Donderdag D Day 2018

Deze post is sticky, dat wil zeggen dat hij altijd als eerste verschijnt… gewoon omdat het me zo gelukkig maakt!

 

“How do you spell ‘love’?” – Piglet
“You don’t spell it…you feel it.” – Pooh”

Het blog waar ik me echt op verheug om het te mogen schrijven…. de dag waar het allemaal om draait is eindelijk aangebroken. Pak maar even een zak chips en een fles cola erbij want dit gaat even duren… ik wil het niet in twee keer doen dus het wordt een lang verhaal….. miss kort van stof is vandaag niet thuis dus jullie moeten het met mij doen… nu ik er nog even over nadenk.. zet de vetpan ook maar aan…ik wacht wel ff….misschien een paar boule du bittér of wat fumeetjes erin…

Ik heb helaas nog niet alle foto’s want er zijn echt zo ontzettend veel fantastische foto’s gemaakt van ons, echt dank dank dank allemaal dat jullie dit voor mij en Jen gedaan hebben, het is zo gaaf om deze terug te zien op het scherm in de bar iedere dag… ik kan niet wachten tot ik ze zelf heb om er iets moois mee te doen… ik heb er al wel een aantal dus die plak ik vast bij dit verhaal… (als je op de foto’s klikt kun je ze beter zien het onderschrift lezen)

 

Ik weet niet of ik over kan brengen hoe ontzettend gaaf het was. Soms zijn woorden gewoon ontoereikend ofzo… gelukkig is er het gaafste filmpke van de wereld om het een beetje over te brengen maar daarover later meer. Laten we beginnen bij het begin… we moesten er al vroeg uit maar aangezien ik nauwelijks heb geslapen die nacht was dat geen probleem, totaal gespannen zat ik al vroeg beneden weer en probeerde ik wat te eten naar binnen te werken… met de nadruk op probeerde… op de 1 of andere manier had ik al 5 stoeptegels op… wanneer dat gebeurt is weet ik niet maar ze lagen er…in een mooi motiefje ook nog… ik verdenk de stratenmaker onder ons maar ik noem geen namen…

daarna was het tijd om met de bus naar Bourg d’Oiseans te gaan voor vertrekken en je zult het niet geloven maar het regende echt pijpestelen daar… wat een kakweer, de hele week hadden we al heerlijk weer, zonnetje soms een buitje in de avond… beetje jammert dit maar goed, mocht de pret niet drukken…wij gingen er voor. En tegen kwart voor negen gingen we rustig richting start. Korte broek, korte mouwen, optimist tot in de kist… alleen nog wel overschoenen aan want dat gesop in de schoenen vind ik zo naar… en regenjasje mee maar toen we op fietske stapten was het gelukkig droog. En daarna hop over de startmat die hopelijk nu wel werkte want de tijdswaarneming was nogal van slag… ik scheen alweer om half 5 te zijn gestart maar naar later bleek alle deelnemers… pfieuw… nu maar hopen dat het nu goed ging en dat ze geen politie naar beneden zouden sturen als het te lang duurde voor ik weer over zo’n matje moest 🙂 want anders bleven ze aan de gang… zoals ik al tegen mijn mam had gezegd, je hoeft niet te vaak te kijken want het duurt wel ff…en dus daar gingen we over de start om meteen steil omhoog te gaan… ik had opeens hele zware schoenen… ik gok dat dat het moment was dat de moed er ff in zakte… waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen en aan de andere kant vond ik mijn moed een grote hoesthoesthoestaanstellerhoesthoest want ik had er zoveel zin in… ik moet ook stiekem heel hard lachen als mensen vragen hoe vaak ik hem heb gefietst… als je deze berg ooit gezien hebt weet je dat je dit alleen maar kunt als getrainde topsporter of op zijn minst als gezond persoon. Met mijn achtergrond praat je niet over 6 keer of in welke tijd ik gefietst heb… echt serieus, dit was de tweede keer dat ik een berg op fietste, afgelopen maandag was de eerste keer… met mijn lijf met alle mankementen, vermoeidheid, is het gewoon überhaupt al bizar dat ik dit kan.. en lopen is in mijn geval geen optie dus ik moet blijven trappen… en dat kun je echt geen meerdere keren… dus vraag maar niet meer want ik voel me een enorm watje als ik moet zeggen dat ik 1 keer heb gefietst… toch een beetje het oh maar dat is ook goed gevoel 😉 Arjan fietste met mij mee en Anko met Jenny… team Orange was er klaar voor, de heren hadden ernstig sjans met hun oranje nagels en dat is maar goed ook want het zou wel een maand of drie blijven zitten had ik begrepen… zorollenwijtoevallig. We werden de hele week al volop geplaagd dat ze al allerlei cafeetjes en lunchafspraken hadden gepland tijdens onze tocht…. ik moet daar echt heel heel hard om lachen, ik hou zo van dat gepest en keihard lachen… serieus mensen zelfspot is een groot goed, dat zouden meer mensen moeten hebben. We hadden ook allemaal een lief steuntje meegekregen, een klein bijtje voor onszelf allemaal en nog eentje voor iemand die je onderweg tegenkwam die het nodig had… jullie begrijpen zeker wel dat ik er al vanuit ging dat ik met 38 van die bijtjes boven zou komen… acherm, hebben jullie Paola al gezien, bewaar dat bijtje voor haar, ik herhaal bewaar dat bijtje…… en dat ik dan denk dat ik ernstig goed bezig ben… dat werk.

Maar goed, to the point, ik had een smile op mijn gezicht gebakken, verzet op standje kinderfiets want serieus mensen, het is meteen kei en keizwaar…. mijn benen wilden nog wel maar mijn hartslag liep na een tijdje hoog op dus dat betekende even afstappen… mijn lijf herstelde wonderbaarlijk snel en dan kon ik wel weer een stukje… dat gold voor ons allebei en voor de goede orde, ik heb het over Jen en mij he… ik geloof dat Anko en Arjan’s hartslag in standje niks aan de hand bleef… misschien even een uitschieter als ze aan een fumeetje of een boule du bitter dachten maar verder was het voor hen vooral zaak om niet van de fiets te pleuren naast onze snelheid, zoals Arjan zou zeggen, hop fietsen kreng…. (ik zit hier met een big smile te lachen terwijl ik het opschrijf) Hoewel ik het stiekem toch ernstig prettig vond dat alle mensen om me heen het ook heel zwaar hadden onderweg… het is voor niemand appeltje eitje, behalve voor Pantani dan maar die was met zijn slurf door een bakje poedersuiker gerend, of een boterham met pindakaas, daar wil ik even af wezen dus dat ik zo aan het zweten was was heus niet gek te noemen ofzo.

Ik kan niet uitleggen hoe ontzettend gelukkig dit me maakt, vorig jaar zei ik het al, ik sta weer in het leven in plaats van uit het raam kijkend het leven aan me voorbij laten gaan. Ik kreeg na de alp mijn fantastische oranje fietske pas dus ik fiets nog geen jaar zelfstandig. Ik weet nog dat ik op het stukje van Doetinchem naar Doesburg 3 keer moest stoppen onderweg en nu moet ik er af omdat mijn kont zeer gaat doen maar verder kan ik nog best een eindje… laatst fietste ik met Michael in 1 keer naar de Posbank toe… nu hielp het ook wel dat hij me letterlijk als hondenvoer gebruikte toen ik driehonderd meter achtervolgd werd door een bijtertje maar toch… ik kan dat… Hoewel het me wel duidelijk is geworden dat ik zonder problemen opgeofferd wordt als de nood aan de man is, troika hier troika daar…. en echt het lopen is nog steeds 25 keer niks en dat is dan maar zo maar kijk mij nou zeg, ik fiets tegen fucking 11% omhoog…. ik kan alleen maar lachen, zelfs als het zo zwaar is dat ik me afvraag hoe ik ooit boven moet komen, het maakt me allemaal geen barst uit, ik fiets!!!! Ik fiets! Alleen! Op mijn eigen nietbestaande kracht, hoe eigenwijs moet je dan zijn zeg (Rob en Arjan mogen hierop geen antwoord geven, eigenlijk niemand, het is een retorische vraag bij deze) Niets kan mij stoppen, ik wil dit en hoe lang ik erover ga doen zal me worst wezen, ik wil dit!! Ondertussen was mijn lief me al voor bocht 21 voorbij gesjeesd want die liep gewoon bijna ongetraind het asfalt van de berg, maar daarover later in een ander blogje meer… het hele jaar had ik hier naar toe geleefd met in mijn achterhoofd toch ook wel de grote angst dat het niet door zou kunnen gaan, want het lijkt heel wat als je mij ziet, ik zie er met mijn 30 kilo minder zoveel beter uit als 2 jaar geleden, en als je me gewoon een klein stukje ziet lopen is er niet zoveel te zien maar binnenin mijn lijf is het commandoteam alle zeilen aan het bijzetten om mij overeind te houden… vaak letterlijk… in de week voor we gingen viel ik flauw en sinds die dag was ik heel erg duizelig, de vloer bewoog de hele week en ik deed net of ik het niet merkte… dat zien we wel weer als we thuis zijn, zwabberbenen zijn hot! dus net doen of het er niet was lukte me meestal wel, soms viel ik ff om maar meestal kon ik me goed staande houden… gaat vast weer over voor ik een jongetje ben…hmmm kan die uitdrukking nog wel in deze genderneutrale tijd?

Back to the mountain… we hebben onderweg 1 klein buitje gehad en verder dus gewoon prachtig zonnig weer, af en toe wat mist maar over het algemeen echt heerlijk fietsweer…dat was voor velen die sneller gingen wel anders begrepen we later. Iedereen had heel veel medelijden met ons viertjes in de stromende regen… ja heel zielig waren we… gewoon feestend in de stralende zon… stukje fietsen, foto’s maken van het uitzicht genieten, lachen, en stiekemme traantjes wegpinken omdat ik me zo gelukkig voel… van mij mag dit wel een uurtje of zes doorgaan… (harhar) Onderweg verwend worden met bouillon, banaantjes, stroopwafels, pannenkoeken…noem maar op… ik had zelf ook een banaan bij en ik kwam er bijna mee weg toen ik stond te pielen om de sliertjes eraf te halen, Arjan stond iets moeilijks te doen met zijn foon dus ik snel die banaan pellen, helaas werd ik betrapt… die blik….hahaha, zit ze weer te pielen met een banaan, eet op…. sorry…. geen sliertjes, zoals we weten zijn sliertjes holygatverdamme en ik denk dat er ergens op de wereld een konijntje doodgaat als ik een sliertje opeet… zo gevaarlijk zijn die dingen.

