weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ’s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂

 

 

 

Paola….the movie….   hmmm misschien moet ik nog even nadenken over een titel… ik zou er niet op googelen als ik u was 😉

maar kijk nou, krijg ik een paar filmpjes van Chantal opgestuurd, helemaal te gek! Wat een feestje onderweg…dit was trouwens luttele seconden voor er iemand plotseling de weg overstak en ons niet zag….. ik roep altijd dat er zomaar bomen oversteken maar in dit geval was het een meisje…..het liep gelukkig goed af maar was wel even een schrikmomentje van ons allen….. ik gok ook voor de oversteekster waar we tegenaan reden….

leuk om een stukje film van ons samen te hebben…

aaaaaaaaaaah bocht nummer zeven…. hier was het even uitrusten geblazen… hier is ook die foto van chantal en mij genomen en hier was een feestje….  het was overal een feestje hoor maar dit was echt tof…. die wazige blije blik heb ik de hele weg gehad… echt fantastisch, ogen en oren te kort en hartslag te hoog 🙂

en dan deze…. mijn hartslag was net weer gestegen naar 160 omdat ik weer muziek hoorde  trapte ik me weer te pletter… of ik ff wilde dimmen hoorde ik… maar batman en muziek is ongeveer hetzelfde dus wij gingen daar als een speer… teampje he 🙂 Wij rocken dat…. tenminste dat hoop ik…….
Het was net voor we het dorpje inreden en een heel steil stuk, je kunt dat op de video niet goed zien maar het was even een venijnig stuk…. ook heel grappig om Frieda en Jeroen te zien….wij hadden diezelfde vage smile steeds als we elkaar zagen….. ook in genietmodus… en dan dat zwaaitje van ons naar elkaar aan het eind… ik denk dat iemand me riep  want ik geloof niet dat ik zelf nog erg bij de pinken was… het lijkt heel ontspannen maar het was hard werken….maar oh die muziek helpt zo hard… en ik kan daar niet echt meer praten ofzo 🙂 Bijna boven maar nog niet helemaal…. het is een raar gevoel…je wil heel graag boven komen maar je wil ook niet dat het al voorbij is…

 

ik vind dit zo leuk om te zien… dankjewel lieve Tallie… you made my day a bit brighter… ik voel me zo hondsberoerd maar hier word ik toch maar mooi blij van!! Heerlijk, ik hoest gezellig in de maat mee 🙂

De tweede dag… ik had redelijk geslapen, maar ik merkte wel dat de vermoeidheid toe begon te slaan… maar ik zit hier niet voor mijn rust ofzo he… alles wil ik meemaken, sfeer proeven en opsnuiven…. (oh verrek, ik heb de sliertjes nog buiten hangen, straks even regelen…. zal je net zien dat iemand anders een stairway to heaven zit te beleven ofzo…)

maar dat terzijde…de tweede dag… de grote bijeenkomst van Big Challenge stond op het programma en daar wilde ik heel graag bij zijn… want mijn stoere vriendin was daar 1 van de sprekers. Daar wilde ik echt wel bij zijn. Rob ging samen met een groep het geitenpad beklimmen naar alpe d’huez en kon me dus niet naar de alp brengen… gelukkig konden we wat regelen….hoe lief is dat, en dus werd ik samen met Jenny naar boven gebracht… dat wil zeggen, eerst deze berg af, dorpjes door naar oiseans en dan dat “bergje” ernaast weer op… dat was wel even een ritje naast het feit dat Edgar eigenlijk Max Verstappen bleek te zijn maar ons geruststelde met de woorden, “hee, we gaan bergop, als ik mijn voet van het gaspedaal haal, staan we stil he” 🙂 uhum knikten wij, dat snapten we best… heus… 🙂 Maar dankzij Max en mevrouw Max die eigenlijk Elsa heet kwamen wij toch  maar mooi tien minuutjes voor tijd op de alp aan… okee, we zijn er, nu dat hele stel mensen nog vinden, dat zou toch moeten lukken… nadat we de weg gevraagd hadden moesten we een heuvel beklimmen, en weer afdalen…en bleek er nog een heuvel te liggen… maar we hoorden niemand en zagen niemand…best gek want het moest toch wel een behoorlijke groep zijn… nadat ik Tallie geappt had dat we het niet konden vinden en ons te pletter zochten was daar een mevrouw die het wel wist, heuvel op en daarachter…tuurlijk joh, doen we even… maar enfin (die moest effe, we zijn tenslotte in Frankrijk he, ik denk dat ik er zo ook nog wel even een trottoir ingooi) we klommen wel weer even, dat konden wij namelijk. En yep gelukkig, daar hoorden wij wat…het was al begonnen maar men, wat een mensen… ik zag natuurlijk echt niet waar ze was zo, dus ging ik als pocahontas die uitkijkt over de prairie op zoek naar Tallie….met mijn hand boven mijn hoofd tuurde ik naar de mensen, en van links naar rechts en nog maar een keertje… en nog een keertje… ik hoorde ondertussen wel de spreker maar focussen he… eerst kijken waar ze is… ik had nog net geen verrekijker mee, laat ik het zo zeggen, subtiel was het niet… opeens hoor ik achter me een zacht stemmetje… “Paola, hee Paola”… ..ik tuur rustig door, “wat is er?” …toen hoorde ik zo’n zin die je echt nooit wil horen…gewoon niet….

