeelde, hoe lief is dat….Marijke stond met dekens klaar…. warmte…. superlief…  en zo zaten we bijna midden in de nacht aan tafel… nadat ik was wezen plassen en eindelijk die natte zeem had uitgedaan….ik had geen trek maar heb er toch maar wat ingegooid, geen idee wat trouwens… iemand?….maar lief was het!! Eten he…. niet in de zeem…. maar in mezelf…en die zeem was nat van de regen.. ..ik had er niet echt in geplast…jullie dachten het even he, geef maar toe…

En toen naar bed…. liefste ging douchen en ik ging daarna douchen had ik bedacht…. kortom, ik werd midden in de nacht wakker, kleren aan, liefdevol ondergedekt… dacht ik toen nog… later hoorde ik dat ik op zijn dekbed lag en hij die gewoon zelf nodig had… ah mensen, de romantiek…het was dus een wonder dat ik nog in bed lag gewoon

🙂

Het is allemaal goed afgelopen, we hebben een fantastische belevenis gehad en ik kan altijd zeggen, oh die AD6 editie van 2017?…. je weet wel, die later verfilmd is met die muts die de hele film viel en dat ze steeds gered moest worden…

daar was ik bij!

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren