liefste jurkske

3 jaar geleden kreeg ik van Daphne’s moeder een jurkje van Daph…. ik paste er voor geen meter in maar zoals ik al tegen haar zei, ooit kan ik hem weer aan… het zal mijn motivatie zijn als ik het moeilijk heb…. en kijk mij nou…het lukte zeker…ik heb hem al een keer vaker aangehad maar toen zat hij nog best strak… vandaag haalde ik hem weer tevoorschijn… ik zwierde er met een gemakje in…

ik ben zo’n emotiesnaaikont… verdriet maakt dat ik ga lopen snaaien, nu vind ik het altijd al lastig maar op die momenten zeker, (wat kan mij het schelen, het helpt toch niks, iedereen gaat dood…of waarom zou ik het laten, al dat slechte nieuws etc.)  en ik kreeg nogal wat verdrietig nieuws de afgelopen weken…het gaat maar door…en mijn vriendinnen krijgen ook veel voor hun kiezen, en dat doet mij weer verdriet… mijn tranenproductie draait overuren… en tussendoor probeer ik me staande te houden, vooral als ik alleen ben heb ik het moeilijk… dus ik dacht, goh laat ik weer eens passen…dat helpt vast…. vooral als ik er niet in kom, dan eet ik voorlopig weer een stuk sellery…. pas ik er gewoon in… ik vrees voor de chocolalalalala…lekker dan!

gisteren samen met vriendinnetje Esther even onze gedachten verzet…lekker samen geluncht en ondanks alles ook veel gelachen… zorollenwijnamelijk…

vandaag zit ik hier buiten in dat mooie jurkske onder de parasol te proberen weer een beetje grip op het leven te krijgen… de zon helpt daar zo bij! Mocht je mij afleiding willen bezorgen… be my quest 🙂

 

 

Van links naar rechts

mijn gevoelens gaan alle kanten op deze weken, van intens verdriet naar huilen van geluk en keihard lachen… alles is aan de oppervlakte… dat kan heel fijn zijn en soms heel zwaar… nu ben ik altijd al wel van de diepe dalen en de hoge bergen geweest… voelen is voelen… zo erg dat als ik in feestgedruis terecht kom de blije onrust kan voelen maar me ook heel naar voel als ik voorbij een cafe loop waar ruzie is…of ik het absorbeer… geeft niks maar het is heftig soms… ik vind daar verder niks van, het is gewoon zo… ik ben niet gelijkmatig,  nooit geweest…alles is intens…

dus ging ik van heel verdrietig naar kijkmijnoueenszieligzijn hier in bed…en dan moet ik oppassen… ja mijn ogen staan op stokjes en ik ben uitgeput…geen rust gehad nog maar moet wel… dus mijn lichtje is uit… maar dat is niksnietzieligpaool! Kijk wat je er voor hebt gehad… onvoorstelbaar groot geluk kost ook energie… punt. of uitroepteken!

dus net op het moment dat ik me over wilde geven aan zelfmedelijden kreeg ik een prachtige lieve kaart van mijn lieve vriendin…met de liefste tekst ever… en een keilief klein cadeautje… dat er iemand een engeltje voor mij had gehaakt, hoe lief… en ik huilde…heel heel hard….. en ik besefte dat ik een ongelooflijk rijk mens ben met zoveel lieve mensen om me heen.

Keilief! En een beetje aan heb bijgedragen? Heel veel aan heb bijgedragen bedoel je… mijn grote voorbeeld ben je met je doorzettingsvermogen en je kracht, 3 keer de alp op ondanks alle kakzooi van je ziekte… en je humor, je humor… dankbaar voor jou in mijn leven.. stoer wijf! Breast Friends Forever… en hee, samen hebben we er gewoon twee! 🙂 En mijn volgende uitdaging….geen idee nog, maar die komt er wel….

