a silver lining…

zonder er een zijig zweefmiepenverhaal van te maken, ik zei het al na mijn vorige blog, de kanker heeft me naast een heleboel narigheid toch zeker ook dingen gebracht die er anders niet waren geweest… ik word altijd een beetje iebelig van mensen die zeggen dat het het beste is wat hen is overkomen… zo ver wil ik niet gaan…hoewel als zij dat zo voelen is dat prima he, voor mij persoonlijk dus niet…..een aantal dingen die er uit voort zijn gekomen zijn dat zeker wel maar de ziekte zelf het beste noemen vind ik persoonlijk zwaar overschat…daarvoor heb ik teveel verdriet, pijn en verlies gezien en gevoeld, is mijn angst voor terugkeer net iets te groot en zie ik teveel mensen allerlei behandelingen doorstaan om kwaliteit van leven te hebben…  ik zie het meer als iets verschrikkelijks waar gelukkig ook mooie dingen bijhoren maar de kakziekte an sich is voor mij verschrikkelijk, laten we wel wezen kanker vind zichzelf al belangrijk genoeg, het wordt hoog tijd dat het eens een toontje of tien lager gaat zingen…. feit blijft wel dat dit soort ingrijpende gebeurtenissen iets met je doen… zowel positief als negatief….

dus daar gaan we:

  • De band met mijn vrienden is veel sterker geworden… Ik vind het zo fijn dat ze er altijd voor me zijn, ook nu het weer wat beter gaat met me… ik kan altijd een beroep op hen allemaal doen. Ik wil jullie allemaal wel noemen maar ik weet dat de meesten dat niet tof vinden en dan lijkt het net of ik mensen vergeet… doe ik niet! Nooit! Als Winston van de postcodeloterij eindelijk zijn weg naar ons huis heeft gevonden geef ik een groot feest voor jullie allemaal… als er iets bovenaan mijn bucketlist staat is het dat wel… op een mooie dag aan het water met blote voeten in het zand… dat werk…
  • Ik vind het makkelijker om nee te zeggen, ik moet keuzes maken… en ik heb gemerkt dat mensen dat helemaal niet erg vinden (enkelen daargelaten en ook daar maak ik me steeds minder druk om) zoals ik dat ook niet erg vindt als mensen een afspraak af moeten zeggen. Ik kan daardoor ook veel meer genieten van de momenten dat ik ja zeg…
  • Ik vind het steeds makkelijker om hulp te vragen en te accepteren…. ik hoor nu in gedachten iedereen keihard lachen….right…. jahaaaaaaaaa het blijft wel een puntje waar ik aan moet werken
  • Ondanks dat ik nu een borst mis, heb ik me in jaren niet zo goed in mijn vel gevoeld. Ik durf zelfs sinds deze zomer strakke shirtjes aan te trekken… hoewel ik soms nog wel last heb van de manier waarom anderen daarop reageren. Ik heb soms het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor het feit dat ik geen reconstructie of prothese overweeg… bizar. Ik voel me prima in mijn vel… ik rock dat niet bestaande decoletté gewoon als een eindbaas. Ha!
  • Ik wist al dat ik een blij ei was, maar ik heb daar enorm veel profijt van gehad tijdens het hele gebeuren… dat had ik al toen ik 15 jaar geleden met die nieren begon te prutsen maar gedurende deze hele periode helemaal. Ik bekijk iedere dag opnieuw en als ik een kakdag heb is er altijd weer morgen… kakdagen laat ik gewoon bestaan… en dat werkt voor mij merk ik… niet meer vechten tegen dat soort dagen maar gewoon even doorbijten…morgen nieuwe rondes, nieuwe kansen, en anders overmorgen…ik leef veel intenser dan toen ik nog dacht dat het leven maakbaar was… later kon ik nog veel…believe me, later is nu!
  • mijn lief, we lachen wat af…dat deden we al maar dat is alleen maar meer geworden…. mijn rots in de branding die ook nog eens alles voor me deed en doet… dit soort gedoe heb je echt samen en ik kan me zo voorstellen dat het ook heel anders kan gaan in een relatie…
  • nieuwe hobby’s door nood geboren… want wat doe je als je leven zich op je bed voor het raam afspeelt… de voederpaal die ik van mijn vriendin cadeau kreeg was precies wat ik nodig had… voorheen zag ik alleen mussen die later gewoon allemaal verschillende vogels bleken te zijn, ik zag opeens vinken, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen, grote bonte specht, merels, mussen, groenlingen, boomklevers etc. etc. tot zelfs ijsvogeltjes toe… echt zo leuk! Ik heb het haken opgepakt, maar ook vele andere hobby’s zoals digitaal scrappen en gewoon scrappen, zelf leren hoe het programma paintshop daarbij kan helpen en later lessen schrijven voor andere paintshoppers  op purplechickcreations. Ik heb altijd naar nieuwe mogelijkheden gezocht toen ik thuis kwam te zitten.. vrijwilligerswerk dat ik vanuit huis kon doen, ik hou de facebookpagina van een aantal instellingen bij en ben vrijwilligster geworden bij de BVN en het Inloophuis en alle leuke contacten die daaruit voortvloeien.  Ik heb me gelukkig nooit verveeld, ik ken dat eigenlijk niet… lezen, creabea zijn, logikwizzen oplossen, etc. alles kost natuurlijk ook meer energie dus ik ben veel tijd kwijt aan rusten ook… duidelijk een adrenalinejunk dus ….. en daar hoort ook het huishouden bij… alles duurt langer, ik heb gelukkig hulp en dat is fantastisch superfijn! En natuurlijk het bloggen, al jaren een belangrijk onderdeel maar nu merk ik hoeveel ik van schrijven hou… ik ben opgehouden met uitleggen dat ik heus niet alles opschrijf op dit blog en dat ik heel goed afweeg wat ik wel of niet zeg of plaats of deel… en laten we wel wezen zolang Trump gekozen kan worden als minister president zijn er wel ergere dingen om je druk over te maken he…
  • lotgenotencontact, heel waardevol en dierbaar… veel herkenning, veel lachen en harde grappen, veel troost en ook verdriet…maar ook een aantal supervriendschappen… lieve Tallie, ik ben zo blij met jou, ik denk echt dat wij elkaar moesten vinden… dat kan toch niet anders, volgens mij zijn we stiekem gewoon soulmates ik ben daar zo dankbaar voor hoewel ik je zoveel liever bij een andere club had leren kennen en ik kan niet eens nadenken over hoe boos ik op de kanker ben die jou zo hard raakt…. ik denk dat dit wel het duidelijkste voorbeeld is van alle gevoelens die het woord kanker bij me oproept…en zolang wij nog heel hard kunnen lachen samen komt het met ons wel goed (ik kies iets uit dat door de beugel kan he…. believe me, hoewel het niet in onze bh zit want die mogen niet meer) 🙂
  • Alpe d’Huzes en in het verlengde daarvan 2climb2raise en alle lieve mensen die daarbij horen!! Dat zijn er heel veel he… met of zonder schuilnamen maar allemaal leukerds… in het afgelopen jaar is mijn leven door die ene email ontzettend verandert… zonder de kanker had ik geen kennis met hen gemaakt en gingen ze niet op zoek naar een Batman die mij naar boven zou kunnen fietsen… stel je voor zeg… wat een gemis zou dat ook voor hem zijn geweest *gniffel* Ik heb serieus de beste week sinds jaren gehad daar boven in Oz… een week gewoon alleen maar genieten. Ik verwijs naar al mijn blogs uit die tijd en de dingen die ik niet genoemd heb…tsja, what happens in Oz stays in Oz. Dat moet je echt zelf uitzoeken he… ik zeg doen!
  • En dan het fietsen…. het is niet te geloven dat dat mijn nummer 1 hobby zou worden… ik hoor het mezelf nog zeggen, oh die berg op, dat lijkt me zo gaaf maar dat fietsen, daar ga ik geen barst aan vinden…. hoe fout kun je het hebben zeg….vrijheid is het…en geluk…en energie….en afvallen… en lichtjes in de ogen…. en nog heel veel meer….. .ik zag mezelf een paar weken geleden in een blad over de fietssport bladeren in de appie… het moet toch niet gekker worden ofzo zeg…angstaanjagend gewoon… en dat op een boterham met pindakaas he…naja en zo’n 25 pillen per dag maar dat is meer om mijn eigen motor draaiende te houden dan dat ik er profijt van heb… en daarbij denk ik dat de gemiddelde bloeddoping dokter heel hard moet lachen om mijn bloed waar nog net geen bordjes met toxic indrijven, hoewel de groene kleur al wel een belletje zou kunnen laten rinkelen 🙂 niet echt he gekkies, ik heb gewoon nog blauw bloed net als alle andere royalty.
  • ik maak me niet meer zo snel druk dat ik teveel wil of alles wil meemaken…hoe zeer het soms ook doet, het levert ook groter geluk op om te genieten van wat je wel kunt….

