weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ’s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂

 

 

 

Ook dit postje schrijf ik een paar dagen later omdat ik daar helaas nauwelijks de wifi kon gebruiken en er al helemaal geen foto’s bij kreeg, daarbij had ik het ook enorm leuk met iedereen en rupsje nooitgenoeg wilde alles meemaken en zoveel mogelijk met iedereen delen dus ik heb het maar lekker over me heen laten komen om dan een paar dagen later het verslag te schrijven, ik ga geheid dingen vergeten want zoals iedereen weet zat mijn geheugen in mijn rechterborst en die heb ik al een tijdje niet meer gezien, in het begin kreeg ik nog wel eens een kaartje maar uit het oog uit het hart blijkt maar weer, ondankbaar “B”tje 🙂 :

oja ff een voetnoot, mededeling of leestip, ik schrijf soms in de tegenwoordige tijd en soms in de verleden tijd… het kan soms niet anders en ik wil soms niet anders, dus het is literair een beetje een zooitje maar dat is het altijd dus ik hoop dat het niet al teveel moeilijkheden oplevert voor u allen. En ik heb koorts, daar word ik over het algemeen ook niet veel frisser van, ik gok dattu nog veel gekkere dingen tegen gaat komen 🙂 That’s my story and I’m sticking to it!

 

eindelijk is het dan zo ver

ik heb geen oog dichtgedaan natuurlijk en zat zoals gewoonlijk al heel vroeg beneden in de lobby… het personeel schrikt zich iedere morgen weer kapot als ze de hoek omkomen… aanstellers much?…. ik gok dat ze problême avec le memoire hebben want op de vierde dag zou je het kunnen verwachten lijkt me….ik zit er namelijk iedere dag… mijn lief snurkt nogal en ik lig nogal veel wakker, heb enorm veel last van kramp, meestal op 5, 6 plaatsen in mijn benen en voeten tegelijk, ga dat er maar eens uitstrekken en vooral voor op mijn scheenbeen is het uitermate pijnlijk…vervolgens liep ik de vloerbedekking bijna uit de kamer…. en dat valt voorwaar nog niet mee met al die omgezaagde boomstammen om me heen…. dus zit ik regelmatig beneden bij de wifi te hopen dat ik alvast iets kan schrijven… of om uit het raam te kijken naar het prachtige uitzicht, om de zon op te zien komen en te genieten…. ik wil daar wonen gewoon… ik was vooral erg zen daar in den morgen… Het is maar goed dat ik veel alleen was, zat liedjes te zingen via spotify op mijn computer en stiekumme dansjes te doen (wel zittend want de wereld danste zelf ook) ik kan er niks aan doen..als ik muziek hoor beweeg ik…

het wordt net licht…wat een schoonheid iedere morgen weer

Ik zit dus rustig my own business te minden als Ken de bocht om komt rennen, die moest iets heul belangrijks doen en dat was voor ons het sein om weer een staaltje doorslaan te doen samen, echt zet ons bij elkaar en het gaat mis, ook om half 5 ‘smorgens… dat maakt allemaal niks uit….waar het allemaal over ging weet ik niet meer maar geloof me als ik zeg dat u het niet wil weten… gewoon niet…. het is overmacht, het moet…..wij hadden de kaken alweer in standje pijnlijk staan omdat we niet meer bijkwamen… dat belooft wat voor vandaag…

Heel langzaam druppelden de mensen naar beneden en opeens hoor ik dat ik inmiddels in bocht 6 zit… huh… ja er bleek dikke pret want Batman was de begeleider van Lau en Paul die op de tandem om half 5 mochten starten in een bijzondere rit. Omdat onze tandems boven stonden moest hij mijn chip vast meenemen op de fiets…. de rest van de captains gingen allemaal met de lift naar de top om dan met de tandems af te dalen…. appeltje eitje die alp, het voelde alsof ik gewoon rustig in de lobby cq ontbijt zat…opeens bedacht ik me dat mijn halve vriendenkring via de app mijn tijden doorkregen en ik zou toch om 9 uur starten? Dus snel een postje op facebook dat ik het écht niet was, later bleek dat zelfs twee van die berichten nog onduidelijk waren… hmmmm zou het zo kunnen zijn dat men mijn updates en verhaaltjes niet goed leest ofzo?…nah, dat zal tonnie? 🙂 goed lang verhaal… rit 1 ben ik  niet…Het is nog wel een puzzeltje wat Arjan daar uitgevroten heeft want zoals u ziet komt hij toch een half uur sneller dan ik boven… tsssk, die dacht natuurlijk dattie het lachertje van zijn vriendenkring werd als die muts met die bananen net zo snel als hij boven zou komen… ik hoop wel dat ik leuke dingen gedaan heb daar… indien iemand me gezien heeft, whatever happens in Alpe d’Huez stays in Alpe d’Huez!!