“ik weet niet of je het in de gaten hebt maar je staat al de hele tijd achter de spreker”

uhum…

okee

wacht ff

WAT?

ik verschiet van kleur en we schuivelen langzaam naar de zijkant om in het gras te gaan zitten… niets tegen elkaar zeggend maar gewoon langzaam uit beeld verdwijnend… echt wat verschrikkelijk, bij deze mijn oprechte excuses en ik hoop dat er iemand kan photoshoppen en van mij a little happy tree kan maken ofzo… wat genant!! Elk moment dat het weer in mijn gedachten schiet en believe me, dat is heus vaak mensen voel  ik de hitte weer naar mijn hoofd trekken…. echt, wat een blamage… of is het blámágé hier? Maakt ook geen Uck uit natuurlijk, het voelt hetzelfde he…

Nadat ik weer wat was bijgekomen was Chantal de eerste spreekster…. ze wordt aangekondigd en ik zie ergens mijn vriendinnetje opstaan uit de grote groep, “kijk”, zegt Jenny, dáár zit ze nou Paool”, daar hebben we ons later verschillende keren de tranen om gelachen…

Maar daar stond ze he, dat stoere wijf voor al die mensen haar verhaal te vertellen, die ondanks dat ze weet dat ze niet meer beter wordt van deze kakziekte een verhaal vertelde van hoop en hoe belangrijk het is om je leven te vieren, om te koesteren wat je hebt en hoe zij in het leven staat.. echt ik ben zo trots op haar, hoe krachtig ze is en hoe ze omgaat met alle dingen in haar leven. Dat wist ik natuurlijk allang, maar nu weet iedereen die op die berg zat dat! En ook de rest van de sprekers hadden verhalen die verdrietig waren maar ook hoopvol naar de toekomst. De ballonnenceremonie was ook prachtig, mooie blauwe lucht, echt indrukwekkend…wat fijn dat we daar bij mochten zijn! Ik gok dat het meteen de laatste keer is dat we dat mochten, sorry Jen, ik heb het voorgoed voor je verpest….

Daarna hebben we nog lekker samen een terrasje gepakt, en wat gegeten… zalig weer, en het besef dat we dit samen gingen doen kwam langzaam binnen… ik ga zo ontzettend veel huilen… fantastisch!  Aan het eind van de middag kon ik nog net even de meiden van de lotgenotengroep treffen voor palais du sport, waar we ook een aantal coole foto’s hebben laten maken.

Dit beloofd wat voor de komende tijd… ik word hier zo gelukkig van!!!

 

Bewaren

Bewaren

De eerste dag….

daar zit ik dan, helemaal alleen beneden bij de receptie te schrijven…. ik was gisteren na aankomst zo moe dat een stukkie schrijven er even niet meer inzat… ik had ook niet heel veel meer te vertellen dan dat we een goede reis hadden, rustig op de weg, prachtig weer maar daardoor wel bloedheet in de auto… laat ik het zo stellen, de broodjes die we bij ons hadden konden we na duitsland zelf verder laten lopen….en ik zweer dat ik zag dat ze dat ook deden…. afzien deel 1, als voorbode op wat vandaag komt om over donderdag nog maar te zwijgen… spannund… dat is het! Maar wel leuk spannend…

Whaaaaa! Frankrijk

het was warm onderweg… even met de beentjes buiten de auto…stilstaande auto he, dattu niet denkt dat ik onderweg een beetje the fast and the furious aan het uithangen ben

Het was warm op onze kamer dus lagen we met de deur open, uitzicht op een prachtige berg en de flikkerende sterren…tenminste dat leek zo, kan ook door mijn vermoeidheid zijn dat ik dacht dat ze flikkerden daar wil ik af zijn…ik ga er vanavond op letten.  Maar wonderschoon….