    kijk ons zitten bij het water
    zoals elk weekend weer
    de wereld aan onze gympies
    maar we hoeven ’t niet meer
    we zijn gewoon twee vrienden
    en we kijken naar de zee
    en we zwijgen van hetzelfde
    je hoeft niet elke keer mmmm
    met elk circus mee

 

 

(klik voor groter)

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

vriendin en ik zitten op een bankje in de ijssalon… we hebben allebei ernstig nagedacht over welke smaken we wilden in ons bakje…want, alles klonk heerlijk…. uiteindelijk hadden we een gevuld bakje, een lepeltje en zaten we uit te wisselen hoe lekker onze ijsjes waren…

twee nieuwe klanten komen binnen, een man en een vrouw….

zij is meteen aan het kijken wat er allemaal is en dan hij:

“ik wil graag een vanille ijsje

“dat hebben we niet”, zegt het meiske aan de andere kant van de vitrine

“oh” zijn gezicht betrekt…

de vrouw besluit eerst te kiezen, kan hij nog even nadenken…

als zij haar ijsje heeft is hij weer aan de beurt

“nee, dan hoef ik niks…ik wil vanille….”

zijn gezicht staat op standje chagrijn en aanstel en doorslaan

dan hoef ik niks? 24 smaken zijn er mensen, VIERENTWINTIG EFFING SMAKEN… en hij wil geen ijsje omdat er geen vanille is… wat de boer niet kent zie ik recht voor mijn neus gebeuren… ik zegt tegen vriendin die net zo verbijsterd kijkt als ik waarschijnlijk, dat is er zo eentje die bij de mc Donalds om een frikandel speciaal vraagt… en daarna een kroket zegt ze… yep…  en dan boos is omdat het er niet is…

dus dat!

ze lopen samen de ijssalon weer uit… en ik kan alleen maar denken, mijn hemel, wat zou er een wereld voor je open gaan als je eens open zou staan voor iets nieuws… iets kiezen wat je nog nooit gehad hebt… iets wat je niet kent, nooit geproefd hebt of gewoon iets anders probeert omdat het leven niet alleen maar vanille is…

het zou je zomaar kunnen bevallen meneerdanhoefikniks

ik heb deze week een rustige week met afspraken… en het weer is mooi… dat maakt dat ik graag met het fietske er op uit ga… ik heb zelfs morgen een fietsdate…. en dat kan alleen als er niet teveel gedoe is. Ik heb een soort van fietsvakantieweekje…. fun!

Het liefst stapte ik iedere dag op de fiets maar dat kan echt niet… mijn lijf trekt dat niet want dat is het een beetje he, ik word intens gelukkig van fietsen en dan merk ik dat ik dat gevoel wil oproepen maar ik weet ook dat rust heel belangrijk is… gisteren werd ik wakker met heel veel pijn in mijn lijf, vandaag weer… gisteren ging ik fietsen… vandaag blijf ik thuis een pyamadagje houden… tenminste nadat ik boodschappen en wat winkels afgeklepperd ben… en met een beetje geluk kan ik een beetje zonnestralen meepakken en anders ga ik vooral mezelf onwijs gestrekt leggen… niet omdat ik daar zo’n zin in heb trouwens… maar omdat het moet! Mijn hoofd zit vol dingen die ik liever doe, maar ik merk dat ik mijn lepeltheorie een beetje verlies en die heeft me nu juist zover gebracht…. het is ontzettend verleidelijk om voor instant geluksgevoel te gaan maar wat ik er meestal niet bij vertel is dat ik er vaak voor moet boeten, gewoon omdat het pijn doet… nu doet het altijd wel pijn maar na zo’n tochtje moet ik echt bijtanken en dat geeft niks he…dat het pijn doet…het zijn keuzes die welbewust maak…. want ik kan er ook voor kiezen om gewoon te blijven liggen… dan heb ik minder pijn, ben ik minder uitgeput maar glijdt het leven aan me voorbij zoals het jaren heeft gedaan…gekmakend!