Aan het ontbijt ontdekte ik dat er al een behoorlijke drukte in mijn maag was… daar kon niet heel veel eten meer bij in…maar ik had de dag tevoren een aantal keren te horen gekregen dat ik moest eten… dus deed ik dapper mijn best en hee, het lag niet aan het ontbijt, dat was iedere dag echt geweldig….maar bij stress en spanning gaat mijn keel op slot… ook onderweg ging dat nog een probleem worden maar ik had van heel veel lieve mensen allerlei makkelijke dingen meegekregen, van tabletten, tot een soort gesuikerde fruitreep en knijpfruit in een zakje naar speciale winegums uit een sportzaak…. en natuurlijk had ik bananen… wat zou ik zonder sliertjes op die berg moeten… dat gaat ie nog missen, Batman…. dat getrut met bananen…. ik maak eerst de schil los, dan moet dat vieze topje eraf en dan alle losse sliertjes…. dat lijkt mij een logisch verhaal maar ik hoorde Arjan toch echt een paar keer verzuchten dat ik dat ding op moest eten en wel nu…. tsssk….. ik ga die meloen maar weer eens tevoorschijn halen, of een verse ananas…..eens zien of ie dan nog over de bananen emmert als ik met zo’n kurketrekker in de weer ga 😉
eten dus….het is lastig, en op de fiets helemaal…ik krijg het niet weg…maar fietsen zonder eten is uitermate dom, dat weet ik ook wel… Ik heb geloof ik zelfs nog een ei gegeten, die deze keer wel gelukt was…. we moesten zelf onze eitjes koken en voor we wisten hoe lang ze moesten heb ik er zeker twee onthoofd die ik zo op kon snuiven… snotties, doe maar niet…. het zal allemaal reuze gezond zijn die rauwe eieren maar ik denk persoonlijk dat mensen die dat zeggen gewoon net als ik geen ei kunnen koken maar dat terzijde nietwaar Jan? (als het anders moet, neem even contact op met mijn advocaat, de heer Zwarte Kip, hij woont in een glazen fles….djeez, ik trek die schuilnamen niet meer hoor….  maar die eitjes….aan het einde van de week hadden we het aardig onder de knie he 🙂

En toen was het eindelijk tijd om te gaan… tien keer de tas gecontroleerd of alles erin zat… nog meer ratelen als normaal… sorry daarvoor… dat is stress…. dan zit er helemaal geen rem meer op… gewoon oordoppen mee he lieve Jen? Kun je mij ook mee uitzetten… ach en als we dadelijk fietsen ben ik toch buiten adem… mooi meegenomen

hop dames… de bus in! Ik ben weer de enige met een megatas zooi bij me…

Mooi weer, heel veel zin en een gezonde spanning… daar gingen we dan, op weg naar Bourg d’Oiseans.. een plekje net voor de start. Insmeren, fietsen goed zetten, de geweldige gehaakte batman en batgirl erop en hartslagmeter om doen en gaan met die banaan… even checken of we miep zwaaimaarraakvooreenknaak  vast op de fiets moesten zetten, mijn evenwichtsorgaan besloot dat vakantie nu eenmaal vakantie is, en het bijltje erbij neer te gooien, daar is het laatste woord nog niet over gezegd, hij had best een andere week uit kunnen kiezen…. maar met duct tape en tie rips kom je een heel eind he…als ik niet had kunnen blijven zitten had ik me vast laten zetten….gelukkig had niemand pur bij zich … en was het ook niet nodig, ik denk zomaar dat ik dan nu nog op die fiets had gezeten….

klik op de foto’s voor de onderschriften, vooral die met die zonnestralen… wat een prachtige foto is dat onverwachts geworden <3

En dan op weg…. gewoon 1 groot feest!!! Ik heb werkelijk de hele godganse weg met een vage dwaze blik zitten stralen, zo lekker wezenloos voor je uitkijken….met een glimlach van oor tot oor……ik gok dat de helft van de mensen dacht dat ik de teamarts van Thomas Dekker tegen was gekomen…. maar nee, ik kan van nature zo kijken….pretletterhoofd….  Jan die eigenlijk Michael heet sloot bij ons aan en samen begonnen we aan de klim… iedereen die de berg wel eens op is gegaan weet dat het begin meteen aanpakken is, niks te lanterfanten, trappen Paool… het is gelijk retezwaar… maar ik dacht geen moment waar ben ik aan begonnen… en ik hoop zo ontzettend dat de mannen om mij heen dat ook niet dachten…. ik heb echt alles gegeven wat ik had en ik hoop zo dat het ook mijn verdienste was, deze klim…. ik heb geen moment niet meegetrapt en ik hoop dat Arjan dat gemerkt heeft….ik kan niet gewoon maar een beetje meedraaien… want ík wil namelijk die berg op…. anders was ik wel op de bagagedrager gaan zitten he…. het moest ook mijn prestatie zijn….let wel, ik weet dat ik zonder Arjan echt niet boven was gekomen maar wij waren volgens mij wel een goed team meneer Batman,  en ik kan je niet vaak genoeg zeggen dat ik zo dankbaar ben dat je mijn blog las en besloot dit met mij te gaan doen…. je had geen idee waar je aan begon en boy, waar begon je aan!!! *gniffel*  Ik gok dat je wel eens dacht dat je gek was geworden toen je ja zei maar verdomd, wij rockten dit samen!! Ik ben je zo dankbaar dat je mij die kans gaf, ik krijg namelijk niet zoveel kansen in mijn leven dus ik was vaak bang dat je toch zou besluiten om het niet te doen….dat ik een appje of een telefoontje zou krijgen dat mijn verwachtingen helaas ff iets te hoog gespannen waren… niet omdat jij het niet wilde maar omdat jullie het beter voor mij zouden vinden, dat is zonder overdrijven the story of my life….. die angst zit er behoorlijk in….  echt, ik heb er geen moment spijt van gehad, sterker nog, dit was 1 van de beste beslissingen van de laatste 15 jaar…en het moment dat jij op de fiets riep dat je echt zo geen spijt had om dit met mij te doen…ik zweer dat ik bijna van de fiets viel van trots….maar dan ook echt! Wow, dit gebeurt nu echt gewoon….. echt…. ik droom niet…. ik fiets de effing Alp op…..echt als je puur geluk opzoekt in het woordenboek zie je een foto van mij op dát moment….en dan begrijpt iedereen wat puur geluk is ook…… Ik had dit avontuur niet met een andere captain willen beleven, jij hebt er echt alles aan gedaan om mij te laten shinen, niet alleen nu maar het hele jaar…dat zegt iets over jou… en ja ik weet dat het verhaal over mij gaat maar team Paola kon ook team Paola zijn omdat ik me nergens zorgen over hoefde te maken en alleen maar hoefde te genieten…. dat is een ongekend gevoel voor mij…. ik ben al heel heel lang niet meer onbezorgd…. nu was ik het…. totaal onbezorgd….. fijn om dat weer eens te voelen…. en ja, ik klets weer als dokter oetker bakt maar ik moet het kwijt….. mijn leven stond die dag absoluut niet in het teken van mijn ziekte…. gewoon niet!!! Dat is heel heel lang geleden……omdat er mensen vertrouwen in me hadden of in ieder geval in Arjan 🙂 Ik merk dat ik honderdduizend dingen zeg maar niet de woorden vindt voor wat ik wil zeggen…misschien dan maar gewoon even zo… met de woorden van mijn mannen…. ik denk dat het alles zegt…

Even rustig ademhalen
Want het lijkt alsof het regent als altijd
Maar het regent, en het regent….zonnestralen

 

dus tegen diegene die tegen mij riep “ja zo kan ik het ook wel’ , ik nodig je uit dat eens te proberen…. maar dan wel op mijn manier met al mijn gedoe erbij…. praten we daarna nog een keer vriend….. grapjassen heb je overal he… vaak zijn het nederlanders die denken dat ze Guido Weijers zijn… maar die fietste toevallig zelf mee dommies…. maar daarnaast heb ik alleen maar fantastische dingen gehoord, zo gaaf….ik kan het gewoon niet uitleggen hoe dit voelde… je moet het meemaken om het te snappen, mensen die je naam roepen langs de kant, iedereen moedigt je aan en ook zoveel complimenten van andere renners en lopers… in het begin riep ik alleen maar dank je, lief, bedankt, jullie ook, dank… maar ik kon het gewoon niet bijhouden… teveel… en ik probeerde ook nog wat van de omgeving te genieten, ook niet onbelangrijk… Ik durf te beweren dat ik in geen jaren zo verschrikkelijk gelukkig ben geweest!! Tuurlijk deed mijn lijf pijn, tuurlijk was ik moe, tuurlijk liep mijn hartslag naar grote hoogtes, van alles aan de hand maar ik kon alleen maar stralen… ik ken veel #kleingeluk momenten, iedere dag weer…. maar dit was grootgelukinhetkwadraatmaal400 ofzo… wat een belevenis!! En al mijn lieve bekenden die me aanmoedigden, knuffelden en me naar boven schreeuwden… ik vind me dat toch tof! Ik heb achter mijn zonnebril van puur geluk heel wat tranen weggepinkt…. stilletjes hoop ik….. terwijl ik het opschrijf voel ik weer de tranen over mijn wangen rollen… ik kan niet uitleggen hoe gelukkig jullie me gemaakt hebben… ik vergeet dit nooit meer, ik weet niet hoe ik dat ooit goed moet maken… dat kan ik niet denk ik…. voor eeuwig in het krijt bij drie mannen met een fiets *gniffel* (nog veel meer hoor, het hele team rockt… maar dit was even ons team op dat moment) Frank dankjewel voor alles, echt ik heb volgens mij wel honderd keer gehoord dat ik een topper ben, alles wat je voor me gehaald hebt aan eten op de berg,  want ze stonden overal met allerlei lekkers… van stroopwafels tot komkommer, tot banaan en bouillon etc. ,  het feit dat je mijn hartslag in de gaten hield als ik dat even vergat omdat ik vond dat ik niet moest opletten maar fietsen, je positiviteit en je gezelligheid en niet te vergeten je geweldige liedjes onderweg waar ik helaas niet bij mee kon zingen omdat ik buiten adem was maar

Come on and shine (shine), shine like a star
Shining so bright like the star that you are
Oh oh oh oh shine (shine) into the future
Spreading your light wherever you are