DIe avond kreeg ik een schaal met heerlijke hapjes die ik had gekregen van Verwenmoment gemaakt door Anouk, en kreeg ik voor een heel klein prijsje mijn wensjurkje in de brievenbus… mijn wensjurkje!….in die prachtige kleur, met die mooie vogelprint…zomaar, hopla…daar was ie dan… omdat iemand hem aanbood op de groep en mijn naam er op stond… ja het leven is soms keizwaar en het verdriet en de intense moeiheid tekent me, ik zie het in mijn ogen, mijn strakke witte bekkie…  maar daar tegenover staat altijd weer iets moois in mijn leven. #dankbaar

nu is het zondagmorgen, het is een grijzig weer… ik hou er niet van maar het deert me niet…ik ga op de fiets straks naar de verjaardag van een vriend, Rob neemt wel een blij jurkske mee… zodat ik toch een beetje fris en fruitig kan zijn daar …. en moe ben ik toch wel…. ik drink nu een kopje verse muntthee met zoethout…gewoon omdat dubbel en dwars ens zo dik is zoals mijn mam altijd zegt… en dat soms moet….

gewoon omdat het kan!

Man, I feel like a woman

Ik heb altijd van vrolijke blije kleding gehouden, gekke leggings met printjes en gekleurde jurken, of bloesjes…  ik trok me nooit zoveel aan van de mode, ik hobbelde zo aan de zijlijn mee. Maar ik was ook niet van de hoge hakken en korte rokjes… het moest allemaal ook vooral comfortabel zijn.. wel vrouwelijk maar dan wel met gympen… dat was op zich ook niet heel handig als groepsbegeleidster bij meervoudig gehandicapte mensen maar dat terzijde… ik was gewoon niet zo bezig met mijn lijf… ik vond er gewoon niet zoveel van. Ik heb jaren in tuinbroeken gewoond… of shopte bloesjes bij de mannenafdeling 🙂 altijd net even anders dan anderen….

Toen ik door medicatie en ziektes alleen maar zwaarder werd ging ik me ook meer en meer verstoppen in te grote kleding en donkere kleuren. Ik was gewoon aan het overleven… thuis wel met knalkleurtjes in de dekbedovertrekken en de pyama’s en sokken maar buiten vooral dat vooral  niet opvallen… met als enige uitzondering mijn nagels, die waren altijd gekleurd en opvallend.

en toen kreeg ik kanker… en daar ging mijn lange haar dat bijna onderaan mijn rug viel, mijn wenkbrauwen, mijn wimpers en ook mijn nagels, oh wat zagen die eruit… totaal verwoest…zowel van mijn voeten als mijn handen… ik kreeg antihormoontherapie voor 5 jaar om mijn hormonen stil te leggen…en natuurlijk mijn borst… ach mijn borst… verminkt voelde ik me… ik voelde me een niksniet… alles waardoor ik me vrouwelijk voelde werd me beetje bij beetje afgenomen… nog meer verstoppen en niet meer in de spiegel kijken vooral… want ik was lelijk, en wat had ik nou nog te bieden ofzo… kwijt was ik… totaal kwijt…. ik keek twee jaar niet in de spiegel… alleen om me op te maken want dat bleef ik doen

en dus ging ik aan het werk, therapie, revalidatie, ik pakte alles aan om mezelf weer te vinden, ik viel af omdat ik stopte met medicatie maar ging ook flink met mezelf aan de slag,  ik fietste samen met Batman en Tallie de alp op en ik zag mezelf beetje bij beetje weer in de spiegel terug…. maar de grote omslag was wel dat ik besloot dat het goed was zo…mijn wimpers zijn rare dunne ongelijke haartjes, mijn wenkbrauwen zijn gehalveerd en scheef, mijn nagels zijn broos en heel dun… maar mijn haar groeit langzaam weer nadat ik het een tijd in een boblijn had, maar vooral het feit dat ik maar 1 borst heb is goed zo… let wel, ik had er graag twee gehad maar dat is nu eenmaal niet zo… prothese wil/kan nu niet, het is wat het is.