En nu is daar een sprankje buitenwereld… ik heb iets meer energie hoewel het echt niet overhoudt, ik kan verder zonder rollator lopen, staan lukt ook beter maar dat kost wel heel veel inspanning…ook als dat niet zo lijkt 😉 maar die fiets brengt me letterlijk op andere plekken in de wereld… en ik ben daar erg rupsje nooitgenoeg in…alsof je een vogel af en toe uit de kooi laat…. ik wil weg, naar buiten….. zoals Bert zou zeggen, dan wil je weeeeg, ik wil gewoon koersuhh…en ik weet dat ik daarin soms doorsla…dat ik het beter moet verdelen maar vergeet niet dat ik echt al 15 jaar aan het mutsen ben met mijn gezondheid en dat ik daarvan heel heel veel weken, maanden, jaren op bed heb doorgebracht…. en ik heb een intens gelukkig leven gehad he, die jaren…. met al mijn beperkingen laat ik dat voorop stellen!! Ik zal altijd proberen ergens de silver lining in te zien…. omdat mij dat een stuk gelukkiger maakt… dat maakt mij niet persé een beter mens dan iemand die dat niet kan, maar het is wel fijn voor mezelf en de mensen om me heen… en het gras lijkt altijd groener behalve dan in huize Rob en Paola he… dat is gewoon what you see is what you get…geel gras vaak….want little miss perfect ben ik zeker niet…. maar er is altijd wel leven in de brouwerij hier… ha!!!

🙂

ik zie tig dingen voorbij komen op facebook…het is wereldkankerdag vandaag….lieve berichtjes, mooie gebaren en vele verhalen… ik ben vooral bij Daphne… en bij Acda en de Munnik… en wat was en nooit meer komt… soms kun je opeens iemand zo missen dat het letterlijk pijn doet in je hart… ik hing vandaag een beetje in de hema en de action en reed vooral rond met keiharde muziek aan…. hoe langer het duurt dat ik haar niet zie, hoe meer ik haar ga missen… het verdriet wordt niet minder… het is er alleen niet altijd zo heftig gelukkig maar minder…nee, ik merk dat niet….

Ik kreeg tweede kerstdag haar plakboek en foto album van Acda en de Munnik van haar ouders… ik zie een georganiseerd plakboek en schiet in de lach, die van mij was een grote chaos, die van Daph natuurlijk niet… dat snapt iedereen… ik kijk naar de foto’s en ik hoor ons nog buiten gillen nadat we een fantastisch weekend in Delft hadden gehad… twee avonden op rij 1, voordat we verbannen werden naar achteren en logeren in Mamalou… een pipowagen in het hartje van Delft…de middagen in het Vondelpark… de vele keren dat we ’s nachts in de rij lagen voor kaartjes, en de vele avonden dat we in het theater zaten in heel Nederland… dat wij beiden kanker moesten krijgen en dat jij in het jaar stierf dat onze mannen er mee ophielden vind ik zo bizar…. we waren erbij toen het allemaal begon en we waren er bij toen het stopte in Carré…

maar ik voel me zo beroofd…

van mijn muziek

van een groot onderdeel van mijn leven

en vooral van mijn lieve leuke grappige vriendin…..

ik zie foto’s en ik voel het gemis…

zo hard…

het is wereldkankerdag vandaag Daphne…

en ik mis je zo ontzettend!!

Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht

Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet cafe
Ik zal er zijn zodra je even denkt
ik heb er vrede mee

Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: Nu heb ik rust
Heb ik je onverwachts en zachtjes
Keihard op je ziel gekust

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte grote verdriet

Ik schuil in weggestopte foto’s
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank

Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Naar het liefste kom ik ’s nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan

 

 

 

reconstructie of niet…

als ik naar mezelf kijk in de spiegel zie ik iemand die langzaam afvalt (veel te langzaam by the way maar dat is een ander verhaal) maar ik zie verder gewoon mezelf.. en dat is tegenwoordig mezelf met 1 borst. Ik schrik er niet meer van, het hoort bij me… tuurlijk had ik het liever anders gezien maar het is wat het is… ik heb bijna drie jaar lang de spiegel vermeden…. in het begin controleerde Rob mijn wond want ik kon er niet naar kijken… ik voelde me zo verminkt… en ik dacht dat ik nooit zou kunnen wennen aan mijn eigen spiegelbeeld…maar hee, kijk mij nou eens… ik ga die spiegel iets minder haten en ik ga weer steeds meer op de Paola lijken die ik was en ik ben er blij mee… op die ene borst na dan, kleinigheidje hou je altijd he 🙂

Ik heb lang nagedacht over een reconstructie maar wilde eerst afvallen, iedereen weet dat je borsten vaak ook kleiner worden als je afvalt en dan zit ik dadelijk met twee verschillende borsten, vind ik ook niet tof… mijn borst is erg diep weggehaald, ik ging er vanuit dat ik een platte rechterkant zou krijgen maar het werd een kuil… en door die kilo’s die ik kwijt raak gaat dat steeds strakker staan… ik kan mijn arm steeds minder goed bewegen en heb sinds een jaar oedeemtherapie nodig om dat allemaal wat los te krijgen en te houden…het staat zó strak om mijn ribben…in de eerste jaren zat er steeds heel veel bloed in de wond die eruit gehaald moest worden en dat was heel vervelend maar maakte wel dat er ruimte zat…nu zit ik in een vacuum getrokken kuil te kijken… mijn meelevende chirurg vond het zo sneu…word je nog gestraft voor het afvallen ook …

mwoah, valt wel mee… zo voelt het niet voor me… wat ik wel moeilijker vind is dat ik van alle kanten hoor dat ik natuurlijk een reconstructie mag als ik dat wil maar gezien mijn nieren, en alle gedoe het sterk af te raden is…..het maakt het nog een stuk moeilijker dat ik persé geen siliconen in mijn lijf wil, dat is heel persoonlijk en ik snap heel goed dat mensen die keuze wel maken he, het voelt alleen voor mij niet goed….. ik heb daar verder geen oordeel over omdat ik ook heel goed begrijp waarom mensen het wel doen… voor mij is het  een diepflap of anders niet… en dat maakt het allemaal nog veel lastiger… want dat is een retezware operatie waarbij eigen vet uit mijn buik wordt gebruikt om een borst van te maken en dat is nogal een happening… komt nog bij dat het hele strakke gebeuren aan mijn rechterkant ws erg moeilijk op te rekken valt… dus van alle kanten hoor ik dat het beter van niet is…of het lukt is al niet zeker maar of mijn lijf het nog blijft doen is al helemaal niet zeker….ik ben ook bang dat ik er zo’n enorme terugval van krijg en wat heb ik dan…twee borsten en lig ik hier weer hele dagen op bed te koekeloeren… en ik lig er nu al zoveel…ik ben bang dat ik er dan nooit meer uitkom… dat is echt een reële angst die niemand bij me weg kan nemen…

en dus kies ik ervoor om voorlopig met 1 borst door het leven te gaan…zeker gezien het alpavontuur… 1 avontuur per jaar vind ik meer dan genoeg…en ik wil dat zeker niet in gevaar brengen door nu dit soort dingen aan te gaan…. batgirl worden is doel 1 en de rest komt allemaal daarna….  maar ook dat brengt weer allerlei keuzes en gedoe met zich mee… een prothese zit niet goed, in eerste instantie niet door het bloed en nu omdat het allemaal zo strak en gevoelig is… ik kan er helemaal geen druk op hebben… dat is voor mij geen probleem meer… dan draag ik niets… ik heb een B cup aan de linkerkant en rechts dus niets… dat maakt dat het niet pamela anderson opvallend is maar je kunt het wel zien… ik voer soms een kort gesprekje met iemand die naar mijn rechterkant zit te kijken… heb je tieten kijken ze niet in je ogen maar als je ze niet hebt doen ze het soms ook LOL… ik begrijp dat het opvallend is of dat je het opeens ziet als je met me praat….. het is zo… niet erg… ik vind het niet meer erg laat ik het zo zeggen….

