mooi woord vind ik dat… unheimisch… het zegt precies wat ik al een paar dagen voel…. als ik lach lachen mijn ogen niet mee… ik ben gespannen… waar komt dat toch vandaan… ik kan er maar niet de vinger op leggen…

tot nu opeens het kwartje valt…

lowlands is begonnen…

aha…dat verklaart een heleboel.

lowlands 2012 is voor mij altijd verbonden met het weekend dat ik mijn borstkanker ontdekte… ik wist het zeker, nu ging ik dood… was ik al 15 jaar aan het emmeren met mijn nieren, ging ik dood aan kanker…ik moest er zelfs om lachen in mijn eentje,  wat een ironie… angst die uit al je poriën komt, een heel weekend niet slapen, van ach het zal wel niet naar dit was het dan… telkens weer…. een week later de diagnose dat het toch echt borstkanker was… naar buiten toe was ik stoer, ik geloof niet dat ik een traan heb gelaten bij de artsen die ik bezocht, wel stiekum in de wachtkamer als mijn lief me een knipoog gaf of mijn hand pakte….maar verder? zakelijk was ik…wat moet ik doen om dit te overleven… kom maar op met alles…. ik liet op 5 plekken happen uit mijn borst schieten, er werd van alles ingespoten, er werden foto’s van gemaakt, echo’s gemaakt, 3 verdachte plekken gevonden…. ik zag een bont en blauwe borst, en daar kwam nog een smurfenblauwe plek bij om de poortwachtklier zichtbaar te maken, ze spuiten een blauwe kleurstof in in de buurt van de borsttumor….. dat wordt via de lymfebanen afgevoerd en op deze manier kunnen de klieren opgespoord worden…ik vond het wat hoor die operatie, er kon natuurlijk weer eens geen infuus in, tot in mijn beide voeten aan toe zijn ze aan het zoeken naar een ader geweest… … alsjeblieft laat het doorgaan kon ik alleen maar denken terwijl er weer een naald tevergeefs mijn lijf in ging… vooral ook zo frustrerend omdat het in het voorportaal van de OK’s gebeurd en de 1 na de andere patiënt wel raak werd geprikt… ik dacht alleen maar, het kan mij niet bommen wat je doet, als steek je er tien naalden tegelijk in maar blaas het alsjeblieft niet af, ik wil door….uiteindelijk mocht de OK wel doorgaan, het infuus zou alleen ter beveiliging zijn… het werd onder plaatselijke verdoving gedaan, muziekje aan, retelieve mensen om me heen, echt…allemaal….maar wat was dat akelig zeg, het kreng lag ontzettend diep dus dat was graven, verdoving bijspuiten als ze dieper moest, veel en vaak bijspuiten werd het…omdat ze voelde dat het pijn deed hoorde ik steeds “bijspuiten denk ik”  maar ik probeerde niet te veel te miepen, voor wie eigenlijk? voor mezelf misschien want ik wist dat als ik begon met huilen ik voorlopig niet op zou houden…. dit klusje moest geklaard… niks meer en niks minder…. uiteindelijk werden er twee klieren weggenomen die naar de patholoog werden gestuurd…en weer afwachten…killing vond ik al die dingen..

’s avonds keek ik in de spiegel naar mijn borst, WTF was daar in die korte tijd mee gebeurd?… ik zag een gehavende bont en blauwe borst… sommige plekken waren alweer aan het wegtrekken, echt mijn hele borst is geel, groen en paars geweest…hoe erg het was daarbinnen wist ik nog niet maar dat dit mijn borst niet meer was was me inmiddels wel duidelijk…. afscheid nemen moest ik, en snel ook……te snel? ik weet het niet…. achteraf gezien had ik meer foto’s willen maken, ook van alle andere dingen, gek is dat, ik durfde dat niet terwijl de halve wereld maar aan mijn borst zat, en ik meer mensen mijn blote borsten liet zien dan in mijn hele vorige leven…. en ik allerlei onderzoeken, scans, OK’s en weet ik veel moest ondergaan durfde ik nog niet te vragen of ik een foto mocht maken om dit te bewaren…ze zouden het wel stom vinden en dus deed ik het niet…. je kunt ook te bescheiden zijn…. dat heb ik inmiddels wel geleerd, om mijn plekkie op te eisen…of in ieder geval proberen het op te eisen 🙂

Dus voor even sta ik stil bij wat was…omdat je soms even stil moet staan bij waar je vandaan komt met alles…

(klik op de foto voor de tekst)

En over een paar dagen kan ik weer naar wat is.

this girl is on fire.

Toevallig!

 

Bewaren

Bewaren

herinneringen op facebook

Soms zijn ze geweldig die herinneringen, soms verdrietig, soms confronterend….vandaag kreeg ik ook een herinnering aan de tijd die er weer aan zit te komen, de tijd dat ik mijn diagnose van kanker kreeg… ik voel het in mijn lijf…. het blijft altijd een beetje een rare tijd… the day my life changed…

ik las over het altijd blij, positief, gelukkig zijn of doen en vooral veel bagatelliseren? Alsof ik geen ruimte in iemands leven mag innemen als ik niet blij ben? Mijn liefste, vrienden en mams waren terecht heel boos later dat ik dingen voor ze verzweeg.. maar ik kon het niet toen…. over hoe ik dat zag, positief zijn was in mijn ogen, blij ei zijn… en vooral niet zeggen dat het eigenlijk kak ging… nee alleen de goede dingen benoemen en zeker de nare niet…ik zie nu dat dat een vertekend beeld gaf…

dus hoe zit het nu?

is er wat veranderd?
 