Een poosje geleden zag ik een rokje waar ik instant verliefd op werd.. het was felroze met vogeltjes en ik ontdekte dat het van het merk Tante Betsy was… en nu ga ik to the point komen met mijn verhaal… want sinds ik een maand of tien geleden voor het eerst dit soort kleding aantrok wist ik dat ik mezelf weer zag in de spiegel…dus ik probeerde te kopen via marktplaats en ik kwam via wat zoekwerk op een paar leuke facebookpagina’s terecht..
Daar nam ik rokjes, shirtjes en jurkskes over omdat ik alles leuk vond… maar niet alles stond me goed… kijk, het is wat het is, die ene borst, en ik heb besloten gewoon aan te trekken wat ik wil, dus strakke truitjes, blouses of jurken…maakt niet uit… ik werd gelukkig van de leuke printjes. Ik had al wel ontdekt dat donkere shirtjes prima gingen, maar lichte zagen er toch niet echt mooi uit.. want er is niks mis met die ene borst en het verschil zien maar ik wil er toch niet echt de nadruk op leggen, zie je het, is het okay maar het hoeft niet het enige te zijn wat mensen aan me zien…..

Vorige week zondag ging ik samen met Esther een dagje uit naar Utrecht. (een poosje daarvoor waren we op een mooie zondag bij S ster geweest, en had ik ook al wat dingen gepast en veel plezier gehad met alle leuke dames van de groep… daar is een ontzettend melige foto van, ik zou zeggen ga googelen)
Maar even terug naar Utrecht….daar was een meeting en verkoopmiddag en het leek me een goed idee om ook wat jurkjes te proberen, kijken wat nu echt bij me past… Ik wil Binnie en haar team van So Much  bedanken voor het begrip en het feit dat ik rustig boven mocht passen samen met Esther. Echt lief… dank! En er werden wat dingen duidelijk… ik moest kleding hebben waar wat gebeurd, drukke prints, zakjes, kraagjes waardoor het mijn lijf accentueerde maar ook juist niet de nadruk op de rechterkant legde. Jurken waar ik echt helemaal waus van was bleken mij totaal niet te staan en jurken die ik echt niet gekozen had bleken een schot in de roos… iedereen leefde mee, gaf advies en stuurde me met jurken naar boven. Ik was al een paar maanden op weg naar Paola 2.0 maar nu is ze daar weer… ik kocht een prachtige blauwe jurk die ik voor mijn verjaardag van Rob had gekregen. Keilief dat hij ook ziet wat het met me doet en me dit cadeau gaf… en de lieve mensen om me heen die hier ook aan bijdragen op allerlei manieren, jullie betekenen heel veel voor me… ..kortom jullie rocken!

Ik deel graag wat Outfit of the day foto’s die we delen in de groepen met jullie… om te laten zien hoeveel het met me doet. Van de week zette ik een foto op Insta met de tekst dat mijn vrouwelijkheid niet in mijn borsten zat… en dat ik daar dus ook niet van beroofd ben zoals ik wel eens hoorde en zelf een tijdje gedacht had… het zit in mij…het was een tijdje verstopt maar ik vond het weer terug…ik ga samen met mijn jurkenzussies op zoek naar de jurkjes die me het beste staan en kijk uit naar nieuwe collecties… ik verkoop mijn oude te grote kleding en kleding die me toch niet zo goed staat… en ik scoor gave tweedehands dingen in de groep of op marktplaats, ik straal weer en ik hoop dat ik dat mee kan geven aan andere dames met borstkanker… de kanker en andere ziektes nemen veel van je af…  maar niet wie je bent, niet je dromen, niet je kracht…het zit in je… en in mijn geval kwam het er weer uit door een simpel rokje en daar kwam heel veel moois achteraan… lieve meiden, leuke kleding maar vooral een vrouw die zichzelf weer ziet in de spiegel.