maar ik ben er nog niet helemaal… ik durf niet te zwemmen, en ik ben al weken bezig om een sportshirtje te vinden die wat losser om mijn lijf zit… ik hou niet van die strakke sportdingen… die broekjes boeien me niet (niks mis met mien benen he)  maar die shirtjes… ik had bijna een shirt 3 maten te groot gekocht maar liefste zei dat dat echt niet kon 🙂 ik vind vast nog wel iets… denk ik maar zo… en ooit ga ik weer zwemmen….laatst was ik op een workshop en vroeg iemand of ze iets tegen me mocht zeggen… ja tuurlijk, altijd he… ze vond me dapper dat ik gewoon mezelf was en dat het duidelijk te zien was dat ik maar 1 borst had maar dat ze daarvoor nog meer respect voor me had…

oh wow

ik vond het een lastig compliment,….omdat het niet echt als een verdienste voelt….. het is allemaal zo gelopen…en het is wat het is…maar ik kijk tegenwoordig in de spiegel..en ik zie een big smile, twinkelogen en oja ook nog 1 borst…want laten we wel wezen…ik heb maar 1 borst maar die ander is leuk voor twee :-)…. ik weet ook wel dat ik geluk heb dat ik zo’n positieve miep ben en dat ik daar niet echt de hand in heb en dat het in me zit,  maar het was echt een hele lange zware weg om van daar naar hier te komen..believe me….en ik kan dat, zorolik namelijk! Ik heb geen invloed op de ziektes die ik heb, of de kanker terugkomt, of mijn nieren het nog lang volhouden, of die tumor in mijn hersenvlies gaat groeien of toch kwaadaardig blijkt te zijn, of die niet werkende bijschildklieren nog meer ellende aanrichten in mijn lijf… niets van dat al…maar ik heb wel in de hand hoe ik er mee omga… en dat pakt niemand van me af!

Dus Dat!!

vandaag reed ik in het zonnetje met mijn mp3 cd aan richting Hengelo… ik ga daar graag naar de action en de hema enzo…. nah, nevermind… ik zat in de auto keihard mee te zingen met van alles wat er maar voorbij kwam…. ik hou zo van zingen in de auto….en toen kwam daar opeens “andere maan” voorbij… en die hoor ik erg vaak want het 1 van mijn liefste AEDM liedjes….maar vandaag kon ik opeens niet meer meezingen… dikke brok in mijn keel en voor ik het wist zat ik werkelijk dikke tranen weg te vegen…er overviel me opeens zo’n overweldigend verdriet omdat dat liedje zo met Daphne verbonden was…. ik weet niet of jullie dat gevoel kennen dat je hart gewoon écht pijn doet?… het is zo’n overheersende bal verdriet opeens…. dit liedje paste zo goed bij ons, ooit stond er een tijdje een andere maan…. maar eigenlijk is onze liefde voor elkaar nooit weggeweest….. deze tekst gaat over een diepe vriendschap en hoe dat opeens kan veranderen… opeens overviel het me hoelang er al een andere maan staat…niet omdat we elkaar niet meer willen zien maar omdat het gewoon niet meer kan…. iedere avond is er weer een nieuwe maan maar ik maak geen mooie herinneringen meer met Daph….ik moet het doen met die ik al heb en dat zijn er gelukkig heel veel maar soms voel je opeens dat je iemand veel te lang niet gezien hebt, of gevoeld… of geknuffeld…. of samen zo hard moet lachen dat de tranen over je wangen lopen…of keihard meezingen met alle koortjes van Acda en de Munnik op weg naar een voorstelling in welk theater dan ooit….

soms staat er een andere maan omdat je elkaar een tijdje niet kunt zien door welke omstandigheden dan ooit…

en soms staat er altijd een andere maan…

 

daphenikklik voor grotere foto

 

er staat een andere maan
er staat een andere maan
je hebt het eigenlijk niet door maar zo snel als dingen gaan
er staat een andere maan

Bewaren

Bewaren

Bewaren

ik ben dol op amaryllissen… dus als ze er zijn ben ik er als de kippen bij… zo trots op mijn prachtige exemplaren die al zo mooi uitliepen…

amarylllis1

 

laat ik dan even duidelijk zeggen dat ik daarnaast ook erg hou van kaarsjes aan in huis…. ik hou van de warmte en de sfeer…

tipje… zet hem niet te dichtbij je prachtige bollen…zie linkerbloemknop….serieus, hou op met me….

amarylllis2

als u me zoekt, ik zit even in een hoekje te huilen ofzo…en het hoongelach aan te horen dat me nu ten deel zal vallen…

ps mocht u wat willen zeggen over het schaaltje snoep dat zienderogen leger is geworden verwijs ik u graag naar mijn wederhelft 🙂

Ik leer het nooit…

even snel naar de appie dacht ik…. op de fiets want maar een paar dingen nodig (harhar) want ik had me gisteren al een breuk gesjouwd bij de lidl… en nee ik heb niet met flessen cola, sinas en aanverwante toestanden zitten zeulen he voor ik daar weer kamervragen over krijg, maar de rest van het spul was ook best heel zwaar….maar goed, ik ging dus even snel naar de appie

tuurlijk

what was I thinking?

het is zaterdag Paool…zaterdag…

diepe zucht

kortom, ze hingen er aan de benen aan uit… en dan worden mensen geïrriteerd, ik herken dat… ik wacht heel geduldig op mijn beurt, blijf glimlachen als ze me met kar en al in de hoek drukken maar zelfs ik krijg wel een beetje de kriebels van 4 mensen die midden voor zuivel op een rij gaan zitten bakkeleien over het toetje van vanavond… alsjeblieft zeg, nee daar hou ik niet van en dat vind hij niet lekker, ik krijg de neiging ze een pak yoghurt, een pak vanillevla en tiramisu in de handen te duwen…hopla…kun je allemaal kiezen…….aarrrgh….maar goed, zen, zen

en zo kwam ik halverwege een stel tegen van mijn leeftijd ongeveer (22 dus 🙂 met een hartstikke volle kar, gezicht op laten we zeggen, niet heel vrolijk… vitrinedeur open en een discussie bij de kaas…