niet aan die tijd natuurlijk, zo deed ik het toen… zo ging het ook toen ik 5 jaar geleden ontdekte dat er met mijn borst iets niet goed was…. ik was een heel weekend alleen, Rob zat op Lowlands… en dus had ik handsdown het ergste weekend van mijn leven, helemaal in mijn eentje…. ik zou zo ontzettend boos op hem zijn geweest als hij me dit geflikt had maar ik dacht, WTF, stel dat het niks is, ga ik daar een hoop onrust zaaien… maar een heel weekend met deze toestand zitten was echt de hel… want je weet het he, ik voelde gewoon dat dit niet goed was… ik had het er alleen met twee lieve vriendinnen online over dat ik wat gevoeld had maar dat het vast heus niks was maar ’s nachts was het echt hel….ik heb twee nachten op de badkamer doorgebracht, ik voel wat, ik voel niks, ik zie wat, ik zie niks…. echt de hel…….maandags zat ik bij de huisarts, dinsdag op de mammacare voor alle akeligheden (mammografie, echo en een heleboel pijnlijke happen uit mijn borst, serieus, wie bedenkt een soort pistool waarmee je gewoon een borst aan flarden schiet…) en vrijdags wisten we dat ons leven op de kop stond….wat een weg was het…. dat het zo heftig zou worden wist ik toen echt nog niet….en ik ben nu nog steeds met behandelingen bezig die er behoorlijk inhakken… ik hoorde een tijdje geleden dat het toch al zo lang geleden was op een toon dat het maar eens over moest zijn… dit gaat niet meer over he… mijn vorm van borstkanker kan zelfs na 20 jaar nog terugkomen, die angst is er altijd…zeker niet altijd op de voorgrond gelukkig, ik prijs mezelf zo gelukkig dat ik al zoveel jaren relatief goed door ben gekomen…. en om eerlijk te zijn ligt mijn angst nog net iets meer bij die nieren van me…. echt als ik er aan denk dat dat nog beroerder gaat worden slaat de schrik me om het hart… het gaat zoveel impact op mijn leven hebben…. kijk mij nu, ik fiets, ik ben zo gelukkig!! ik geniet zo ontzettend van de vrijheid die het me geeft maar ik ben zooooo verschrikkelijk bang dat het me afgenomen gaat worden, dat is al die jaren zo geweest, alleen maar achteruitgang, ik kan dit gewoon niet geloven en het doet me ook ontzettend zeer als mensen dingen door laten schemeren dat ik schijnbaar wel kan fietsen maar wel in een rolstoel zit als we een dagje uit gaan…… ja want ik vind dat wel lekker makkelijk ofzo… in die stoel zitten…het is elke keer weer een strijd hier in huis als ik vind dat het eigenlijk niet hoeft en Rob aangeeft dat ik dan niet mee kan…klaar… en hij heeft gelijk maar ik vind het lastig…nog steeds… en ik vind het werkelijk nog lastiger dat mensen over me oordelen… ik kan het steeds beter los laten gelukkig, het zegt meer over hen dan over mij en dat is echt zo…. en toch doet het zeer vooral als het van mensen dichtbij me komt, gelukkig zijn daar de meeste al uit mijn leven…. en de rest probeer ik op mute en ignore te zetten wat dat betreft, ik hoef me namelijk niet te verdedigen tegen mensen die nooit zullen veranderen in hun mening en mij niet aardig vinden… ik kan niet iedereen pleasen….mensen die niet begrijpen wat dit hele avontuur mij gebracht heeft of hoe gelukkig ik ben als ik fiets moeten dat maar vinden… het is jammer maar ik ga me niet meer verdedigen na al die jaren, ik hou ook mijn mond niet meer…. dat vind ik op zich ook wel erg bevrijdend merk ik….. als jij lelijke dingen tegen mij mag zeggen krijg je tegenwoordig te horen dat je dat maar tegen iemand moet zeggen die er in geïnteresseerd is want ik ben het niet…. ik zoek het niet op, ik verdedig me niet maar ik zeg wel dat ik er klaar mee ben…. want als ik een rondje fiets waar ik echt intens gelukkig van wordt, lig ik de rest van de dag meestal totaal afgebrand in mijn bed of op mijn bedbank beneden…. maar daar heb ik het dus niet over…… en ik deal ermee, zoals ik met alles gedeald heb….ik geniet van elke dag, maar ik leef ook echt met de dag….. maar echt ik zweer het…. ik zit nu beneden, kijk naar de vogels in mijn tuin en ik ben helemaal gelukkig als de zon schijnt…. mijn lijfspreuk is dat ik niets kan doen wat me is overkomen, en zeker niet wat er nog kan komen, ik doe wat ik moet doen om kwantiteit van leven te hebben, ik luister en overleg met mijn artsen, ik volg de raad (meestal) op van de mensen die verstand hebben van fietsen en me willen helpen omdat ik weet dat ze mij willen helpen om volgend jaar die berg op te komen….ik ben zo dankbaar voor alle lieve vriendschappen die ik had maar zeker ook de nieuwe die ik heb gekregen…. het is onvoorstelbaar wat dat ene mailtje me gebracht heeft… misschien kom ik in aanmerking om met jullie op de tandem te mogen maar ik denk het niet………ik zie het nog voor me… en zelfs die trok ik nog in een aantal maanden later… laten we het toch maar niet doen, ik heb de halve zomer op bed gelegen… en dan heb ik het over vorig jaar he….
 
Maar voor een groot gedeelte van de kwaliteit zorg ik zelf… ik heb geen invloed op mijn ziekte en wat er evt nog komen gaat maar ik heb wel invloed op de manier waarop ik ermee omga…..ik sprak deze woorden een half jaar geleden nog toen mijn lieve lotgenote die een dierbare vriendin werd door de jaren heen overleed…. zij liet me dit elke dag zien…ik mis haar zo maar ze is wel samen met mijn andere lieve vriendinnetje mijn grote voorbeeld over hoe ik in het leven wil staan….Ik hoop dat ik dit ook elke dag laat zien!!

als er iets is dat deze verschrikkelijke akelige ziekte me gebracht heeft zijn het de mensen die hierdoor allemaal in mijn leven zijn gekomen…. stuk voor stuk een verrijking van mijn leven, en daar ben ik iedere dag dankbaar voor hoewel ik er altijd bij zeg dat ik ze liever bij een gezamelijke onwaarschijnlijke gekke hobby tegen was gekomen…kantklossen ofzo LOL… en 2climb2raise en een heleboel lieve fantastische mensen van die groep die vrienden werden door de tijd heen, waren niet in mijn leven gekomen als ik geen kanker had gekregen….

Bewaren

Bewaren

ik heb deze week een rustige week met afspraken… en het weer is mooi… dat maakt dat ik graag met het fietske er op uit ga… ik heb zelfs morgen een fietsdate…. en dat kan alleen als er niet teveel gedoe is. Ik heb een soort van fietsvakantieweekje…. fun!

Het liefst stapte ik iedere dag op de fiets maar dat kan echt niet… mijn lijf trekt dat niet want dat is het een beetje he, ik word intens gelukkig van fietsen en dan merk ik dat ik dat gevoel wil oproepen maar ik weet ook dat rust heel belangrijk is… gisteren werd ik wakker met heel veel pijn in mijn lijf, vandaag weer… gisteren ging ik fietsen… vandaag blijf ik thuis een pyamadagje houden… tenminste nadat ik boodschappen en wat winkels afgeklepperd ben… en met een beetje geluk kan ik een beetje zonnestralen meepakken en anders ga ik vooral mezelf onwijs gestrekt leggen… niet omdat ik daar zo’n zin in heb trouwens… maar omdat het moet! Mijn hoofd zit vol dingen die ik liever doe, maar ik merk dat ik mijn lepeltheorie een beetje verlies en die heeft me nu juist zover gebracht…. het is ontzettend verleidelijk om voor instant geluksgevoel te gaan maar wat ik er meestal niet bij vertel is dat ik er vaak voor moet boeten, gewoon omdat het pijn doet… nu doet het altijd wel pijn maar na zo’n tochtje moet ik echt bijtanken en dat geeft niks he…dat het pijn doet…het zijn keuzes die welbewust maak…. want ik kan er ook voor kiezen om gewoon te blijven liggen… dan heb ik minder pijn, ben ik minder uitgeput maar glijdt het leven aan me voorbij zoals het jaren heeft gedaan…gekmakend!

