ik lees een bericht op de NOS … eerst denk ik alleen maar, hoe dom kun je zijn. Dan lees ik het nog een keer… en ik voel dat ik me er over opwind… WTF denken ze nou eigenlijk…. ik denk er de hele dag aan… en ik ben eigenlijk niet zo heel veel met die schildklier van me bezig, niet omdat het zo goed gaat, verre van zelfs…het is alweer twee jaar een grote rommel sinds de thyrax niet meer leverbaar was en ik om moest schakelen. Ik ben sinds die tijd niet meer stabiel geweest… het schiet me zo in het verkeerde keelgat, gezonde sporters die dit gebruiken om dat het hen sneller af laat vallen of herstellen of wat ze dan ook maar bedenken… het is niet alleen het feit dat ik het oerstom vind wat ze doen maar ook het gemak waarmee net gedaan wordt of je een pilletje inneemt en dan lekker af gaat vallen en opgepept wordt… ik heb een hele poos verschrikkelijk gehyperd en het is allesbehalve een pretje… je bent 1 grote rusteloze brok trillend zich naar voelend mens als je schildklier te snel werkt… want dat is wat ze doen…hun schildklier te snel laten werken zodat ze schijnbaar afvallen… wel als het dat alleen was wist ik het ook wel…

maar zo werkt het niet…

ik denk terug aan toen ik ziek werd…

ik heb er nog nooit over geschreven volgens mij maar ik was 17, zat vol plannen… mijn hals werd steeds dikker, mijn ogen puilden bijna uit mijn hoofd, die konden ‘s nachts zelfs niet meer dicht, dat is tot op heden zo gebleven… maar toen was het echt een ramp, ik moest er een paar keer per nacht oogcreme indoen om ze niet uit te laten drogen… ik ging dus naar de dokter die me de jas uit liet doen, me aankeek en zei, okay, ik zie het al… hopla naar het ziekenhuis jij… daar aangekomen moest ik aan een hele zooi medicatie maar als eerste mijn hart tot rust laten komen, die bonkte mijn lijf uit… ik heb een jaar met medicatie gesukkeld en het werd maar niet beter en dus werd er besloten dat ze me gingen opereren… ik weet niet meer waarom er geen “slok” aan te pas kwam maar het had een reden… bijna mijn hele schildklier werd weggehaald en op de 1 of andere manier zijn daar ook mijn bijschildklieren verdwenen… zij zorgen voor de calciumhuishouding in je lijf…. daar kreeg ik een zooi pillen voor en die moest ik innemen, ik had geen idee hoe en wat er met me gebeurd was. ik werd er doodziek van en had van overgeven inmiddels een leuke hobby gemaakt… niet tof… men besloot dat ik er mee moest stoppen maar op de 1 of andere manier was de communicatie niet helemaal duidelijk tussen de artsen en kreeg ik ook niets anders… ik had nogmaals geen idee dat ik geen bijschildklieren meer had maar werd daarna alleen maar zieker en zieker… ik kreeg tintelingen, enorme krampen in mijn spieren, ik kon niet goed meer zien, viel vaak bijna flauw en dat werd alleen maar erger… moest soms tien keer gaan staan als ik moest plassen omdat ik zo ontzettend verkrampte, ik had echt heel veel botpijn… onvoorstelbaar dat ik daar mee doorliep… gewoon naar school ging, gewoon deed wat ik wilde doen…… tot op een verschrikkelijke dag ik opeens in een tetanie schoot, gelukkig was ik thuis want ik wist niet wat me overkwam, mijn mond zakte scheef, ik kon niet meer praten en mijn hele lichaam schoot in een spasme en kramp… ik hoef denk ik niet uit te leggen hoeveel pijn dat doet… ontzettend paniek, mijn vader die mijn benen probeerde te strekken, mijn broer mijn arm, mijn moeder aan de telefoon met de dokter de andere arm… dokter kwam, opperde eerst nog hyperventilatie maar liet dat al snel varen en stuurde me naar het ziekenhuis maar ik ging niet met de ambulance besloot ik…mijn oom bracht me weg met de lesauto…ik zal het nooit vergeten, mijn moeder achter me mijn armen strekken en me minder pijn te geven, mijn schoppende benen in die lesauto met extra pedalen… yup als je maar eigenwijs bent… we hebben daar later verschrikkelijk hard om gelachen maar toen was het verre van grappig…..daar aangekomen werd ik meteen in een bed gesmeten nadat ik eerst nog zelf de trap op was gelopen hangend aan mijn oom en mijn mam…. en begon het fijne werk om een ader te vinden in dat gespannen lijf…uiteindelijk lukte het en daarna heb ik weken in het ziekenhuis gelegen om weer een beetje calcium in mijn lijf te brengen… er zat niets meer… al mijn spieren gaven het op… en ja…je hart is ook een spier he… wat een hel was dat…maar dankzij de goede zorgen van weken in het ziekenhuis, (en al die calcium die ik moest eten, ik kreeg oa iedere dag een pak yoghurt op de kamer en die moest op, klinkt niet heel vies maar probeer het maar eens…. echt ik kon die yoghurt wel uit het raam gooien en in antwoord op de vraag,  nee dat deed ik niet… weet ik bijna zeker 🙂 ) .. veel medicatie en daarna nog maanden eerst iedere dag naar het ziekenhuis prikken, daarna nog 3 keer in de week… jarenlang geklungel…. ik was niet in te stellen… en daarnaast ook mijn schildklier niet bleek… die werkte inmiddels ook te traag en ook daar lukte het niet een balans in te vinden… en ja, ook daar heb je weer heel veel ellende van…..en dat is tot de dag van vandaag een zoektocht… mijn nierziekte is ws een gevolg van dit hele gebeuren… laten we hopen dat die nog een tijdje doorkunnen, ze zijn gelukkig redelijk stabiel het laatste jaar want daar wil ik echt  niet aan denken….