En dan dat geweldige 2climb2raise team he… ze waren allemaal al gefinisht en daar kwamen ze 1 voor 1 weer naar beneden om samen met ons omhoog te fietsen… echt, ik schiet weer vol als ik daar aan denk… wat een intens fijn gevoel… heel langzaam werd er een enorme groep rond Jen en mij gevormd… ik heb me daar echt ontzettend gesteund door gevoeld… dankjewel Natasja en alle mannen, jullie maakten dat ik me heel speciaal voelde. Wat een ongelooflijk geweldig topteam zijn jullie toch allemaal…  En als jullie naar beneden kwamen omdat het veel te lang duurde en het tijd werd dat we door gingen fietsen snap ik het uiteraard ook, ik prefereer de eerste versie dus ik wil het niet horen als het anders is 🙂

Lieve Rob, stoertje dat je bent, loopt gewoon keihard bijna ongetraind de berg op, en daarnaast zorgde je al die jaren dat ik overal bij kon zijn, dankzij jouw kon ik dit avontuur met dit team aangaan…Je weet wel hoeveel ik van je hou maar ik wil het toch een keertje zeggen… jij hebt me altijd mijn gang laten gaan en het vertrouwen gegeven die ik niet meer had. En nu liep je zelf te shinen, veel en veel sneller dan gedacht…de volgende keer loop je maar een keer of drie hoor, dan kan ik jouw ook binnen zien komen 🙂 Ik hou van je en ik ben zo blij dat dit op ons pad is gekomen… zowel voor mij als voor jou… zonder jou ben ik nergens… of verdwaald… of iets kwijt…..mijn rots in de branding. Altijd!

Lieve Jen, Anko en Arjan… wát een belevenis… echt… ik weet niet wat ik moet zeggen gewoon zonder vol te schieten… Jenny, dankjewel voor al je opbeurende woorden, voor je warmte en je prachtige schaterlach… het was fijn dit samen met jou te mogen doen… en samen hebben we de lieve kanjers die zo gemist werden mee naar boven genomen. Dat maakte het nog specialer. Jeroen op mijn rug, en Frieda bij jou…het was een eer om dat te mogen doen…ik hoop dat ze zich gesteund voelen hierdoor… ik heb er extra kracht door gekregen. Echt Jen, ik ben retetrots op je, bikkel.

En dan Anko, dankjewel voor je humor, en je rust en dat je me het gevoel gaf dat we met iets heel speciaals bezig waren… dank ook voor je mooie foto’s en je overzicht….je fijne begeleiding en de droge opmerkingen… ik hou daar zo van… dankjewel voor 1 van de mooiste dagen van mijn leven… hee, die pak jij toch maar mooi ff mee….. stel je voor dat ik een jankdag had gehad…. oh wacht…. slecht voorbeeld…. maar je snapt me vast wel… ooit gaan we samen een petit mexicano eten of gewoon een wafel met kersen op de Elterberg… ik ben snel tevreden… dank, je bent lief!

En dan Arjan… jemig, zeg Arjan, wat een weg hebben wij bewandeld de laatste twee jaren, je moet je ongans geschrokken zijn toen je me voor het eerst zag in mijn huisje, en mijn bed in de kamer. Het feit dat ik met rolstoel naar de kickoff van AD6 kwam…. al buiten adem als ik naar een trap keek… maar je hebt me vanaf het begin meteen het gevoel gegeven dat ik speciaal was…jij zou niet mee gaan vorig jaar naar de alp maar na het lezen van mijn blog koos je er voor om dit avontuur met mij aan te gaan, terwijl je geen idee had waar je aan begon.  Je hebt me vertrouwen gegeven die ik echt niet voelde… in niets eigenlijk…vertrouwen had ik alleen nog maar in mijn lief maar verder nog maar in weinig dingen in het leven….maar na onze eerste trainingen groeide dat al snel weer… letterlijk loslaten en jou de koers laten bepalen… loslaten… het begin van mijn weg naar de top…dingen loslaten en vertrouwen op iemand anders. Het lukte jou, ik voelde me vanaf het begin veilig, en dus knalden we soms met standje knoertehard van de bult af… heerlijk…. dat ik dat durfde zonder zelf te kunnen sturen of remmen is jouw verdienste.
En dan het vertrouwen in dit avontuur… vanaf het eerste moment durfde je het weer aan… nu niet op de tandem maar naast elkaar… ik weet zeker dat je wel eens schietgebedjes gedaan hebt als je mer weer zag stuntelen…. want serieus, je zal maar met mij opgescheept worden, ik zou mezelf zelfs inruilen….maar dankjewel dat je me geen moment alleen hebt gelaten, je motiverende woorden, je humor, dat je honderd keer zei hoe trots je op me was als je zag dat ik dat zeker niet was…. bedankt voor het lachen….het geplaag en gepest over en weer….. soms leer je iemand kennen en weet je meteen dat het goed zit… tenminste ik voelde dat zo… hopelijk andersom ook anders sta ik hier mooi voor joker…maar ach, ook dat is niks nieuws… dankzij 2C2R stap ik weer uit de schaduw, maar dankzij jouw kon ik weer Paola worden, of Paolo of Paool of Hee, kom eens hier, ik wil een foto maken…. Ik vind het leven een stuk leuker dan twee jaar geleden. En dat is voor een groot deel jouw verdienste… Ik ben fier op onze vriendschap en ik hoop dat ik ook wat aan jouw leven bijgedragen heb. Wat gaan we nu doen? 🙂

deze foto zegt alles… een steuntje  in de rug toen ik het echt heel heel erg zwaar had… als ik deze foto zie moet ik huilen…omdat ik hoop dat iedereen ziet wat ik hierin zie… soms kun je het net even niet alleen…en doe je het samen…. dat is iets anders dan opgeven of het niet op eigen kracht kunnen… soms is om hulp of een steuntje vragen namelijk honderd keer krachtiger dan alleen aanmodderen… kracht zit namelijk in hele andere dingen!

En dan dit filmpje… zet de vetpan nog maar een keertje aan, gooi er een disque oriental in ofzo….krachtvoer…. want hij duurt even maar wat ontroerend prachtig mooi en lief is dit…. echt ik hou het niet droog en ik heb het nu al tien keer gezien geloof ik… soms zeggen beelden meer dan woorden… hmmm kom ik nou op…. ik had beter alleen dit filmpje kunnen posten… maja… beetje laat he… ik kan dat… als lullen worst was hadden we nog jaren te eten…maar goed, ik ga hem niet meer deleten… pak een doos Kleenex, zet het geluid niet al te hard want ik jank wat af…calimero die ik ben 🙂

woensdag in Oz…the day before

Allereerst mijn excuses voor de lichte vertraging in de updates, ik krijg het ff niet rond om dit allemaal te beleven en tegelijkertijd het hele spul op te schrijven maar het komt goe mensuhhh.

Nog een dag in ruststand moest dit gaan worden, hoewel mijn spanning steeds meer toenam, echt relaxen ging dit niet worden… maar we gingen er wel een fijne dag van maken. We besloten naar Bourg d’Oiseans te gaan om even kaarsen te regelen en even ergens te gaan lunchen…. de start van de Zus was net geweest dus we hoopten op wat rust in de winkel.. daar waren meer mensen opgekomen bleek… dus eerst maar even die kaarsjes regelen. Het blijft altijd indrukwekkend om ze te gaan schrijven…

In bocht 7 zouden ze te komen staan, benieuwd of we ze zouden vinden onderweg want daar staan er altijd heel erg veel maar wij gaan er wel voor… leuke missie tussendoor… beetje fietsen tegen zo’n berg op is best geinig, maar je moet natuurlijk wel wat te doen hebben onderweg

Daarna even lekker het durpke in…voor mij behoorlijk een happening dat lopen daar maar zo gezellig, lekker weertje, even lekker eten, winkelen ( right, dat dachten Jen en ik… Rob bleek daar heel anders over te denken) dus dan maar op het terras, heul naar ook. We boffen enorm met het weer tot nu toe, de voorspellingen waren zo bagger voor deze week… ik zie vooral veel zon en in de avond wat regen…

‘s avonds was het tijd om het fietske klaar te maken… retespannend, met nummers die op de fiets moesten en waarbij ik niet door de chip heen moest nieten… right… ik hoorde Rob naast me zeggen, dus Paool, straks samen met Arjan even doen he, dat gaat geheid mis. tsja, dat had ik ook al bedacht. Dat kan je beter aan de vakman overlaten he… net wat voor mij, zo’n nietje door de chip heenjenzen en totaal niet geregistreerd worden… ik geloof dat ik dan wel een instortprobleempje heb de komende 5 maanden.. dus fietske startklaar gemaakt en daarna was het tijd voor het belangrijke oranjenagelsmomentje… we zaten allebei op een oranje fiets dus dat leek ons wel wat… ik zat me al enorm te verkneukelen over het feit dat we Arjan zouden vragen zijn nagels te lakken….. weddenschappen over hoe snel hij weg zou rennen waren al gemaakt… tot onze grote verbazing zei hij , okay, doe maar dan… niemand had de pot, daar zat toch al snel 400 euro in 🙂 Zelfs de barman had zijn pinkjes oranje laten maken… echt tof! Dat ik daarna een keertje of heel vaak heb moeten horen of ik wel aceton had snappen jullie zeker wel… had ik…echt heus…. en laten we wel wezen, hoe erg is het nou… een klein jaartje en het is wel uitgegroeid… waar praten we over 🙂

Wij gaan ervoor! Kom maar op!

Oz dinsdag…

dinsdag alweer…. time flies… en onze trouwdag… grappig om dat hier te vieren. We hebben vandaag een verplichte rustdag dus ik heb me voorgenomen om lekker niks te doen. En dat gaat lukken, ik voel het… dat was gisteren wel even een dingetje zeg… maar wat een lekker gevoel dat ik in ieder geval niet om val als ik tegen een berg op wil fietsen… dat was mijn grote angst. Dat iedereen sponsort, keihard roept dat je het heus kunt en dat ik gewoon oerhard tegen de berg knal, hoppa… klaar! Echt ik zou er keihard om kunnen lachen als het niet zo genant was en ik eigenlijk gewoon zes weken ga huilen dan…. dat zou lullig zijn zeg… top zeg, al die donaties maar ik heb zojuist een lawine veroorzaakt omdat ik tegen de alp aan ben geknald…. beetje jammert!

