Facebook spelletjes

mag ik een tipje geven….als je iets wil doen voor borstkankerpatienten? Ga een boodschap voor ze doen, of even bij ze op visite of mee naar de chemo als ze niet mogen rijden, verras ze met een kaartje, of hou ze even aan in de winkel om even te horen hoe het met hen gaat…echt hou op met deze onzin… vorig jaar werd ik geconfronteerd met updates als,”ik heb mijn tieten laten zien om onder een bekeuring uit te komen”, om borstkankerawareness te kweken? wat een dommigheid.... ik heb nog maar 1 borst, en ik vind zoiets echt te stom voor woorden… of iets met kinderen krijgen… heel gek maar na de chemo en andere behandelingen kunnen veel vrouwen met borstkanker dat niet meer…. echt ik word kotsmisselijk van deze achterlijke spelletjes… nu gaat het over hoeveel tattoo’s je hebt… en dan moet je alleen het nummer noemen en dan weten wij vrouwen knipoog knipoog allemaal dat we eigenlijk over borstkanker praten en dan voelen we ons weer goed, even een vindikleukje voor een kankertje hier en we hebben weer bijgedragen…. top, klaar voor vandaag met die narigheid! En doooorrr met ons leven..

lees de hoaxwijzer

jeuk krijg ik ervan… van dat vechten, positief zijn en je hebt gewonnen…. ik heb dat altijd gehad…. ik kreeg kanker, ik moest een hele zooi nare dingen ondergaan om te hopen dat het wegblijft, en dat deed ik…omdat ik geen keus had… en ik had geluk…ik ben er nog, garantie tot de voordeur zeg ik altijd maar ik ben er nog…. mijn lieve vriendinnetje kreeg geen kans…niks noppes nada…. en heeft ze dan verloren? tuurlijk niet… ik heb zelden iemand gezien die zo ongelooflijk met haar ziekte en naderende dood omging…. dus alsjeblieft mensen…. lees dit artikel

GirlPower

girlpower

lang over nagedacht…niet wat het moest worden, daar was ik vrij snel uit en ook de plek…ik moest het zelf kunnen zien… ik moest sowieso een jaar of twee jaar wachten na de chemo voor het gezet kon worden… en het is prachtig geworden…Dana van tattoome heeft zo mooi en gedetailleerd werk afgeleverd…ze begreep precies wat ik graag wilde en het ontwerp was voor mij meteen helemaal goed… ik kijk er iedere dag met een glimlach naar… het is ook prachtig geheeld nu…

*even de foto aanklikken voor een scherper beeld zie ik*

girlpower2

Op zoek naar…

okee ik loop dus ergens tegenaan… niet letterlijk he….hoewel… dat ook vaak maar daar gaat het nu even niet over, to the point, to the point Paool… waar het nu even om gaat is het feit dat ik dus 1 borst heb… niet om dramatisch over te doen, het is wat het is he mensen… maar, ondanks dat ik me aan het orienteren ben over een reconstructie is dat even nog in de ijskast gestopt, ik ben er nog niet aan toe, het is zo’n heftige zware operatie, zeker omdat ik geen siliconen wil, en dus een deep flap operatie wil: https://www.kanker.nl/hillechien/blog/752-diep-flap-operatie en dat op zijn zachtst gezegd nogal een happening, en ik heb niet zoveel bij te zetten qua energie etc met al mijn gedoetjes he… en heel gek maar ik begin me ook een beetje te verzoenen met mijn lijf… ik vind het nog steeds niet jofel om het te zien maar de dagen dat ik niet wilde kijken of als ik wel keek de tranen in mijn ogen voelde prikken zijn wel weg merk ik…