En nu is daar een sprankje buitenwereld… ik heb iets meer energie hoewel het echt niet overhoudt, ik kan verder zonder rollator lopen, staan lukt ook beter maar dat kost wel heel veel inspanning…ook als dat niet zo lijkt 😉 maar die fiets brengt me letterlijk op andere plekken in de wereld… en ik ben daar erg rupsje nooitgenoeg in…alsof je een vogel af en toe uit de kooi laat…. ik wil weg, naar buiten….. zoals Bert zou zeggen, dan wil je weeeeg, ik wil gewoon koersuhh…en ik weet dat ik daarin soms doorsla…dat ik het beter moet verdelen maar vergeet niet dat ik echt al 15 jaar aan het mutsen ben met mijn gezondheid en dat ik daarvan heel heel veel weken, maanden, jaren op bed heb doorgebracht…. en ik heb een intens gelukkig leven gehad he, die jaren…. met al mijn beperkingen laat ik dat voorop stellen!! Ik zal altijd proberen ergens de silver lining in te zien…. omdat mij dat een stuk gelukkiger maakt… dat maakt mij niet persé een beter mens dan iemand die dat niet kan, maar het is wel fijn voor mezelf en de mensen om me heen… en het gras lijkt altijd groener behalve dan in huize Rob en Paola he… dat is gewoon what you see is what you get…geel gras vaak….want little miss perfect ben ik zeker niet…. maar er is altijd wel leven in de brouwerij hier… ha!!!

🙂

‘Het heeft geen enkel nut
te juichen of te morren
Je ziet de bloemen die je plukt
toch mettertijd verdorren

De grote kunst schuilt altijd weer
in ’t omgaan met je kansen
Als het geluk jouw kant op komt
dan moet je er mee dansen’

Toon Hermans

Afgelopen zondag kwam Arjan de MTB brengen die hij voor mij opgeknapt had… ik weet niet hoor maar ik vond het toch spannend… zag mezelf er af vallen, niet inklikken, niet uitklikken ook vooral 🙂  kon ik het wel volhouden, hoe houdt mijn arm zich aan de kant van mijn borstamputatie…. kortom, ik had er zin in 🙂 want daarnaast vond ik het vooral fantastisch, spannend, een uitdaging, gezellig, gaaf, en zelfs superleuk…… en dus nog veel meer kortom, ik sliep niet….

Het was een beetje regenachtig weer en het waaide enorm… maar dat houdt me nooit tegen… ik snap daar nog geen barst van, ik was echt altijd zo’n mooiweernaarbuitenmuts… ik ging echt niet in de regen fietsen als het niet hoefde…. nu denk ik… oh fijn ik ga even een rondje doen… hagel, wind, regen, zon, ik heb alles al gehad…. tuurlijk fiets ik liever met mooi weer he…. duh… alles is leuker als de zon schijnt…

Maar het was dus gaaf, of vet of hoe wat is het tegenwoordig? voor mij is alles vaak tof… op zijn lohues  ttttòòòòòf… echt ik heb 400 lachrimpels erbij gekregen het afgelopen jaar… zo’n ingebakken smile… lekker intelligent ook… en nee we zaten niet op de tandem, voor we dat weer krijgen, ik noem geen namen hoesthoesthoestchantalhoesthoest….

Maar ik maak dus Doetinchem en omstreken onveilig vanaf nu… dat deed ik al maar op een betrekkelijk veilige fiets… nu moet ik opeens gaan bedenken wat ik mee neem, en hoe? en ik moet nog zoveel leren als fietser…komt tijd komt raad denk ik dan maar… of ik stuur het batsignal de lucht in…

Dit was onze rit, langs de oude ijssel naar Doesburg en via Drempt weer terug door het bos naar Doetinchem…. echt je bent hier binnen twee seconden in the middle of nowhere maar het is zo mooi hier….

 

Ik kreeg de opdracht om geen veren in een zeker iemands jeweetwel te steken… dus ik ga proberen me daar aan te houden maar ik vind het moeilijk hoor…heck… ik ga voor de toorn…

Dankjewel Arjan… ik beloof dat ik dat niet zal blijven doen maar ik wil het wel graag een keer gezegd hebben… hoe ongelooflijk lief is het dat je dit voor mij doet… echt ik kan er niet over uit gewoon dat iemand dit voor mij doet… miep onhandig en onbenullig.. .. en vooral jarenlang miep tienstappenachteruit…. ik blijf maar steeds denken dat er ergens op een dag Frans Bauer tevoorschijn komt en zegt dat het Bananasplit is en dat het vanaf nu weer gewoon is… hop…normaal doen jij, bed in… ik heb daar nachtmerries over… nu moet ik wel zeggen dat ik besloten heb dat ik hem gewoon een rechtste directe geef als ie dat komt doen… met zijn regenboog en zijn sterren die aan de hemel staan… hou op met me zeg…. opzouten! 🙂

Dus ik zeg het gewoon 1 keer…een dikke vette dankjewel!

en toen werd het dinsdag en besloot ik een rondje te gaan maken… alleen… hoe spannend was dat!!! maar ik vond het zo leuk… mijn onderkant vond het een stuk minder… dat werd geen groot rondje had ik mezelf al voorgenomen na de eerste kilometers waarin ik voelde dat mijn zitbeen en schaambeen in duizend stukjes gebroken waren… minimaal he…. ik kan dan wel leuk afvallen maar ik krijg ook steeds minder zitvlees…. ik trek morgen 3 zeembroeken aan denk ik 🙂  prinses op de erwt is er niks bij he…  ik kan het nog niet heel lang volhouden om hard door te fietsen maar het is zo prettig dat ik niet zoveel kracht hoef te zetten om te fietsen… mijn benen draaien wel….nu mijn conditie nog… maar dat is een kwestie van hard werken he….

Ik moet echt mijn rustpunten pakken, want het is me wat he… zelf fietsen op standje roadrunner is zo lekker maar voor mij niet te lang vol te houden….en dus ging ik regelmatig even op een bankje zitten rusten…zo ook net voor ik weer een stukkie door het bos moest… ik zat al een tijdje op het bankje te chillen, samen met een nieuwsgierige gezelschapskip toen ik opeens een zooi oorwormen zag lopen…

ik spring op… 1,2 3 500…. dus ik spring ren en dans in de rondte , er vallen wat oorwurmen van me af en ik moet me echt zo bedwingen om me niet helemaal uit te kleden…. holy gatverdamme zeg… ik ben niet van kriebelbeestjes maar oorwurmen op mijn lijf vind ik werkelijk een nachtmerrie…. ik onderdruk een gil en veeg over mijn rug en spring nog wat verder…. ik hoop van harte dat niemand dat gezien heeft want so you think you can dance ga ik er niet mee winnen…. better think twice 🙂 Ik besluit snel verder te fietsen om thuis het hele spul uit te kunnen gooien hoewel ik er wel van uit ging dat ik alles weg had gechachaat en gesalsaat

Ha

dat dacht ik gelukkig….

eenmaal thuis doe ik mijn helm af en en wapper door mijn haar…. daarop vielen er VIER oorwormen uit….ga ik met mijn fietsschoenen proberen ze dood te trappen…tuurlijk schat… gaat je lukken met dat profiel… ik hoorde ze keihard lachen terwijl ze elkaar een high five gaven en er vandoor gingen… ik heb me nog nooit zo snel uitgekleed en ben onder de douche gesprongen…..