Ik heb me de hele weg een star gevoeld..  je bent een enorme lieverd! *insert rollende ogen van Arjan, gniffel* En Michael met zijn grapjes, die halverwege de berg mijn elastiekje uit mijn haar terugbracht die ik onderweg was verloren…. zo het ravijn in…. zorollenmijnkanjers…. dat laatste lieg ik natuurlijk he, van dat ravijn… dat snapt u wel… dichterlijke vrijheid noemen we dat, straks ga ik ook nog zeggen dat we geëvacueerd zijn ofzo, let maar op….  maar als ie in het ravijn was gegaan had ie hem ook opgehaald…. toevallig….maar Jan, ik ben zo trots op je kanjer, vorig jaar achterop…dit jaar zelf…. twee keer… hoe dapper ben je dan! Zoveel respect voor je kerel. Bedankt dat je zo lief voor me was de hele weg.  Bedankt dat jullie me zoveel en zo vaak lieten stoppen, niet alleen om op adem te komen maar om alles zoveel mogelijk te beleven…dat het echt mijn feestje was en dat jullie me geen moment het gevoel gaven dat ik rete irritant was…. ik begrijp nu dat je dit een aantal keren op een dag wil doen… zes keer niet want dan heb je geen tijd om het te beleven maar een paar keer… lijkt me heul tof..

nog een paar leuke filmpjes van onderweg 🙂 we gingen nogal eens live op facebook geloof ik LOL

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wat een avontuur…. Indiana Jones is er niks bij…..ik heb genoten!! Wat ontzettend leuk om samen met het hele team over de finish te komen en dit op deze manier te beleven, ik hoop dat mijn teamgenoten precies dat hebben gevoeld wat ik heb gevoeld die dag…..dat gun ik al die toppers zo!!!

bocht zeven…. retedruk maar heel erg samen en alleen met elkaar

Ik heb dat hele laatste stuk nog net niet zitten gillen maar dat wilde ik eigenlijk wel…. lieve lieve Chantal, wat fijn dat ik het met jou mocht beleven… ik blijf dit wonderbaarlijk vinden… dat ik vorig jaar bij de finish nauwelijks overeind kon blijven en nu dit…. bizar!!! Ik ben zo trots op je en dat ik dit avontuur met je mocht delen… dat je mij dat laatste duwtje hebt gegeven om te mailen en me op alle manieren te ondersteunen…. echt, vriendschap is zo mooi……dat moment in de nederlandse bocht was heel bijzonder…. ik stortte even helemaal in, al die mensen, al die kaarsen, al ons verdriet om onze prachtige vriendinnen die er niet meer zijn… en onze vriendschap…. en het feit dat ik daar stond met jou in mijn armen…. dat ik jou nog wel vast kan houden en omarmen….omdat er wél hoop is… en nieuwe kansen en nieuwe behandelingen…. omdat we al dat geld ophalen…zodat jij gebruik kan maken van nieuwe therapiën die ervoor zorgen dat we nog heel lang bij elkaar blijven… het levende voorbeeld dat we op de goede weg zitten, al onze onmacht over die Uckziekte…. intens verdriet en intens geluk…..het ligt soms even heel dicht bij elkaar…

 

Bewaren

Bewaren

Wat fantastisch om over de streep te komen, mijn lief te knuffelen die zóveel voor me heeft gedaan in de voorbereiding maar ook daar…. wat ben je toch een kanjer Rob…. echt!!! Zonder jou had ik dit niet gekund, jij reed me naar alle trainingen en werd gaandeweg steeds enthousiaster toen je zag wat het me me deed…. Ik hoop dat er wat foto’s zijn van ons…ik heb nog niet zoveel binnen maar jij rockt bigtime!!! Mijn stille kracht die er altijd voor me is… dank dat je mij liet shinen en zo’n fantastische supporter was, dat is heel hard werken namelijk! 🙂 Ik weet dat je dit niet tof vind maar ik zeg het lekker toch he… lekker puh 🙂

klik hier voor het gave ReLive filmpje…ik kan er geen genoeg van krijgen 🙂 ik vind het vooral ook heel erg grappig dat we schijnbaar totaal off the road gaan….

#zorollenwij

 

beklimming 2 is dus mijn beklimming he….zeg maar gerust, mijn feestje 🙂

 

 


wordt vervolgd 🙂 want believe me…. the mountain of doom had nog heel wat in petto 🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Stoempen…

De zon scheen… wel 1 hele dag waarschijnlijk….en daarna is het weer kakweer zoals de afgelopen weken…. dus ik vond dat ik echt vandaag met blote benen moest fietsen… jurrekie aan, over mijn fietskleding en mijn jack… want er stond wel enorm veel wind… wat zeg ik, als ik over het water was gegaan was ik zo naar Doesburg gezeild…..ha, wie dut mi’j wat vandage…

naja….dat ik dus ook nog weer terug moest was wel even een dingetje…….met de wind pal voor…. mijn hemel… wát een wind zeg….maar wat lekker… ik kreeg windvlagen waarbij ik bijna van mijn fiets waaide maar zo lekker…in de zon, tegen de wind in keihard trappen en nauwelijks vooruit komen… ik ben vooral erg blij dat ik Rachel niet op mijn hoofd hoef (mijn pruik heet Rachel want ik leek op zij van Hazes met dat ding op maar dat terzijde) want die had ik in de IJssel op kunnen vissen denk ik….maar verder, heerlijk…niet nadenken gewoon fietsen… een oudere meneer die me voorbij zoefde want hij had wel zijn ondersteuning aan vroeg of het deerntje het niet kold had… nee hoor, ik zweet me helemaal ongans maar lief dat u het vraagt :-)… een stuk beter dan het stel wat me op de dijk tegemoet kwam… hij ging achter haar fietsen, om mij ruimte te geven dacht ik nog… maar nee, hij ging helemaal naar beneden hangen, deed zijn tong uit zijn mond en probeerde onder mijn rok te kijken… hij hing echt halverwege op zijn fiets…..best knap op zich als het niet zo ieuw was geweest….ik verdenk hem ervan dat hij op de seniorengym zit om dit te kunnen doen… pervert! En zijn vrouw was miss Oblivious terwijl ze mijn hallo niet beantwoorde en geringschattend naar me keek… of misschien wel helemaal niet en dat ze dacht daar heb je weer zo’n trut, heb ik Hendrik weer een week over de zeik….ik zal blij zijn als het weer winter is….

er is veel stil leed mensen….

je weet het niet he….