Paola 2.0

 

 

van de fijne dingen enzo

er was veel…. veel leuks…  zo ging ik met lieve vriendinnen naar Paul de Munnik in het theater in Doetinchem. Wat een prachtige avond… de man met de mooiste stem van Nederland die prachtige nieuwe liedjes zong, maar ook hele mooie nummers van mensen die hem geïnspireerd hebben… en echt Paul die ne me quitte pas van Brel zingt… ik hoef dat toch niet uit te leggen ofzo he? Wat fijn om dit samen met jullie te delen meiden, ik luisterde van de week weer sinds tijden naar de cd van Acda en de Munnik…. ik huilde bij elk liedje…om het gemis van hen samen maar vooral omdat elk liedje een herinnering aan Daphne is… het is zo met elkaar verbonden… dus zonnebril op, tranen wegpoetsen en keihard meezingen… ze zit in mijn hart…en die vind dat ik af en toe gewoon mag huilen.

Het amphion theater heeft een gevelprobleempje (understatement of the year) en nu is er een nieuw hek omheen geplaatst…. ziet er een stuk beter uit als de bouwhekken die er al tijden omheen stonden… en dit maakte het helemaal gaaf:

Ik zeg er twee dingen over: Ik moet een appeltaart bakken en dat zeil?…MIJN!!! Ik ga hem volgende week ophalen, ik twijfel nog tussen zelf de taart bakken of het zekere voor het onzekere nemen 🙂

Daarna natuurlijk het fijne fietsdagje met de solostokers, en deze keer was het bij mij. Dus ik was al aan de bak geweest om een mooi tochtje uit te zetten… en gelukkig was het die dag droog en zonnig. Frieda en Jenny, jullie rocken de pan uit, echt…. ik ben zo trots op jullie… en Anco, Lau en Arjan, dankjewel dat jullie er waren, superlief om dit voor ons te doen, echt! Jullie beseffen niet half hoe belangrijk het voor ons is om die fijne begeleiding te krijgen… het is al een hele happening als je gezond bent maar voor onze lijven met al hun beperkingen in allerlei opzichten is het allemaal net even wat lastiger… het frustreert me dat ik voor mijn gevoel echt tekort kom, en daar heb ik echt een week last van gehad, zo moe, zo op…niet van het fietsen maar van het gemaal in mijn hoofd dat dit echt niet goed gaat komen voor me…

vandaag ben ik er maar eens voor gaan zitten, ophouden nu met miss zwakke schakel zijn… wat wil je nu eigenlijk Paool? twee jaar geleden was je nog 30 kilo zwaarder, stond je met je rollator boven op een berg Chantal aan te moedigen maar moest je daar al steeds gaan zitten omdat je niet meer kon…. ik heb 15 jaar alleen maar ingeleverd, veel operaties gehad, veel ellende gehad met de nieren, schildklier en de extreme vermoeidheid die daaruit voortvloeit ….en daar kwam ook nog die stomme kanker bij… en een tumor in mijn hersenvlies… goedaardig voor zover we weten maar stom is het wel….twee jaar geleden nog maar kon je helemaal niks….vorig jaar kon je achterop een tandem meedoen aan het Alp avontuur…ik verklaarde hele wereld voor katsknettergek maar er gebeurde iets met me… ik vond naast al het keileuke gebeuren het fietsen leuk… ik, die al 15 jaar niet zonder ondersteuning kon fietsen en het viaduct niet over kon en links en rechts werd ingehaald door fietsende peuters met zijwieltjes en overstekende ANWB paddenstoelen. Vorig jaar ontdekte ik hoe gelukkig ik van het fietsen werd, hoe mooi onze achterhoek is en hoeveel goeds het voor mijn nog altijd zieke lijf is… want dat ben ik namelijk even een beetje vergeten…dat het beter met me gaat is duidelijk, dat ik iets meer energie heb is ook duidelijk maar ik ben niet beter, er is nog steeds behoorlijk veel mis aan de binnenkant van dit blije ei… soms ben ik dat kwijt, dan wil ik ook gewoon zo’n bultje op fietsen of keihard doorfietsen bij tegenwind.. tegenwind betekent enorm veel krachtverlies….ik heb dat gewoon niet… dus moet ik er hard voor werken om gewoon door te fietsen…en na een rondje fietsen nog even de hele hut schoonhouden en 5 winkels afkleppen… dat kon niet, dat kan nog steeds niet en dat zal ook niet meer kunnen… laat het los Paool….dan moeten ze in Rhenen en zeker in Limburg maar op je wachten, ik ga proberen dat zo te voelen en me niet schuldig te voelen…hmmm come to think of it, ik kan beter met de ochtendploeg mee gaan, dan eindig ik met de middagploeg… ik bedenk het ter plekke 🙂 maar serieus, wat wil je nu bewijzen? en aan wie? ik weet het allemaal best heus wel hoor…maar wat je hoofd zegt, zegt je hart vaak niet is mijn ervaring… over communicatieproblemen gesproken…die twee kunnen er wat van, Rutte 3 is er niks bij.