En ik heb een gouden tip…. iedereen weet dat bananen een heel gedoe zijn, die moet je afpellen en dan alle sliertjes eraf halen en bruine plekken mogen ook niet….en dan heb je vieze handen, die ik gelukkig aan een grote rug voor me af kan vegen, maar onderschat dat niet mensen… bananen zijn een dingetje…. maar gisteren hoorde ik opeens dat we die sliertjes niet weg moeten gooien…je moet ze drogen mensen… drogen… en daarna kun je ze oproken en er is mij beloofd dat je er high van wordt… dat is me nog eens een verrassing… er hangen inmiddels enkele sliertjes te drogen 🙂 en er zijn foto’s maar nauwelijks wifi, dus ergens deze week zal ik hem er tussen plakkeren

We gaan vandaag onze eerste echte beklimming doen…ik zit in de middagploeg dus ik kan me nog even geestelijk voorbereiden, het is maar goed ook… want echt, ik hoor het me nog zeggen terwijl we langzaam naar boven klommen : “ik mag toch hopen dat dit niet de berg is waar we morgen tegenop gaan fietsen, neh, dat zal toch niet..toch?”

Kortom, heeeeee hallo hoogmoed, hier de val…

 

Vanmiddag was onze generale…. Arjan heeft het precies nagemeten en dit was wat me te wachten stond:

We klimmen vanuit Allemond naar ons hotel in Oz en Oisans: gemiddeld stijgingspercentage 6,4% / afstand 8,78km / hoogte start 767 meter / hoogte top 1.336 meter / hoogteverschil 569 meter. En dat allemaal in de voorbereiding naar de ultieme klim van de Alpe d’Huez op donderdag 1 juni: gemiddeld stijgingspercentage 8,1% / maximum stijgingspercentage 13,1% / afstand 13,2 km / hoogte start 744 meter / hoogte top 1.815 meter / hoogteverschil 1.071 meter.

dit laat de batman me dan van tevoren lezen…. terwijl hij een keer of drie vertelde hoe keikapot hij al was van de eerste klim…. mannen! 🙂
Helaas was de temperatuur  inmiddels naar standje sauna gestegen en dat speelde me behoorlijk parten…ik vond sommige stukken echt hartstikke zwaar hoor maar ook stukken die heel goed gingen…. maar zo snel de zon op mijn koppie brandde liep mijn hartslag behoorlijk op….ik zag wielrenners wel eens een bidon over hun hoofd gooien bij de tour de france maar ik weet nu hoe dat voelt…heaven!!! Ik had geen idee, maar ik snap nu die gelukzalige blik…. dus als je dat voorbij ziet komen op de tv… believe me, de man is blij…

Het ging goed, daar ben ik zo blij om, dat geeft rust en moed voor donderdag….ik zit al met smart op alle info van die berg te wachten…. want reken maar dat die gaat komen he…

voor en na foto’s….ik ben daar fan van of van fan…. naja…. ik vind het echt tof om te doen…. ik probeerde nog onder de nafoto uit te komen maar helaas, ik heb verloren….mocht u het zich afvragen…ik heb nog steeds dat rode hoofd… beetje verbrand ook, terwijl ik voor we gingen nog factor 50 heb gesmeerd…. dus als je me tegenkomt deze week, don’t mention the war… eh mijn neus…

fris en fruitig voor de generale….en gespannen, maar dat ziet vast niemand 🙂

 

en de na foto…

en hier is ie dan….de link naar de rit… en jaaaaaaaaa ik zat heus ook op die fiets… er zijn ook foto’s van!

https://video.relive.cc/strava_1011219285_1496070425896.mp4?x-ref=og

zondagje fietsen

twee ritjes fietsen…

Misschien kunnen we elkaar even treffen..

uhum…

hoe dan?

simpel… Batman rijdt een stukje vd route af…

en ik fiets zes keer het cafeetje voorbij..

Maar het is gelukt

 

Batman fietste 178 km

Batgirl  fietste 37 km

 

verschil moet er wezen, daar kan ik alleen maar heel diep voor buigen enzo… heb ik niet gedaan he, dan was ik nooit meer overeind gekomen maar in gedachten wel 🙂 Vol bewondering heb ik zijn rit gevolgd… toen ik thuis KO met een dekentje op de bank lag…. echt fantastisch.

let vooral niet op mij…ik ben net betrapt met een gebakje voor mijn neus…batman had toevallig heus ook taart he maar conveniently zien we die niet 🙂

enne by the way…… ik heb de ondersteuning niet aangehad!!!!!!!!