17 was ik….

en opeens chronisch ziek…

en hoe…

ik heb die medicatie nodig om te kunnen leven…. zonder ga ik dood…simpel…

en dan zijn daar gewoon een stel ‘topsporters’ die spelen met hun leven door gewoon dit soort troep te slikken… waar ben je dan mee bezig? alsof het snoepjes zijn… alsof je die als arts gewoon maar voorschrijft aan gezonde mensen…hoe zit dat dan?…ik zou ze M&M’s geven als ik ze in mijn spreekkamer kreeg….  ik begrijp er geen reet van. Mijn leven hangt af van die pillen… ze zorgen ervoor dat een stofje wordt omgezet in mijn lijf die het zelf niet meer aanmaakt… en in het geval ook die van mijn bijschildklieren… ik slik het hormoon zodat de melkproducten etc die ik eet omgezet worden in mijn lijf zodat ze gebruikt kunnen worden en niet zoals toen ongebruikt mijn lichaam weer uitgingen…en zij gebruiken het omdat het niet op de dopinglijst staat dus dan kun je maar wat aanklooien… ik hoop dat ze dit lijstje ook eens goed nalezen….en wat me helemaal irriteert is dat ik niet aan mijn geliefde thyrax kan komen omdat het schaars is en zij slikken het omdat ze denken dat ze daar beter mee presteren…. nou dank je de koekoek… ik presteer ook een stuk beter met die medicatie… en nee, ik kan geen wereldrecord schaatsen… ik kan op slechte dagen nauwelijks van de bank komen…

dus dat!

 

Op deze foto zie je het litteken als je er op let… gelukkig valt mijn niet bestaande borst net wat meer op  *gniffel*

 

beetje boven water

ik vind het nogal lastig om te bloggen want eigenlijk wil ik leuke dingen opschrijven… en dat ga ik ook doen hoor… maar ik maak ff niet zoveel mee op het moment. Mijn wereldje is vrij klein, ben heel veel alleen thuis, en probeer daar het beste van te maken. Zonder allerlei details van anderen het web op te smijten, mijn vrienden hebben het zwaar en ik wil er voor hen zijn, ik heb sinds de alp echt zoveel slecht kaknieuws gehad van dierbare mensen om me heen, het is niet te bevatten soms… vooral de kanker slaat keihard toe op het moment…. ik heb veel verdriet maar ook verdriet om mijn vrienden die door allerlei shit heen moeten…. en ik wil ze zo graag gelukkig maken… ik wil van alles voor hen doen en hopelijk doe ik ook wat kan en waar ze behoefte aan hebben… en denk alsjeblieft niet dat ik al te veel op mijn bordje heb… niet doen, daar wordt echt niemand gelukkiger van, ik doe heel graag wat voor jullie allemaal…wat dan ook…ik zou eten koken aan iemand anders overlaten maar voor de rest roept u maar… met liefde!

lichamelijk is het hier ronduit shit te noemen, constant is er iets waar ik weer door terug wordt gefloten… heck ik raad niemand aan om naar me te fluiten want ik sla terug vanaf nu. Ha! Maar ik voel me ondertussen een grote zeur en mekkerkont, en onleuk vooral… en ik ben er klaar mee… jullie vast ook, snap ik helemaal….oh shit, weg….daar is ze… ik zie het wel hoor, dat jullie stiekem een kruis maken met je vingers als ik in de buurt ben… gniffel… en terecht! en terecht! ik loop nog net niet als een spin met ronddraaiend hoofd achterwaarts van de trap af maar meneer King zou er een leuke film van kunnen maken denk ik… hmmm come to think of it, dat nodigt nu niet echt uit om iets aan me te vragen… ik ben vooral onleuk voor mezelf ook he… en voor anderen iets doen maakt me blij. Punt

en dan is er nog mijn tegenprestatie actie…engeltjes haken… het komt er echt aan hoor mensen die allemaal hebben bijgedragen aan mijn laptop. Ik ben jullie echt heus zeker niet vergeten maar ik moest ff een alp bedwingen voor ik me er toe kon zetten… en daarna begon mijn lijf aan zijn eigen alp… maar vandaag zit ik buiten en begin ik met het maken van alle tegenprestatie engeltjes, ik heb ook nog wat andere bestellingen en die komen er ook aan. Het lijf wilde even niet meewerken met haken… sterker nog, ik lig op apegapen… beetje lezen, beetje puzzelen, koelkast open en dicht doen om iets lekkers te pakken…. *gil*…. dat was het wel zo’n beetje.. dus mochten jullie denken dat ik het vergeten ben…nee nee echt niet, juist niet, het jengelt maar in mijn hoofd dat ik dat echt moet doen…ik heb zo’n superego met een eigen ego….die vind nogal veel van zichzelf…. kun je maar last van hebben LOL…. Freud zou een fieldtrip met me hebben gehad….. maar echt, als het had gekund had ik het ook al gedaan!! Ik ben jullie zo ontzettend dankbaar, krijg nog tranen in mijn ogen vaak… echt onbaatzuchtig en gewoon keilief, dat is het! Maar ze komen jullie kant op hoor…met een dikke zoen… dat ook!