maar goed, waar ik dus tegenaan loop, ik heb een hekel aan de borstprothese die ik heb, het is warm, broeierig en als ik hem gebruik en ik kijk naar beneden zie ik dat ik er achter kan kijken…het sluit niet aan, voelt onnatuurlijk en ik voel me net als met mijn pruik…dat ik net zo goed neptiet op mijn jurkje kan zetten…. ik kan sowieso niet tegen strak gedoe en warmte aan mijn lijf op het moment dus als ik hem aan heb is ie vaak na een uur weer uit, drama……ook irriteert het allemaal heel snel aan mijn geopereerde kant… zeker met dat hematoom iedere keer…maar mijn andere borst wil ik wel graag een beetje gezellig hebben….. en nu ben ik op zoek naar een bh met maar 1 cup ofzo…of een andere oplossing… ik vond wat dingen maar die bedrijven bestaan niet meer en waren ook niet voor mijn portemonnee… sowieso zijn de meeste bh’s voor mensen met borstkanker heel erg duur… heeft iemand een idee? en nee ik kan niet zelf knutselen he… misschien moet ik op zoek naar die korte topjes… soort sportbh’s…

iemand het ei van columbus? het gaat me dus niet om prothesebh’s…die vind ik wel… maar er moeten toch meer vrouwen zijn die niet kiezen voor een prothese? of in ieder geval vaak niet en nu even niet….

Lotjes Weekend…

okee… lotjesweekend in zicht… wij hebben een lotgenotengroep, het is werkelijk  verbazingwekkend hoe ongelovelijk het klikt tussen al die verschillende vrouwen van alle leeftijden, jong, oud, maakt niet uit… het is een warme, lieve stoere en dappere groep dames, mutsen, ladies, beppies, whatever…. een aantal van hen had ik al eerder ontmoet op een high tea en nu zouden er ook een aantal anderen bij zijn… gek genoeg is dat alleen maar spannend en leuk… en echt, als je mij twee jaar geleden zou hebben gezegd dat ik een weekend naar een hotel ging met iemand op de kamer die ik niet kende en uberhaupt op zoek zou gaan naar lotgenoten contact had ik jullie keihard uitgelachen…maar dan ook echt he…ik was er bang voor….wat ik allemaal zou horen, en dat ik daar niet mee om kon gaan…. gisteren zei mijn roommate precies hetzelfde maar het voelde totaal niet onbekend of moeilijk of gek…het voelde als een kriebel in de buik… als een schoolreisje….

ik was er als eerste natuurlijk, in het kader van ik moest alleen komen en van die meiden ben ik niet bang maar ergens alleen heen rijden waar ik de weg niet ken nadat ik zo lang niet verder dan hier de achterhoek ben geweest…kon ik het wel volhouden om dat eind te rijden?… want het is niet zo ver van hier naar Almelo maar wel bijna allemaal binnendoor, langs de boerderieën en door het bos… prachtig… ff tussendoor, wat ongelovelijk mooi is onze achterhoek en twente…ha!…  maar ik was voorbereid, miep tomtom had er zin in in stuurde mij gezellig naar de linker riestrook zoals ze altijd zegt… de heren acda en de munnik zaten achterin mee te zingen, rollator was gepimpt, stijltang mee voor het geval ik opeens vage krullen kreeg… snoepjes, cola light, ereader, wat vakbladen, een pyama want ik slaap thuis alleen in mijn onderbroek en dat vond ik dan toch wel weer een dingetje met iemand op een kamer die ik niet kende, kortom… ik was er klaar voor mensen… miep tomtom was al snel over de zeik omdat ik een andere weg moest nemen wegens een omleiding maar verder… heerlijk richting vorden, door de bossen, en daarna richting Almelo, het theaterhotel…. ik had begrepen dat ik daar onderin de garage mijn auto kon zetten maar kon met mijn rollator bepakt en bezakt dus geen uitgang vinden behalve een smalle wenteltrap omhoog… dus wandelde ik met de hele bubs aan de inrit weer aan uit… onderweg een weesgegroetje om te hopen dat niet 1 van de ander meiden mijn rollator dan wel mijzelf in de prak zou rijden… living on the edge mensen…retespannend leven heb ik….