Maar ik had heus deze berg bedwongen… Fricking A gewoon. En dan zit je gewoon reuzetrots te wezen…  maar ook meteen weer te malen dat de alp twee keer zo hoog is…niet aan denken, eerst maar eens gewoon bijkomen… beetje lezen, beetje haken, beetje lachen, beetje in de zon zitten, beetje in de weg zitten… je kent het wel… rustig wat eten in de pizzeria… fijne dag, ik hou ervan!

s’ avonds na het diner ging opeens het licht uit… en daar kwam de staf aan met een geweldige taart…ik zei, oh cool er is iemand jarig…. kijk al een beetje rond, wie wie?  Ik pak mijn telefoon om een foto te maken, maar het bleek voor ons te zijn… oooooow kak zeg… dat is niks voor mij… maar goed, het was toch heel heel lief…zie onderstaand filmpje… en let vooral op het prachtige franse accent en onze blaaskunsten… zorollenwij

Wij kregen het eerste stukje om er daarna achter te komen dat ik oja aardbeien zat te eten…misschien was daar mijn allergie wel van gekomen… ik knipper eens met mijn ogen, draai me om naar onze dokter Bernard (schuilnaam mensen, schuilnaam) en stel de hamvraag, ow, kan het kwaad dat ik dit taartje eet… Dokter B vraagt met een ongeruste stem of ik al wat gegeten heb… ehm ja…… oh hoor ik… tsja… ik wil al naar de kamer rennen om mijn meegebrachte spuit mee te nemen als ik heel droog hoor, “als je na een kwartier niet rood en opgezwollen bent mag je de rest opeten”

ow cool nou ja, da tis geruststellend…

Iedereen zit taart te eten en ik zit al zwetend opeens van alles te voelen… ik weet het zeker, ik wordt zo dadelijk violet turning violet uit Charlie and the chocolat factory en dan moet ik ook uitgeperst worden… zo geen zin in nu…. echt een dag uit het leven van Paool, never a dull moment… gelukkig weet Rob waar de injectie ligt, dacht ik, of niet….naja… we shall see, misschien moet ik die meenemen als ik ga eten.. strak plan… ik heb altijd de beste ideetjes als ik een bijna dood ervaring heb… ik ben alvast mij Petrus speech aan het oefenen… moet ik hier wezen of beneden?

Gelukkig was het allemaal niet nodig… ik ben er nog mensen…. was wel een goede smoes geweest he, voor op mijn grafsteen

“ze wilde de alp op maar ze at een aarbei”

zoroliknamelijk…

kortom, ik heb een topdag gehad… lekker rustig, veel gelachen, en redelijk geslapen… dat gaat helemaal goedkomen!!! En dat strakke gespannen bekkie is puur toeval, ik was echt totaal niet gespannen…that’s my story and I’m sticking to it!

We zijn er!!!!

Na een voorspoedige reis kwamen we gisterenavond aan in Oz… ik had gewoon drie keer met mijn schoentjes moeten klikken, was ik er ook geweest, kom ik nou mee… zoals gewoonlijk a day late and a dollar short maar alla…had ik ook deze mooie reis gemist. De omgeving is zo prachtig. Ik was wel ontzettend nerveus en toen we vanuit Bourg omhoog gingen met de auto voelde ik een paniekaanvalletje of 25 opkomen… volgens mij was ik nogal witjes en chaotisch….maar dat zal niemand opgevallen zijn…

Nadat we onze kamerpasjes en barpasjes hadden opgehaald kregen we te horen dat Arjan en Nico en Jan Jansen aankwamen, we waren ze onderweg op het laatste stukkie tegengekomen dus ik wilde ze heel graag binnenhalen om er vervolgens achter te komen dat ik beide barpasjes was verloren… wow recordje denk ik…. de eerste was al snel gevonden, de andere duurde wat langer maar gelukkig kwam die ook terecht… topteam dit, in alle opzichten.

de rest van de dag was in het kader van de actie wakker blijven en iedereen binnenhalen, mijn zenuwen onder controle te krijgen en ik was de rumbonen vergeten… misschien had ik gewoon een drankie moeten vatten maja, ik ken mezelf en dat zou genant zijn geworden… niet doen dus. maar wat was ik moe zeg… ik was op een bank gaan liggen omdat het dus echt ff niet meer lukte, krijg ik later een niet nader te noemen foto opgestuurd… en nee, onder geen enkele omstandigheid zet ik deze op het www… no way! Sommige dingen zijn erger dan de uitgelekte filmpjes van bekende Nederlanders. Dus nee…

Na een onrustige nacht was het dan de dag voor onze training… ik was er niet gerust op… best leuk die heuvels in Limburg maar dit is andere koek… ik was ervan overtuigd dat ik gewoon om zou vallen omdat ik de kracht niet had om te trappen…leek me zo genant, iedereen je kunt het Paool… en dat ik de trapper niet eens rond kreeg… ik kreeg het er spaans benauwd van… of frans…ik weet niet wat erger is maar ik kreeg nauwelijks adem… daarom ben ik ook niet zo van de hartslagmeters, je doet wel stoer Paool maar 120 hartslag zegt wat anders… maar goed, ik ging dit doen zeg… want ik had er gek genoeg ook heel erg zin in.. die fiets kon altijd nog op marktplaats na de tocht…ik was er nu toch he…

dus hoppa…nie aanstellen nie en trappen kreng. Eerst een rondje rond het water om even wat warm te fietsen en toen omhoog…naar huis… daar waar ik hoopte om half zeven aan te komen voor het eten. Dan hadden we ongeveer 7 uur… ik had berekend dat dat misschien zou gaan lukken… Arjan stelde voor dat hij anders gewoon even ging lunchen tussendoor, strak plan, kon ie me zo weer in de volgende bocht oppikken 🙂

Tijdens het eerste stuk wist ik zeker dat het niet ging lukken, ik vond het zo zwaar… als dit de hele weg zo was….ik begin natuurlijk met 0 energie… mijn nierprobleempje (harhar) is er natuurlijk altijd ook als ik graag doe of het niet zo is… maar halverwege de eerste bocht wist ik al, dat wordt vaak afstappen en daar baalde ik van… maar het is zoals het is en wonderbaarlijk genoeg herstelde ik best snel… ik kon wel weer een stukkie….. en op die manier kwamen we er wel… toen we over de helft waren kreeg ik er iets meer vertrouwen in…nou misschien kwam ik toch wel iets eerder boven


Op adem komen als je hartslag boven de 160 is is wel even een dingetje mensen maar ging goed…ik herstelde gewoon veel sneller dan ik gedacht had… daar kwam geen snelle jelle aan te pas, nah goed, 1 hapje dan… ik denk dat ik een paar blikjes red bull weg ga tikken donderdag… ik kan die vleugels goed gebruiken. Maar ff serieus, het is gelukt!! Het is gewoon gelukt… wie had dat gedacht…ik niet, hoe is het mogelijk dat ik dit kan? Ik fietste zelf een berg op…en niet zomaar een berg, deze was best een dingetje hoor….

Beneden bij het water zijn we gestart en weer terug naar ons hotel gefietst. Ik kan dat gewoon! In de tijd dat ik het doe had Arjan alleen 25 keer heen en weer kunnen gaan én een halve koe aan plaatjes kunnen gaan eten maar dat deed hij niet he… keigoede motivator naast me, behalve op de momenten dat hij in de bochten zei, kijk daar moeten we naar toe en ik dacht, hoe dan? Laat de bezemwagen maar komen… of een boterham met pindakaas maar dat kon he, ik had een pot meegenomen he… hollander! Want op een boterham met pindakaas kom je boven heb ik begrepen. Ha!

Maar echt mensen… puur geluk hoor! Helemaal alleen een effing berg opgekomen, weliswaar met vele pauzes maar het toch niet te bevatten dat ik twee jaar geleden nog voor het grootste gedeelte van de dag op bed lag? Na deze week ga ik dat vast weer beleven maar nu is het vooral joepiedepoepieblij zijn!!! Ik ben alleen…. op eigen kracht boven gekomen!!! Echt ik voel het nog niet echt maar een beetje trots is er heus

we did it Jen!

pee esje…. we zagen nog een hertje de weg over steken… echt wow! Schoonheid is overal, als je maar vaak genoeg afstapt zie je het gewoon 🙂

Over grote mijlpalen…

Eergisteren was daar dan de dag waar ik stiekem toch wel nachtmerries van had… in de tweede categorie, de nachtmerries van Oz en de Alp zijn meer eerste categorie maar die kan ik nog wegstoppen als in, het was maar een droom en first things first…
Maar niet alleen nachtmerries hoor…ook mooie dromen, dat ik mezelf moet knijpen omdat ik het niet kan bevatten ook… fietsen daar waar de heuvels zijn… dat ik wakker wordt en gewoon weer op mijn bed in de kamer lig en net ff te lang naar de Giro heb gekeken… je kent het wel… uitermate teleurstellend is dat dan.

want mensen wat wás het gaaf… tenminste tussen de klimmetjes door *gniffel*,  klimmen is niet echt mijn ding maar gelukkig hoef ik dat op de Alp ook nauwelijks dus dat komt goed uit…. en wat een prachtige omgeving, heel erg zalig weer, echt als het mogelijk was geweest had ik de hele dag met een big smile rond gefietst maar dat levert een waffel vol vliegen op…vond ik toch minder 🙂 en ik dankte God op mijn blote knietjes dat Arjan die ene vlieg naar links uitspuugde… echt ik heb niet zoveel nodig om gelukkig te zijn…. easy to please.