Gewoon niet!! Retetrots ben ik toevallig, er was hagel, regen, zon en vooral veeeeeel wind…maar ik wil dit en wat ik in mijn kop heb zit niet in mijn kont zou mijn moeder zeggen…of de rest van de achterhoekers: attamottamotta
en d’r mot niks natuurlijk maar ik wil graag wat kracht in mijn benen, knie was ingetaped en gaan met die banaan #zoroliknamelijk

 

 

Bewaren

Over Bergen en Dalen

“wie had dat een jaar geleden gedacht”

zomaar een opmerking die me niet meer loslaat… ja wie had dat gedacht… ik niet in ieder geval….vorig jaar ging het best heel slecht met me… en dat is nog niet eens een jaar geleden… na het alpavontuur (lees er bij zijn en er enorm van genieten maar ook zo teruggeworpen op een lijf die werkelijk niks meer kon) werd het nog erger… ik schreef er onder andere dit blog over…..

zo erg dat ik Lau  van 2climb2raise een mailtje stuurde dat ik mijn excuses aanbood voor de mail naar hen toe voor informatie en mogelijkheden maar dat ik er echt vanaf zag…niet dat ik niet meer wilde, meer dan ooit maar ik wilde vooral niet hun tijd verdoen…dat ik dan toch weer af moest zeggen (story of my life) en mensen teleur moest stellen die enorm veel in mij moesten investeren… dat ik mezelf daarbij ernstig teleurstelde vond ik minder erg…   ik ging echt never nooit meer uit mijn bed beneden komen… ik heb er weken gelegen… alleen maar totaal uitgeput door het raam het leven aan je voorbij zien gaan… letterlijk en figuurlijk…. ik stuurde updates hoe leuk ik het had en dan was oprecht ook zo, ik ben nu eenmaal zo’n naar mens die kan genieten van kleine dingen maar ik werd er natuurlijk ook heel erg ongelukkig van… en dan heb ik het niet over FOMO (Fear Of Missing Out)… dat vind ik een raar luxeprobleempje van mensen die alles hebben… hou toch op, ga iets doen wat je leuk vindt en geniet daarvan maar zit niet te mekkeren dat je daardoor andere dingen mist…verwende blagen zou mijn mam zeggen :-)… ik heb het over niets meemaken omdat het gewoon niet lukt… omdat je moet slapen of liggen en je enige uitjes het ziekenhuis en de therapie zijn omdat je daar nu eenmaal heen moet…. gelukkig heb ik vrienden die dat snappen, die me in bad gooien, of me ophalen voor een lunch of wat dan ook…lief!

Maar dat was toen…. en kijk nou…ik heb dit soort dagen nog steeds, misschien zelfs wel een week of twee… maar er zijn ook zoveel betere tijden… ik merk dat ik heel heel heel gelukkig wordt van een doel hebben, van ergens bij horen, van iets presteren, van mensen ontmoeten etc… soms komt iets op het juiste moment in je leven, misschien kon het ook niet eerder…sterker nog, ik weet dat het niet eerder kon… maar nu hoorde ik voor het eerst dat mensen van alles in me wilden investeren en het wilden proberen… daarnaast hoor ik vooral wat ik niet meer mag en dat het alleen maar meer… 5 artsen die naar een stukje Paool keken/kijken…maar niemand die zag dat Paool totaal ondersneeuwde… en daar was dit hele gebeuren……