Echt mijn leven is hartstikke Indiana Jones sinds ik fiets…

Had Toon toch gelijk met zijn dansen…. alleen had ik me dat net ff iets anders voorgesteld

🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ’s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂

 

 

 

The day after… but what a day it was!

en dan de vrijdag…… een dag waarin ik besloot helemaal geen bal te gaan doen…. nergens heen, niks doen, alleen maar relaxen, nagenieten en ontzettend gelukkig zijn…  leek me een goed plan… eerst rustig ontbijten, met een fantastisch gekookt eitje van een hele lieve meneer die wél wist waar hij mee bezig was…je bent een schat! En daarna proberen te bloggen…dacht ik…. of buiten zitten… of gewoon niks…. het was allemaal goed… ik had niks nodig die dag… voelde me fantastisch, tuurlijk deed mijn lijf hartstikke zeer, knakten mijn knietjes, was ik echt doodmoe en stond ik vooral nog heel erg op mijn benen te zwaaien maar echt, het was niks, peanuts…ik zat vol met adrenaline en wat had ik dan verwacht….

ik had de alp opgefietst, toevallig…

en ja dat vond mijn lijf best zwaar…. jammer dan, ik vond ook wel eens wat zwaar, ik had alles gegeven wat ik op dat moment in me had, ik had echt niet harder kunnen trappen maar ook zeker niet minder…want het moest wel als mijn prestatie voelen… al weet ik dat ik zonder mijn Batman echt niet boven gekomen was, het was wel een samenwerkingsprojectje… het zit zo niet in mijn aard om niet alles te geven… en soms teveel, ik wilde zo graag dat regelmatig de rem er op moest omdat mijn hart het graag wat rustiger had of omdat ik werd opgezweept door de muziek, de mensen en gewoon puur geluk… kijk mij nou fietsen zeg… de hele weg naar deze week toe was al fantastisch… ik viel af, ik kreeg conditie, ik ontmoette leuke lieve mensen, ik ontdekte hoe prachtig de omgeving hier was… ik fietste in mijn eentje tochtjes van 30 tot zelfs 60 km… midden in de natuur met vogeltjes, eekhoorntjes, haasjes en soms een enge man om me heen :-)…ik kan verder lopen, langer staan hoewel ik wel voel dat daar geen rek meer in zit, echt wandelen zal er niet meer inzitten, dat kost me teveel kracht… maar dat is dan maar zo, kijk wat ik gewonnen heb… zoveel, echt zoveel!!! Ik wilde het liefst tegen iedereen zeggen dat ik zo gelukkig was… dat ik fietsen zo leuk vond, dat ik weer wat levensgeluk had gekregen na al die jaren alleen maar in te leveren… en dat ik zelfs toen gelukkig was he, ik heb namelijk heel veel om gelukkig over te zijn…. over het algemeen ben ik een bofkont dat ik zo in het leven kan staan……maar nu….. nu staat mijn hart gewoon open te barsten… terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen he… ik kan namelijk heel goed huilen van geluk… een stuk leuker dan van de pijn… want ik had die ochtend weer een behoorlijke niersteenaanval… de tweede al, net voor we gingen had ik er eentje gehad van 14 uur, en deze duurde uiteindelijk maar een paar uurtjes gelukkig…. niks zeggen en gewoon genieten… het werd er echt niet anders van…

Jenny kwam vragen of ik mee naar boven ging om ergens op een terras te gaan zitten… dat leek me niet zo’n goed plan dus ik zei al nee, dat ik duizelig was etc. tot ik erachter kwam dat ze de pizzeria een eindje verderop naar boven bedoelde…ooooh… ik dacht boven op de alp 🙂 nee, dat leek me heerlijk… het leek ons allemaal heerlijk dus uiteindelijk zat zo ongeveer het hele team in verschillende groepen boven te chillen, lekker te eten (wat een heerlijke salade met geitenkaas en ham… vurrukkuluk… heel wat beter dan die bruine sla die we de dag ervoor geserveerd kregen onder de groene sla boven op de alp dit was heaven, maar hee, alles was heaven die dag… het kon wat mij betreft niet kapot….we hebben daar een paar uurtjes heerlijk in de zon en schaduw gezeten… mijn neus kon weer wat roder worden en jahahahahahaaaaaaa ik smeer heel veel en vaak met factor 50 maar toch…. ik werd toch de hele week al dokter bibber door ene Ken genoemd 🙂 Grapjas! Ik had paar luikjes in mijn lijf best handig gevonden want ik kon die nieren wel tegen de muur smijten inmiddels 🙂