Voor mij is dit allemaal nog steeds niet normaal… ik weet dat ik links en rechts en achteruitlopend ingehaald wordt, ik dacht zelfs iemand op zijn handen lopend voorbij te zien rennen maar dat weet ik niet heel zeker… maar WTF mensen, ik kom boven! IK… allennig… hoe is het mogelijk!  Het ging beter dan ik had verwacht… en dit is nog maar peanuts natuurlijk maar voor mij de allerallereerste keer dat ik tegen een heuvel van die hoogte opfiets… en wat ontzettend fijn dat mijn fietske net voor deze happening klaar was dankzij buurman… ik bof ernstig met de buurmannen!! Ik kreeg zelfs wieluithaalbandverwisselles… maar fietske is als nieuw en het helpt echt enorm als je niet doorschiet tijdens het schakelen maar gewoon door kunt klikken…en de bandjes zijn ook een stuk relaxter…  dat wil overigens niet zeggen dat je ketting er niet af kan lopen omdat je zelf loopt te klungelen maar dat is dan weer iets wat aan mij ligt. Logisch ook he, mijn pannen, gas en etenswaren zijn ook ernstig in orde maar dat neemt niet weg dat ik de meest vieze dingen kan koken…. kortom ik ben de zwakste schakel 🙂 Ik heb begrepen dat ik ook totaal oncool rondfiets met een hangslot, lampje en tasje op de fiets, en dat het er af moet op D Day… ja daag, waar laat ik dan mijn heule belangrijke spulletjes als zonnebrandcreme, een onderbroek, het alarm, powerbank en meer van die belangrijke dingen? echt mannen, ik begrijp ze soms echt niet hoor… ik ben zelfs nog aan het twijfelen of ik een meloen meeneem die dag…

maar dat boeit niet he… dankjewel 2climb2raise voor deze geweldige kans om dit met dit superteam te mogen doen…voor hetzelfde geld hadden jullie echt keihard gelachen om dit belachelijke idee… hmmm come to think of it, ik zal het even anders zeggen, dankjewel dat jullie me niet keihard in mijn gezicht uitgelachen hebben 🙂 Saillant detail he… maar echt, ik ben zo blij dat ik dit met jullie allemaal mag beleven, wat een fijne groep weer.
Ik geniet van elk moment, elke training en alle dingen die er bij horen… en ik verheug me ontzettend op die prachtige week die er aan gaat komen… Hee, en Arjan… zoals ik al zei, dankjewel voor je begeleiding, en je steun en dat wij dit samen gaan beleven terwijl je met twee vingers in de neus een keer of zes voorbij kan komen die dag…..  en dat je niet omviel naast me afgelopen zondag op de beklimmingen…dat ook…. bewonderenswaardig!

 

Relive ‘Training Limburg. . Whoei’

Wat een avontuur… kun je een boek over schrijven denk ik maar zo!

 

Ik raakte alleen een beetje te blij in het bos…dus ik bleef maar andere paden zoeken… maja, toen moest ik ook nog naar huis…. zere bips zere bips 🙂

klik voor het rondje van de zaak

eerste buitentraining Elst, Rhenen

wow wow wow, wat een ervaring… ik heb wel tien keer gezegd dat ik niet kon geloven dat ik daar gewoon zelf aan het fietsen was… hoe kan het!! En ik kon nog de heuvels op ook.. echt ik snap  heus dat het in het licht der dingen niet heul veul voorstelt….maar voor mij wel…. voor mij is dit echt hard werken…. valt niet op dat weet ik ook wel (harhar)….nee ff serieus, het is echt zwaar voor me maar herstelde ook snel als ik boven was… dat viel me reuze mee. Maar gewoon unfuckingbelievable (pardon my French)…ik fietste daar dus…. en wat een prachtige mooie rit was het, mooie route, lieve leuke mensen en ik kon alleen maar denken dat ik droomde… en ook nog prachtig weer erbij, bofbipsen waren we…come to think of it…ik denk dat ik zo wakker wordt…

 

En Paul de Munnik, je weet wel de zanger met de mooiste stem van Nederland heeft samen met Thomas ooit een prachtig nummer gemaakt… de melodie, de tekst, de stem, alles klopt.. dit is wat ik voel….

 

Vandaag ben ik gaan lopen
Ik was het maanden al van plan
Maar pas toen iedereen gezegd had dat het niet kon ging ik lopen
Kijk me lopen toch, hier loop ik dan.

Vandaag ben ik gaan lopen
Ik heb de meningen geteld
En heb bedacht dat het niets uit maakt
Want als men niks vindt, wordt zelfs dat nog als een mening je verteld.

Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik loop is van nu af aan een weg.

Vandaag ben ik gaan lopen
Ik maak me klein bij elk geluid
Ik ben veel banger dan ik was, toen ik nog stil stond mag zo wezen
maar ik kom eindelijk, ik kom eindelijk voorruit.

Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik loop is van nu af aan een weg.

Kijk me lopen zeven sloten
Hoogste bergen andersom
Ik ben hoe dan ook gaan lopen
Ik zie wel waar ik kom
Diepe dalen mooie paden
Ik glim bij wat ik zachtjes haast onhoorbaar fluisterend zeg.

Waar ik gelopen heb
Is van nu af aan een weg.

Vandaag ben ik gaan lopen
Omdat dat is wat ik wou
Ik heb geen idee waarom men zei dat het niet kon,
zeg liever ‘ga maar dat is leuk, dat moet je doen’
Want kijk me lachen dan.

Hier loop ik nou….

En ff serieus…kijk nou mijn ritje eens…. deed ik… ik! Op mijn orannie fietske, en ja ssssst er zit gwoon een accu in het tasje

🙂

van de fijne dingen enzo

er was veel…. veel leuks…  zo ging ik met lieve vriendinnen naar Paul de Munnik in het theater in Doetinchem. Wat een prachtige avond… de man met de mooiste stem van Nederland die prachtige nieuwe liedjes zong, maar ook hele mooie nummers van mensen die hem geïnspireerd hebben… en echt Paul die ne me quitte pas van Brel zingt… ik hoef dat toch niet uit te leggen ofzo he? Wat fijn om dit samen met jullie te delen meiden, ik luisterde van de week weer sinds tijden naar de cd van Acda en de Munnik…. ik huilde bij elk liedje…om het gemis van hen samen maar vooral omdat elk liedje een herinnering aan Daphne is… het is zo met elkaar verbonden… dus zonnebril op, tranen wegpoetsen en keihard meezingen… ze zit in mijn hart…en die vind dat ik af en toe gewoon mag huilen.

Het amphion theater heeft een gevelprobleempje (understatement of the year) en nu is er een nieuw hek omheen geplaatst…. ziet er een stuk beter uit als de bouwhekken die er al tijden omheen stonden… en dit maakte het helemaal gaaf:

Ik zeg er twee dingen over: Ik moet een appeltaart bakken en dat zeil?…MIJN!!! Ik ga hem volgende week ophalen, ik twijfel nog tussen zelf de taart bakken of het zekere voor het onzekere nemen 🙂

Daarna natuurlijk het fijne fietsdagje met de solostokers, en deze keer was het bij mij. Dus ik was al aan de bak geweest om een mooi tochtje uit te zetten… en gelukkig was het die dag droog en zonnig. Frieda en Jenny, jullie rocken de pan uit, echt…. ik ben zo trots op jullie… en Anco, Lau en Arjan, dankjewel dat jullie er waren, superlief om dit voor ons te doen, echt! Jullie beseffen niet half hoe belangrijk het voor ons is om die fijne begeleiding te krijgen… het is al een hele happening als je gezond bent maar voor onze lijven met al hun beperkingen in allerlei opzichten is het allemaal net even wat lastiger… het frustreert me dat ik voor mijn gevoel echt tekort kom, en daar heb ik echt een week last van gehad, zo moe, zo op…niet van het fietsen maar van het gemaal in mijn hoofd dat dit echt niet goed gaat komen voor me…

vandaag ben ik er maar eens voor gaan zitten, ophouden nu met miss zwakke schakel zijn… wat wil je nu eigenlijk Paool? twee jaar geleden was je nog 30 kilo zwaarder, stond je met je rollator boven op een berg Chantal aan te moedigen maar moest je daar al steeds gaan zitten omdat je niet meer kon…. ik heb 15 jaar alleen maar ingeleverd, veel operaties gehad, veel ellende gehad met de nieren, schildklier en de extreme vermoeidheid die daaruit voortvloeit ….en daar kwam ook nog die stomme kanker bij… en een tumor in mijn hersenvlies… goedaardig voor zover we weten maar stom is het wel….twee jaar geleden nog maar kon je helemaal niks….vorig jaar kon je achterop een tandem meedoen aan het Alp avontuur…ik verklaarde hele wereld voor katsknettergek maar er gebeurde iets met me… ik vond naast al het keileuke gebeuren het fietsen leuk… ik, die al 15 jaar niet zonder ondersteuning kon fietsen en het viaduct niet over kon en links en rechts werd ingehaald door fietsende peuters met zijwieltjes en overstekende ANWB paddenstoelen. Vorig jaar ontdekte ik hoe gelukkig ik van het fietsen werd, hoe mooi onze achterhoek is en hoeveel goeds het voor mijn nog altijd zieke lijf is… want dat ben ik namelijk even een beetje vergeten…dat het beter met me gaat is duidelijk, dat ik iets meer energie heb is ook duidelijk maar ik ben niet beter, er is nog steeds behoorlijk veel mis aan de binnenkant van dit blije ei… soms ben ik dat kwijt, dan wil ik ook gewoon zo’n bultje op fietsen of keihard doorfietsen bij tegenwind.. tegenwind betekent enorm veel krachtverlies….ik heb dat gewoon niet… dus moet ik er hard voor werken om gewoon door te fietsen…en na een rondje fietsen nog even de hele hut schoonhouden en 5 winkels afkleppen… dat kon niet, dat kan nog steeds niet en dat zal ook niet meer kunnen… laat het los Paool….dan moeten ze in Rhenen en zeker in Limburg maar op je wachten, ik ga proberen dat zo te voelen en me niet schuldig te voelen…hmmm come to think of it, ik kan beter met de ochtendploeg mee gaan, dan eindig ik met de middagploeg… ik bedenk het ter plekke 🙂 maar serieus, wat wil je nu bewijzen? en aan wie? ik weet het allemaal best heus wel hoor…maar wat je hoofd zegt, zegt je hart vaak niet is mijn ervaring… over communicatieproblemen gesproken…die twee kunnen er wat van, Rutte 3 is er niks bij.