kijk me nou, ik fiets gewoon rond… van de week fietste ik voor het eerst langs de Oude IJssel richting Hoog Keppel…prachtig, in het avondzonnetje… intens gelukkig voelde ik me… zelfs toen er een vlieg mijn mond in vloog omdat ik even vergeten was dat er geen Batman voor me zat die dat soort dingen voor me deed…. en ik dus al hoestend en proestend de vlieg uit wilde spugen en dat over mijn eigen mouw deed…. ik kan dat… en ik weet dat het in het licht der dingen heus niet veel voorstelt om 30 km te fietsen in een tempo waar de gemiddelde fietser keihard om lacht,  maar voor mij is het topsport…vooral als ik gewoon ook heel vaak mijn ondersteuning niet aan hoef te zetten, het is fijn dat het er is omdat ik dan zeker weet dat ik weer thuis kom… ik kom van mijn bed mensen… letterlijk….. ik voel dat ik meer energie heb maar dat is ook vooral geestelijk….mijn lichamelijke moeheid is er altijd, dat kan ook niet anders… en daar verander ik ook niet zoveel aan… ik ben altijd moe… en dat is niet moe zoals iedereen wel eens is, dat is uitgeput… maar doordat ik zoveel positiefs doe, mijn wereld vergroot en zo geniet van dit hele gebeuren verandert er wel iets… die vermoeidheid blijft maar ik kan toch maar mooi zonder rollator de stad in… of zonder rollator naar de winkel… staan kan nog steeds niet goed maar dat geeft niet en als we een dagje uitgaan moet de rolstoel mee… het zij zo… ik kan ook gewoon heel veel wel nu… wie had dat gedacht? behalve mijn buuf…die zei het, dit gaat je brengen dat je zonder rollator kan lopen, let maar op… en ze had heus gelijk 🙂

vorig jaar maakte ik deze foto…. met deze tekst….

het gaf me troost dat ik toch iets kon betekenen in de wereld van mijn vriendinnen… hee aanmoedigen is zwaar werk…heus! Dus als er nog vrienden van ons meewillen… jullie zijn van harte welkom!

nu lees ik het weer maar ziet het er toch even iets anders uit (en dan heb ik het nog niet eens over onze koppies die beiden heel erg anders zijn nu 🙂

Mooi dit…

Ik heb er zin an!

Bewaren

Bewaren

mijn liefste snurkt… maar nu is ook nog snotverkouden…. dus nu zaagt hij 4 hectare bos per nacht om… en dus zat ik vannacht alweer vroeg beneden want hoe lief ik hem ook vind, snurken is gekmakend… gelukkig is de top 2000 erop… ik hou d’r zo van… bij de meeste liedjes heb je wel een bepaald gevoel of een mooie herinnering… ik hou van de jaren zeventig sound maar de jaren tachtig was mijn jeugd… met een casettebandje proberen de mooiste liedjes op te nemen zonder het geklets van de DJ erdoor… alle songteksten sparen uit de popfoto en de hitkrant….. ik zing nu nog de meeste eighteesmuziek zonder problemen mee… maar ik hou ook van nieuwe muziek en alles daartussen… af en toe komt er iets voorbij dat voor mij dan niet had gehoeven maar ik heb een zeer brede muzieksmaak… ik had alleen graag een andere nummer 1 gezien, niet omdat ik Queen persé slecht vind maar bijna altijd nummer 1, neh, meer dan genoeg andere mooie muziek… voor mij zal het altijd Mad World van Gary Jules zijn, daar word ik intens gelukkig maar ook heel verdrietig van… prachtig! Vooral ook met deze dans erbij… zo jammer dat het niet langer duurt, zo mooi…

 
Er is eigenlijk maar 1 nummer dat ik echt oversla en dat is nummer 170 dit jaar… wat een verschrikkelijk nummer, jeuk jeuk, driewerf jeuk… maar dan ook echt…dan zap ik naar een andere zender…. brrrr

mag je zelf op gaan zoeken in de lijst

🙂

tipje, hij staat in ieder geval niet in mijn lijst

Ergens in juni stond ik huilend boven op een berg in Frankrijk… om mijn lieve vriendinnetje aan te moedigen maar vooral om met haar te delen dat ze dit toch maar mooi deed terwijl ze midden in een chemoperiode zat… ongelooflijk intens voelen…  veel tranen van geluk maar ook van verdriet, verdriet om het gemis van lieve mensen in mijn leven.. maar ook persoonlijk verdriet dat ik dit nooit never ever niet zou kunnen… ik kwam mezelf zo tegen daar boven op die berg… ik kon niks opeens… ik kon nog geen brood bij de bakker halen zonder na te denken of ik dat daar wel zou halen… echt zo confronterend. Maar ik heb mezelf daar regelmatig overwonnen door dingen te halen die ik niet voor mogelijk had gehouden..want zeg nou zelf, als Chantal die berg op kon moest ik het in me hebben om naar de finish te lopen vanaf het appartement… dat was nog een enorme klim voor mij maar ik heb het wel gehaald, een paar keer zelfs… want zo rol ik he… zelfs zonder rolstoel