🙂

Mijn lief gaf als tip om de volgende keer even mijn been uit te steken en hem van zijn fiets te mikken… wat ik vooral hilarisch vond is dat er gewoon een fietsbroek onder zat…ik weet niet wat hij dacht te zien maar dat kan nooit een zeem zijn geweest

Maar het was druk aan het water en de meeste mensen waren blij en vriendelijk… op het water en ernaast, met hond, met kinderen, lopend en op de fiets… halverwege deed ik mijn jas uit om de mouwen eruit te halen en net toen ik hem al wapperend in de wind weer aantrok liep er een gezin voorbij… ik sloeg hem nog net niet voor zijn hoofd…oeps… sorry… ik moet dus ook even achterom kijken als ik dit soort dingen doe… ook handig op die berg dadelijk…

kortom, fijn ritje…die trouwens een km of zes, zeven langer was dan aangegeven, hij telde pas halverwege ergens omdat strava geen signaal had…

of de link voor een groter beeld: klik

spannend vond ik het….onze allereerste ontmoeting als groep van 2017….leuk spannend vooral maar ook wel een beetje eng spannend… ik vind groepen tegenwoordig moeilijk….zal ook wel komen omdat ik gewoon erg veel alleen ben maar ik kan me niet goed focussen op veel dingen tegelijk en veel mensen tegelijk… maar dit wordt het jaar van dingen doen buiten mijn comfortzone… dus leuk spannend overheersde… hoewel ik na een stuk lopen vanaf de parkeerplaats en de steile trap omhoog wel even ernstig bedacht waar ik in godsnaam aan begonnen was… de moed zakte me wel even in mijn schoenen moet ik zeggen… on a brighter note: ik kon dat stuk gewoon lopen zonder rollator! Ik merk namelijk dat ik verder kan lopen tegenwoordig… de rollator blijft vaker in de auto staan omdat het wel lukt zonder in elkaar te storten….het gaat op het moment net wat beter allemaal… ik weet dat dat ook zo weer minder kan zijn maar een echte vooruitgang is lang geleden, mijn laatste uitslagen zijn stabiel en echt beter dan vorig jaar… dus dat zal zeker meespelen…

Het was een fijne bijeenkomst, warm, veilig en met interessante en nuttige en leuke informatie….. het enthousiasme van alle mensen was voelbaar en heel inspirerend. Ik vond ook het stuk sponsoring een goede aanvulling, dat is best een dingetje hier in mijn hoofd…. een fijne middag met veel informatie maar waar ik vooral in voelde dat het met deze groep mensen wel goed kwam….ik werd er in ieder geval erg gelukkig van….ook van al het lekkers wat er geserveerd werd…. ik moet nog een kilo of 9 he… niet goed dit, niet goed, ik kom volgende week met een rijstwafel en 1 rumboon 🙂

maar goede vibe dus…  op een paar instortmomentjes na waarin het besef wel even viel dat ik ook écht die berg op ging ….en hoe dan? Ik zie het nog niet voor me hoor, ik heb niet zoveel vertrouwen in mijzelf nog maar wel in Batman, dat scheelt in de beleving….

Ik heb er zin in!

ps….ik heb mijn eerste standje ook al gehad…het grappige was dat ik die al aangekondigd had een paar dagen geleden

😉

Beetje drukke dagen dus ik moet even wat foto’s tegelijk uploaden…ze waren er wel maar ik loop een beetje achter, dus ik doe het even in 1 postje… #omdat het kan!

mijn armbanden van het moment…

afgelopen donderdag had ik een workshop krijtboard maken… het is allesbehalve perfect maar zo leuk om te doen… ooit kan ik het echt 🙂

en daar is Jip Jip Jip Hoeraaaaaaaaaaaa

wij knuffelen veel….heel veel

regenbogen zijn altijd prachtig, helemaal als ze uit engeltjes bestaan… wat een lief gezicht

 

Gisteren was het eindelijk zo ver, de workshop handlettering van paperfuel.. ik wilde dat zo graag een keertje doen maar we moesten er helaas een eindje voor rijden… dat maakte dat ik al een beetje uitgeblust was voor we begonnen maar het was leuk… en moeilijk… echt ik zag er uit als miss verloren, iedereen maakte prachtige dingen, (die van Petra, echt zo gaaf)… en ik deed ook iets…

gniffel

wonderbaarlijk, ik maak de moeilijkste layouts digitaal maar letters maken vond ik erg moeilijk…komt bij dat ik geen idee had hoe je ze moest maken in verschillende fonts… die zoek ik normaal gewoon even in mijn lijstje…… dit is andere koek… …ik had het kunnen weten natuurlijk want ik kan ook niet tekenen… maar dagifniks… gewoon oefenen… ik heb een oefenboek meegenomen… gouden greep… en daar ga ik veel gebruik van maken… want ondertussen is het wel hartstikke leuk om te doen… echt heus!