“ik vind deze lekkerder”, zegt mevr.
“ja maar, deze is goedkoper”, zegt men.
ik zie haar met de ogen rollen en weet, die gaat de volgende keer alleen
“hij is toch lekkerder, maar néém die goedkope maar dan he”
domme meneer doesn’t pick his battles dus die pakt het goedkope pakje terwijl zij ernstig geërgerd naar de kar loopt…op dat moment ziet hij de aanzwellende storm
“zal ik dan voor jou zo’n pakje van die andere meenemen?” en ik weet wat er komt…
“Nee… laat maar zitten, dat hoeft niet””
“wil ik wel”
“NEE”
Ik keek hem eens aan… dommiepommie, jij gaat hier vanavond zo’n spijt van krijgen 🙂 Dat dacht ik he, dat zei ik niet…zo onbeschaamd ben ik niet..maar leer mij vrouwen kennen, ergens krijgt hij het op zijn broodje goedkope kaas…mark my words

🙂

mijn vriendinnetje is zo stoer….maar dan ook echt… want de alp op fietsen is nogal niet wat…en nu helemaal… er komen weer nare behandelingen aan…ik haat de sluipmoordenaar die kanker heet… hartgrondig…maar voor haar heb ik alleen maar heel veel respect!!

en ik ga natuurlijk morele steun geven…. normaal moet dat via mijn toetsenbordje maar nu……… als  het een beetje meezit met mijn gezondheid ben ik daar dus bij he… ik spring virtueel vijf gaten in de lucht gewoon!!!!

De laatste tien jaar zijn we twee keer een paar dagen weggeweest, door allerlei omstandigheden… niet erg he… zo gaan die dingen in het leven….ik heb niet echt een andere plek nodig om vakantie te hebben…hee, ik woon aan een fantastische vijver, colaatje erbij, wat te lezen, haken en snaaien en de zon en ik ben een gelukkig mens….maar ik weet ook hoe fijn het is om er af en toe even echt uit te zijn… dat hoeft niet ver te zijn maar even uit huis…niet alleen voor mij maar zeker voor mijn lief… vorig jaar kregen we een weekendje weg aangeboden en ondanks dat ik het heel moeilijk vond om het aan te nemen was het een fantastische cadeau, wij hebben zo’n fijn weekend gehad samen! Maar ik heb ook heel veel wél in het leven en gelukkig kan ik dat meestal zien… soms niet… maar dat zijn de stomme dagen van ons bestaan… ik hou van halfvolle glazen mensen!

En nu ga ik op de berg staan…met rollator… rolstoel moet mee van rob maar dat wil ik hem niet aandoen… mij de berg op en af duwen..dat vond ik in burgers dierenpark al een happening… dat was niet bepaald een ontspannen dag je uit zal ik maar zeggen (oh sla dat maar over, oh zal ik hier even zelf lopen, oh moet je niet rusten, etc etc)

maar ik ben er dus bij!!! We gooien een oppas in ons huissie en gaan even iemand naar de top schreeuwen….of zoals ik tegen haar zei, ik sta met een glas champagne op mijn balkon te zwaaien 🙂

grapje he… als ik dat zou doen mag ze me van de berg af gooien…

en terecht!!

neem even een kijkje op haar pagina en gooi er een donatie tegenaan… doe eens gek!!

🙂

klik hier voor de pagina van Chantal

Grenzen? Waar?

okee…. ze was een beetje dom… en voor ze mag je dan Paola zetten…ik moet ook alles uitleggen he :-)…maar goed, ik moest van mezelf een aantal boodschappen doen maar dat liep weer een beetje uit de hand… op zich al reuze belachelijk want ik ben echt totaal op van zaterdag…..ik ga het niet helemaal uitleggen maar het gaat niet echt fris en fruitig hier….  maja…dat hoofd van mij he… die wil van alles………en dan ook naar die winkels waar je de rollator niet mee kunt nemen omdat je je kont niet kan keren… en dan toch gaan…. echt ik leer het nooit… gelukkig hadden ze wel wat ik wilde… op de onderste schappen die ik helemaal leeg moest halen om kleuren te zoeken die ik wilde hebben…. echt, kokhalzend omhoog komen he… ik zweer het… op de MRI zien ze donderdag dat ik hersens van een domme muts heb… echt….. …maar kolere… spierwit bekkie en gewoon zitten huilen van frustratie in de auto… want mankeert me toch zeg…. en dan ook nog naar de apotheek om die pil voor de MRI op te halen waar ik ffin 13, 35 voor moest betalen…. 13,35!!!!! Voor 1 pilletje oxazepam… ff vooropstellen dat ik mijn apotheek niks verwijt he… maar halleluja zeg… dat ding mag me wel zo de seventees ingooien, ik had beter een joint kunnen nemen…. ik zweer het, ik viel bijna flauw…met veel bloed enzo… maar gelukkig ging het net goed 🙂 voor de goede orde, ik wil zo stoned als een garnaal zijn donderdag….
 
Gelukkig was er ook moois te beleven… een klein jochie van een jaar of 7 die een knalrose gerbera kwam kopen voor zijn vriendinnetje… smelt smelt smelt…. om op te vreten……en op de terugweg zag ik dit om de hoek… daar word ik blij van… ze zullen wel niet zo lang meer buiten zijn maar ik vind het zo’n verrijking van de stad 🙂
Ik ben uitgestapt om een foto te maken… ik was toch al verrot en to stop and smell the roses is hartstikke belangrijk in het leven… hoewel ik als kanttekening er wel bij wil zetten dat ze niet echt naar roosjes roken he, dattu niet denkt dat onze kudde eerst als verwende tutten behandeld wordt voor ze de stad onveilig maken…. gewone achterhoekse stoere meiden!Ha!
schaapskudde

Een schuldgevoel is een gemoedstoestand waarbij het geweten een mens plaagt met een onaangenaam gevoel over een bepaalde gedane of juist niet gedane actie. Het wordt vaak gevolgd door gevoelens van berouw of spijt. Schuldgevoel is een gemoedstoestand die men zichzelf oplegt.