daarna bleek ik weer een trap op te moeten, maar later kwamen iets heldere lichten dan ik erachter dat er wel een oprijplek was… kuch… ik vond het ook al wel vreemd dat ik opeens een man in een rolstoel zag rijden…

ploglotjes1

ploglotjes2

Langzaam kwam de hele bubs binnen druppelen en ik kan het niet uitleggen hoe gewoon en vertrouwd en fijn deze groep is… terwijl we elkaar nog maar 1 of soms 2 keer gezien hebben…maar ik deel met hen dingen die zo persoonlijk en emotioneel zijn dat je al snel een diepe band hebt…. en als dat dan in het echt ook nog zo uitpakt is het helemaal mooi he… ik hou vooral ook van de humor… dat ze naar je rollator kijken die in de weg staat en zegt, allemachtig wie zeult dat ding dan ook overal mee heen, ik noem geen namen kuchkuchgabriellekuch 🙂 Ik hou d’r van…

Toen iedereen er was kregen we de pasjes van onze kamers en we hadden vooral de derde verdieping ingepikkerd… iedereen had al snel de kamer behalve roommate en ondergetekende… wij konden niks vinden, alles liep dood dachten we… mijn tas was inmiddels al twee keer op de grond gedonderd en ik voelde een whiplash opkomen van het heen en weer lopen… bleek dus na een tijdje dat waar wij een bezemkast dachten uiteindelijk een klapaanjebekdeur richting onze kamer was… en zo moesten we er nog 1… en nog 1… om helemaal aan het eind van het hotel te moeten zijn… toeval? hmmm dacht het niet he… tsssssssssk…. kaart in de deur… niksniet… na 15 keer proberen zagen wij ook wel dat dat um niet ging worden… gelukkig was daar een kamermeisje die ons er wel even in wilde laten… lang leve de kamermeisjes.

ploglotjes4

ploglotjes5

Op naar de high tea… whoei!!!

En wat voor high tea, zo ongelovelijk lekker… niet normaal… tomatensoepje vooraf en de lekkerste hapjes die je maar bedenken kunt… en zo gezellig… echt, we zaten aan drie tafels en ik keek rond en ik zag alleen maar lachende, pratende, blije vrouwen…. echt nu ik er weer over schrijf schiet ik weer vol, zo’n grote groep vrouwen die allemaal door zo’n hel gaan en ik gunde het hen allemaal zo…. ik weet het, ik ben natuurlijk ook totaal emotioneel incontinent, komt van de tamoxifen… (yeah right… echt niet, ik huil al als iemand een rode bal bij Lingo pakt (dank Jochem Myjer voor deze prachtige quote over mijn gevoelsleven) dus bij dit soort dingen schiet ik 2790 keer per dag vol… ik denk te weten dat de dames lotjes denken dat ik tranen op mijn wangen getatoeëerd heb… of een bijbaan als pierrot heb… niets minder waar, ik ben gewoon een jankerd…

ploglotjes6

ploglotjes7

ploglotjes8

Na de hightea bood lieve lieve Patries aan om onze sneue wenkbrauwtjes te verfen ondanks dat ze zelf ook behoorlijk moe was… kanjert!!! Ik had altijd hele stoere Brooke Shields brauwtjes, dat vind ik een stuk leuker klinken dan Breznjev brauwen wat ik ook wel eens gehoord heb… rude people… ik hou vast aan de Brooke versie. Wat u denkt mag u uiteraard zelf weten maar ik vind Breznjevjes wel heul stom… gewoon even ter informatie he… doe er mee wat u wil! 🙂 Maar goed, ik wilde ook heus wel mee.. en dus gingen we met een heleboel dames naar de wenkbrauwkamer waar iedereen alleen binnen kwam na het wachtwoord gezegd te hebben… voor je het weet staat ze het hele hotel te verven… dat ging mooi niet door dames… ik zag 1 voor 1 prachtige wenkbrauwen tevoorschijn komen, zo gaaf om te zien… maar kreeg wel steeds meer het gevoel dat het ook een keertje mis moest gaan ofzo… niet dat ik aan Patries twijfelde he, maar meer aan mijn fatalistische houding tav…nou ja…alles meestal he.. kortom, ik vond het spannend… dus toen ik hoorde dat ik aan de beurt was wilde ik even een appelflauwte veinzen maar hee, ik was hier bij een stel powerpointvrouwen die daar totaal doorheen hadden geprikt, geen schijn van kans he… en het risico dat ik met 6 wenkbrauwen opgescheept zou worden… de rest had al snel in de gaten hoe de vlag erbij hing dus toen ik met mijn verf aangebracht rondkeek keken ze me allemaal met een schok aan…ooooooh, dat komt nooit meer goed zeg… of wilde je het zo?

