Flipje!

gisteren was het dan eindelijk zo ver, de flipje toertocht stond op het programma… het was nog even spannend of het wel door kon gaan want na de 40 graden die het vrijdag hier aantikte zou het zaterdag een dag worden met code oranje en onweersbuien, regen en meer van dat gedoe… niet tof! Als het onweert ga ik niet fietsen maar regen gaat me niet tegenhouden… en die afkoeling vond ik wel een hele fijne bijkomstigheid, let wel het was 27 graden maar hee, dat is afkoeling he…

Wat een fijne goed georganiseerde tocht was dit zeg… mooie gelegenheid om te starten, goede parkeerplaatsen, route uitstekend aangegeven (op een enkele uitzondering na maar ik zal geen namen noemen hoesthoesthoestmichaelhoestedwinhoest misten een bordje en die haalden ons tien kilometer later weer in… ik denk dat ze naar Arnhem waren geweest inmiddels 🙂 maar verder, echt top! Leuke opzet, bewaakte fietsenstalling, een bon voor een bidon, en een bon voor pasta en nee dat was geen chocopasta begreep ik later… ik ging uit van een pot Nutella, logisch toch?

het was echt heerlijk weer om te fietsen, we hebben twee buien gehad maar verder, super! We hadden geen idee hoe we het zouden doen, 85 km is voor ons een behoorlijke afstand maar het ging lekker, mooi tempo voor ons tweetjes, zo rond de 20 en er stond echt een straffe wind… maar echt serieus, wanneer niet? ik geloof dat het hier altijd waait zelfs als men zegt dat het niet waait…ga maar eens een rondje fietsen langs de IJssel ofzo… wind! Maar het mocht de pret niet drukken, wij reden rustig door… helaas kreeg ik weer pijn aan mijn kont… ik gok dat er toch een ander zadel moet komen voor me…of een aantal betere fietsbroeken maar dan moet eerst Winston of Gaston even aan komen waaien (en ja pun intended) want ik vind het allemaal reteduur (en ja, weer pun intended) 🙂

Mooie omgeving, prachtige wolkenluchten en lekker fietsen, wat dut mi’j wat vandage… ik had verder niet op het routekaartje gekeken maar ik vond dat er na 60 km nog best een stevig klimmetje inzat.. ik dacht nog, goh, het lijkt wel op de Grebbeberg (lees ook vooral het verhaaltje bij de link) laat ik eens terugschakelen want ik zat nog op het grote blad te pielen… eenmaal boven herkende ik de begraafplaats en viel het kwartje…misschien had ik beter gewoon onderaan kunnen schakelen…. desalniettemin en niettegenstaande en nog meer moeilijke woorden, ik had wel dik drie minuten van mijn PR afgereden zag ik later…zo voelde het niet kan ik u zeggen… maar ik ben best een beetje trots op ons… deden we toch maar…wie had dat gedacht… ik zeker niet…. mensen die me langer kennen en een tijdje niet gezien hebben zeggen als eerste, jemig wat ben jij afgevallen zeg…en als ik vertel dat ik fiets zijn ze flabbergasted… maar toch wel met ondersteuning he? ehm nee… dat niet… echt ze vallen bijna om…. ik moet eerlijk bekennen dat ik links en rechts en achterstevoren wordt ingehaald… en die 60 plusser die een melodietje begon te fluiten terwijl hij ons in ging halen toen wij tegen de wind in ploeterden vonden we unaniem eigenlijk gewoon een enorme droeftoeter… niet om de fiets met ondersteuning maar ons even te kakken zetten mislukte ernstig…. zeker omdat ik net een rit op strava zag verschijnen van mijn stoere vriendinnetje die met al haar pijn en zieke lijf meer dan 1000 hoogtemeters had gefietst op haar fiets met ondersteuning… dan ben je gewoon een ontzettend stoer wijf!

Jen, ik heb er van genoten en gaan we vaker doen, en hebben mensen zin om aan te haken… hartstikke leuk! Enne ik ben benieuwd naar de blije foto van onderweg…

En ik scoorde voor het naar huis gaan natuurlijk wat heerlijke bakjes fruit… maar dat lijkt me logisch

Relive ‘Flipje’s tocht in the pocket’

blij ei op tweede paasdag

Het zou vandaag de hele dag regenen volgens de weergoden…maar het was toch heus droog… dus vond ik het na al die paaseitjes, gesnoep en laten we niet vergeten mijn racemonsterschildklier gedoe tijd om even stoom af te blazen. Ik had me goed ingepakt want tien graden voelde niet als tien graden en zeker niet in de smerige koude wind die op de open vlakte waaide…

onderweg rustte ik in het gezelligste rustpuntje in de buurt Hofstee de Vennenbulten echt een fijn plekske.. even opwarmen en weer door… en voor ik het wist had ik best een eindje gefietst

maar het was echt een fijn tochtje…big smile hier 🙂

PS: zullen we afspreken dat niemand zegt dat ik te ver ben geweest…. want zo voelde het echt niet.. ik heb echt heel fijn gefietst en morgen is gewoon een rustdag. Ik ben dan wel een eigenwijze muts soms maar ik pas echt goed op mezelf en zeker op mijn lijf!
XXX