Ik heb gedroomd dat ik er zo lang over deed dat me gevraagd werd of ik toch niet beter gewoon voor de koffie en de broodjes wilde zorgen. Die ik bij voorkeur niet zelf gemaakt had… wat is dat toch dat ik zo hard voor mezelf ben… ik wil niet gewoon fietsen, nee ik wil gewoon als Tom naar boven fietsen…. maar in de praktijk komt het er op neer dat ik net zo snel als Tom van de fiets kan springen als ik hoge nood heb, veel meer overeenkomsten hebben we niet… we gebruiken niet eens dezelfde shampoo. Maar ik ga proberen wat liever voor mezelf te zijn…volgens mij wordt mijn leven daar een stuk makkelijker van… want van het fietsen word ik zo ontzettend gelukkig, laat ik daar dan even geen wedstrijd van maken..

enne die mensen boven op de bult in Elten zijn nog aan het uitvogelen hoe het fietsgroepje in elkaar zat… hahaha

 

en dan de zondag… wat een feestje was dat. Ik had van Esther een dagje uit cadeau gekregen naar Utrecht. Er was daar een gezellige jurkenmiddag voor gelijkgestemde zielen georganiseerd.. de comic con is er niks bij… echt! Leuk. Het was midden in Utrecht en op de mooie dag zaten de terrassen vol, en de mensen keken hun ogen uit naar al die kleurige dames… maar goed, ieder zijn ding he… ik mocht van Rob voor mijn verjaardag een jurkje uitzoeken en dat werd de blauwe… yup de blauwe…in plaats van de roze 🙂 dank voor al het advies meiden, jullie rocken..

we hebben er een hele gezellige dag van gemaakt en na een heerlijke lunch nog even Utrecht door geweest…

en na een paar drukke dagen van de week waarin we cadeauflesjes hebben gemaakt die we natuurlijk heel graag verkopen voor AD6, niet in het minst omdat ik anders nog heel lang tegen al dat snoep aan moet kijken… echt te zwaar hoor, dus doe het dan voor mij, heb jij een leuk cadeautje en ik ben er vanaf…. 5 euro per flesje…. dat kun je toch niet laten liggen?, er zijn er met Congrats, of Happy Birthday of Thanks of gewoon zomaar omdat je iemand lief vindt…..ik zeg win/win
*knippertmetdeogen*

enne, al die leuke foto’s…. er gaat heus wel eens wat mis hoor….dat ik omval ofzo…… niet omdat mijn hakken zo hoog zijn… of omdat het glad is…gewoon omdat ik Paool ben

dat dus!

geluksmomentjeslijst

goede voornemens? Ik ben er niet zo van op 1 januari… volgens mij kun je gewoon op iedere dag beginnen… als je het voelt moet je het doen denk ik maar zo…  ik heb nog steeds mijn bucketlist (of hoe je het ook wil noemen… het is mijn geluksmomentenlijstje) , daar komen constant nieuwe dingen bij maar ik streep er ook geregeld wat af… mooi! Het is geen kwestie van moeten maar wel van dromen… wat niet kan kan niet…ook niet erg… gewoon een lijstje met dingen die ik graag zou willen doen in het leven… dromen zijn mooi… en soms komen ze uit… dat is het mooie… mijn dromen, mijn manier van leven en mijn geluk als er iets uitkomt…

wat 2018 betreft, wie weet wat het me allemaal brengt maar ik ga in ieder geval heel veel lachen, dansen, keihard met mooie liedjes meezingen, fietsen, mensen zeggen dat ik van ze hou, leuke dingen met mijn vrienden doen, haken, knutselen… aantrekken waar ik gelukkig van word, andere mensen helpen, gewoon hallo zeggen tegen mensen die ik tegenkom, af en toe een rumboon eten, kleine cadeautjes verstoppen, briefjes schrijven, mijn vrienden zoveel mogelijk zien, heel vaak ja zeggen maar ook nee als het nodig is… proberen me niets aan te trekken van andere meningen of nare opmerkingen, mijn geluk delen, stampen in de plassen, keihard tegen de wind in fietsen, met mijn blote voetjes in de zee staan, me warmen aan de zon, lekker snoepen als ik daar zin in heb, mijn lief knuffelen,  italiaanse ijsjes eten, mezelf toestaan om dure bonbons te kopen én van te genieten, tulpen in huis halen, vogeltjes in de tuin zien te krijgen, de katten knuffelen, af en toe een cupcake bij Esther bietsen en ja ik ga gewoon door met koken, omdat ik nooit opgeef…toevallig…en nog veel en veel meer….

bottomline… gewoon iedere dag bekijken hoe het gaat en altijd op zoek naar het mooie in de dag…. en als dat niet lukt? dan is het een officiële kakdag…ook goed…een beetje zoals ik het al jaren doe he…

🙂

a silver lining…

zonder er een zijig zweefmiepenverhaal van te maken, ik zei het al na mijn vorige blog, de kanker heeft me naast een heleboel narigheid toch zeker ook dingen gebracht die er anders niet waren geweest… ik word altijd een beetje iebelig van mensen die zeggen dat het het beste is wat hen is overkomen… zo ver wil ik niet gaan…hoewel als zij dat zo voelen is dat prima he, voor mij persoonlijk dus niet…..een aantal dingen die er uit voort zijn gekomen zijn dat zeker wel maar de ziekte zelf het beste noemen vind ik persoonlijk zwaar overschat…daarvoor heb ik teveel verdriet, pijn en verlies gezien en gevoeld, is mijn angst voor terugkeer net iets te groot en zie ik teveel mensen allerlei behandelingen doorstaan om kwaliteit van leven te hebben…  ik zie het meer als iets verschrikkelijks waar gelukkig ook mooie dingen bijhoren maar de kakziekte an sich is voor mij verschrikkelijk, laten we wel wezen kanker vind zichzelf al belangrijk genoeg, het wordt hoog tijd dat het eens een toontje of tien lager gaat zingen…. feit blijft wel dat dit soort ingrijpende gebeurtenissen iets met je doen… zowel positief als negatief….

dus daar gaan we:

  • De band met mijn vrienden is veel sterker geworden… Ik vind het zo fijn dat ze er altijd voor me zijn, ook nu het weer wat beter gaat met me… ik kan altijd een beroep op hen allemaal doen. Ik wil jullie allemaal wel noemen maar ik weet dat de meesten dat niet tof vinden en dan lijkt het net of ik mensen vergeet… doe ik niet! Nooit! Als Winston van de postcodeloterij eindelijk zijn weg naar ons huis heeft gevonden geef ik een groot feest voor jullie allemaal… als er iets bovenaan mijn bucketlist staat is het dat wel… op een mooie dag aan het water met blote voeten in het zand… dat werk…
  • Ik vind het makkelijker om nee te zeggen, ik moet keuzes maken… en ik heb gemerkt dat mensen dat helemaal niet erg vinden (enkelen daargelaten en ook daar maak ik me steeds minder druk om) zoals ik dat ook niet erg vindt als mensen een afspraak af moeten zeggen. Ik kan daardoor ook veel meer genieten van de momenten dat ik ja zeg…
  • Ik vind het steeds makkelijker om hulp te vragen en te accepteren…. ik hoor nu in gedachten iedereen keihard lachen….right…. jahaaaaaaaaa het blijft wel een puntje waar ik aan moet werken
  • Ondanks dat ik nu een borst mis, heb ik me in jaren niet zo goed in mijn vel gevoeld. Ik durf zelfs sinds deze zomer strakke shirtjes aan te trekken… hoewel ik soms nog wel last heb van de manier waarom anderen daarop reageren. Ik heb soms het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor het feit dat ik geen reconstructie of prothese overweeg… bizar. Ik voel me prima in mijn vel… ik rock dat niet bestaande decoletté gewoon als een eindbaas. Ha!
  • Ik wist al dat ik een blij ei was, maar ik heb daar enorm veel profijt van gehad tijdens het hele gebeuren… dat had ik al toen ik 15 jaar geleden met die nieren begon te prutsen maar gedurende deze hele periode helemaal. Ik bekijk iedere dag opnieuw en als ik een kakdag heb is er altijd weer morgen… kakdagen laat ik gewoon bestaan… en dat werkt voor mij merk ik… niet meer vechten tegen dat soort dagen maar gewoon even doorbijten…morgen nieuwe rondes, nieuwe kansen, en anders overmorgen…ik leef veel intenser dan toen ik nog dacht dat het leven maakbaar was… later kon ik nog veel…believe me, later is nu!
  • mijn lief, we lachen wat af…dat deden we al maar dat is alleen maar meer geworden…. mijn rots in de branding die ook nog eens alles voor me deed en doet… dit soort gedoe heb je echt samen en ik kan me zo voorstellen dat het ook heel anders kan gaan in een relatie…
  • nieuwe hobby’s door nood geboren… want wat doe je als je leven zich op je bed voor het raam afspeelt… de voederpaal die ik van mijn vriendin cadeau kreeg was precies wat ik nodig had… voorheen zag ik alleen mussen die later gewoon allemaal verschillende vogels bleken te zijn, ik zag opeens vinken, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen, grote bonte specht, merels, mussen, groenlingen, boomklevers etc. etc. tot zelfs ijsvogeltjes toe… echt zo leuk! Ik heb het haken opgepakt, maar ook vele andere hobby’s zoals digitaal scrappen en gewoon scrappen, zelf leren hoe het programma paintshop daarbij kan helpen en later lessen schrijven voor andere paintshoppers  op purplechickcreations. Ik heb altijd naar nieuwe mogelijkheden gezocht toen ik thuis kwam te zitten.. vrijwilligerswerk dat ik vanuit huis kon doen, ik hou de facebookpagina van een aantal instellingen bij en ben vrijwilligster geworden bij de BVN en het Inloophuis en alle leuke contacten die daaruit voortvloeien.  Ik heb me gelukkig nooit verveeld, ik ken dat eigenlijk niet… lezen, creabea zijn, logikwizzen oplossen, etc. alles kost natuurlijk ook meer energie dus ik ben veel tijd kwijt aan rusten ook… duidelijk een adrenalinejunk dus ….. en daar hoort ook het huishouden bij… alles duurt langer, ik heb gelukkig hulp en dat is fantastisch superfijn! En natuurlijk het bloggen, al jaren een belangrijk onderdeel maar nu merk ik hoeveel ik van schrijven hou… ik ben opgehouden met uitleggen dat ik heus niet alles opschrijf op dit blog en dat ik heel goed afweeg wat ik wel of niet zeg of plaats of deel… en laten we wel wezen zolang Trump gekozen kan worden als minister president zijn er wel ergere dingen om je druk over te maken he…
  • lotgenotencontact, heel waardevol en dierbaar… veel herkenning, veel lachen en harde grappen, veel troost en ook verdriet…maar ook een aantal supervriendschappen… lieve Tallie, ik ben zo blij met jou, ik denk echt dat wij elkaar moesten vinden… dat kan toch niet anders, volgens mij zijn we stiekem gewoon soulmates ik ben daar zo dankbaar voor hoewel ik je zoveel liever bij een andere club had leren kennen en ik kan niet eens nadenken over hoe boos ik op de kanker ben die jou zo hard raakt…. ik denk dat dit wel het duidelijkste voorbeeld is van alle gevoelens die het woord kanker bij me oproept…en zolang wij nog heel hard kunnen lachen samen komt het met ons wel goed (ik kies iets uit dat door de beugel kan he…. believe me, hoewel het niet in onze bh zit want die mogen niet meer) 🙂
  • Alpe d’Huzes en in het verlengde daarvan 2climb2raise en alle lieve mensen die daarbij horen!! Dat zijn er heel veel he… met of zonder schuilnamen maar allemaal leukerds… in het afgelopen jaar is mijn leven door die ene email ontzettend verandert… zonder de kanker had ik geen kennis met hen gemaakt en gingen ze niet op zoek naar een Batman die mij naar boven zou kunnen fietsen… stel je voor zeg… wat een gemis zou dat ook voor hem zijn geweest *gniffel* Ik heb serieus de beste week sinds jaren gehad daar boven in Oz… een week gewoon alleen maar genieten. Ik verwijs naar al mijn blogs uit die tijd en de dingen die ik niet genoemd heb…tsja, what happens in Oz stays in Oz. Dat moet je echt zelf uitzoeken he… ik zeg doen!
  • En dan het fietsen…. het is niet te geloven dat dat mijn nummer 1 hobby zou worden… ik hoor het mezelf nog zeggen, oh die berg op, dat lijkt me zo gaaf maar dat fietsen, daar ga ik geen barst aan vinden…. hoe fout kun je het hebben zeg….vrijheid is het…en geluk…en energie….en afvallen… en lichtjes in de ogen…. en nog heel veel meer….. .ik zag mezelf een paar weken geleden in een blad over de fietssport bladeren in de appie… het moet toch niet gekker worden ofzo zeg…angstaanjagend gewoon… en dat op een boterham met pindakaas he…naja en zo’n 25 pillen per dag maar dat is meer om mijn eigen motor draaiende te houden dan dat ik er profijt van heb… en daarbij denk ik dat de gemiddelde bloeddoping dokter heel hard moet lachen om mijn bloed waar nog net geen bordjes met toxic indrijven, hoewel de groene kleur al wel een belletje zou kunnen laten rinkelen 🙂 niet echt he gekkies, ik heb gewoon nog blauw bloed net als alle andere royalty.
  • ik maak me niet meer zo snel druk dat ik teveel wil of alles wil meemaken…hoe zeer het soms ook doet, het levert ook groter geluk op om te genieten van wat je wel kunt….