Maar goed, Chantal zei een paar keer, ik zou dit zo graag met jou willen beleven… samen die berg op… ik zag zelfs tandems onderweg… yep, die had ik ook gezien maar ook dat leek me nog 25 bruggen te ver… toch begon er iets te kriebelen… stel je nou toch voor als… om dat snel weer weg te stoppen…. laat ik het zo zeggen, ik hoor de laatste 15 jaar eigenlijk alleen maar wat ik niet kan en wat ik niet mag en vooral dat artsen niet veel meer voor me kunnen doen dan dat wat er nu is, dat ze rekening moeten houden met veel meer ziektes en dat wat voor het 1 het beste zou zijn is het voor het ander zeker niet…een complex lijf waar ik af en toe de rambam van krijg…

toch ging ik op zoek op het internet en ik kwam op de pagina van 2climb2raise terecht. Wow… waanzinnig… ik las

Heb je kanker of kanker gehad en wil je beleven hoe het voelt om het onmogelijke mogelijk te maken, door de top van de Alpe d’Huez te bereiken? 2Climb2Raise biedt je mogelijkheid om achterop een tandem en samen met een zeer getrainde captain die voorop zit deze uitdaging aan te gaan.

en ik besloot te mailen… inwendig lachend omdat ik het echt belachelijk van mezelf vond… maar ik kreeg al snel een enthousiast mailtje terug dat na de vakantie contact met me opgenomen zou worden… dat was dus niet meteen nee… heel apart, maar ook eng… nee is ook heel veilig he…toen brak de vakantie aan en die was voor mij niet best, ik had heel veel pijn, lag ontzettend veel op bed en werd er zo moedeloos van.. dus mailde ik dat ik er toch maar vanaf zag omdat ik het niet zag zitten maar ook hun tijd niet wilde verdoen…vooral dat…want stel je voor dat het weer een afhaakproject ging worden…hoewel afhaken doe ik meestal niet zelf… het is meestal een gedwongen stop… een sorrypaoolmaarjemoetnuuitstappenstationnetje… en dat ik dat mee moet maken is heus al heul rot maar in dit geval betekent het een heel team in de steek laten… ik vind dat nogal wat… gelukkig kreeg ik vrij snel een mail terug dat ze toch een keer langs wilden komen als ik dat wilde omdat stoppen echt altijd nog kon… dat vond ik al verbazingwekkend want er was iemand die vond dat ik een kans verdiende ondanks alle bagage.. alleen dat al vond ik heel fijn… kortom, afgelopen maandag kreeg ik bezoek van de teamarts en iemand van het bestuur en hadden we een heel leuk gezellig gesprek, ik vond het doodeng… echt… maar wat een fijne positieve vibe kreeg ik van dat gesprek… het voelde goed…en het voelt nu enkele slapeloze nachten later nog goed, hoewel ik er wel een beetje als een terrorclown begin uit te zien maar dat geheel terzijde…

echt er zijn 100 beren op de weg maar vast ook 101 oplossingen… die beren moeten gewoon lekker in het bos bij de rivier zalmen gaan vangen ofzo, maar nu een paar maanden later durf ik het eindelijk te zeggen, ik ga het tofste doen dat ik ooit heb gedaan in mijn leven:

Ik ga meedoen aan Alpe d’HuZes!!!

daar…

ik heb het gezegd…

achterop een tandem mag ik deze waanzinnige tocht gaan maken… ik vind het retespannend…maar ook zo fantastisch… 2climb2raise

Wat een week…

wat een week… maar dan ook echt! Ik had geen idee wat ik kon verwachten…sterker nog, ik was nog nooit in zuid Frankrijk geweest… ik had wel eens een berg gezien…. maar dat waren zoals nu blijkt gewoon mierenhopen ofzo… kwestie van perspectief…

wij gingen hier bij Beek de grens over en daar begon onze vakantie al… want dat het hier in de achterhoek mooi is dat wisten we wel…maar de hele weg door Duitsland, en net voor Zwitserland naar Lion, als in een engelse leeuw 🙂 (onze tomtommeneer noemde Lyon, Lion toen we nog in Duitsland waren…eenmaal in Frankrijk schakelde hij over op Lyon maar ja, toen was het kwaad al geschiedt… dat raak ik nooit meer kwijt :-)… maar goed, ik dwaal af…bij Lyon dus naar beneden… en daar doemden opeens de alpen op… zo ontzettend mooi… tranen prikten in mijn ogen, ik heb wel 300 keer gezegd hoe prachtig ik het vond… en na een reis van bijna 12 uur stonden we opeens onderaan alp d’huez… niet te bevatten… wát een berg en wát hoog… er gaan mensen tegenop wandelen en fietsen en hardlopen…hoe dan? Ik deed het al in mijn broek in de auto… wat een bochten, en vooral wat een hoogte… maar je voelde meteen de sfeer, mensen waren spandoeken aan het ophangen, overal stonden al kaarsen in de bochten en overal fietsers en wandelaars aan het trainen… hier ging het gebeuren!