Amber wilde graag gaan zwemmen en ik dacht dat het misschien ook wel een goed idee was… het zwembad lonkte al een paar dagen maar ik durfde niet… ik had de week ervoor nog een nieuw badpak gekocht want mijn badpakken hadden allemaal van die leuke triangelhesjes etc… en dat is leuk als je twee borsten hebt maar met 1 gaat dat niet meer… dus een sportbadpak gekocht maar op de 1 of andere manier durfde ik niet…heel gek want ik denk dat iedereen ziet dat ik maar 1 borst heb, ik kan geen prothese op die plek hebben omdat de huid heel snel geprikkeld is, ik heb al een aantal keer een gordelroosinfectie op die plek gehad en ontstekingen, afgelopen januari was er nog weer een glas vol wondvocht uitgehaald….. je hebt er geen bal aan he, ik heb liever champagne 🙂 dus ik kies ervoor om geen prothese te dragen, de operatie die ik voor ogen heb (deepflap, buikvet gebruiken om een borst te maken zit er ook nog even niet in omdat dat een ontzettend zware operatie is waar mijn artsen niet aanwillen…en ik begin te vermoeden dat dat misschien wel nooit meer kan… het is wat het is en eerlijk gezegd vind ik het ook echt niet meer erg om mijzelf in de spiegel te zien…. ik heb er vooral last van dat anderen er misschien wel iets van denken…. hoe belachelijk is dát…. deal with it he, ik heb maar 1 borst maar die andere, die rockt de pan uit hahaha…..
maar goed, terug naar het zwemmen….er zit zonder overdrijven een behoorlijk gat op de plek waar mijn borst zat… ik dacht altijd dat ik gewoon plat zou worden, niemand had me voorbereidt op een krater en door het afvallen gaat dat allemaal steeds strakker staan….dat is vooral lastig en pijnlijk voor me maar echt, ik schrik niet meer van mijn eigen spiegelbeeld… het is wat het is, 1 borst en 1 krater…. 1 berg en 1 dal…. hmmm misschien moet ik de alp op mijn linkerborst laten tatoëren en mijzelf in het dal omhoog fietsend :-)… strak plan paool…ga ik later maar eens uitwerken… maar in een strak badpak ga je dat dus zien… ik had dus al dik vier jaar niet meer gezwommen… dus nee, niet voor mezelf vond ik het erg maar voor iedereen die het zag… je kan er maar druk mee zijn… waarop die lieve Jenny zei, Paool, ik laat mijn zwemprothese uit en dan gaan we samen… ik schoot even helemaal vol… wat ontzettend lief van je Jen… echt!  Dus besloot ik het maar te durven….eenmaal op de kamer wilde ik al weer bakzeil halen maar Rob zei, het is nu of nooit Paool… als je het hier niet durft ga je zeker weten nooit meer een zwembad in….klopt… doen dus….hahaha mijn medezwemmers denken nu, WTF is er allemaal aan dat zwempartijtje vooraf gegaan… maar dat dus… gedoe…. ik was zo gespannen…. dank voor de thumbs up toen ik eenmaal binnen kwam…. en het was heerlijk om te zwemmen… dat wil zeggen… zwemmen? ik kon niet meer zwemmen, mijn arm stond zo strak dat ik maar met 1 arm rondjes kon draaien in het begin, later kon ik wel wat slagen maken… dat is raar…

Daarna heb ik een poos zalig in een ligstoel liggen zonnen… wat een heerlijkheid zeg… helaas was ik inmiddels zo melig als een deur en dan sla ik door….zet daar een Ken bij die poses aan het oefenen was voor de nieuwe l’homo en een Peder (gniffel) Frank die op zijn buik in de voorgevormde stoel ging liggen omdat de achterkant bruin moest worden,maar heel benauwd vroeg of we hem er weer uit konden rollen,  Batman die bezig was met een plaktattoo en het is feest….ik heb serieus in jaren niet zo hard gelachen, pijn in mijn buik gewoon… tranen over mijn wangen toen Ken in slow motion over het balkon liep omdat David Hasselhof even ging zwemmen…. ik keek zo eens rond, en flapte er toen uit dat je met de beste wil van de wereld van mijn harry’s  geen Pamela Andersson meer kon maken…..buikpijn echt….  zo melig, zo lekker om ongedwongen keiharde grappen te maken en vooral heel erg gelukkig te zijn… ik geloof zelfs dat er foto’s van zijn maar die zijn onder embargo 🙂 Gelukkig had batman factor 50 bij zich en kon ik heerlijk een paar uurtjes daar blijven….

Daarna lekker chillen op het gewone terras en ik wilde graag online… samen met Frieda… ik geloof dat we een uurtje of tig bezig zijn geweest om een mailtje te versturen of niet? maar wat hebben we weer zitten giebelen en lachen… om niks, om alles, om gelukkig zijn…

Batman had een cadeautje voor me, oh wow…waarom? maar wat leuheuk….

en ik kreeg een fantastisch shirt!!! Een roze… hij had zelf een zwarte aan…. in maat M wat ik op zich vrij spannend vond maar hee, appeltje eitje… zij die altijd XXL en meer aan wilde om zich in te verstoppen zegt hoi in maatje M…maar echt, dat shirtje, zoooooooo gaaf 🙂 Dus daar moest een foto van gemaakt worden voor op facebook… reminder: verbrande neus, haar op standje treurig, pandahoofd en heel moe, dus of Thijs even een foto wilde maken… dat wilde Thijs wel…. toen nog wel…..tot ik de 1 na de andere afkeurde… dat lag niet aan Thijs he…. dat lag aan mij…. ik zag d’r gewoon niet uut… het werd overgenomen door Peder maar die  was er nog sneller klaar mee….echt he, had ik dat geweten, had ik even mijn haar gedaan, make up goed, maskertje gedaan, botox ingespoten en wat bananensliertjes gerookt…. maja… dat had ik niet he…. Batman was het inmiddels ook zat en die zei dat ik moest kiezen en wel nu…. neeeeeeeeheeeeee niet, gewoon niet maar ja… wel dus… en die foto werd geliked door de hele wereld….zul je net zien…

(klik voor groter of rechtsklikken en afbeelding bekijken, dan kun je hem vergroten… het is te erg….)

maar dat shirt, echt…zo gaaf!! Ik had de neiging om als een kind tegen iedereen te roepen dat ik een shirt had gekregen van Arjan, sterker nog, volgens mij heb ik dat ook de hele avond gedaan… kijk nou wat ik heb gekregen, kijk nou….. ik heb hem aangetrokken en niet meer uitgedaan….beetje sneu is het wel he 🙂

I’ve Done It

toevallig!

echt die draag ik zo vaak mogelijk de komende tijd
(Ik had hem zelfs de dag erna weer aan, (neeeeeeee Thijs, ik had er niet in geslapen)

En toen moest de feestavond nog beginnen 🙂 Ik was van plan om ernstig vroeg naar bed te gaan maar ik had al snel in de gaten dat me dat niet ging lukken… ik wilde deze week eens wel met elk circus mee en ik had het ontzettend naar mijn zin met mijn gezelschap… ik hou de conversaties nog maar even voor mezelf maar spannend was het 🙂 Sorry dat ik niet met je kon dansen Amber, maar ik beloof dat ik het een keertje goedmaak hoewel ik natuurlijk niet kan dansen en zeker niet naast jou… maar ik stond werkelijk weer te zwaaien op mijn benen, alles bewoog en dat zonder alcohol… uiteindelijk eindigde iedereen die er nog was op de dansvloer en werd ik midden op een tafeltje naast de DJ geparkeerd aan de zijkant van de dansvloer.. voordeel van veel in een rolstoel zitten of op bed liggen, ik dans ook op een tafel, kan ik niet zoveel aan veranderen…. shake that ass mensen….:-)

Ik heb een heule leuke foto van DJ Drank 🙂 maar ik zal hem niet zomaar plaatsen… (had dat gisteren maar bedacht hoor ik Frieda nu denken 🙂  Wat een fijne avond, hoewel de bierdouche op een niet nader te noemen plek van mij niet had gehoeven…. ik noem geen namen hoesthoeshoestthijshoesthoest maar laten we het er op houden dat het er best raar uit zeg 🙂 gelukkig waren de meesten toen al naar bed… om over het huwelijk nog maar te zwijgen 🙂 Kortom heerlijke avond…

ik durf te beweren dat dit hands down 1 van de gelukkigste dagen van mijn leven was…

ps…wat dat shirtje betreft:  eenmaal thuis heb ik hem gewassen en gestreken… mind you… ik strijk NOOIT tenzij het een bloes is en het moet anders strijk ik nooit) En dan ziet dat er zo uit….can I hear Blij Ei?
het is dat ik ziek ben, ik zie er iets minder flori uit nu maar anders had ik zo over straat gelopen de hele dag

Dit is voor mij geluk…hier was ik bij en net zo gelukkig denk ik… de tekst die alles duidelijk maakt…

 

Hé, hallo!
Kijk mij eens het gras zien groeien.
En iedereen maar denken da’k niks doe,
Maar niets minder waar.
Want al ben ik dan niet klaar.
Ik ben de wedstrijd met de Beatles en buren moe.