    kijk ons zitten bij het water
    zoals elk weekend weer
    de wereld aan onze gympies
    maar we hoeven ‘t niet meer
    we zijn gewoon twee vrienden
    en we kijken naar de zee
    en we zwijgen van hetzelfde
    je hoeft niet elke keer mmmm
    met elk circus mee

 

 

(klik voor groter)

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Dat ze gelukkig was…

Ik wil nieuwe foto’s graag
Ik wil foto’s van hoe mooi het was
Ik wil foto’s van vandaag
Foto’s bij een zee of zo
Over jou alvast met dat cadeau
Ik wil foto’s van hoe mooi het was vandaag
Dat ze gelukkig was
Op naar 2017 moet natuurlijk op naar 2018 zijn he… if I had a brain I would be dangerous 🙂

Dag 4…. D-Day met als ondertitel PurplePaool and the mountain of Doom part 1

Ook dit postje schrijf ik een paar dagen later omdat ik daar helaas nauwelijks de wifi kon gebruiken en er al helemaal geen foto’s bij kreeg, daarbij had ik het ook enorm leuk met iedereen en rupsje nooitgenoeg wilde alles meemaken en zoveel mogelijk met iedereen delen dus ik heb het maar lekker over me heen laten komen om dan een paar dagen later het verslag te schrijven, ik ga geheid dingen vergeten want zoals iedereen weet zat mijn geheugen in mijn rechterborst en die heb ik al een tijdje niet meer gezien, in het begin kreeg ik nog wel eens een kaartje maar uit het oog uit het hart blijkt maar weer, ondankbaar “B”tje 🙂 :

oja ff een voetnoot, mededeling of leestip, ik schrijf soms in de tegenwoordige tijd en soms in de verleden tijd… het kan soms niet anders en ik wil soms niet anders, dus het is literair een beetje een zooitje maar dat is het altijd dus ik hoop dat het niet al teveel moeilijkheden oplevert voor u allen. En ik heb koorts, daar word ik over het algemeen ook niet veel frisser van, ik gok dattu nog veel gekkere dingen tegen gaat komen 🙂 That’s my story and I’m sticking to it!

 

eindelijk is het dan zo ver

ik heb geen oog dichtgedaan natuurlijk en zat zoals gewoonlijk al heel vroeg beneden in de lobby… het personeel schrikt zich iedere morgen weer kapot als ze de hoek omkomen… aanstellers much?…. ik gok dat ze problême avec le memoire hebben want op de vierde dag zou je het kunnen verwachten lijkt me….ik zit er namelijk iedere dag… mijn lief snurkt nogal en ik lig nogal veel wakker, heb enorm veel last van kramp, meestal op 5, 6 plaatsen in mijn benen en voeten tegelijk, ga dat er maar eens uitstrekken en vooral voor op mijn scheenbeen is het uitermate pijnlijk…vervolgens liep ik de vloerbedekking bijna uit de kamer…. en dat valt voorwaar nog niet mee met al die omgezaagde boomstammen om me heen…. dus zit ik regelmatig beneden bij de wifi te hopen dat ik alvast iets kan schrijven… of om uit het raam te kijken naar het prachtige uitzicht, om de zon op te zien komen en te genieten…. ik wil daar wonen gewoon… ik was vooral erg zen daar in den morgen… Het is maar goed dat ik veel alleen was, zat liedjes te zingen via spotify op mijn computer en stiekumme dansjes te doen (wel zittend want de wereld danste zelf ook) ik kan er niks aan doen..als ik muziek hoor beweeg ik…

het wordt net licht…wat een schoonheid iedere morgen weer

Ik zit dus rustig my own business te minden als Ken de bocht om komt rennen, die moest iets heul belangrijks doen en dat was voor ons het sein om weer een staaltje doorslaan te doen samen, echt zet ons bij elkaar en het gaat mis, ook om half 5 ‘smorgens… dat maakt allemaal niks uit….waar het allemaal over ging weet ik niet meer maar geloof me als ik zeg dat u het niet wil weten… gewoon niet…. het is overmacht, het moet…..wij hadden de kaken alweer in standje pijnlijk staan omdat we niet meer bijkwamen… dat belooft wat voor vandaag…

Heel langzaam druppelden de mensen naar beneden en opeens hoor ik dat ik inmiddels in bocht 6 zit… huh… ja er bleek dikke pret want Batman was de begeleider van Lau en Paul die op de tandem om half 5 mochten starten in een bijzondere rit. Omdat onze tandems boven stonden moest hij mijn chip vast meenemen op de fiets…. de rest van de captains gingen allemaal met de lift naar de top om dan met de tandems af te dalen…. appeltje eitje die alp, het voelde alsof ik gewoon rustig in de lobby cq ontbijt zat…opeens bedacht ik me dat mijn halve vriendenkring via de app mijn tijden doorkregen en ik zou toch om 9 uur starten? Dus snel een postje op facebook dat ik het écht niet was, later bleek dat zelfs twee van die berichten nog onduidelijk waren… hmmmm zou het zo kunnen zijn dat men mijn updates en verhaaltjes niet goed leest ofzo?…nah, dat zal tonnie? 🙂 goed lang verhaal… rit 1 ben ik  niet…Het is nog wel een puzzeltje wat Arjan daar uitgevroten heeft want zoals u ziet komt hij toch een half uur sneller dan ik boven… tsssk, die dacht natuurlijk dattie het lachertje van zijn vriendenkring werd als die muts met die bananen net zo snel als hij boven zou komen… ik hoop wel dat ik leuke dingen gedaan heb daar… indien iemand me gezien heeft, whatever happens in Alpe d’Huez stays in Alpe d’Huez!!

Aan het ontbijt ontdekte ik dat er al een behoorlijke drukte in mijn maag was… daar kon niet heel veel eten meer bij in…maar ik had de dag tevoren een aantal keren te horen gekregen dat ik moest eten… dus deed ik dapper mijn best en hee, het lag niet aan het ontbijt, dat was iedere dag echt geweldig….maar bij stress en spanning gaat mijn keel op slot… ook onderweg ging dat nog een probleem worden maar ik had van heel veel lieve mensen allerlei makkelijke dingen meegekregen, van tabletten, tot een soort gesuikerde fruitreep en knijpfruit in een zakje naar speciale winegums uit een sportzaak…. en natuurlijk had ik bananen… wat zou ik zonder sliertjes op die berg moeten… dat gaat ie nog missen, Batman…. dat getrut met bananen…. ik maak eerst de schil los, dan moet dat vieze topje eraf en dan alle losse sliertjes…. dat lijkt mij een logisch verhaal maar ik hoorde Arjan toch echt een paar keer verzuchten dat ik dat ding op moest eten en wel nu…. tsssk….. ik ga die meloen maar weer eens tevoorschijn halen, of een verse ananas…..eens zien of ie dan nog over de bananen emmert als ik met zo’n kurketrekker in de weer ga 😉
eten dus….het is lastig, en op de fiets helemaal…ik krijg het niet weg…maar fietsen zonder eten is uitermate dom, dat weet ik ook wel… Ik heb geloof ik zelfs nog een ei gegeten, die deze keer wel gelukt was…. we moesten zelf onze eitjes koken en voor we wisten hoe lang ze moesten heb ik er zeker twee onthoofd die ik zo op kon snuiven… snotties, doe maar niet…. het zal allemaal reuze gezond zijn die rauwe eieren maar ik denk persoonlijk dat mensen die dat zeggen gewoon net als ik geen ei kunnen koken maar dat terzijde nietwaar Jan? (als het anders moet, neem even contact op met mijn advocaat, de heer Zwarte Kip, hij woont in een glazen fles….djeez, ik trek die schuilnamen niet meer hoor….  maar die eitjes….aan het einde van de week hadden we het aardig onder de knie he 🙂

En toen was het eindelijk tijd om te gaan… tien keer de tas gecontroleerd of alles erin zat… nog meer ratelen als normaal… sorry daarvoor… dat is stress…. dan zit er helemaal geen rem meer op… gewoon oordoppen mee he lieve Jen? Kun je mij ook mee uitzetten… ach en als we dadelijk fietsen ben ik toch buiten adem… mooi meegenomen

hop dames… de bus in! Ik ben weer de enige met een megatas zooi bij me…

Mooi weer, heel veel zin en een gezonde spanning… daar gingen we dan, op weg naar Bourg d’Oiseans.. een plekje net voor de start. Insmeren, fietsen goed zetten, de geweldige gehaakte batman en batgirl erop en hartslagmeter om doen en gaan met die banaan… even checken of we miep zwaaimaarraakvooreenknaak  vast op de fiets moesten zetten, mijn evenwichtsorgaan besloot dat vakantie nu eenmaal vakantie is, en het bijltje erbij neer te gooien, daar is het laatste woord nog niet over gezegd, hij had best een andere week uit kunnen kiezen…. maar met duct tape en tie rips kom je een heel eind he…als ik niet had kunnen blijven zitten had ik me vast laten zetten….gelukkig had niemand pur bij zich … en was het ook niet nodig, ik denk zomaar dat ik dan nu nog op die fiets had gezeten….