Chantal en haar mams wachten ons op, wat fijn was dat… ik zag er een beetje tegenop… mensen waren er allemaal al dagen en misschien pasten Rob en ik er wel helemaal niet tussen ofzo… je kan je maar druk maken in het leven he… en het sloeg ook nergens op….gelukkig 🙂

Alles wat er georganiseerd was, de sfeer, de berg, de mensen… het maakte zo ontzettend veel indruk op me…. ik had mijn rolstoel mee, en mijn rollator maar het moment dat we het dorpje boven op de berg inreden wist ik dat dat niet uit de auto zou komen… het zou veel te zwaar zijn… maar als ik naar de finish wilde moest ik er wel komen zonder auto… opeens overviel het me, ik kan hier geen kant op… sterker nog, ik kan verdomme niks… zo dichtbij en zo veraf tegelijk… want ik zou nooit die berg op kunnen wandelen of fietsen of wat dan ook…sterker nog, ik kon niet eens naar de finish lopen…800 meter steil omhoog… tranen van frustratie dat ik nooit zoiets gaafs zou kunnen doen… nooit over de finish komen, mijn naam horen noemen… en zoiets geweldigs volbrengen… groen van jaloezie was ik…niet omdat ik hen dat niet gunde, verre van…maar omdat ik zelf ook zo graag iets zou willen betekenen… kortom…frustratie all over the place…. ooit namen we een rugzakkie mee en gingen we wandelen en dingen bezichtigen… nu moest ik nadenken of ik mee wilde naar de winkel of toch maar beter van niet…. waar hebben we het over?

Natuurlijk is dat thuis niet anders…maar omdat ik daar veel op bed lig en ondanks alle niet zo heel goede beslissingen (hoest hoest zeswinkelsachterelkaarafkleppenofzo hoest hoest) maar hier ben ik in mijn eigen wereld en kan ik me toch beter redden….of valt het niet zo op…. daar bleek opeens hoe weinig ik nog kan… het overviel me zo… waarschijnlijk omdat ik ook al zo ontzettend emotioneel was…ik voelde me zo’n ontzettend watje… hier ging iedereen geschiedenis schrijven, grenzen overwinnen en fantastische dingen laten zien… en daar was ik… ik kon misschien wel een keer zelf een stokbrood halen… niet echt iets om over naar huis te schrijven he…

We liepen een beetje rond, ons appartement stond aan de route dus dat was heel fijn, maar de gezelligheid gebeurde 800 meter verderop…en omhoog…we stonden onderaan die steile weg te kijken en Rob vroeg wat ik wilde doen…leek me logisch…naar de finish… loop maar in je eigen tempo..ik kom wel… en daar begon ik omhoog te lopen… en rusten op een muurtje, en weer lopen en weer rusten en weer lopen… het was afzien maar ik kwam er… volgens Rob was het mijn eigen alp…lief maar zo voelde het niet… gewoon niet… ik had niet gedacht dat ik zo ontzettend met mijn beperkingen geconfronteerd zou worden.. nu viel dat natuurlijk extra op door al die mensen die alpen opfietsten om me heen… en ik weet heus wel dat ik mezelf niet moet spiegelen aan hen en dat het er voor hen ook heel anders uit zou zien als ze al mijn ziektes erbij kregen maar toch… het was heftig, in alle emoties, ik ben ontzettend gelukkig en blij geweest maar ook ontzettend verdrietig en gefrustreerd… daar had ik van tevoren geen rekening mee gehouden… ik ging tenslotte niet voor mezelf…het heeft ook te maken met mijn halfvolle glas, ik kijk altijd naar wat ik nog wel heb waardoor ik de dingen die ik niet heb makkelijk naast me neer kan leggen….maar hier ging dat even niet want ik werd ontzettend teruggeworpen op mezelf….wat een rare gewaarwording…. maar ik denk zomaar te weten dat het zo heeft moeten zijn….het was een fantastische ervaring die ook mij op mijn eigen microniveautje heel veel gebracht heeft… ik ben oprecht zo gelukkig voor vriendinnetje, (wat zeg ik, dat is een understatement…ik straal als ik er aan terugdenk gewoon)  heel erg trots, heel verbonden met iedereen daar op die berg  heb leuke mensen leren kennen en ik heb een paar fantastische dagen met mijn lief gehad… en als het me niets anders opgeleverd had dan dat ik zo blij voor vriendinnetje zou zijn is het het nog waard geweest, want dáár ging het voor mij om….altijd! Dat ik erbij was om haar te zien shinen….ik zal altijd die keuze weer maken als ik de mogelijkheid heb….en dat ik last van mezelf had moest schijnbaar ook zo zijn… ik heb nog met wat dingen af te rekenen… dat zoeken we de komende tijd wel uit…