ik weet dat het nergens op slaat he… totaal niet… maar het vliegt me soms zo aan…. dat ik me schuldig voel dat ik nog leef…. dat Daphne moest sterven en ik niet… hoe werkt dat in het universum… at random kies je mensen uit? Ik heb me zo schuldig gevoeld tijdens Daph’s ziekte, dat ze alleen maar slecht nieuws kreeg… en dat ik daar dan zat, weliswaar gehavend maar ik was er nog…. en dan dacht ik, hoe kan ik je nou in hemelsnaam steunen als ik wel kansen kreeg? En echt, ik ben er wel geweest he… op dat punt dat doodgaan een bevrijding kon zijn, dat ik dacht tijdens de chemo, ach, ik vind jullie allemaal heel lief maar als ik niet meer wakker wordt is het goed zo….  maar dat ging weer over… er kwam weer een streepje licht na een tijdje…. zij kreeg die kans niet…. nooit… geen moment…. het maakt me zo boos… maar ook zo verdrietig….. en hee ik weet dat het rationeel nergens op slaat he… dat mensen pas zeggen, godsamme dat was een goede vriendin, ze ging helaas ook dood…maar dat is maar goed ook want nu konden ze elkaar pas écht steunen…. daarmee doe ik mezelf en onze vriendschap zo enorm tekort….ik weet het he….maar ik had het haar ook zo graag gegund… hoop… en nog mooie jaren met alle lieve mensen om haar heen…en hoe moet dat dan voelen als je helemaal niet ziek bent… dan vind ik het toch ook niet raar?…. maar wij hadden samen kanker…….dat verbond ons nog meer….. het voelt alsof ik niet mag rouwen van mezelf… ik moet sterk zijn en blij en gelukkig want ik ben er nog…ik doe overdreven positief en lach me door de dagen heen terwijl mijn hart huilt….  daarmee ga ik voorbij aan het allesoverheersende verdriet dat ik heb dat ik haar zo mis….. ik was zo bang dat ik mijn manier van omgaan met dit soort dingen kwijt was omdat ik niet meer echt blij ben…. ik kon echt altijd weer iets zien waar ik gelukkig door werd…… al was het maar een zonnestraal… een vlinder, een bloemetje of gewoon een knuffel van mijn katten….. nu moet ik mijn best doen dat te zien…. ik moet me er toe zetten… zo raar en het maakt me bang….

is dit nu rouwen?

ik denk van wel….

misschien moet ik dat maar eens gaan doen

rouwen

Ik val…

zoveel lieve kaartjes, berichtjes, appjes, knuffels, liefs… dankjewel… maar dan ook echt!….gisterenavond lag ik buiten op mijn ligbed de wolken te breken, en te bedenken dat alles allang bijzonder was enzo… het was eindelijk afgekoeld en ik heb twee uur buiten gelegen, vogeltjes floten, vissen zwommen in de vijver, zwaluwen vlogen hoog in de lucht, en er was buiten dat een ongelooflijke stilte……en opeens liepen er dikke tranen over mijn wangen…. alles was allang bijzonder, en ik ben de strijd met de beatles en de buren allang kwijt als ik die ooit al had, maar opeens heeft het zijn glans verloren en moet ik weer op zoek naar mijn eigen ijkpunt… het elke dag genieten omdat iedere dag nieuwe rondes en nieuwe kansen geeft…mijn grote kracht, altijd op zoek naar het positieve puntje dat ik uit ellende kan halen… van een drol een gebakje maken, mijn motto….  maar opeens voel ik dat mijn optimisme onderuit geschoffeld is, dat de zon veel te hard schijnt, de mensen te vrolijk zijn, de muziek te luid is en ik te hard lach… en die drol gewoon een drol is…..

het is tijd voor rouwen… voor het toelaten van mijn gevoel… ik kom langzaam uit de bubbel die ontkenning heet en het zuigt… bigtime… maar ik weet dat ik hier doorheen moet anders kan ik niet verder… ik was zaterdag op een feestje en ik werd inwendig gillend gek…. waarom dansen mensen en lachen ze? mijn vriendinnetje is gewoon dood… stop ermee… en dat past zo niet bij me he, ik kan heel erg genieten van het geluk van anderen…. en ik probeerde het echt, meedoen, blij zijn, ondanks de verschrikkelijke hollandse hits muziek waar ik ontzettend agressief van wordt maar dat een andere keer… het lukte me niet en ik denk dat dat de omslag was…. ik kan nu even niet aan andere mensen denken, ik ben druk… met mijn eigen verdriet, verdriet dat zo groot is dat ik er bijna in verzuip…er is geen ruimte voor die dingen, sorry mensen… het komt vast weer terug want ik bezit over een ongezonde veerkracht (harhar) maar voor nu… ik leef met iedereen mee, ik ben blij voor al jullie geluk en ik ben er als jullie me nodig hebben maar nu heb ik jullie  nodig… om me op te pakken als ik val… want ik val…. en ik ben nog niet op de bodem… dus als iemand straks even een touwladder naar beneden gooit kom ik weer omhoog he… en jullie kennen me, het zal wel veel vallen en opstaan zijn…letterlijk… maar ik kom er weer uit… ik kan niet dood, leeg en verdrietig blijven want dan had ik net zo goed zelf dood kunnen gaan…… en tot nu toe is dat niet zo… alles heeft een reden zou Daphne zeggen…en ik ga door met haar leven in mijn leven….. met haar naast me, zodat ik de dingen met haar samen kan blijven doen… doorleven zeg maar…..maar tot die tijd moet ik even uitzoeken hóe ik dat ga doen…

het is tijd om te schuilen…

Als je schuilen wilt
Als je een schouder zoekt
Maar je vind hem niet
Als je huilen wilt, als je schreeuwen wilt
De wereld, de schuld van jouw levensgroot verdriet

Trek dan je kraag op, steek je hoofd maar recht tegen de wind
Laat je niet raken
Ze gaan je niets maken
Wees er niet bang van, waarvoor dan? Loop door man!