zo en nu ga ik haken en van het zonnetje genieten en vooral dankbaar zijn met iedereen in mijn leven…. ik zit hier vaak te denken waar ik het toch aan te danken heb, al die leukerds om me heen… als mensen zeggen dat de wereld kak is en dat Nederland stom is en iedereen onaardig en weet ik veel roep ik altijd, dat zou ik niet weten… ik heb namelijk de leukste mensen van de wereld om me heen verzameld en daar ligt mijn focus… veel leuker… dankjewel voor jullie vriendschap… tofferds!

fietsen kreng…

het zit hier de hele week al niet echt lekker…. ik voel me alleen… ben ook veel alleen maar vooral op de fiets heb ik er last van… en ik heb er de balen van… vandaag besloot ik naar mijn moeder te fietsen maar dan wel met een flinke omweg… het waaide enorm, echt niet normaal, ik waaide op sommige stukken bijna uit mijn fietsbroek en ik had mijn onderbroek niet bij me dus dat zou echt niet tof zijn geweest….. maar ik trapte door… het moest gewoon… ik huilde, ik mopperde, ik was boos boos boos, op de wereld, op mezelf dat ik niet moest mekkeren, op het feit dat mijn lieve vriendinnen dood gaan, of heel veel verdriet hebben op dit moment, en ik er geen zak aan kan veranderen…op de wind, op de stomme omgeving die ik al honderd keer gezien had, op mijn zere lijf… op het alleen zijn… op alles… ik fietste en ik trapte en ik ging maar door… op een gegeven moment maakte ik dit filmpje… het waait echt keihard dus je hoort me bijna niet maar ik denk dat het wel duidelijk maakt hoe ik me voelde… ik voelde me net moppersmurf… ik haat alles, hartgrondig.

maar ik zette door, hoorde af en toe weer vogels fluiten, zag de prachtige omgeving want jemig, zelfs al heb je dit honderd keer gezien, het is hier zo achterlijk ontzettend mooi… koeien in de wei… het feit dat ik dat weer zag zegt al heel veel… het overviel me opeens… alles…ik heb er een poosje over nagedacht of ik deze wel zou plaatsen omdat ik me nogal kwetsbaar voel hier maar alla, het hoorde er wel bij… dit was waar het om draaide voor mijn gevoel… dus billen knijpen maar even en doorscrollen als je me een miepert vindt…ook goed hoor 🙂

 

en het feit dat ik daarna in Duitsland al een klein stukkie op een 80 km weg reed doet daar niets, ik herhaal NICHTS aan af he… kuch…. echt het ligt niet aan mij, rete onduidelijk die borden daar soms…maar ik was heus de weg kwijt…letterlijk en figuurlijk… gelukkig draaide ik me om en vond ik het gemiste bordje…. en de rust, die kwam een beetje terug… ik werd door een lieve mevrouw aangesproken, die had een leuk winkeltje bij een boerderij met allerlei producten uit de omgeving, en zo dronk ik samen met haar een glas heerlijke pure zelfgemaakte appelperensap uit de buurt en at ik een plaatje zelfgebakken cake… soms overkomen dingen je…

ik maak nooit filmpjes onderweg en nu zomaar drie… naja, er wordt nog een vlogger geboren hier…dwz, als er niemand in de buurt is…. want anders schaam ik me tegen de klippen op…dat had ik eerder met foto’s maken dus wie weet wat er allemaal nog volgt… voor je het weet vliegen de genante tapes je om de oren…u bent gewaarschuwd… en nee geen rare gekkies onderweg dit keer, beter ook, ik had er geen geduld voor gehad… de juf Ank in mij had dit wel even aangepakt denk ik maar zo….hopla inpakken die handel en ga iets nuttigs doen met je leven vriend, voor je het weet heb je een blaasontsteking! … dus zelfs met een bloot hemdje Jan Jansen, het kon gewoon dit keer…. hoewel er wel een aantal oudere stellen langskwamen waarbij de man dom zat te grijnzen en de mevroien allemaal heel boos terugkeken en niets zeiden op mijn vriendelijke hallo…  ha, stel je voor dat ik twee tieten had gehad…*gniffel*

Pitsstop bij mijn mam gemaakt, en daarna nog via het Slangenburgse bos terug naar huis… daar rende een heel klein hertje een heel stuk met me mee….. wow… als het universum me iets duidelijk wilde maken heeft het in ieder geval zijn best gedaan vandaag…. en de relive mag natuurlijk ook niet ontbreken… een klein gevecht met mezelf in een aantal kilometers samengevat

Relive ‘De ikwordgillendgekrit!’