en daar gaat het om…

pl_20161202t103203

2016-12-01-21-39-14

ik moest er vannacht wel ernstig voor boeten omdat werkelijk al mijn spieren constant verkrampten en de slijmbeursontsteking in mijn elleboog een knalfuif had…maar hee nagenieten kan op allerlei manieren he… dat moet je ruim zien… mijn lijf heeft gewoon een ontzettend gevoel voor humor… ik ben me er eentje!

 

OMG… hoe blij kun je zijn?

ik had nog een fashion cheque liggen die ik vorig jaar had gekregen en die liep over drie weken af… oeps, dat ging mooi nie gebeuren nie…vond ik de lakschoenen waar ik mijn zinnen op had gezet in de uitverkoop en samen met de bon bijna voor noppes! Ha!

Dus Anneclair… ik smile van oor tot oor met mijn new shoes on! Samen met mijn uilenschoenen hands down op 1

whoei!!!

pl_20161110t173919

Hey, I put some new shoes on
And suddenly everything is right
I said, hey, I put some new shoes on, and everybody’s smiling
It’s so inviting
Oh, short on money
But long on time
Slowly strolling in the sweet sunshine
And I’m running late
And I don’t need an excuse
‘Cause I’m wearing my brand new shoes

 

Trouwen met jezelf….ik verzin dit niet mensen… ik lees het net in 1 van de vakbladen*… dat het hot is… ik loop heel wat weken achter dus daar moet ik me dan maar bij neer leggen, dat het al een tijdje hot is… en dat ik dat niet wist… het zij zo… wat ik dan wel jammer vind is dat niemand van mijn vrienden even de moeite neemt om me dat te vertellen… maar dat terzijde 🙂

Trouwen met jezelf dus

ik citeer:

Als zelfstandige vrouw met een baan en een goed salaris heb je geen man nodig om te kunnen trouwen, zo redeneren hordes single vrouwen die een solohuwelijk boeken. Voor een slordige 2500 euro wordt de aanstaande bruid alles voor de grote dag uit handen genomen. Er is zelfs een optie om een “decoratieve man” in te huren, die op de huwelijksfoto’s fungeert als innerlijke bruidegom.

Bent u daar nog?

ik ben inmiddels wel even gaan liggen met een doekje met odeklonje op mijn voorhoofd…

Het eerste wat ik denk is doen alleen vrouwen dit maar gelukkig geven ze daar ook antwoord op. Er schijnt 1 man te zijn die het ook heeft gedaan.. 1… maar die is dan ook wel knettergek (vind ik dan he, dat hoeft u niet te vinden en hij al helemaal niet):

Toevallig is hij ook de enige bekende sologamist die een scheiding heeft aangevraagd. De reden? De seks werd minder goed en ik ontving steeds vaker telefoontjes van een mysterieus persoon die ophing als hij mijn stem hoorde

duuuuuuuus….

echt als ik met mijn huistelefoon mijn mobiel bel is dat omdat ik hem kwijt ben he… want ik heb een gave, mijn mobiel kan werkelijk overal liggen in dit huis… en met overal bedoel ik ook overal… dus vind ik het vrij normaal te bellen en op het geluid af te gaan en hopen dat ik hem vind voor de voicemail aangaat…. maar ik moet bekennen dat ik dan ook vaak ophang…ik vind het zo’n toestand mijn eigen voicemail in te spreken… “waar ben je, ik ben je kwijt, maar weet dat ik je ga vinden….mooowahhahahahha” Hee als ik dat op mijn mobiel zou horen ging ik ook scheiden he…

2500 euro… ook het bedrag wat ik hoop op te halen met AD6…  al schrijvende besef ik opeens waar ik heen wil met dit verhaal, het is namelijk echt niet zo dat ik dit zomaar schrijf, ik wil best wat mensen met zichzelf laten trouwen voor dat bedrag he… no problemos, moet je wel zelf voor het welbekende toefje op je kop en het struikje in je hand zorgen (dankjewel Herman F) en een hele opzichtige witte jurk aanschaffen (dankjewel Thomas A.) dan zet ik er een gezellige kartonnen Ken naast en klets ik je zo het huwelijk in.

Ha!

*het genoemde vakblad is de Viva

00346292

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wat een fijne middag…. ik had zo graag met iedereen willen praten maar dat lukt me helaas niet. In zo’n grote groep word ik ontzettend snel moe en dan kan ik me echt niet meer concentreren. Erg lastig vind ik dat… het liefst was ik overal even gaan zitten kletsen, hoe moeilijk kan het zijn he zou je denken… en toch zie ik mezelf dan regelmatig totaal outzonen zoals ik dat altijd noem… ik trek al die prikkels niet…dat wil niet zeggen dat ik niet enorm geniet hoor en ik vind het heel vervelend. Alsof je niet geïnteresseerd bent…maar het lukt me gewoon niet meer…

miss watje at your service 🙂

maar ik heb echt enorm genoten…van al die lieve meiden, het lekkere eten op 1 ding na…allejezus wat was dat een zoete toestand, maar dat kon ik heel goed verbloemen begreep ik van alle reacties om me heen… pokerface it is…

maar de herkenning, de vriendschappen, het lachen en ondanks dat we allemaal de meest vreselijke dingen hebben meegemaakt en nog meemaken en we in alle stadia van borstkanker zitten is er meteen zo’n warme klik als we elkaar weer zien… en het is fijn om samen te zijn.