En kom dan bij mij
Kom dan bij mij
Kom dan bij mij
Kom dan bij mij

En nu?

maandenlang over je fysieke grenzen gaan… dat kan niet ongestraft… dat weet ik… maar zoals ik altijd zeg tegen iedereen dat ik er voor kies om het toch te doen is heel bewust omdat ik tijd met hen door wil brengen. Daar heb ik goed over nagedacht, en het voelt goed… in het geval van mijn lieve vriendinnetje was daar niets te kiezen… ik was er… altijd, zowel fysiek als via de app… en mensen waren/zijn bezorgd om me… dat snap ik… en ik zie het ook gebeuren he… dat instorten…

twee weken geleden was het er opeens, een hele week lang wist ik niet meer waar ik het zoeken moest van ellende maar ik moest door… Daphne had me nodig, maar ik besefte zo goed dat ik zo niet door kon gaan… maar wat dan? En dus ging ik naar het inloophuis, even de zinnen verzetten dacht ik… het er niet over hebben dacht ik…. right… dacht ik…

en dus had ik het erover… wel twee uur lang… zoveel intens verdriet….en kwam de lieve mevrouw die yogalessen geeft naar me toe met de woorden dat ik de volgende dag bij haar langs moest komen om te  kijken of ze me helpen kon…. zo lief!! En dat kon ze… ik ben er vrijdags geweest… heb tips gekregen om te ontspannen, om goed adem te halen, en ze gaf me een reiki behandeling… buiten in een ligstoel in de zon onder de parasol….. zo heerlijk… en het hielp… ik kon er weer even tegen… niet wetende dat Daphne drie dagen later al zou overlijden… het heeft mij door die laatste fantastische dagen met haar heengetrokken, ik had ze nooit willen missen… wat een cadeau, zoveel mooie dingen tegen elkaar gezegd, zoveel gelachen, zoveel mooie momenten, zoveel liefde, … maar ook zoveel tranen over het gemis dat er aan zat te komen, de woorden van troost, van vertrouwen… ik wentelde me erin… ons kleine groepje wentelde zich erin…..en we zagen ook dat het klaar was, dat ze het zo ontzettend zwaar had en dat leven lijden werd, en toen ze maandag stierf op de manier zoals ze zelf wilde voelde ik alleen maar dankbaarheid dat het zo mocht gaan… omdat het onvermijdelijk was he…niet het feit dat ze moest sterven, daar ben ik nog steeds zo ontzettend woedend over… schijnt er ook bij te horen… mevrouw kübler-ross kan trots op me zijn…

Daarna kwam het regelen van de crematie, wat een fijne week was dat en wat ben ik trots dat ze had bedacht had dat haar beste vriendinnen elkaar nodig hadden en haar familie ons… ik denk dat het gelukt is om iets moois van haar afscheid te maken en dat we haar leven gevierd hebben samen afgelopen zaterdag… dat ze daar stond, tussen de zonnebloemen en wij om haar heen zaten in een kring…het lukte me om ons verhaal te vertellen tijdens de dienst… zoveel mensen die later naar me toe kwamen om me te zeggen dat ze het zo mooi vonden, dat ze begrepen wat ik wilde zeggen, dat ze hoopten ook ooit zo’n vriendschap te hebben, zelfs via via hoorde ik nog zoveel lieve dingen.. niet alleen over haar maar ook over mezelf… echt, zo lief, en het maakt me zo gelukkig…wat fijn dat mensen de moeite nemen om dit soort dingen tegen je te zeggen… het helpt me… het maken van het bedankkaartje, waarvan ze zei, doe maar wat je wil..ik weet zeker dat het mooi wordt… echt, zoveel vertrouwen….en het lukte… zonder stress en gedoe was het kaartje in 1 avond klaar…

En nu is het donderdag… ik heb haar al 5 dagen niet meer gezien… omdat het niet meer kan….. dus wacht ik op verdriet dat komen gaat, op rouw, op afscheid nemen……en het komt niet… ik zit in een soort vacuum, voel weinig, kan niet huilen, ik slaap nauwelijks, een soort serene rust, stilte voor de storm, alsof ik in het oog van een tornado zit…….op een dag gaat dit mis, dan moet ik het onder ogen zien… tot die tijd kijk ik mijn harde schijf af op tv, haak ik, lees ik, lig ik veel op mijn bed beneden omdat mijn lijf al aangeeft dat het niet meer kan…ik probeer mezelf een beetje te verwennen… en hoop dat het helpt als het onvermijdelijke missen gaat beginnen…mijn gebroken hart weer moet gaan helen…

lieve vrienden… zijn jullie er tegen die tijd? Ik ga jullie zo nodig hebben!

daphnehoekje

DankbareDingenGedoetjes1

owkee, iedereen die me een beetje kent weet dat ik niet in mijn happy place ben op het moment… blahblah never mind, ga ik niemand mee vervelen…dus ik wil graag beginnen met een wat maakt me blij lijstje hiero… daar heb ik even zoveel meer aan als dat negatieve gedoe waar ik mezelf in wentelde de laatste tijd

dus dankbaredingengedoetje 1:

* liefste

met stip op 1, dattudatffweet

That’sLife

en zo is het daar opeens, het verdriet om vervlogen dromen, om een ander leven dan je in gedachten hebt, het gemis van dierbare mensen in je leven dat er altijd is maar opeens heel hard bij je binnenkomt…het word getriggerd door een aflevering van CSI Miami die ik aan het kijken ben, en nee het was niet omdat er iemand dood was zoals nogal eens gebeurt (understatement of the year)  maar juist een geboorte van een klein lief engeltje, een telefoongesprek die ik vanmiddag had, teveel weken pijn, de vermoeidheid die daarbij hoort… en dan is het er opeens…intens zwart verdriet, een leegte die er altijd is maar gelukkig niet altijd aan de oppervlakte…

ik laat het maar even gebeuren…

gewoon even heel hard huilen en jezelf zielig vinden

en dan knuffel ik mijn lieve knuffelpoesie, veeg mijn tranen weg, denk aan een oergezellige middag/avond bij vrienden die dat hopelijk ook zo gevoeld hebben, het feit dat ik twee schattige neefjes heb, en een lieve broer en zussies, een mama en een schoonpap en de liefste man ter wereld he, mocht u denken dat u hem hebt…dachut nie he, die heb ik…., en niet te vergeten kekke schoentjes zonder kartonnetjes, ik bedoel maar…ik heb zoveel wél he…Ha!! En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn geweldige smaak in kitschspullen…

en dan huil ik opeens weer dikke tranen

omdat ik weet dat geluk alleen maar kan bestaan als er ook ongeluk is…dat verdriet bestaat naast blij zijn, dat er wit is en zwart en daartussen zoveel mooie kleuren.. en dat ik daartussen balanceer en probeer een weg te vinden…en dat ik dus van donkerpaars en lila houdt en dat het leven ook soms donkerpaars en lila is….. en dat dat heus niet altijd makkelijk is..het is dat ik zo’n zonnestraaltje ben he *neemt oscar voor doorslaan en aanstel in ontvangst*en dat er grapjes zijn en heel heel hard lachen, om jezelf vooral… niets zo goed als om jezelf kuinnen lachen… en soms mag je dan om jezelf huilen…

vinnik dan…

“vul hier een  mooie spreuk op een tegeltje in*

………

🙂

VenusEnMars

ik lig op de bank met een dekbedje om me heen en kijk liefste aan

“zullen we samen op de bank gaan liggen knuffelen?”

liefste eet een kop soep, kijkt niet eens op en zegt dan heel droog

“leuk, zullen we met croutons gaan gooien?