 

Paola

30 juni 2018

soms dan weet je al snel, dit gaat hem niet worden… ik kwam vanmorgen beneden en toen had onze Terror Klaartje een oplaadkabel aan flarden gebeten… fijn om te weten dat deze nog in het stopcontact zat… gisteren had ze de halve doos Kleenex uit elkaar gefrut… het moet niet gekker worden en ik hoop niet dat ik binnenkort een keer beneden kom en een gefrituurd schatteke zie liggen…. hou op met me ofzo!

maar goed, ik dacht, ff snel boodschappen doen en dan ga ik buiten zitten… het wil hier niet, verdrietig en moe en pijn…ik vind alles stom en vooral mezelf… ik probeer het allemaal te negeren, tegen de klippen op zelfs, trek vrolijke jurkjes, rokjes en weet ik veel aan maar ondertussen zie ik alleen maar een wit bekkie en ogen die op half zeven staan… ik ben er een kei in, dat wel maar daar heeft niemand wat aan he… morgen maar eens fietsen denk ik… dat helpt altijd… ook als ik onleuk ben, misschien vind ik mijn leuk weer ergens onderweg…

ik ging snel boodschappen doen… dan hadden we dat maar gehad… naast het feit dat ik daar een zak soepgroente aan flarden trok op de band  was er verder niet heel veel aan de hand…

tot ik thuis kwam…

en ik niet naar binnen kon…

wot?

sleutel in het slot, nope..dat ging hem niet worden… sleutel bij de buren opgehaald.. zelfde verhaal…okay, telefoon binnen want maar even weg, alle ramen op slot boven, knip op de deur aan de tuinkant… lekker dan….en nu? Naar de buurtjes om te bellen… mijn moeder om het nummer van Rob te vragen die ik by the way meteen de schuld gaf (jij zal de sleutel wel aan de binnenkant hebben laten zitten) en toen van alles geprobeerd…..met een ladder het raam open, ( nope toch op de klem)  met een kleerhanger annex schoenlepel de klink naar beneden (nope toch op slot)…. zoals andere buuf al zei, wij kunnen met ons drietjes zo op pad 🙂 Ondertussen ging er een lichtje branden, neh, dat zal het niet zijn toch…. je gaat gewoon ff boodschappen doen, komt terug en de sloten zijn vervangen… serieus, mijn lief doet dat tonnie ofzo?…. of toch?

tsja, na lang proberen toch maar besloten de slotenmaker te bellen, (die zei gelukkig niet, goh alweer, ik kom daar net vandaan om de sloten te vervangen)… gniffel…. want een raampje intikken leek ons ook geen optie, hoewel ik het al wel serieus had overwogen…. de boodschappen lagen inmiddels bij de buren in de koelkast min een halve zak soepgroente want die lag op straat omdat ook het zakje dat er om heen zat scheurde… serieus… WTF mensen? wat is er met mijn karma? ….gelukkig kwam de andere buurman thuis die nog een helder idee had, heb je al olie in het slot gespoten… huh? nee? joh? is dat een optie? en even later kwam hij terug… dat hij de katten hallo had gezegd… ja dat had ik ook al 300 keer gedaan, door de brievenbus, door het raam, bij de deur etc…maar ff opendoen was er niet bij… volgens mij zaten ze stiekem te highfiven, maar nee hij was binnen geweest…joh? Hoe dan? iets met slijpsel in het slot en rommel en gedoe… oh? okay… superdepuper…. hoeraaaaaa… dus na heel veel gedoe was ik eindelijk binnen… Halleluja! Het gaat niet echt soepel… dus het is een aandachtspuntje maar voor nu ben ik ff gered…en ook heel heel fijn dat de buurtjes mij niet buiten lieten staan met 4 hamburgers, een inmiddels halflege zak soepgroente, en 3 zakken chips 🙂

dat ook!

Ga ik weer even mijn leuk zoeken…die moet ergens zijn…

Onrust…

Er zit onrust in me… mijn lijf is op… logisch ook, daar wil ik verder niet moeilijk over doen, dat was ingecalculeerd…je kan niet zo ver over je grenzen gaan zonder daar de consequenties voor te krijgen… en hoewel ik het begrijp irriteert het me mateloos… ..sinds ik terug ben heb ik bijna alleen maar verdrietige berichten gehoord…  ik kan het niet bevatten, niet begrijpen ook….ik wil keiharde muziek op mijn hoofd, heel hard meezingen in de auto…. en fietsen in de zon… niets meer horen over ziekte, over de dood van prachtige jonge vrouwen… intens leven… het leven vieren… want het kan zomaar voorbij zijn… mijn haar paars verven…. maar mijn lijf wil niet… ik heb het gevoel dat ik barst… dat kan ook komen van het feit dat ik teveel chocola zit te eten maar dat terzijde…ik eet teveel, ik drink niet maar allemachtig wat heb ik zin in een straffe borrel…ik lees een boek maar sla niets op, ik kijk naar een film maar heb geen idee waar het over gaat…. ik lees een tijdschrift maar sla gewoon blaadjes om…  ik wil een nieuw jasje voor mijn blog maar dat wat ik mooi vind is te duur…maar er moet iets van verandering komen… alsof dat helpt… iets nieuws, alles anders zetten in de kamer…. ik wil dansen… keihard gillen… leven… intens leven… heel hard lachen… ik doe het ook maar het gaat zo over in huilen… ook heel hard huilen… er zit geen filter op…ik wil naar de zee, met mijn blote voeten in het water… de golven voelen en de wind in mijn haren… het warme zand tussen mijn tenen… het leven in me opnemen… met diepe teugen…

maar mijn lijf wil rust… moet rust zelfs…. ik heb het gevoel dat ik barst… ik huil van frustratie… zelfs als ik gewoon iets wil vertellen breek ik… het lontje is kort… ik verlies even de grip op mijn leven… waarom zijn sommige dingen niet te bevatten?

ik probeer het om te zetten in dingen regelen, proberen te slapen als ik mijn ogen echt niet meer open kan houden… . wen er maar aan Paool want de komende tijd wordt het bijkomen, afzien en je hoofd weer tot rust krijgen… en mijn hart laten helen… vooral dat laatste… het krakt net even iets te vaak.. Acda en de Munnik zagen het zo gek nog niet…

een houten hart…

 