ploglotjes9

ploglotjes10

Daarna ging ik naar mijn kamer en de tijd was eigenlijk te kort om in bad te gaan… aan de ene kant jammerdebammer maar aan de andere kant was het wel een klein badje… Miep 1.82 had moeten kiezen welk deel ze in bad wilde en welk deel niet 🙂 dus ik besloot lekker op bed te gaan liggen tv kijken… even opfrissen en op naar het tapas restaurant… oh wat een feest was dat ook weer… zoveel lekkere dingen en zoveel gezelligheid…. en maar 1 maag helaas 🙂 En steeds als ik rondkeek zag ik hoeveel plezier er was, een hoop gekwebbel en veel genieten… en uiteraard, heul veul gewapper… normaal ben ik de enige die constant opvliegers heeft…nu zaten we allemaal te wapperen met alles wat voorhanden was… de waaier van Monica heeft overuren gemaakt… de volgende keer hebben we er allemaal 1, de mijne is al besteld in ieder geval…. ik zoek nog iemand die wil wapperen? U kunt zich opgeven op het welbekende emailadres met uw wappercv… We hebben uiteindelijk tot half 12 getafeld dus ik was echt helemaal op daarna, een aantal gingen nog voor een afzakkertje maar ik ben vast naar bed gegaan…niet dat ik dacht te slapen maar liggen leek me uitermate fijn op dat moment. In het kader van onwijs gestrekt ofzo…

 

ploglotjes12

en ik was in stijl he… met mijn pyama… ik ben uiteindelijk wel gezwicht en de broek ging uit…. ik heb ‘s nachts nog meer hitte dan overdag dus uit met dat ding

ploglotjes13
De volgende ochtend, na wel drie hele uren slaap hebben we samen ontbeten… ook al weer zo geweldig geregeld, zoveel lekkers… en wij vonden dat de schilderijen boven in de eetruimte treurig waren…dat kon heus anders…

ploglotjes15

ploglotjes14

ploglotjes16

Helaas helaas, de tijd was echt te kort… maar het zat er al weer op! Ik ben echt geradbraakt, moest me ‘s avonds aan de trapleuning omhoog hijsen en mijn beide heupen met slijmbeursonsteking stonden in de fik…maar die glimlach was niet van mijn gezicht te krijgen… en de sterretjes al helemaal niet uit mijn ogen… ik ben echt mega over mijn grenzen gegaan maar soms is dat het waard… ik zou het zo weer doen!!! Dankjewel lieve meiden, ik vind het jammer dat ik niet met iedereen bij heb kunnen kletsen maar weet dat ik jullie allemaal in mijn hart heb gesloten!!! Ik weet dat er nog een aantal bijkomweken aankomen… en dat ik dagen heb dat ik niets meer kan… maar als je het leven viert kun je ook in deze tijden weer verder….Lars maakt mij altijd zo blij met zijn versjes… deze is voor jullie…