I rest my case… ik begrijp ze soms echt niet hoor… mannen!

PSje, we hebben wel heel hard gelachen, dat wel!

StoelenDans

*jemigallemachiesauvloekenzeurenvanallesnogaantoezeg*

iets in die geest roep ik als ik door de kamer strompel…nah, dat lieg ik natuurlijk want ik zeg hele andere dingen, die ik als net meisje hier natuurlijk niet allemaal neer kan zetten maar neem van mij aan dat er hele mondmetzeepspoelenwoorden uit deze dame kan komen als ik me zeer doe zoals daarstraks… maar ik dwaal weer af, blijf toch eens bij je verhaal mens, zo wordt het nooit wat met die stukkies van me… really…

dus ik hang wat over een stoel terwijl de tranen in mijn ogen prikken..

waarop liefste die wel een knal had gehoord en mij moeilijk zag doen maar even niet mee had gekregen met hoe en waarom ik ernstig verwond was en misschien wel dood ging ofzo vraagt, “wat was dat? wat doe je?”

ik zeg dat ik met mijn kleine teen tegen de stoelpoot aan had gestoten en dat het heel zeer deed en ik dacht erbij dat ie vast los in mijn sok lag ofzo… nah, zo voelde het wel hoor, echt *knikt u ferm tegemoet* En dat ik naar sbs traumacentrum moest natuurlijk… zo erg was het wel, of nou ja, zo voelde het op dat moment…en dat is heus ook heel ernstig… toevallig…

en daarna zegt liefste dit:

*tromgeroffel*

“waarom?”

ik ontplof!!! Waarom, weet ik veel waarom, wat een vraag, waarom? omdat ik daar zin in had en omdat het me leuk leek en omdat hij die stoel in de weg had gezet en omdat ik van pijn hou en omdat ik het leuk vind om dansend door de kamer heen te vloeken en omdat ik…ik ratel nog een rijtje af en daarom enzo… en eindig met  Dat Dan!

dus…

liefste kijkt me onverstoorbaar aan

“nah, dat wou ik gewoon even weten he”

Ik was perplex, vergat zowaar even de helse ongelovelijke verschrikkelijke pijnen… en adem te halen, zodat ik ook nog eens flauw viel…nah, dat laatste is niet waar maar het had kunnen gebeuren mensen…het had gekund…

waarom?

ga’s niet zo gek doen zeg!

BadkamerPerikelen

Warrum

en zo was ik opeens de badkamer aan het poetsen….. als ik dan toch iets moet poetsen, dan de badkamer maar had ik zo bedacht in die hitte…. dus ik speelde met water….en schoonmaaktroepjes, met zemen en sponzen en trekkers en schrobbers…. echt fun…echt fun… *draait met de ogen*…. tot zover best een normaal schoonmaakfeestje…

maar echt alles ging fout, ik viel een paar keer bijna op de gladde vloer, liet steeds die trekker vallen, gooide de dingen net naast de vuilnisbak en voelde me net een poppetje in een cartoon…helemaal toen ik met de draaikast met honderduizend prullen begon…alle flesjes parfum, shampoo, badschuim, cremetjes, doekjes, watjes en wat er al in zo’n kast ligt…. ik had even vergeten dat ik bovenop de grote flessen badschuim van een liter had gezet die ik op voorraad had…en de bussen scheergel…dus ik draai de kast, en met volle kracht valt het spul 1 voor 1 naar beneden….echt waar, ik zweer het, net een tekenfilm…plof, knal, beng…
resultaat, bult op mijn hoofd, blauwe plek op mijn schouder, een zere teen en een wederom geknakt ego!die toch nu wel gewend moet zijn aan mijn leven zou je denken…

langzaam liep een kapotte fles badschuim leeg op de badkamervloer….

treurigheid ten top….

nadat ik eindelijk klaar was gooide ik mijn spiegel nog op de grond, daar brak alleen het handvat van af……

pfieuw…je zal ook nog maar zeven jaar ongeluk krijgen zeg…. het zal je gebeuren

🙂

Romantiek

een paar jaar geleden…

“lieffie”
“ja?”
“hou je nog van me?”
“ja”
*op zijn hoede*…ik hoor het in zijn stem
“ik duik zo onder de douche…kom jij ook zo?”
“ja hoor schat, ga er maar vast onder…. jippie… “

paool in de badkamer…van trallalala en love is in the air en vele smeerseltjes… druk met hier en daar een scheerfeessie… haren wassen…. you’re the one that I want…oe oe oe honey en terwijl ik uithaal in de honey spoel ik mijn haar uit….cremetje erin…. ha lekker dat water…. let meeeeeeeeee entertain you…ik zing en ik spring en ik wacht…

en ik wacht…

en ik wacht…

mijn huid begint nu toch wel erg rimpelig te worden…haarmasker is al uren uitgewerkt, en het staan wordt echt vermoeiend nu… het regent zonnestralen klinkt een stuk minder daadkrachtig opeens…

en ik wacht…

…. ik neurie nog wat en zing zachtjes let the sunshine in maar ik voel dat zij gelooft in mij een stuk minder krachtig klinkt opeens

en ik wacht…

ik krijg het koud….wat duurt dat lang…naar mannetje en mopper…. water iets warmer….mmmmmm lekker…nog even masseren met de straal op mijn pijnlijke rug…. ik doe mijn best maar ik voel hit the road jack behoorlijk opdringerig doorklinken….het galmt ook nogal in de badkamer…and don’t you come back no more…ik schop tegen de spons…. no more…

ik ben inmiddels zo zacht als een pasgeboren baby… zo rimpelig ook…. en behoorlijk chagarijnig….ik droog me af…bibber…koud heb ik het…. ik wip wat van mijn ene op mijn andere been terwijl ik de douche droogmaak… slaap vannacht maar op de bank schat klinkt het in de slaapkamer en nadat ik in een warme oerlelijke degelijke pyama ben gekropen (ik trek nog net geen pantykousjes aan maar dat u even weet hoe de zaken er voorstaan) ga ik op hoge poten naar beneden….

alwaar liefste in een diepe slaap verzonken is…

op de bank…

als de rookdampen zijn opgetrokken rond mijn ontplofte hoofd nadat de eerste romantiekscheurtjes zich opeens aangediend hebben vind ik hem opeens reuze vertederend…… liggend op de bank, opgekruld met een ontspannen rust in zijn gezicht….
wat nou hit the road… doodmoe van het harde werken…. ik geef een kusje op zijn wimpers….maar ik neem nog wel een keer wraak beloof ik hem plechtig…dat wel…. ik aai over zijn wang…

en dan zing ik een mooi liedje….een mooi liedje… voor jou