De volgende afspraak staat al in de agenda.

wie weet hoe ik dan heet als ik thuis kom, hopelijk vind ik die sticker op mijn rug dan ook op tijd  🙂

liefs van Paola/Chantal

 

pl_20161010t103907

 

Lotgenoten
Heel je leven
Je leven weer helen
Als de wonden dicht zijn
De therapieën doorstaan
De schrik overwonnen
Het verdriet iets gesleten
Het vermijden geaccepteerd
Het onbegrip ingecalculeerd
De angst als een duveltje in een doosje
De liefde als een deken om je heen
Toch was je soms alleen
De lotgenoten als een oase in de woestijn
Samen huilen
Samen lachen
Samen vechten
Samen hoopvol
Samen hopeloos verdrietig
Samen sterk
Samen vechtend voor de rest van je leven
Zinvol vol vertrouwen
In je eigen kunnen
Soms eindeloos moedeloos
Toch verder, gedragen door
Herkenning
Bedankt dat jullie er zijn.

(Ali van der Schouw)

mijn vriendinnetje is zo stoer….maar dan ook echt… want de alp op fietsen is nogal niet wat…en nu helemaal… er komen weer nare behandelingen aan…ik haat de sluipmoordenaar die kanker heet… hartgrondig…maar voor haar heb ik alleen maar heel veel respect!!

en ik ga natuurlijk morele steun geven…. normaal moet dat via mijn toetsenbordje maar nu……… als  het een beetje meezit met mijn gezondheid ben ik daar dus bij he… ik spring virtueel vijf gaten in de lucht gewoon!!!!

De laatste tien jaar zijn we twee keer een paar dagen weggeweest, door allerlei omstandigheden… niet erg he… zo gaan die dingen in het leven….ik heb niet echt een andere plek nodig om vakantie te hebben…hee, ik woon aan een fantastische vijver, colaatje erbij, wat te lezen, haken en snaaien en de zon en ik ben een gelukkig mens….maar ik weet ook hoe fijn het is om er af en toe even echt uit te zijn… dat hoeft niet ver te zijn maar even uit huis…niet alleen voor mij maar zeker voor mijn lief… vorig jaar kregen we een weekendje weg aangeboden en ondanks dat ik het heel moeilijk vond om het aan te nemen was het een fantastische cadeau, wij hebben zo’n fijn weekend gehad samen! Maar ik heb ook heel veel wél in het leven en gelukkig kan ik dat meestal zien… soms niet… maar dat zijn de stomme dagen van ons bestaan… ik hou van halfvolle glazen mensen!

En nu ga ik op de berg staan…met rollator… rolstoel moet mee van rob maar dat wil ik hem niet aandoen… mij de berg op en af duwen..dat vond ik in burgers dierenpark al een happening… dat was niet bepaald een ontspannen dag je uit zal ik maar zeggen (oh sla dat maar over, oh zal ik hier even zelf lopen, oh moet je niet rusten, etc etc)

maar ik ben er dus bij!!! We gooien een oppas in ons huissie en gaan even iemand naar de top schreeuwen….of zoals ik tegen haar zei, ik sta met een glas champagne op mijn balkon te zwaaien 🙂

grapje he… als ik dat zou doen mag ze me van de berg af gooien…

en terecht!!

neem even een kijkje op haar pagina en gooi er een donatie tegenaan… doe eens gek!!

🙂

klik hier voor de pagina van Chantal

Here comes the sun…

Oh wat een prachtige dag, hoewel fris is het heerlijk in het zonnetje… boek erbij, wat te drinken, deken om… heerlijk is het… even van genieten vandaag want morgen is het weer gebeurd begreep ik… mijn pijnlijke lijf kan wel wat vitamine D gebruiken… ons huisroodborstje kwam ook nog even gezellig buurten, en alle vogels fluiten om me heen… ik voel de lente!!

 

173zonnetje

CAL Deken 2015

Vorig jaar besloot ik de CAL deken op mijn bucketlist te zetten. Het is een deken die je haakt gedurende een jaar. Je krijgt iedere week nieuwe toeren en aan het eind heb je dan een deken… het leek me niet dat ik dat zou kunnen maar niet geschoten is altijd mis. Ik had het haken met een cursus bij Maureen van Studio Sier weer opgevijzeld, hoe was het ook al weer met lossen, vasten en stokjes… en besloot er gewoon voor te gaan… Ik zocht een stapel pip kleurtjes bij elkaar en gewoon proberen. Het bleek helemaal niet zo moeilijk te zijn, het werd hartstikke goed uitgelegd en er waren altijd mensen bereidt te helpen in de facebookgroep die hiervoor was opgericht.