ploglotjes17

Oktober…

zomaar opeens uit het niets zijn ze er… altijd onverwachts en net als je ze totaal niet verwacht… ze houden zich schuil maar zitten altijd net onder je huid…daar waar ze bij ieder verdrietje op de loer liggen om aan de oppervlakte te verschijnen, ze voeden zich met mijn verdriet, mijn spanning, mijn pijn… en ze duiken weer wat verder weg als ik lach, dans of zing… maar ze zijn er altijd… aan de oppervlakte of iets dieper weg, maar altijd in de buurt… om toe te slaan als ik ze het minst verwacht of als ik gewoon als een blij ei heel gelukkig zit te wezen… of soms slaan ze hard toe, als je verdrietig nieuws krijgt zoals gisteren, dat er weer 1 van je lieve stoere sterke kanjervrouwen haar keiharde strijd verliest… laat niemand mij ooit zeggen dat ze een overwinnaar zijn in deze strijd…de mensen die zg “verliezen” hebben vaak oneindig veel harder, langer en zwaarder gevochten dan je ooit zult kunnen bedenken…. want je wint namelijk niet… gewoon niet… je hebt geluk… of niet… en waarom de 1 wel en de ander niet.. God mag het weten… ik niet in ieder geval… ik weet alleen dat het soms verrekte oneerlijk is… en niemand heeft me ooit gezegd dat het leven eerlijk is… maar het voelt soms zo onrechtvaardig…. echt, ik heb de neiging om iets stuk te slaan ofzo… omdat ik kwaad ben…op wat? op wie? op de kosmos? ik kan er zo weinig mee… met die boosheid…..en ik weet dat het zinloos is, dat ik de enige ben die er last van heeft… en de mensen om me heen… helaas…. hoewel ik denk te weten dat ik het voor hen best nog wel kan verbergen… ik slik een paar keer, doe stoer en haal diep adem… wat zucht je toch, zegt mijn lief… en ik zeg dat een zucht lucht geeft…. en dat is ook zo…maar ik zeg niet dat ik bang ben… dat het me soms aanvliegt….ik ben me dan ook weer zo bewust van mijn eigen angsten en sterfelijkheid… en dan zijn ze daar… genietend van mijn onrust, en pijn….ik merk dat ik zomaar een paar keer op een dag vol schiet… tranen in mijn ogen heb… boos doe om niks… mopper op mijn lieve katten die alleen maar een knuffel komen halen…. ik voel een betonblok op mijn hart….dus sorry sorry als ik miss irritant ben… en onleuk doe…

ik heb last van spoken…

kankerspoken!

Ik haat ze!

Maar dan ook echt….

Ik, het fotoboek dat niet over borstkanker gaat

10616202_769212656475562_7041455269275501065_n(klik op de foto voor de link naar de website)

Michel Grollé geeft met de titel van het boek precies aan waar het om gaat.
De boodschap achter dit integere fotoboek is dat er meer is dan het hebben van borstkanker. Dat er kracht voor nodig is om verder te gaan tijdens maar ook ná de borstkanker. Dat je ook verder kan en moet in je leven. Samen met je naasten.
In het fotoboek staan 67 mooie, integere foto’s van vrouwen en één man die borstkanker hebben of hebben gehad. Zijn ‘modellen’ hebben daar ieder hun eigen redenen voor. Een afsluiting van een periode, een nieuwe start. De foto’s worden per ‘model’ begeleid door een persoonlijke quote, waaruit de kracht spreekt om door te gaan.

Afgelopen zondag was de boekpresentatie… we kregen een prachtige film te zien met al onze close ups.. wow, dat kwam echt binnen. Zo bijzonder…

boekpresentatiepaola

daar ben ik dan… zo retetrots mensen… dat ik dat gedurfd heb..
het nummer van AEDM erbij is voor mij alles wat het zegt… dat je heel erg ziek moet worden om te zien hoe bijzonder alles eigenlijk al was…dat het niet altijd beter, mooier, harder, geiler, spannender, groter, en altijd maar meer hoeft te zijn…
Dat je je geluk uit kleine dingen kan halen… zomaar… als je er maar voor open staat… en dat het prachtig is dat je soms met een circus meekunt maar dat het ook mooi is als je zelf je leven versierd met paarse slingers en glitters… omdat het kan…

omdat ik leef…

dat ik leef!!