Paola

1 juni 2018

Vandaag is het drie jaar geleden dat ik als getuige een handtekening zette omdat mijn lieve lieve vriendin Daphne ging trouwen… ik wilde haar vooral veel geluk, heel veel liefde en een heel lang gelukkig leven toewensen met haar lief

de eerste twee heb ik haar volop kunnen geven die dag, en de dagen die nog kwamen, zoveel liefde, zoveel warmte, zoveel intense gevoelens…

een lang leven helaas niet… we wisten dat het niet heel lang meer ging duren…

het werden nog twee weken…

Ik mis je zo ontzettend in mijn leven… ik ben zo dankbaar voor de herinneringen en al het geluk dat het gebracht heeft maar jemig Daph… soms vliegt het me zo aan dat je er niet meer bent, vooral in deze periode….

Toos Energieloos

bam!

hmmmmmm

nog maar een keer

bam!

He jakkes…. daar is ie weer

die akelige onzichtbare muur…..

ik weet dat die er opeens staat…..

in een soort parallel universum

en ik weet ook dat dat nu eenmaal bij mijn leven hoort

met een rotklap uit mijn zorgvuldig opgebouwde tweede leven kletteren…

past ook wel weer bij mij….lekker onbenullig

maar men, het valt zoooooooo tegen elke keer

dat wordt klauteren… en hopen dat het niet al te lang gaat duren…

ik had gepland om vandaag te fietsen maar het werd dus verplicht liggen… en daar word ik niet persé een leuker mens van merkte ik vandaag… tranen hoog en een zwarte wolk boven mijn hoofd…geen energie hebben snap ik wel… dat heb ik bijna nooit maar allesoverheersend moe zijn vind ik lastig om mee te dealen….. hoe meer vrijheid ik proef, hoe slechter ik een knal tegen de muur aankan…  zeurneus ben ik

gelukkig was het heerlijk weer en kon ik buiten zitten….en had ik gewoon een zonnebril op als ik mezelf zielig vond…. soms mag dat van mezelf…. en fijn dat vriendinnetje even aan kwam waaien! En nog fijner dat ze zich niet af liet schrikken…. want ik ben echt onleuk op het moment… ernstig geval van aanstelleritis maar ik ben gewoon meteen bang dat er weer een tweemaandelijkse instorting aan kan komen, daar raak ik van in paniek… want dat komt nu echt ff niet uit…duimen maar! En er het beste van maken… vandaag ff niet… vandaag was ik Calimero, morgen ben ik weer Batgirl!

en dat we samen de prachtige cirkel om de zon zagen…het is vast iets dat vaker voorkomt maar ik had het nog nooit gezien… het heet een halo las ik later… en ook de volgende volkswijsheid

“Een kring om de zon, daar huilen vrouw en kinderen om;

En zo viel alles weer op zijn plaats vandaag

🙂

Halo (foto Esther)

 

 

ik vind alles stom

ik ben stil… te stil hoor ik van mensen om me heen… meestal betekent dat dat het niet zo lekker gaat… klopt… zo is het.. soms lucht huilen op, soms niet… ik ben zo ontzettend gefrustreerd dat het zo slecht met me gaat. Ik geef er niet aan toe, gewoon lekker fietsen als het lukt, gewoon doorgaan…maar het wil gewoon niet. Mijn schildklierwaardes blijven zo ontzettend beroerd steeds… sinds ik de thyrax niet meer kan krijgen ben ik niet meer goed ingesteld geweest op andere pillen… omdat een fabriek gewoon geen voorraad heeft moet ik dit hele gezeik op de koop toe nemen…het maakt me zo boos. Het duurt te lang voor ik weer vooruitgang zie…. en beter nog….voel…ik wil het voelen! Natuurlijk helpen alle andere vermoeidheids perikelen niet echt mee, ik vind mijn hele lijf stom stom en nog eens stom….en in mijn geval is 1 en 1 en 1 is 3.476 ofzo…reken het maar na.

en echt, ik ben normaal ondanks moegedoe echt gelukkig en blij maar het lukt niet nu… ik ben alleen maar boos en verdrietig dat het niet gaat zoals ik wil… dat er van onderuit de put iemand aan mijn benen hangt…een stom iemand…. geen indiana jones ofzo…die me omhoog duwt…. en ik wil niet alleen uit die stomme lelijke put maar ik wil ook nog eens die prachtige fantastisch mooie berg op….. ik raak daar een beetje van in paniek… omdat ik weet dat het zoveel makkelijker gaat als ik me iets beter voel…als er niemand aan mijn benen hangt…dus ik trappel en ik schop…en ik vecht en ik huil…. godallemachtig wat een jankert ben ik op het moment… ik zou mezelf echt een tijdje links laten liggen als het kon…of Penny vragen of ze warm Kitty, soft kitty komt zingen…dat kan ook…

dus snappen jullie nu waarom ik niet schrijf, ik vind mezelf al zo onleuk…als iemand boe tegen me zegt huil ik….

oh mijn God, ik zie het opeens….

ik ben fucking Calimero geworden!!!

dat passief agressieve zeikkuikentje……wil iemand mij een welgemeende schop onder mijn kont geven misschien? Niet al te hard he, anders knapt mijn eierdop… heb ik daar weer wat over te zeiken…