Omdat ik natuurlijk niet miss retegezond ben duurde het net ff iets langer voor ik klaar was maar het is me gelukt!! Het is mooi geworden.. ik ben er blij mee en heb me al opgegeven voor een nieuw project… een rond vloerkleedje 🙂caldeken2015b klaar caldeken2015c klaar

Buiten zijn…

ik zit veel buiten als het kan, niet in de zon want daar kan mijn sproetenbleke huidje echt niet tegen maar lekker onder de parasol, alles bij de hand en nu zelfs de laptop maar meegenomen… ik woon zo mooi mensen, kijk uit over het water, de tuin bloeit, de vijver…ehm is een zooitje maar komt zo langzamerhand ook weer goed… broodje gezond erbij en die rust… ik vind het vakantie gewoon…

tuin, vijver, genieten

onze tuin met het prachtige uitzicht op de grote vijver.

en ja ik geniet ook van de kinderen die komen spelen, vissen, met een bootje op het water (ik heb mijn eigen sail danku 🙂 en het gegil wat daarbij hoort… iets minder vind ik het groepje dat er nu zit dat alleen maar kan gillen, schelden als een bootwerker (zal ook wel bij sail horen maar wow… wat een vocabulaire, daar kan ik  nog een puntje aan zuigen, ik leer veel bij, altijd goed he, bijleren), spugen naar elkaar is ook een spelletje begrijp ik en elkaar besodemieteren waarvan niemand nooit iets heeft gedaan, heel bijzonder….nee ik heb het niet gedaan… ik ook niet…en ik was het dus ook niet he mensen want ik kom mijn vijver niet over op het moment…. duuus…… conclusie, 1 van hen kan schijnbaar dingen in het water gooien zonder dat iemand het ziet en liegt zonder met zijn ogen te knipperen en wordt later politicus denk ik oja en 1 ervan heet Damian, want die naam hoor ik 835 keer per dag…Damian is nogal een klier want ik hoor het vooral vaak in deze context, doe nou niet Damian, Damian, hou nou eens ohooop, wat heb je nu weer gedaan Damian etc… Damian rules zijn kleine groepje als een boss 🙂 Hoewel een beetje een watje is het wel want zijn vriendinnetje duikt het water in en hij gilt als een speenvarken als hij het water in moet en incasseren is ook nog een aandachtspuntje, maar dat terzijde… hij moet dat natuurlijk compenseren, snap ik ook wel 🙂 Onthoudt die naam, ik denk zo maar dat we nog veel van Damian gaan horen in het leven.
Ik ben benieuwd of ze vandaag weer komen… mijn eigen real live soap….echt ik heb zo’n retespannend leven!!!

Vooralsnog geniet ik van het buiten zijn, de zon en het leven in het algemeen… en dat is fijn… want pijn hebben en binnen zitten vind ik op het moment tien keer erger om de 1 of andere vage reden…de grauwe sluier afgooien…hmmm misschien moet ik eens met vanish douchen, wie weet helpt het he… schiet me zo maar te binnen, ik ben een vat vol ideetjes, doe ermee wat u wil, ik ben zo flex maar daar ging het niet over Paool… oja… naar buiten, het eenzaam zijn voelt minder zwaar, (hee ik kan me goed vermaken hoor maar een heel klein wereldje is af en toe erg benauwend), het verdriet blijft, sterker nog… ik voel het gewoon in mijn hart… wat had ik graag hier samen met Daphne gezeten… keihard lachend om een hele foute harde grap, en gewoon genieten van bij elkaar zijn….  maar ik vind af en toe een traantje laten in de zon anders voelen, het is net alsof ik buiten meer lucht heb… en dus sleep ik alles mee, zet de radio aan met fijne liedjes en probeer ik het toch een beetje leuk te hebben…

en verdomd, het werkt! (zolang ik aan deze kant van de vijver in de tuin blijf that is, maar dat moge duidelijk zijn…

vijver in aanbouw, brug, tuin

het volkomenveiligplankje volgens liefste… right!

 

Over tubes enzo

ik ben nogal gevoelig voor die akelige schimmelinfecties… vervelend en lastig en gedoe…. en dus heb ik meestal wel iets hier in huis liggen voor als het weer zo ver is…. helaas nu alleen zo’n setje waarbij je van die staafjes moet vullen met creme omdat de andere eenmalige pil op was……

ik moet eerlijk bekennen dat ik dat al wel living on the edge vond toen ik het kocht…

en dus later alsnog die eenmalige pil versie kocht…

maar goed, dit lag er nog en het was avond en te laat voor de winkel en laat ik het dan toch maar gebruiken…

u heeft beeld?

laten we het zo zeggen, als je zo’n staafje vult met creme moet je het goed vast houden….

heel goed!!!

want anders schiet het er dus met geweld af

dus…

bent u daar nog?

ik hoef het vast niet verder te vertellen he…

maar ik kan u verzekeren dat er heel veel in zo’n tube zit…

tot nu dan…

nu is ie zo goed als leeg

dus…

waarbij ik wel op wil merken dat het waanzinnig knap vind,  en ik zeg dit niet omdat ik het ben he…maar gewoon omdat het zo is… het is waanzinnig knap dat je werkelijk alles wat in de verre omtrek te raken valt ook werkelijk raakt…

knap spul! Daar kun je een oorlog mee winnen, ik zweer het!