Here comes the sun…

Oh wat een prachtige dag, hoewel fris is het heerlijk in het zonnetje… boek erbij, wat te drinken, deken om… heerlijk is het… even van genieten vandaag want morgen is het weer gebeurd begreep ik… mijn pijnlijke lijf kan wel wat vitamine D gebruiken… ons huisroodborstje kwam ook nog even gezellig buurten, en alle vogels fluiten om me heen… ik voel de lente!!

 

173zonnetje

Paola

26 februari 2016

Eind vorig jaar gestopt met medicijnen waar ik enorm dik en opgeblazen van werd… en gelukkig raak ik ook weer wat kilo’s kwijt nu…  want wat kun je je van dat aankomen ondanks dat je er geen bal aan kunt doen toch ongelukkig voelen..

19-11…. whoei!! Eindelijk een grens doorbroken… ik zit hier al een tijdje met zo’n big smile op mijn gezicht… ziet er vrij dom uit maar what the heck… slanker en een stupid look on my face, ik teken ervoor…. Vooral omdat ik weet dat ik er zo weer ontzettend intelligent uitzie he 🙂

27-7  helaas weer twee kilo aangekomen de afgelopen maanden, veel op bed gelegen, veel ziek en ellendig geweest dus weinig beweging… beetje een dip

9-11-16 hieperdepieper hoera, de eerste twee kilo’s zijn er weer af… here we go again 🙂

30-1-17 ik vind het zwaar op het moment, hoewel de feestdagen ook mij wat meer hebben laten feesten 🙂 maar er moet een tandje bij

29-3-17 Het gaat niet makkelijk maar ik zie wel aan mijn figuur dat ik misschien niet afval in kilo’s, maar wel in cm 🙂

26-4-17 4 kledingmaten afgevallen!

8-6-17 whoei, 30 kilo!!!! En doooooorrrrr

27-6-17 jaaaa, eindelijk weer een grens door, mijn streefgewicht komt in zicht, stiekum wil ik nog wel iets meer afvallen

 

slowly but surely

Update 25-9-15
Update 19-11-15
Update 26-2-16
Update 27-7-16
Update 11-11-16
Update 10-12-16
Update 30-1-17
Update 29-3-17
Update 26-4-17
Update 27-6-17

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Paola

8 januari 2016

de zon schijnt, de lucht is blauw en ik kan opeens weer adem halen na het verstikkende gevoel van de afgelopen week… geen idee dat ik zo’n behoefte aan de zon had….

On the road maar dan anders

Hoera, het boek van Thomas is uit en ook al bij mij thuis…. ik ben zo benieuwd. Ik heb er hoge verwachtingen van, de man is leuk dus dat moet goedkomen. Ik heb vooral ook veel bewondering voor mijn vriendin die Thomas zo ver kreeg dat hij hem wilde tekenen zonder dat hij het door kon schuiven naar Paul (ow, het is voor Paola, daar heb ik geen zin in, die komt toch voor jou)…hoe ik dit weet, omdat mijn halve huisraad gesigneerd is door hen natuurlijk maar het is dus niet waar… ik kan deze mythe ernstig ontkrachten Thomas, ik kwam niet alleen voor Paul door heel Nederland touren he…. ik kwam net zo goed voor jou!

boek, lezen, Acda

Onderweg met Roadie van Thomas Acda

Buiten zijn…

ik zit veel buiten als het kan, niet in de zon want daar kan mijn sproetenbleke huidje echt niet tegen maar lekker onder de parasol, alles bij de hand en nu zelfs de laptop maar meegenomen… ik woon zo mooi mensen, kijk uit over het water, de tuin bloeit, de vijver…ehm is een zooitje maar komt zo langzamerhand ook weer goed… broodje gezond erbij en die rust… ik vind het vakantie gewoon…

tuin, vijver, genieten

onze tuin met het prachtige uitzicht op de grote vijver.