🙂

Durf te vragen

alsof deze week nog niet kak genoeg was is mijn laptop bezig met zijn laatste loodjes… geen schuld want ontzettend intensief gebruikt maar wel echt een schrikbeeld voor mij…het is jarenlang mijn uitlaatklep geweest (letterlijk de buitenwereld binnen halen), door de contacten maar ook het bloggen natuurlijk….oh het bloggen…. ik word gek als ik dat niet meer kan… en natuurlijk ben  ik vaak uren bezig met mijn grote hobby digitaal scrappen… dat vraagt veel werkvermogen dus een keertje is het klaar, snap ik… maar ook nu lig ik nog veel op de bank en in bed en de tranen springen in mijn ogen als ik dat niet meer kan zo…

dus in het kader van niet geschoten is altijd mis…is er iemand die een laptop heeft die hij/zij niet gebruikt of weet waar ik voor een zacht prijsje een goede op de kop kan tikken? Of mag lenen…. marktplaats durf ik niet met dit soort dingen… zul je net zien dat ik een stoeptegel opgestuurd krijg en meneer de stratenmakert kan daar zelf wel aankomen he…. we hebben zonder daar dramatisch over te doen nogal veel zorgkosten en grote uitgaven gehad de laatste tijd en we willen heel graag mee naar de alp,  dus een nieuwe zit er voorlopig echt niet in…. ik heb zin om keihard te vloeken en ergens tegenaan te trappen maar we weten allemaal hoe dat afloopt he, door het eerste word ik door de bliksem getroffen en het tweede levert me vast een gebroken teen op… dus dat 🙂  Winston is ook weer keihard voorbij gereden met zijn truck… ik denk zelfs dat hij wel mijn postcode had maar dacht ja daahaag op dat woonerf kom ik nooit met mijn grote vrachtwagen, trek maar een nieuw nummer…. zo gaat het al jaren…

en er zijn enorm veel dingen die heus veel erger zijn he… dat weetikwel…heb ik meer tijd om te haken… en de kamer rond te kijken… en te leren koken…en ik ben hartstikke gezond (harhar)  maar ik ga jullie zo missen… en jullie mij natuurlijk… maar da’s logisch

🙂

#dtv #whenitrainsitpours #kak

Gedichtendag

ik probeer altijd een gedichtje te plaatsen op Facebook of op mijn blog op deze dag…. soms iets liefs of een blij versje of iets moois…. dit jaar vind ik het lastig…. ik voel me eenzaam en heb werkelijk de beroerdste week sinds tijden, morgen geef ik mezelf een ontzettende schop onder mijn gat om er weer tegenaan te gaan… het is klaar nu met huilen en depri zijn… dat is zo 2015…. dat stomme huilen……als iemand boe zegt jank ik al….. het doet niks voor mijn teint en al dat snot… zo niet sexy…. bijna net zo erg als pantykniekousjes…. dát gevoel… zo’n afgeknepen kousje die vaak net onder een rok uitpiept… ook wel sexremmers genaamd , maar goed, ik dwaal af… voor ik het weet heb ik het over welke sexremmers er nog meer zijn…. dat zou best gek zijn

mijn hoofd zit vol, ik maal maar door, vind geen rust, ik zei van de week al tegen Tallie en Michael, ik wil helemaal niks meer, gewoon niet…. ik heb zin om de auto te pakken en te vluchten naar een warm land en daar op fietske te stappen met mijn hoofd in de zon…. dat grijze weer…ik heb er nooit last van gehad maar dit jaar… ik haat het! Hopelijk krijgt mijn lijf weer een beetje rust na al het gedoe en kan ik me bezig houden met de leuke dingen des levens… zodat mijn vrienden weer gewoon met me kunnen praten zonder dat ik in tranen ben… van de week zei iemand tegen me dat ze altijd zo’n bewondering voor me had, dat ik altijd weer een lichtpuntje zag en uitging van de mogelijkheden…. believe me, soms is ze wieberen, dat blije ei… soms komt mijn inner bitch even bovendrijven…gelukkig is zij het… zolang die inner goddes maar 50 tinten wegblijft vind ik alles best mensen…..inner bitch it is…. maar daar ben ik serieus na een dag of wat wel klaar mee,

maar goed, inner bitch kan weer op vakantie wat mij betreft…naar Siberië ofzo…. dan kan ik weer gewoon mezelf zijn…. zo’n irritant blij mens die overal iets moois in ziet…. daar voel ik me toch een stuk beter bij…. ik ben niet zo van dat boze gedoe, veel te vermoeiend om de dag zo door te komen….  gelukkig was de kapster er vanmiddag, kleurtje er weer in… het begin is er!

 

enne….gisteren was ik in het ziekenhuis en daar zag ik dit hangen… soms moeten dingen zo zijn, hopla Paool… get over it!….voor Arjan mij Calimero gaat noemen 🙂

 

 

het dondert en het bliksemt….

ik voel het borrelen…. en ik stop het weer weg…

ik probeer angstvallig de leuke dingen te benoemen, te genieten… omdat dat voor mij het fijnste werkt…. ik koop lichtjes voor in de takken voor het raam, ik kijk kerstfilms op netflix, ik haal zalige harde broodjes bij de bakker en ik kijk naar de vogeltjes buiten… draai kerstmuziek, geniet van mijn prachtige nieuwe kleren en lees hier en daar wat vakbladen… ik haak wat, ik rommel wat in huis…. ik knuffel met de katten en ik schrijf een gedicht voor een jurkenzussie waar ik het lootje van heb getrokken… ik kruip onder een dekbedje, ik app met vrienden, lach geregeld hardop, ik verheug me om met mama naar de notenkrakerballet te gaan binnenkort….ik popel om de kerstboom op te zetten en dat wordt een uitdaging met die twee terrorcats…..ik doe dansjes in de kamer bij een mooi liedje, drink warme chocomel en heck, ik heb zelfs een enorme pan met verse tomaten/groentesoep gemaakt met balletjes, zo rol ik tegenwoordig namelijk gewoon…. en ik geniet ervan, echt….