’s Avonds ging ik met de rhonna app een foto bewerken, ik gebruik die heel vaak en opeens kwam ik deze tegen… tranen in mijn ogen… ik had hem nog nooit gezien… en nu opeens wilde het universum mij wat zeggen… dat mijn traject misschien ook wel iets te betekenen had… mooi!

Wie weet zie ik dat zelf ook eens

🙂

PhotoGrid_1464979641395

 

CAL Deken 2015

Vorig jaar besloot ik de CAL deken op mijn bucketlist te zetten. Het is een deken die je haakt gedurende een jaar. Je krijgt iedere week nieuwe toeren en aan het eind heb je dan een deken… het leek me niet dat ik dat zou kunnen maar niet geschoten is altijd mis. Ik had het haken met een cursus bij Maureen van Studio Sier weer opgevijzeld, hoe was het ook al weer met lossen, vasten en stokjes… en besloot er gewoon voor te gaan… Ik zocht een stapel pip kleurtjes bij elkaar en gewoon proberen. Het bleek helemaal niet zo moeilijk te zijn, het werd hartstikke goed uitgelegd en er waren altijd mensen bereidt te helpen in de facebookgroep die hiervoor was opgericht.

Omdat ik natuurlijk niet miss retegezond ben duurde het net ff iets langer voor ik klaar was maar het is me gelukt!! Het is mooi geworden.. ik ben er blij mee en heb me al opgegeven voor een nieuw project… een rond vloerkleedje 🙂caldeken2015b klaar caldeken2015c klaar

weer thuis… wat een ontzettend fijne avond… geweldig fijn bandje he… De Dijk rules, dat wist ik al jaren maar ja, het leven zat ff in de weg…niks aan te doen…. des te fijner was het om vanavond gewoon weer eens keihard mee te zingen en te dansen voor zover mijn stoel dat toeliet… ontroerend was de muisstille minuut stilte… maar ook de mooie teksten, prachtige liedjes met een dubbele betekenis na gisteren….. er hing een bijzondere mooie sfeer….maar ook gewoon keihard dansen op de vulkaan…. yep ik zat vooraan… niet omdat ik dat zo nodig wilde maar ik had niet zoveel zin om de hele avond tegen de kont van iemand anders aan te kijken he… tenzij het de derriere van Huub himself was… want daar had ik voor betaald he *gniffel*
 
maar het was mooi, ongeveertig jarige vrouwen die weer meisjes waren en probeerden met Huub op de foto te gaan… Je bent zo weer 18, blijkt maar weer…. en dames die erg veel  moeite deden om contact met hem te krijgen… ik hoefde daar geen bal voor te doen, behalve in de rolstoel zitten…hehe, aan het eind kwam hij naar me toe en gaf me een hand en een big smile…Ha! zo doe je dat dus…
 
Later is nu zoals ik altijd zeg…. later is nu!

 
Waar wil je op wachten?
Tot je wat zeker weet?
Alsof dat bestaat en
Zekerheid geeft
Is niet elke seconde
Een mogelijk uur U?
Waarom nog wachten?
Waarom niet nu?
 
Wat houdt je tegen?
Wat maakt je bang?
Dat wikken en wegen
Je blijft aan de gang
Je aarzelt nog even en
Wat heb je dan?
Dan is alles weer anders
En het komt er niet van
 
Later bestaat niet
Je weet hoe dat gaat
Later, dat gaat niet
Later is te laat
 
Dus doe hoe je zelf wilt
En neem je besluit
Denk je het te weten
Kom ervoor uit
Laat ze niet raden
Naar wat je bedoelt
Laat ze het weten
Hoe jij het voelt
 
Later bestaat niet
Je weet hoe dat gaat
Later, dat gaat niet
Later is te laat
 
Is niet elke seconde
Een mogelijk uur U?
Later bestaat niet
Later is nu
dedijkdru14-11 dedijkdrua14-11 dedijkdrub14-11