Hé, hallo!
Kijk mij eens de wolken breken,
Liggend op mijn rug hier in het gras.
Verslagen, maar preciezer,
De gelukkige verliezer.
Van wat een wedstrijd met de Beatles en de buren was.

Alles moet aparter dan apart.
Alles moet bijzonder en daar alles maar dat alles weer moet.
alles moet unieker dan uniek.
alles moet bijzonderder dan alles wat allang bijzonder was.

wat de beatles en de buren was.

La la la
La la la la la la la
La la la la la la
La la la la la la la la la

En voor de rest moet je bij de Beatles en de buren zijn!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Ook dit postje schrijf ik een paar dagen later omdat ik daar helaas nauwelijks de wifi kon gebruiken en er al helemaal geen foto’s bij kreeg, daarbij had ik het ook enorm leuk met iedereen en rupsje nooitgenoeg wilde alles meemaken en zoveel mogelijk met iedereen delen dus ik heb het maar lekker over me heen laten komen om dan een paar dagen later het verslag te schrijven, ik ga geheid dingen vergeten want zoals iedereen weet zat mijn geheugen in mijn rechterborst en die heb ik al een tijdje niet meer gezien, in het begin kreeg ik nog wel eens een kaartje maar uit het oog uit het hart blijkt maar weer, ondankbaar “B”tje 🙂 :

oja ff een voetnoot, mededeling of leestip, ik schrijf soms in de tegenwoordige tijd en soms in de verleden tijd… het kan soms niet anders en ik wil soms niet anders, dus het is literair een beetje een zooitje maar dat is het altijd dus ik hoop dat het niet al teveel moeilijkheden oplevert voor u allen. En ik heb koorts, daar word ik over het algemeen ook niet veel frisser van, ik gok dattu nog veel gekkere dingen tegen gaat komen 🙂 That’s my story and I’m sticking to it!

 

eindelijk is het dan zo ver

ik heb geen oog dichtgedaan natuurlijk en zat zoals gewoonlijk al heel vroeg beneden in de lobby… het personeel schrikt zich iedere morgen weer kapot als ze de hoek omkomen… aanstellers much?…. ik gok dat ze problême avec le memoire hebben want op de vierde dag zou je het kunnen verwachten lijkt me….ik zit er namelijk iedere dag… mijn lief snurkt nogal en ik lig nogal veel wakker, heb enorm veel last van kramp, meestal op 5, 6 plaatsen in mijn benen en voeten tegelijk, ga dat er maar eens uitstrekken en vooral voor op mijn scheenbeen is het uitermate pijnlijk…vervolgens liep ik de vloerbedekking bijna uit de kamer…. en dat valt voorwaar nog niet mee met al die omgezaagde boomstammen om me heen…. dus zit ik regelmatig beneden bij de wifi te hopen dat ik alvast iets kan schrijven… of om uit het raam te kijken naar het prachtige uitzicht, om de zon op te zien komen en te genieten…. ik wil daar wonen gewoon… ik was vooral erg zen daar in den morgen… Het is maar goed dat ik veel alleen was, zat liedjes te zingen via spotify op mijn computer en stiekumme dansjes te doen (wel zittend want de wereld danste zelf ook) ik kan er niks aan doen..als ik muziek hoor beweeg ik…

het wordt net licht…wat een schoonheid iedere morgen weer

Ik zit dus rustig my own business te minden als Ken de bocht om komt rennen, die moest iets heul belangrijks doen en dat was voor ons het sein om weer een staaltje doorslaan te doen samen, echt zet ons bij elkaar en het gaat mis, ook om half 5 ‘smorgens… dat maakt allemaal niks uit….waar het allemaal over ging weet ik niet meer maar geloof me als ik zeg dat u het niet wil weten… gewoon niet…. het is overmacht, het moet…..wij hadden de kaken alweer in standje pijnlijk staan omdat we niet meer bijkwamen… dat belooft wat voor vandaag…

Heel langzaam druppelden de mensen naar beneden en opeens hoor ik dat ik inmiddels in bocht 6 zit… huh… ja er bleek dikke pret want Batman was de begeleider van Lau en Paul die op de tandem om half 5 mochten starten in een bijzondere rit. Omdat onze tandems boven stonden moest hij mijn chip vast meenemen op de fiets…. de rest van de captains gingen allemaal met de lift naar de top om dan met de tandems af te dalen…. appeltje eitje die alp, het voelde alsof ik gewoon rustig in de lobby cq ontbijt zat…opeens bedacht ik me dat mijn halve vriendenkring via de app mijn tijden doorkregen en ik zou toch om 9 uur starten? Dus snel een postje op facebook dat ik het écht niet was, later bleek dat zelfs twee van die berichten nog onduidelijk waren… hmmmm zou het zo kunnen zijn dat men mijn updates en verhaaltjes niet goed leest ofzo?…nah, dat zal tonnie? 🙂 goed lang verhaal… rit 1 ben ik  niet…Het is nog wel een puzzeltje wat Arjan daar uitgevroten heeft want zoals u ziet komt hij toch een half uur sneller dan ik boven… tsssk, die dacht natuurlijk dattie het lachertje van zijn vriendenkring werd als die muts met die bananen net zo snel als hij boven zou komen… ik hoop wel dat ik leuke dingen gedaan heb daar… indien iemand me gezien heeft, whatever happens in Alpe d’Huez stays in Alpe d’Huez!!