en ja ik geniet ook van de kinderen die komen spelen, vissen, met een bootje op het water (ik heb mijn eigen sail danku 🙂 en het gegil wat daarbij hoort… iets minder vind ik het groepje dat er nu zit dat alleen maar kan gillen, schelden als een bootwerker (zal ook wel bij sail horen maar wow… wat een vocabulaire, daar kan ik  nog een puntje aan zuigen, ik leer veel bij, altijd goed he, bijleren), spugen naar elkaar is ook een spelletje begrijp ik en elkaar besodemieteren waarvan niemand nooit iets heeft gedaan, heel bijzonder….nee ik heb het niet gedaan… ik ook niet…en ik was het dus ook niet he mensen want ik kom mijn vijver niet over op het moment…. duuus…… conclusie, 1 van hen kan schijnbaar dingen in het water gooien zonder dat iemand het ziet en liegt zonder met zijn ogen te knipperen en wordt later politicus denk ik oja en 1 ervan heet Damian, want die naam hoor ik 835 keer per dag…Damian is nogal een klier want ik hoor het vooral vaak in deze context, doe nou niet Damian, Damian, hou nou eens ohooop, wat heb je nu weer gedaan Damian etc… Damian rules zijn kleine groepje als een boss 🙂 Hoewel een beetje een watje is het wel want zijn vriendinnetje duikt het water in en hij gilt als een speenvarken als hij het water in moet en incasseren is ook nog een aandachtspuntje, maar dat terzijde… hij moet dat natuurlijk compenseren, snap ik ook wel 🙂 Onthoudt die naam, ik denk zo maar dat we nog veel van Damian gaan horen in het leven.
Ik ben benieuwd of ze vandaag weer komen… mijn eigen real live soap….echt ik heb zo’n retespannend leven!!!

Vooralsnog geniet ik van het buiten zijn, de zon en het leven in het algemeen… en dat is fijn… want pijn hebben en binnen zitten vind ik op het moment tien keer erger om de 1 of andere vage reden…de grauwe sluier afgooien…hmmm misschien moet ik eens met vanish douchen, wie weet helpt het he… schiet me zo maar te binnen, ik ben een vat vol ideetjes, doe ermee wat u wil, ik ben zo flex maar daar ging het niet over Paool… oja… naar buiten, het eenzaam zijn voelt minder zwaar, (hee ik kan me goed vermaken hoor maar een heel klein wereldje is af en toe erg benauwend), het verdriet blijft, sterker nog… ik voel het gewoon in mijn hart… wat had ik graag hier samen met Daphne gezeten… keihard lachend om een hele foute harde grap, en gewoon genieten van bij elkaar zijn….  maar ik vind af en toe een traantje laten in de zon anders voelen, het is net alsof ik buiten meer lucht heb… en dus sleep ik alles mee, zet de radio aan met fijne liedjes en probeer ik het toch een beetje leuk te hebben…

en verdomd, het werkt! (zolang ik aan deze kant van de vijver in de tuin blijf that is, maar dat moge duidelijk zijn…

vijver in aanbouw, brug, tuin

het volkomenveiligplankje volgens liefste… right!

 

Gewoon even een update

mijn zeven maanden revalideren zitten er zo goed als op… fysiek heeft het me helaas niet gebracht waar ik op hoopt, er is totaal geen verbetering en de problemen lijken eigenlijk alleen maar meer te worden… daar kunnen zij niets aan doen hoor, echt niet… inmiddels is er een overbelaste bilspier bijgekomen en twee slijmbeursontstekingen in mijn beide heupen… ik heb door de pijn natuurlijk een erg verkeerde houding aangenomen en alleen maar meer problemen gekregen….maar het is echt heel erg frustrerend om zo lang zo hard te werken en er echt zo ontzettend veel energie en goede moed in te steken met niks geen vooruitgang….fysiek dan….gelukkig wel de manier waarop ik probeer om te gaan met mijn beperkingen, daar heb ik zoveel van geleerd… niet dat het nu altijd goed gaat maar ik kan het een stuk beter, plannen, vraag heus al wat meer hulp, hoewel dat nog wel een aandachtspuntje is *jahahahaaaaa ik weet ut…kuch*,  dag indelen, niet al te veel tegelijk doen, hulpmiddelen gebruiken, hoewel ik daar een enorm dubbel gevoel bij heb (trippelstoel moest ik weer inleveren, net toen ik eraan gewend was geraakt, en de douchestoel krijg ik ws ook niet via de WMO en moet ik dus zelf aanschaffen… , als je alleen al leest hoe ontmoedigend ze te werk gaan als je een aanvraag in wil dienen word ik al zo verdrietig dat ik afhaak) het maakt me boos… omdat ik toch een beetje het gevoel krijg dat ik zeur of eigenlijk niks heb… ik weet dat dat niet waar is hoor maar wat een negatief/zogenaamdpositief verhaal worstel ik door… u wilt iets aanvragen bij de WMO, gaan we eerst eens kijken wat u zelf kunt doen, want is het niet hartstikke fijn om het zelf op te lossen? Het staat er echt…. zo neerbuigend… ik ben er dan al klaar mee… steek het ding maar waar de zon niet schijnt, ofzo……..