Nu!!

Hé, hallo!
Kijk mij eens het gras zien groeien.
En iedereen maar denken da’k niks doe,
Maar niets minder waar.
Want al ben ik dan niet klaar.
Ik ben de wedstrijd met de Beatles en buren moe.

Hé, hallo!
Kijk mij eens de wolken breken,
Liggend op mijn rug hier in het gras.
Verslagen, maar preciezer,
De gelukkige verliezer.
Van wat een wedstrijd met de Beatles en de buren was.

Alles moet aparter dan apart.
Alles moet bijzonder en daar alles maar dat alles weer moet.
alles moet unieker dan uniek.
alles moet bijzonderder dan alles wat allang bijzonder was.


PS, dat ik bij dat metropoolfeestje van deze opname toevallig wel bij was he… en heul hard gilde en klapte…dat dan!!

boekpresentatiepaola9

boekpresentatiepaola7

Hoe gaat het nu met je Paool?

en dus las ik het laatste blog van Femke… ik ben altijd volkomen onder de indruk van haar prachtige schrijfstijl en het vermogen om alles zo goed onder woorden te brengen… en dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop ze in het leven staat….wat een stoer lief mens… echt respect… en daarnaast ben ik natuurlijk stikjaloers op de manier waarop ze schrijft….. later als ik groot ben hoop ik dat ook zo te kunnen……

en ik las dit:

Ziek ben je ook nooit alleen en misschien zit de kracht juist in de samenwerking en het delen van ervaringen, de zichtbare en de onzichtbare gevolgen van kanker. Een directe aanpak creëert misschien iets meer begrip en laat zien hoe sterk we samen staan. Daarom kies ik voor de confrontatie die ik dagelijks met mezelf heb, als ik voor de spiegel sta. Dan zie ik de gevolgen en die zijn geen dag hetzelfde. Vanmorgen keek ik in de spiegel en zag vermoeidheid en strijdlust in mijn ogen. Vanmorgen keek ik in de spiegel en zag dat mijn korte chemokoppie na een nachtje slapen één grote chaos is. Vanmorgen keek ik in de spiegel en ik zag een gehavend en getergd lichaam. Vanmorgen keek ik in de spiegel en ik vroeg me af hoe ik er vroeger ook al weer uit heb gezien. En wat zag jij vanmorgen, toen je in de spiegel keek?

 