maar het valt niet mee op het moment…. want het gaat best wel kak eigenlijk… ik voel me tekort schieten naar iedereen, merk dat alles me ontzettend zwaar valt en de pijn behoorlijk aanwezig is.. pijn in mijn gewrichten maar sinds een week ook in mijn nieren en blaas… het zal allemaal wel…. been there done that and certainly didn’t buy the tshirt…. maar het is mistig buiten en mistig in mijn hoofd…. want ergens is daar dat stemmetje steeds….wat als dit niet over gaat, het duurt nu al een flink aantal weken, de onvoorstelbare vermoeidheid die me laat liggen als ik maar iets gedaan heb…. ik heb totaal geen energie, nergens voor… verlammend is het… ik doe het allemaal wel want het moet van mezelf,  niet miepen, gewoon doorgaan… en ik heb ook heel veel om dankbaar voor te zijn… en dat ben ik ook…van harte en met volle teugen….want over het algemeen ben ik maar een bofbips…

maar de angst dat ik een terugval heb is zo enorm groot dat het me overvalt, ik wil echt niet meer terug naar het bank/bedleven die ik nog maar net een beetje achter me heb gelaten… rusten tussendoor, okay, snap ik….en doe ik ook….maar wakker liggen van de pijn en te moe zijn om te plassen is iets wat ik graag als vage herinnering had gehouden… mijn schildklierwaardes zijn ook drama dus hopelijk komt daar een gedeelte van de vermoeidheid vandaan, nieren blijven beroerd maar stabiel en de bijwerkingen van de borstkankertherapie zijn driewerf kak…. dus in mijn hoofd weet ik dat het allemaal daar van kan komen, en dat er ook weer betere tijden komen maar de angst laat zich daar niet door leiden…

dus probeer ik wanhopig om de regie te houden, door te gaan met alles wat ik zo graag doe en hoop ik dat het snel op zijn retour gaat….1 ding is zeker, aan mij zal het niet liggen! Ha!

Een mooie dag…

ik heb nauwelijks geslapen… hoe kan ik ook slapen… ik voel me vreemd rustig, maar ook heel raar… ik zie de zon opkomen en ik hoop tegen beter weten in dat jij een goede nacht hebt gehad… eten hoef ik niet… eten… ik heb het gevoel dat ik nooit meer kan eten zoveel knopen zitten er in mijn maag…. lief en ik zeggen weinig tegen elkaar…ieder verzonken in onze eigen gedachten… of de leegte, ik weet het eigenlijk  niet, ik voel me vooral niets maar ook alles…onwerkelijk… onvermijdelijk…

we gaan naar jouw huis……. ik zie je de steile trap oplopen…zelf natuurlijk…niet moeilijk doen…. en je gaat als een prinses op je bank liggen… je hoofd ligt in de zon… echt, ik zweer dat je licht geeft… zo sereen, zo rustig…. mijn onrust groeit met de minuut… ik ga naast je zitten, je pakt me vast en je fluistert, “lieve Paool, kijk nou, al die lieve mensen om me heen, iedereen is er, ik voel me net jarig…ik ben zo gelukkig” ik pak je hand, en zeg dat ik heel blij voor je ben maar of ze het heel erg vindt dat ik het iets anders voel… we schieten in de lach…  alles is gezegd, alles is uitgesproken…. zo intens het leven voelen… ik wist niet dat het kon…

maar dit is geen verjaardag….. maar het gaat nu niet om mij…. .gewoon niet…. loslaten….. meer loslaten dan dit bestaat niet volgens mij…..mijn gevoel schakel ik uit anders ga ik gillen…..het gaat niet om mij, ik wil dit niet….  want dat ik dadelijk die prachtige schaterlach van je niet meer kan horen wil er bij mij niet in….ik verbaas me over de oerkracht die in me zit om dit te doen….

die middag twee jaar geleden ben je met een grote glimlach op je gezicht in slaap gevallen…

om niet meer wakker te worden…

ik geloof niet dat ik ooit iets in mijn leven heb gedaan dat zwaarder was maar tegelijkertijd moest het zo zijn… je hebt alleen maar liefde om je heen van iedereen gezien voor je je ogen dicht deed… hoe mooi is dat…

twee jaar geleden schreef ik dit een paar dagen voor je dood:

er is ook zo’n rijkdom in mijn hart, zoveel liefde, zoveel warmte en zoveel mooie woorden… hoe ongelooflijk mooi is het om de laatste tijd die zij op aarde heeft met haar te mogen delen in zo’n warm bad van dingen uitspreken, elkaar vasthouden, samen huilen maar ook samen heel hard lachen, haar knuffelen als ze weer heeft moeten spugen… alles is ontdaan van opsmuk of theater of uiterlijk vertoon…. wij zitten samen in een cocon…liggen in elkaars armen zonder gene, zonder waardeoordeel, gewoon omdat het zo voelt op dat moment… en de dingen die ze mij meegeeft, haar liefde voor mij, ik wentel me erin… ze kleurt mijn leven zoveel mooier… en dat zeg ik haar ook… ik wil dat ze weet dat mijn intense verdriet is omdat ik dadelijk zonder haar verder moet en dat ik verdriet heb óm haar en niet dóór haar… ik kan het niet vaak genoeg zeggen… en ik wil ook dat ze weet dat ik er wel weer bovenop kom, dat er mensen om me heen zijn die er voor mij zijn als ik dadelijk instort, dat ik er voor de anderen ben die ook verdriet hebben… mijn lief die wankelt omdat hij het ook even niet meer weet, wij zijn er voor elkaar, dat weet ik….. en dat ik haar nooit vergeet, dat ze in mijn hart zit, en dat ik zo’n bewondering voor haar heb om wie ze is en wat ze doet… wat een rijkdom om zo’n vriendschap te mogen meemaken… ik hoop dat iedereen in zijn leven dit ooit mag voelen…

wij zijn soulmates…en ik haat dat woord he, maar ik kan geen andere term vinden die het omschrijft, alles schiet tekort, we leerden elkaar kennen door Acda en de Munnik, helemaal in het begin van het acda en de munnik dans en showorkest…door de muziek verbonden, alle theaters van nederland leren kennen ;-), het was vriendschap op het eerste gezicht… en toen kregen we ook nog allebei kanker, hoe bizar kan het lopen…ik hoop dat ik nog even door mag, garantie tot de deur zeg ik altijd, maar tegen haar kanker was niets opgewassen….. en in het jaar dat onze grote muziekliefde besloot er mee op te houden moeten we ook afscheid van elkaar nemen… het gaat snel, veel te snel voor mij maar ik zie dat het niet anders kan… ik moet loslaten om haar te laten gaan…… ik gun haar dat… maar ondertussen hoop ik heel egoïstisch dat het nog niet voorbij is… ik ben ook maar een mens he… en loslaten is niet echt mijn sterkste kant zoals iedereen die me kent weet…

(klik voor groter)

4 dagen later was het zo ver……..soulmates… ik heb er een paar in mijn leven…. dat is puur geluk, dat je vriendschappen hebt die zo intens zijn… ik ben ontzettend rijk dat ik dit ken en dankbaar…ik heb echt de liefste vrienden ever….  maar het verlies is dan ook zo zwaar…. ik voelde mijn hart gewoon in stukjes breken toen je stierf…. er speelt al een hele week maar 1 liedje in mijn hoofd… het prachtige liedje van blöf…. met de laatste regel die alles zegt…

 

Bewaren

De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier
De stilte en de droogte, en de leegte van dit hier
De hemel en de aarde, de wijsheid van het land
En de wijsheid van een man, dat is genoeg

Er is niets waar ik op wacht
Morgen blijft het nacht
Ik overdacht mijn zorgen en de wereld
En alle keren dat ik wakker lag
Ik besloot
Wat een mooie dag
Wat een mooie dag

De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt
De tijd is hier de ruimte, de diepte hier is wild
De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens
De liefde van één mens, was mij genoeg

Er is niets waar ik op wacht
Morgen blijft het nacht
Ik overdacht mijn zorgen en de wereld
En alle keren dat ik wakker lag
Ik besloot
Wat een mooie dag
Wat een mooie dag

Er is niets waar ik op wacht
Morgen blijft het nacht
Ik overdacht mijn zorgen en de wereld
En alle keren dat ik wakker lag
Ik besloot
Wat een mooie dag
Wat een mooie dag

Er is niets waar ik op wacht
Morgen blijft het nacht
Ik overdacht mijn zorgen en de wereld
En alle keren dat ik wakker lag
Ik besloot
Wat een mooie dag
Wat een mooie dag

Wat een mooie dag
Wat een mooie dag

voor de dood……..

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

TJ en hopelijk een nieuwe kans…

en dan komt het punt dat het dus escaleert…. we hebben werkelijk alles geprobeerd maar naast de 95% dat onze Jippert ontzettend leuk is, zit daar die 5% waar ik niet mee kan leven… het aanvallen en prooigedrag richting mij… Vorige week is hij gecastreerd en we hopen van harte dat hij daar tzt wat rustiger van wordt maar op het moment is het drama… hij blijft mij aanvallen en uitdagen…  neem van mij aan dat we alles geprobeerd hebben… hij heeft alles aan speelgoed wat ik maar bedenken kan, ik laat hem jagen, rennen…. we spelen heel veel, en toch kan hij het niet laten om mij aan te vallen…en het escaleert….ook alle vormen van aanpakken hebben we gehad… het werkt niet….

dus mailde ik vanmorgen met de stichting waar hij vandaan komt en zij bood meteen aan om hem tijdelijk in huis te nemen bij haar roedel katten om hem te observeren maar ook door de andere katten op te laten voeden… soms werkt dat… en hoeveel pijn het ook doet, dit moeten we gaan proberen…. het is een kans… en die wil ik benutten…

misschien zegt het iets over onze woonsituatie, dat dat niet goed is voor hem en hij veel leven en andere dieren om zich heen nodig heeft of misschien heeft hij gewoon wat opvoeding nodig…misschien moet hij naar buiten, of in een gezin met meer leven om hem heen… ik weet het niet… maar ik hoop van harte dat het werkt…want dit kan echt niet meer…en ik vind het heel heel erg….want hij is naast TJ ook gewoon ontzettend leuk en lief en een grote knuffel…

Vrijdag verhuist hij voor een poosje…