Ik heb gedroomd dat ik er zo lang over deed dat me gevraagd werd of ik toch niet beter gewoon voor de koffie en de broodjes wilde zorgen. Die ik bij voorkeur niet zelf gemaakt had… wat is dat toch dat ik zo hard voor mezelf ben… ik wil niet gewoon fietsen, nee ik wil gewoon als Tom naar boven fietsen…. maar in de praktijk komt het er op neer dat ik net zo snel als Tom van de fiets kan springen als ik hoge nood heb, veel meer overeenkomsten hebben we niet… we gebruiken niet eens dezelfde shampoo. Maar ik ga proberen wat liever voor mezelf te zijn…volgens mij wordt mijn leven daar een stuk makkelijker van… want van het fietsen word ik zo ontzettend gelukkig, laat ik daar dan even geen wedstrijd van maken..

enne die mensen boven op de bult in Elten zijn nog aan het uitvogelen hoe het fietsgroepje in elkaar zat… hahaha

 

en dan de zondag… wat een feestje was dat. Ik had van Esther een dagje uit cadeau gekregen naar Utrecht. Er was daar een gezellige jurkenmiddag voor gelijkgestemde zielen georganiseerd.. de comic con is er niks bij… echt! Leuk. Het was midden in Utrecht en op de mooie dag zaten de terrassen vol, en de mensen keken hun ogen uit naar al die kleurige dames… maar goed, ieder zijn ding he… ik mocht van Rob voor mijn verjaardag een jurkje uitzoeken en dat werd de blauwe… yup de blauwe…in plaats van de roze 🙂 dank voor al het advies meiden, jullie rocken..

we hebben er een hele gezellige dag van gemaakt en na een heerlijke lunch nog even Utrecht door geweest…

en na een paar drukke dagen van de week waarin we cadeauflesjes hebben gemaakt die we natuurlijk heel graag verkopen voor AD6, niet in het minst omdat ik anders nog heel lang tegen al dat snoep aan moet kijken… echt te zwaar hoor, dus doe het dan voor mij, heb jij een leuk cadeautje en ik ben er vanaf…. 5 euro per flesje…. dat kun je toch niet laten liggen?, er zijn er met Congrats, of Happy Birthday of Thanks of gewoon zomaar omdat je iemand lief vindt…..ik zeg win/win
*knippertmetdeogen*

enne, al die leuke foto’s…. er gaat heus wel eens wat mis hoor….dat ik omval ofzo…… niet omdat mijn hakken zo hoog zijn… of omdat het glad is…gewoon omdat ik Paool ben

dat dus!