maar verder, niets dan lof… ik ben heel blij dat ik deze stap heb genomen omdat het een grote verandering in mezelf heeft gebracht… ik gebruik een rollator en die drempel overstappen heeft me veel opgeleverd… weer lopend naar de winkel kunnen…het lijkt niets maar voor mij echt een overwinning…. ook dat vind ik nog moeilijk hoor, eigenlijk zou ik hem bijvoorbeeld ook in het theater willen gebruiken omdat we daar vaak ver moeten lopen/slenteren maar dat durf ik dan weer niet… je kan je maar druk maken over wat andere mensen van je denken he… of dat ik mezelf al van de trappen in het theater zie donderen omdat  ik even te ver doorloop ofzo… ja nu kunt u wel lachen maar in het leven dat ik leid zijn dat reële mogelijkheden he…het is eigenlijk gewoon heel erg meegenomen als het goed gaat…. fijn maar natuurlijk ook jammer voor iedereen die hoopt op een leuke voorstelling 🙂

dus ik heb de komende week maar twee afspraken in het ziekenhuis en het idee dat ik na maanden echt een poos vrij ben, het voelt als vakantie… ik ga woensdag met Esther cakepops of iets lekkers maken om ze te bedanken, daar heb ik zin in! Hoewel Rob bijna van de stoel viel van het lachen toen ik dat zei, tsssssk… alsof ik zo beroerd ben in de keuken… ik mag waarschijnlijk van esther best wel de oven aanzetten ofzo… of de boter aangeven…. dat kan ik namelijk best heel goed enzo…  of de spikkeltjes tellen die we misschien gaan gebruiken… gewoon iets echt heel belangrijks… dat snapt u ook wel….en dan heb ik as vrijdag een heerlijk baddag bij Patricia…ga ik samen met acda en de munnik in bad.. en vakbladen, en lekkers en cola light en chocola…..ha… ik maak wat mee mensen… retespannend dat leven van mij 🙂

Het boek “ik” komt in september uit en daar hebben we een bijeenkomst van met alle modellen… hartstikke spannend maar het lijkt me zo leuk om iedereen te zien… en zojuist hoorde ik het supernieuws dat we heerlijk een weekendje met de lotjes gaan highteaën en overnachten in het theater hotel in Almelo…ik zou in eerste instantie niet meegaan maar ga nu toch mee… omdat er gewoon verschrikkelijk lieve mensen zijn… echt, die borstkanker heeft me zoveel ellende gebracht maar in de puinhopen ontstaat  zomaar opeens ook iets moois…soms is het heel fijn om wel met een circus mee te kunnen als je veel circussen aan je voorbij moet laten gaan…ik ben zo zo blij…..hoe ontzettend leuk is dát!! Waar heb ik het aan verdiend denk ik dan he…. maar ik kijk er so naar uit…als je blij ei opzoekt in het woordenboek staat daar een foto van mij… waarschijnlijk met vegen mascara en eyeliner op de wangen… dat dan weer wel.

kortom, ik ben zo blij met alle lieve mensen om me heen!!!

Inferno

dus ik had besloten om Inferno van Dan Brown alleen buiten te lezen…. genieten van het weer… dat had meerdere redenen, gewoon omdat ik mezelf dan in de hand hou dat ik niet in een halve dag door het boek heen vlieg maar ook omdat ik weet hoe teleurgesteld ik ben als ik het uit heb….

en toen hadden we maar heul weinig lekker buiten zit dagen…

en het boek lonkte…

maar ik trapte er niet in!

Nope!

Vandaag was het feest afgelopen….

uit… helemaal uit…

En nu?

Elektrisch

schoonpapa heeft een nieuwe fiets, een elektrische…probeer maar eens zei hij… wat op zich al heel dapper is… en dus fietste ik een rondje…een groot rondje want ik verdwaalde gigantisch in het darp….wat op zich al een gave is als je er al meer dan twintig jaar komt maar geen enkel probleem he… ik kan dat! maar die fiets… wow, wat is dát fijn!!

wat is dát fijn!! Tegenwind? Ha!… ik viel niet eens halfdood van de fiets toen ik weer terug was… sterker nog, ik merkte er niks van… big smile hier… het zou werkelijk een uitkomst voor me zijn… ooit ga ik een schip met geld winnen… want ik vind heus dat je dat verdiend als je wat narigheid betreft ook altijd in de prijzen valt… en dan is dat het eerste wat ik koop 🙂

liefste had tegen pa gezegd dat het wel lang duurde en dat ik ergens van de fiets was gevallen óf ik was verdwaald… logisch… hij kent me he 🙂

ik zit steeds met een big smile als ik er aan terugdenk… het zou zoveel zelfstandigheid terug geven aan me…