klik op de foto’s voor de onderschriften, vooral die met die zonnestralen… wat een prachtige foto is dat onverwachts geworden <3

En dan op weg…. gewoon 1 groot feest!!! Ik heb werkelijk de hele godganse weg met een vage dwaze blik zitten stralen, zo lekker wezenloos voor je uitkijken….met een glimlach van oor tot oor……ik gok dat de helft van de mensen dacht dat ik de teamarts van Thomas Dekker tegen was gekomen…. maar nee, ik kan van nature zo kijken….pretletterhoofd….  Jan die eigenlijk Michael heet sloot bij ons aan en samen begonnen we aan de klim… iedereen die de berg wel eens op is gegaan weet dat het begin meteen aanpakken is, niks te lanterfanten, trappen Paool… het is gelijk retezwaar… maar ik dacht geen moment waar ben ik aan begonnen… en ik hoop zo ontzettend dat de mannen om mij heen dat ook niet dachten…. ik heb echt alles gegeven wat ik had en ik hoop zo dat het ook mijn verdienste was, deze klim…. ik heb geen moment niet meegetrapt en ik hoop dat Arjan dat gemerkt heeft….ik kan niet gewoon maar een beetje meedraaien… want ík wil namelijk die berg op…. anders was ik wel op de bagagedrager gaan zitten he…. het moest ook mijn prestatie zijn….let wel, ik weet dat ik zonder Arjan echt niet boven was gekomen maar wij waren volgens mij wel een goed team meneer Batman,  en ik kan je niet vaak genoeg zeggen dat ik zo dankbaar ben dat je mijn blog las en besloot dit met mij te gaan doen…. je had geen idee waar je aan begon en boy, waar begon je aan!!! *gniffel*  Ik gok dat je wel eens dacht dat je gek was geworden toen je ja zei maar verdomd, wij rockten dit samen!! Ik ben je zo dankbaar dat je mij die kans gaf, ik krijg namelijk niet zoveel kansen in mijn leven dus ik was vaak bang dat je toch zou besluiten om het niet te doen….dat ik een appje of een telefoontje zou krijgen dat mijn verwachtingen helaas ff iets te hoog gespannen waren… niet omdat jij het niet wilde maar omdat jullie het beter voor mij zouden vinden, dat is zonder overdrijven the story of my life….. die angst zit er behoorlijk in….  echt, ik heb er geen moment spijt van gehad, sterker nog, dit was 1 van de beste beslissingen van de laatste 15 jaar…en het moment dat jij op de fiets riep dat je echt zo geen spijt had om dit met mij te doen…ik zweer dat ik bijna van de fiets viel van trots….maar dan ook echt! Wow, dit gebeurt nu echt gewoon….. echt…. ik droom niet…. ik fiets de effing Alp op…..echt als je puur geluk opzoekt in het woordenboek zie je een foto van mij op dát moment….en dan begrijpt iedereen wat puur geluk is ook…… Ik had dit avontuur niet met een andere captain willen beleven, jij hebt er echt alles aan gedaan om mij te laten shinen, niet alleen nu maar het hele jaar…dat zegt iets over jou… en ja ik weet dat het verhaal over mij gaat maar team Paola kon ook team Paola zijn omdat ik me nergens zorgen over hoefde te maken en alleen maar hoefde te genieten…. dat is een ongekend gevoel voor mij…. ik ben al heel heel lang niet meer onbezorgd…. nu was ik het…. totaal onbezorgd….. fijn om dat weer eens te voelen…. en ja, ik klets weer als dokter oetker bakt maar ik moet het kwijt….. mijn leven stond die dag absoluut niet in het teken van mijn ziekte…. gewoon niet!!! Dat is heel heel lang geleden……omdat er mensen vertrouwen in me hadden of in ieder geval in Arjan 🙂 Ik merk dat ik honderdduizend dingen zeg maar niet de woorden vindt voor wat ik wil zeggen…misschien dan maar gewoon even zo… met de woorden van mijn mannen…. ik denk dat het alles zegt…

Even rustig ademhalen
Want het lijkt alsof het regent als altijd
Maar het regent, en het regent….zonnestralen

 

dus tegen diegene die tegen mij riep “ja zo kan ik het ook wel’ , ik nodig je uit dat eens te proberen…. maar dan wel op mijn manier met al mijn gedoe erbij…. praten we daarna nog een keer vriend….. grapjassen heb je overal he… vaak zijn het nederlanders die denken dat ze Guido Weijers zijn… maar die fietste toevallig zelf mee dommies…. maar daarnaast heb ik alleen maar fantastische dingen gehoord, zo gaaf….ik kan het gewoon niet uitleggen hoe dit voelde… je moet het meemaken om het te snappen, mensen die je naam roepen langs de kant, iedereen moedigt je aan en ook zoveel complimenten van andere renners en lopers… in het begin riep ik alleen maar dank je, lief, bedankt, jullie ook, dank… maar ik kon het gewoon niet bijhouden… teveel… en ik probeerde ook nog wat van de omgeving te genieten, ook niet onbelangrijk… Ik durf te beweren dat ik in geen jaren zo verschrikkelijk gelukkig ben geweest!! Tuurlijk deed mijn lijf pijn, tuurlijk was ik moe, tuurlijk liep mijn hartslag naar grote hoogtes, van alles aan de hand maar ik kon alleen maar stralen… ik ken veel #kleingeluk momenten, iedere dag weer…. maar dit was grootgelukinhetkwadraatmaal400 ofzo… wat een belevenis!! En al mijn lieve bekenden die me aanmoedigden, knuffelden en me naar boven schreeuwden… ik vind me dat toch tof! Ik heb achter mijn zonnebril van puur geluk heel wat tranen weggepinkt…. stilletjes hoop ik….. terwijl ik het opschrijf voel ik weer de tranen over mijn wangen rollen… ik kan niet uitleggen hoe gelukkig jullie me gemaakt hebben… ik vergeet dit nooit meer, ik weet niet hoe ik dat ooit goed moet maken… dat kan ik niet denk ik…. voor eeuwig in het krijt bij drie mannen met een fiets *gniffel* (nog veel meer hoor, het hele team rockt… maar dit was even ons team op dat moment) Frank dankjewel voor alles, echt ik heb volgens mij wel honderd keer gehoord dat ik een topper ben, alles wat je voor me gehaald hebt aan eten op de berg,  want ze stonden overal met allerlei lekkers… van stroopwafels tot komkommer, tot banaan en bouillon etc. ,  het feit dat je mijn hartslag in de gaten hield als ik dat even vergat omdat ik vond dat ik niet moest opletten maar fietsen, je positiviteit en je gezelligheid en niet te vergeten je geweldige liedjes onderweg waar ik helaas niet bij mee kon zingen omdat ik buiten adem was maar

Come on and shine (shine), shine like a star
Shining so bright like the star that you are
Oh oh oh oh shine (shine) into the future
Spreading your light wherever you are

Ik heb me de hele weg een star gevoeld..  je bent een enorme lieverd! *insert rollende ogen van Arjan, gniffel* En Michael met zijn grapjes, die halverwege de berg mijn elastiekje uit mijn haar terugbracht die ik onderweg was verloren…. zo het ravijn in…. zorollenmijnkanjers…. dat laatste lieg ik natuurlijk he, van dat ravijn… dat snapt u wel… dichterlijke vrijheid noemen we dat, straks ga ik ook nog zeggen dat we geëvacueerd zijn ofzo, let maar op….  maar als ie in het ravijn was gegaan had ie hem ook opgehaald…. toevallig….maar Jan, ik ben zo trots op je kanjer, vorig jaar achterop…dit jaar zelf…. twee keer… hoe dapper ben je dan! Zoveel respect voor je kerel. Bedankt dat je zo lief voor me was de hele weg.  Bedankt dat jullie me zoveel en zo vaak lieten stoppen, niet alleen om op adem te komen maar om alles zoveel mogelijk te beleven…dat het echt mijn feestje was en dat jullie me geen moment het gevoel gaven dat ik rete irritant was…. ik begrijp nu dat je dit een aantal keren op een dag wil doen… zes keer niet want dan heb je geen tijd om het te beleven maar een paar keer… lijkt me heul tof..

nog een paar leuke filmpjes van onderweg 🙂 we gingen nogal eens live op facebook geloof ik LOL

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wat een avontuur…. Indiana Jones is er niks bij…..ik heb genoten!! Wat ontzettend leuk om samen met het hele team over de finish te komen en dit op deze manier te beleven, ik hoop dat mijn teamgenoten precies dat hebben gevoeld wat ik heb gevoeld die dag…..dat gun ik al die toppers zo!!!

bocht zeven…. retedruk maar heel erg samen en alleen met elkaar

Ik heb dat hele laatste stuk nog net niet zitten gillen maar dat wilde ik eigenlijk wel…. lieve lieve Chantal, wat fijn dat ik het met jou mocht beleven… ik blijf dit wonderbaarlijk vinden… dat ik vorig jaar bij de finish nauwelijks overeind kon blijven en nu dit…. bizar!!! Ik ben zo trots op je en dat ik dit avontuur met je mocht delen… dat je mij dat laatste duwtje hebt gegeven om te mailen en me op alle manieren te ondersteunen…. echt, vriendschap is zo mooi……dat moment in de nederlandse bocht was heel bijzonder…. ik stortte even helemaal in, al die mensen, al die kaarsen, al ons verdriet om onze prachtige vriendinnen die er niet meer zijn… en onze vriendschap…. en het feit dat ik daar stond met jou in mijn armen…. dat ik jou nog wel vast kan houden en omarmen….omdat er wél hoop is… en nieuwe kansen en nieuwe behandelingen…. omdat we al dat geld ophalen…zodat jij gebruik kan maken van nieuwe therapiën die ervoor zorgen dat we nog heel lang bij elkaar blijven… het levende voorbeeld dat we op de goede weg zitten, al onze onmacht over die Uckziekte…. intens verdriet en intens geluk…..het ligt soms even heel dicht bij elkaar…

 

Bewaren

Bewaren

Wat fantastisch om over de streep te komen, mijn lief te knuffelen die zóveel voor me heeft gedaan in de voorbereiding maar ook daar…. wat ben je toch een kanjer Rob…. echt!!! Zonder jou had ik dit niet gekund, jij reed me naar alle trainingen en werd gaandeweg steeds enthousiaster toen je zag wat het me me deed…. Ik hoop dat er wat foto’s zijn van ons…ik heb nog niet zoveel binnen maar jij rockt bigtime!!! Mijn stille kracht die er altijd voor me is… dank dat je mij liet shinen en zo’n fantastische supporter was, dat is heel hard werken namelijk! 🙂 Ik weet dat je dit niet tof vind maar ik zeg het lekker toch he… lekker puh 🙂

klik hier voor het gave ReLive filmpje…ik kan er geen genoeg van krijgen 🙂 ik vind het vooral ook heel erg grappig dat we schijnbaar totaal off the road gaan….