Aan het ontbijt ontdekte ik dat er al een behoorlijke drukte in mijn maag was… daar kon niet heel veel eten meer bij in…maar ik had de dag tevoren een aantal keren te horen gekregen dat ik moest eten… dus deed ik dapper mijn best en hee, het lag niet aan het ontbijt, dat was iedere dag echt geweldig….maar bij stress en spanning gaat mijn keel op slot… ook onderweg ging dat nog een probleem worden maar ik had van heel veel lieve mensen allerlei makkelijke dingen meegekregen, van tabletten, tot een soort gesuikerde fruitreep en knijpfruit in een zakje naar speciale winegums uit een sportzaak…. en natuurlijk had ik bananen… wat zou ik zonder sliertjes op die berg moeten… dat gaat ie nog missen, Batman…. dat getrut met bananen…. ik maak eerst de schil los, dan moet dat vieze topje eraf en dan alle losse sliertjes…. dat lijkt mij een logisch verhaal maar ik hoorde Arjan toch echt een paar keer verzuchten dat ik dat ding op moest eten en wel nu…. tsssk….. ik ga die meloen maar weer eens tevoorschijn halen, of een verse ananas…..eens zien of ie dan nog over de bananen emmert als ik met zo’n kurketrekker in de weer ga 😉
eten dus….het is lastig, en op de fiets helemaal…ik krijg het niet weg…maar fietsen zonder eten is uitermate dom, dat weet ik ook wel… Ik heb geloof ik zelfs nog een ei gegeten, die deze keer wel gelukt was…. we moesten zelf onze eitjes koken en voor we wisten hoe lang ze moesten heb ik er zeker twee onthoofd die ik zo op kon snuiven… snotties, doe maar niet…. het zal allemaal reuze gezond zijn die rauwe eieren maar ik denk persoonlijk dat mensen die dat zeggen gewoon net als ik geen ei kunnen koken maar dat terzijde nietwaar Jan? (als het anders moet, neem even contact op met mijn advocaat, de heer Zwarte Kip, hij woont in een glazen fles….djeez, ik trek die schuilnamen niet meer hoor….  maar die eitjes….aan het einde van de week hadden we het aardig onder de knie he 🙂

En toen was het eindelijk tijd om te gaan… tien keer de tas gecontroleerd of alles erin zat… nog meer ratelen als normaal… sorry daarvoor… dat is stress…. dan zit er helemaal geen rem meer op… gewoon oordoppen mee he lieve Jen? Kun je mij ook mee uitzetten… ach en als we dadelijk fietsen ben ik toch buiten adem… mooi meegenomen

hop dames… de bus in! Ik ben weer de enige met een megatas zooi bij me…

Mooi weer, heel veel zin en een gezonde spanning… daar gingen we dan, op weg naar Bourg d’Oiseans.. een plekje net voor de start. Insmeren, fietsen goed zetten, de geweldige gehaakte batman en batgirl erop en hartslagmeter om doen en gaan met die banaan… even checken of we miep zwaaimaarraakvooreenknaak  vast op de fiets moesten zetten, mijn evenwichtsorgaan besloot dat vakantie nu eenmaal vakantie is, en het bijltje erbij neer te gooien, daar is het laatste woord nog niet over gezegd, hij had best een andere week uit kunnen kiezen…. maar met duct tape en tie rips kom je een heel eind he…als ik niet had kunnen blijven zitten had ik me vast laten zetten….gelukkig had niemand pur bij zich … en was het ook niet nodig, ik denk zomaar dat ik dan nu nog op die fiets had gezeten….

klik op de foto’s voor de onderschriften, vooral die met die zonnestralen… wat een prachtige foto is dat onverwachts geworden <3

En dan op weg…. gewoon 1 groot feest!!! Ik heb werkelijk de hele godganse weg met een vage dwaze blik zitten stralen, zo lekker wezenloos voor je uitkijken….met een glimlach van oor tot oor……ik gok dat de helft van de mensen dacht dat ik de teamarts van Thomas Dekker tegen was gekomen…. maar nee, ik kan van nature zo kijken….pretletterhoofd….  Jan die eigenlijk Michael heet sloot bij ons aan en samen begonnen we aan de klim… iedereen die de berg wel eens op is gegaan weet dat het begin meteen aanpakken is, niks te lanterfanten, trappen Paool… het is gelijk retezwaar… maar ik dacht geen moment waar ben ik aan begonnen… en ik hoop zo ontzettend dat de mannen om mij heen dat ook niet dachten…. ik heb echt alles gegeven wat ik had en ik hoop zo dat het ook mijn verdienste was, deze klim…. ik heb geen moment niet meegetrapt en ik hoop dat Arjan dat gemerkt heeft….ik kan niet gewoon maar een beetje meedraaien… want ík wil namelijk die berg op…. anders was ik wel op de bagagedrager gaan zitten he…. het moest ook mijn prestatie zijn….let wel, ik weet dat ik zonder Arjan echt niet boven was gekomen maar wij waren volgens mij wel een goed team meneer Batman,  en ik kan je niet vaak genoeg zeggen dat ik zo dankbaar ben dat je mijn blog las en besloot dit met mij te gaan doen…. je had geen idee waar je aan begon en boy, waar begon je aan!!! *gniffel*  Ik gok dat je wel eens dacht dat je gek was geworden toen je ja zei maar verdomd, wij rockten dit samen!! Ik ben je zo dankbaar dat je mij die kans gaf, ik krijg namelijk niet zoveel kansen in mijn leven dus ik was vaak bang dat je toch zou besluiten om het niet te doen….dat ik een appje of een telefoontje zou krijgen dat mijn verwachtingen helaas ff iets te hoog gespannen waren… niet omdat jij het niet wilde maar omdat jullie het beter voor mij zouden vinden, dat is zonder overdrijven the story of my life….. die angst zit er behoorlijk in….  echt, ik heb er geen moment spijt van gehad, sterker nog, dit was 1 van de beste beslissingen van de laatste 15 jaar…en het moment dat jij op de fiets riep dat je echt zo geen spijt had om dit met mij te doen…ik zweer dat ik bijna van de fiets viel van trots….maar dan ook echt! Wow, dit gebeurt nu echt gewoon….. echt…. ik droom niet…. ik fiets de effing Alp op…..echt als je puur geluk opzoekt in het woordenboek zie je een foto van mij op dát moment….en dan begrijpt iedereen wat puur geluk is ook…… Ik had dit avontuur niet met een andere captain willen beleven, jij hebt er echt alles aan gedaan om mij te laten shinen, niet alleen nu maar het hele jaar…dat zegt iets over jou… en ja ik weet dat het verhaal over mij gaat maar team Paola kon ook team Paola zijn omdat ik me nergens zorgen over hoefde te maken en alleen maar hoefde te genieten…. dat is een ongekend gevoel voor mij…. ik ben al heel heel lang niet meer onbezorgd…. nu was ik het…. totaal onbezorgd….. fijn om dat weer eens te voelen…. en ja, ik klets weer als dokter oetker bakt maar ik moet het kwijt….. mijn leven stond die dag absoluut niet in het teken van mijn ziekte…. gewoon niet!!! Dat is heel heel lang geleden……omdat er mensen vertrouwen in me hadden of in ieder geval in Arjan 🙂 Ik merk dat ik honderdduizend dingen zeg maar niet de woorden vindt voor wat ik wil zeggen…misschien dan maar gewoon even zo… met de woorden van mijn mannen…. ik denk dat het alles zegt…

Even rustig ademhalen
Want het lijkt alsof het regent als altijd
Maar het regent, en het regent….zonnestralen