echt tranen met tuiten omdat het zo goed weergeeft waar ik op het moment in zit… mijn proces van loslaten van wie ik was…. wat als ik dát loslaat en er blijft niks leuks over?… en hoe leuk was ik eigenlijk of hoe gekleurd zijn mijn herineringen naar wat was?… maar stel dat ik dan een kant van mezelf  zie die ik niet leuk vindt,  wat dan? en dus trek ik de muren weer op… maar misschien hoef ik wel helemaal niet alles los te laten….kan ik verder met een heel groot gedeelte van de Paola die er gewoon nog is… misschien vecht ik wel tegen dingen die er helemaal niet zijn… en waarom doe ik dat……ik vind het soms zo moeilijk om erover te praten omdat ik inderdaad mensen niet wil kwetsen maar ook weet dat mensen er wel klaar mee zijn soms… ik ook…..heel erg…..maar helaas moet ik het er wel mee doen….voor mij is er geen keus in veel dingen maar gelukkig wel een keus in hoe ik er mee omga….u kunt fijn even de deur dicht trekken en evenhelemaalwegpuntnl…maar ik neem altijd mezelf mee… en ik ben dan wel een reuze tof wijf (haha) maar ik wilde dat ik de angst, de kanker en de pijn ook eens thuis kon laten… de deur dicht trekken en gaan met die banaan……  en het is voor mij een stuk fijner om er krachtig en sterk in te staan dan negatief  en verdrietig…..mooi gezegd maar dat kan dus niet altijd… hoe hard ik het ook probeer, soms is er gewoon een groot verdriet dat niet te missen is en zich constant weer aan me opdringt net als ik heel gelukkig zit te zijn of een boek lees, of een foto zie die uit een schrift valt, enzo kan ik nog wel even doorgaan….verdriet schuilt in je lijf… en het slaat toe als je het maar lang genoeg negeert of als je het het minst verwacht……..en ik besef ook dat als ik niet laat zien hoe ik me voel gaan mensen er maar vanuit dat het goed gaat… je doet het niet snel goed, je mag niet klagen, je moet vooral positief zijn en optimistisch maar aan de andere kant wordt er dan gezegd maar het gaat toch weer goed met je… nou het gaat met me… goed niet…ik heb heel veel om dankbaar voor te zijn, en meestal tel ik vooral mijn zegeningen maar er is ook veel verdriet en pijn…. dat zeg ik meestal niet omdat ik dus niet wil zeuren…. maar als je mij uit een stoel ziet komen gaan vergelijkingen met oma van negentig bij u op, ik zweer het…sterker nog, oma’s van negentig staan makkelijker op dan ik… schrik niet, ik ga geen opsomming van ellende houden hier… daar heeft niemand wat aan he…en het is ook knettervervelend om te lezen… dat snapt u ook wel…….

ik zit nog midden in de behandelingen die verdomde zwaar zijn, en ja ik heb mijn haar weer en nee ik vind die anniekrullen niet leuk en ja ik ben er nog… hoera maar dan ook echt!!! Ik ben enorm gevoelig en merk heel goed dat men er soms klaar mee is… er is niets ergers dan zeggen, hoe is het ermee? goed?… mijn antwoord is dan ook ja… want ik flip van onoprechtheid….maar als u aan me vraag hoe het met me gaat denk dan even na of u het echt wil weten of mijn politiek correcte antwoord… beide kan wat mij betreft!

Armband

10258899_521850504593647_3211637887611096082_o

dit kreeg ik van de week op mijn facebookpagina….het is van Zzier Trendy … zo lief….

Hierbij wil ik jullie mijn project laten zien. Ik ga twee armbanden, waarvan deze 1 is…. verkopen voor Pink Ribbon. Van de opbrengst gaat 20 % naar deze stichting toe! Deze armband gaat € 39, 95 kosten. Mocht je er 1 willen reserveren kan dit hieronder alvast! Zelf vind ik dit ontwerp erg gaaf. Hij straalt verschillende aspecten uit; Sterkte vrouwelijkheid, kwetsbaarheid, liefde en respect! Het kruis is het teken van de Pink Ribbon. .. Paola  deze is voor jou! Ik weet van je gevecht terwijl ik je niet ken. Ik zie je berichten en je strijdt! Mijn respect heb je….

kanker zaait zich uit naar je leven

via een lotgenotencontact zag ik deze link van pink ribbon… borstkanker zaait zich uit naar je leven… en dát is het, wat ik mensen probeer duidelijk te maken… ik krijg nog steeds bij iedere scan te horen dat het niet uitgezaaid is naar mijn lichaam… nog niet… misschien nooit niet… misschien over een half jaar wel… alles kan… en dat is nu juist wat het zo ontzettend moeilijk maakt… want hoe vaak mensen je ook willen troosten en zeggen dat dat niet hoeft… die angst raak ik nooit meer kwijt….

Zingen zonder huilen

ik hoorde mijzelf net hard zingen onder de douche…. zolang ik niet naar mezelf kijk kan ik weer zingen…

ooit komt er een dag dat ik weer naar mijn naakte zelf kan kijken zonder dat ik volschiet…

toch?

Voor nu is het goed zo, ik ben nog niet zo ver…

maar ik zing weer… heel hard…

Ha!