#zorollenwij

 

beklimming 2 is dus mijn beklimming he….zeg maar gerust, mijn feestje 🙂

 

 


wordt vervolgd 🙂 want believe me…. the mountain of doom had nog heel wat in petto 🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Over Bergen en Dalen

“wie had dat een jaar geleden gedacht”

zomaar een opmerking die me niet meer loslaat… ja wie had dat gedacht… ik niet in ieder geval….vorig jaar ging het best heel slecht met me… en dat is nog niet eens een jaar geleden… na het alpavontuur (lees er bij zijn en er enorm van genieten maar ook zo teruggeworpen op een lijf die werkelijk niks meer kon) werd het nog erger… ik schreef er onder andere dit blog over…..

zo erg dat ik Lau  van 2climb2raise een mailtje stuurde dat ik mijn excuses aanbood voor de mail naar hen toe voor informatie en mogelijkheden maar dat ik er echt vanaf zag…niet dat ik niet meer wilde, meer dan ooit maar ik wilde vooral niet hun tijd verdoen…dat ik dan toch weer af moest zeggen (story of my life) en mensen teleur moest stellen die enorm veel in mij moesten investeren… dat ik mezelf daarbij ernstig teleurstelde vond ik minder erg…   ik ging echt never nooit meer uit mijn bed beneden komen… ik heb er weken gelegen… alleen maar totaal uitgeput door het raam het leven aan je voorbij zien gaan… letterlijk en figuurlijk…. ik stuurde updates hoe leuk ik het had en dan was oprecht ook zo, ik ben nu eenmaal zo’n naar mens die kan genieten van kleine dingen maar ik werd er natuurlijk ook heel erg ongelukkig van… en dan heb ik het niet over FOMO (Fear Of Missing Out)… dat vind ik een raar luxeprobleempje van mensen die alles hebben… hou toch op, ga iets doen wat je leuk vindt en geniet daarvan maar zit niet te mekkeren dat je daardoor andere dingen mist…verwende blagen zou mijn mam zeggen :-)… ik heb het over niets meemaken omdat het gewoon niet lukt… omdat je moet slapen of liggen en je enige uitjes het ziekenhuis en de therapie zijn omdat je daar nu eenmaal heen moet…. gelukkig heb ik vrienden die dat snappen, die me in bad gooien, of me ophalen voor een lunch of wat dan ook…lief!

Maar dat was toen…. en kijk nou…ik heb dit soort dagen nog steeds, misschien zelfs wel een week of twee… maar er zijn ook zoveel betere tijden… ik merk dat ik heel heel heel gelukkig wordt van een doel hebben, van ergens bij horen, van iets presteren, van mensen ontmoeten etc… soms komt iets op het juiste moment in je leven, misschien kon het ook niet eerder…sterker nog, ik weet dat het niet eerder kon… maar nu hoorde ik voor het eerst dat mensen van alles in me wilden investeren en het wilden proberen… daarnaast hoor ik vooral wat ik niet meer mag en dat het alleen maar meer… 5 artsen die naar een stukje Paool keken/kijken…maar niemand die zag dat Paool totaal ondersneeuwde… en daar was dit hele gebeuren……

kijk me nou, ik fiets gewoon rond… van de week fietste ik voor het eerst langs de Oude IJssel richting Hoog Keppel…prachtig, in het avondzonnetje… intens gelukkig voelde ik me… zelfs toen er een vlieg mijn mond in vloog omdat ik even vergeten was dat er geen Batman voor me zat die dat soort dingen voor me deed…. en ik dus al hoestend en proestend de vlieg uit wilde spugen en dat over mijn eigen mouw deed…. ik kan dat… en ik weet dat het in het licht der dingen heus niet veel voorstelt om 30 km te fietsen in een tempo waar de gemiddelde fietser keihard om lacht,  maar voor mij is het topsport…vooral als ik gewoon ook heel vaak mijn ondersteuning niet aan hoef te zetten, het is fijn dat het er is omdat ik dan zeker weet dat ik weer thuis kom… ik kom van mijn bed mensen… letterlijk….. ik voel dat ik meer energie heb maar dat is ook vooral geestelijk….mijn lichamelijke moeheid is er altijd, dat kan ook niet anders… en daar verander ik ook niet zoveel aan… ik ben altijd moe… en dat is niet moe zoals iedereen wel eens is, dat is uitgeput… maar doordat ik zoveel positiefs doe, mijn wereld vergroot en zo geniet van dit hele gebeuren verandert er wel iets… die vermoeidheid blijft maar ik kan toch maar mooi zonder rollator de stad in… of zonder rollator naar de winkel… staan kan nog steeds niet goed maar dat geeft niet en als we een dagje uitgaan moet de rolstoel mee… het zij zo… ik kan ook gewoon heel veel wel nu… wie had dat gedacht? behalve mijn buuf…die zei het, dit gaat je brengen dat je zonder rollator kan lopen, let maar op… en ze had heus gelijk 🙂

vorig jaar maakte ik deze foto…. met deze tekst….

het gaf me troost dat ik toch iets kon betekenen in de wereld van mijn vriendinnen… hee aanmoedigen is zwaar werk…heus! Dus als er nog vrienden van ons meewillen… jullie zijn van harte welkom!

nu lees ik het weer maar ziet het er toch even iets anders uit (en dan heb ik het nog niet eens over onze koppies die beiden heel erg anders zijn nu 🙂

Mooi dit…

Ik heb er zin an!

Bewaren

Bewaren

bucketlist

dat je dan dit lees op facebook..

Vooral de dwang van een bucketlist vind ik zo stom, zegt Liesbeth tegen LINDAnieuws.

‘Onzin’
De bucketlist, dat is een lijst met dingen die je gedaan moet hebben voordat je doodgaat. Omdat ze heel tof zijn, spannend, eng, uniek, geestverruimend, onvergetelijk en ga zo maar door. Onzin, zegt Liesbeth. Alsof je leven niet volmaakt zal zijn als je je bucketlist niet hebt afgewerkt. Bovendien is het vaak helemaal niet nodig. Dat Nederland klein en onbeduidend is, zie je ook wel op de kaart. Daarvoor hoef je niet naar de top van de Himalaya.

Niet bungeejumpen
Als tegengeluid, of gewoon om er een beetje tegenaan te schoppen, introduceert Liesbeth in maandblad Elsevier Juist de non-bucketlist. Op haar lijst? Bungeejumpen, de Galapagoseilanden, de Taj Mahal en de marathon van New York. Die marathon staat op veel lijsten, zegt ze. Dat lijkt me vreselijk, daarna voel je je hartstikke rot hoor. Gelukkig is Liesbeth van nature al niet erg dol op enorme fysieke inspanning of verre reizen. Sommige andere bucketlist-klassiekers mogen haar best overkomen. Ik zal echt niet wegkijken als er een walvis voor mijn neus opdoemt wanneer ik langs de zee wandel.

Uitzondering
En zieke mensen dan, slaat hun bucketlist ook nergens op? Nee, dat snap ik wel, zegt Liesbeth. Dat je iets verzint om aan vast te houden als je vreselijk ziek bent, tuurlijk begrijp ik dat. Daarvoor maak ik een compassievolle uitzondering. Maar wie gezond is moet gewoon genieten en zeker leuke dingen doen, maar er vooral niet zo’n plichtmatig iets van maken. Het zijn ook altijd van die exotische bestemmingen, zegt Liesbeth. Terwijl je je uiteindelijk toch doodongelukkig in zo’n ver land voelt, ik althans. Niemand heeft een reis naar Gent op de bucketlist staan.

Noorderlicht en Kyoto
Geen bucketlist dus voor Liesbeth, maar een wensenlijstje heeft ze stiekem wel, al is-ie kort: het Noorderlicht zien en naar Kyoto. Ja, het Noorderlicht lijkt me heel gaaf, indrukwekkend en mooi en Kyoto schijnt ook prachtig te zijn. Maar als het er niet van komt, kijkt ze wel naar de plaatjes.

duuuus….

de dwang van de bucketlist… right…

je kunt werkelijk óveral een probleem van maken he?… laat iedereen lekker in zijn waarde, wel of geen bucketlist, de mijne bevat dingen die ik graag in mijn leven zou willen doen, gebeurt het niet is het ook goed… en daar staan dingen op als met mijn blote voeten op het strand, of een ballet zien en nog veel meer…. dat maakt mij namelijk gelukkig…..en daar gaat het namelijk om… en wat een ander daarvan vindt, vind ik uitermate onbelangrijk… het is mijn leven…mijn keuzes…als je je druk kunt maken over dit soort dingen heb je voorlopig ook geen bucketlist nodig lijkt me… alsof meetellen in de wereld afhangt van de reizen die je maakt en de toffe dingen die je doet…. waarom zou je in hemelsnaam je eigen leven daaraan willen spiegelen? ik ben oprecht verbaasd dat het uberhaupt een issue is…..en natuurlijk is haar mening ook een mening, en die ventileer ik net zo graag als zij anders zou ik er geen postje aan wijden he 😉 Ik probeer alleen niet te oordelen… en dat is niet altijd makkelijk dus…

geniet van het leven en doe de dingen die je graag wil doen, als je dat financieel kunt, fit genoeg bent en als je gelukkig wordt van boven op de Himalaya staan moet je dat doen lijkt me… het lijkt mij vooral koud… en bevroren plassen spreekt me ook niet echt aan ofzo maar als jouw passie is om aan een touw over gletsjers heen te zwieren zeg ik doen…  whatever rocks your boat he….

maar van Liesbeth mag dat niet…. Liesbeth heeft geen bucketlist….maar wel een wensenlijstje….wat daar het verschil tussen is, is mijn volkomen een raadsel maar dat terzijde… Ik gun Liesbeth een prachtig leven toe waarin ze de dingen kan doen die ze graag wil doen… en dat kan voor mijn part op je rug in een weiland naar de wolken kijken zijn, een kilo drop per dag te eten of achterstevoren picknicken op een olifant…. of zoals mijn lieve vriendinnetje Petra altijd zegt, het wordt weer tijd dat ik mindful een drol ga haken 🙂