 

dus tegen diegene die tegen mij riep “ja zo kan ik het ook wel’ , ik nodig je uit dat eens te proberen…. maar dan wel op mijn manier met al mijn gedoe erbij…. praten we daarna nog een keer vriend….. grapjassen heb je overal he… vaak zijn het nederlanders die denken dat ze Guido Weijers zijn… maar die fietste toevallig zelf mee dommies…. maar daarnaast heb ik alleen maar fantastische dingen gehoord, zo gaaf….ik kan het gewoon niet uitleggen hoe dit voelde… je moet het meemaken om het te snappen, mensen die je naam roepen langs de kant, iedereen moedigt je aan en ook zoveel complimenten van andere renners en lopers… in het begin riep ik alleen maar dank je, lief, bedankt, jullie ook, dank… maar ik kon het gewoon niet bijhouden… teveel… en ik probeerde ook nog wat van de omgeving te genieten, ook niet onbelangrijk… Ik durf te beweren dat ik in geen jaren zo verschrikkelijk gelukkig ben geweest!! Tuurlijk deed mijn lijf pijn, tuurlijk was ik moe, tuurlijk liep mijn hartslag naar grote hoogtes, van alles aan de hand maar ik kon alleen maar stralen… ik ken veel #kleingeluk momenten, iedere dag weer…. maar dit was grootgelukinhetkwadraatmaal400 ofzo… wat een belevenis!! En al mijn lieve bekenden die me aanmoedigden, knuffelden en me naar boven schreeuwden… ik vind me dat toch tof! Ik heb achter mijn zonnebril van puur geluk heel wat tranen weggepinkt…. stilletjes hoop ik….. terwijl ik het opschrijf voel ik weer de tranen over mijn wangen rollen… ik kan niet uitleggen hoe gelukkig jullie me gemaakt hebben… ik vergeet dit nooit meer, ik weet niet hoe ik dat ooit goed moet maken… dat kan ik niet denk ik…. voor eeuwig in het krijt bij drie mannen met een fiets *gniffel* (nog veel meer hoor, het hele team rockt… maar dit was even ons team op dat moment) Frank dankjewel voor alles, echt ik heb volgens mij wel honderd keer gehoord dat ik een topper ben, alles wat je voor me gehaald hebt aan eten op de berg,  want ze stonden overal met allerlei lekkers… van stroopwafels tot komkommer, tot banaan en bouillon etc. ,  het feit dat je mijn hartslag in de gaten hield als ik dat even vergat omdat ik vond dat ik niet moest opletten maar fietsen, je positiviteit en je gezelligheid en niet te vergeten je geweldige liedjes onderweg waar ik helaas niet bij mee kon zingen omdat ik buiten adem was maar

Come on and shine (shine), shine like a star
Shining so bright like the star that you are
Oh oh oh oh shine (shine) into the future
Spreading your light wherever you are

Ik heb me de hele weg een star gevoeld..  je bent een enorme lieverd! *insert rollende ogen van Arjan, gniffel* En Michael met zijn grapjes, die halverwege de berg mijn elastiekje uit mijn haar terugbracht die ik onderweg was verloren…. zo het ravijn in…. zorollenmijnkanjers…. dat laatste lieg ik natuurlijk he, van dat ravijn… dat snapt u wel… dichterlijke vrijheid noemen we dat, straks ga ik ook nog zeggen dat we geëvacueerd zijn ofzo, let maar op….  maar als ie in het ravijn was gegaan had ie hem ook opgehaald…. toevallig….maar Jan, ik ben zo trots op je kanjer, vorig jaar achterop…dit jaar zelf…. twee keer… hoe dapper ben je dan! Zoveel respect voor je kerel. Bedankt dat je zo lief voor me was de hele weg.  Bedankt dat jullie me zoveel en zo vaak lieten stoppen, niet alleen om op adem te komen maar om alles zoveel mogelijk te beleven…dat het echt mijn feestje was en dat jullie me geen moment het gevoel gaven dat ik rete irritant was…. ik begrijp nu dat je dit een aantal keren op een dag wil doen… zes keer niet want dan heb je geen tijd om het te beleven maar een paar keer… lijkt me heul tof..

nog een paar leuke filmpjes van onderweg 🙂 we gingen nogal eens live op facebook geloof ik LOL

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wat een avontuur…. Indiana Jones is er niks bij…..ik heb genoten!! Wat ontzettend leuk om samen met het hele team over de finish te komen en dit op deze manier te beleven, ik hoop dat mijn teamgenoten precies dat hebben gevoeld wat ik heb gevoeld die dag…..dat gun ik al die toppers zo!!!

bocht zeven…. retedruk maar heel erg samen en alleen met elkaar

Ik heb dat hele laatste stuk nog net niet zitten gillen maar dat wilde ik eigenlijk wel…. lieve lieve Chantal, wat fijn dat ik het met jou mocht beleven… ik blijf dit wonderbaarlijk vinden… dat ik vorig jaar bij de finish nauwelijks overeind kon blijven en nu dit…. bizar!!! Ik ben zo trots op je en dat ik dit avontuur met je mocht delen… dat je mij dat laatste duwtje hebt gegeven om te mailen en me op alle manieren te ondersteunen…. echt, vriendschap is zo mooi……dat moment in de nederlandse bocht was heel bijzonder…. ik stortte even helemaal in, al die mensen, al die kaarsen, al ons verdriet om onze prachtige vriendinnen die er niet meer zijn… en onze vriendschap…. en het feit dat ik daar stond met jou in mijn armen…. dat ik jou nog wel vast kan houden en omarmen….omdat er wél hoop is… en nieuwe kansen en nieuwe behandelingen…. omdat we al dat geld ophalen…zodat jij gebruik kan maken van nieuwe therapiën die ervoor zorgen dat we nog heel lang bij elkaar blijven… het levende voorbeeld dat we op de goede weg zitten, al onze onmacht over die Uckziekte…. intens verdriet en intens geluk…..het ligt soms even heel dicht bij elkaar…

 

Bewaren

Bewaren

Wat fantastisch om over de streep te komen, mijn lief te knuffelen die zóveel voor me heeft gedaan in de voorbereiding maar ook daar…. wat ben je toch een kanjer Rob…. echt!!! Zonder jou had ik dit niet gekund, jij reed me naar alle trainingen en werd gaandeweg steeds enthousiaster toen je zag wat het me me deed…. Ik hoop dat er wat foto’s zijn van ons…ik heb nog niet zoveel binnen maar jij rockt bigtime!!! Mijn stille kracht die er altijd voor me is… dank dat je mij liet shinen en zo’n fantastische supporter was, dat is heel hard werken namelijk! 🙂 Ik weet dat je dit niet tof vind maar ik zeg het lekker toch he… lekker puh 🙂

klik hier voor het gave ReLive filmpje…ik kan er geen genoeg van krijgen 🙂 ik vind het vooral ook heel erg grappig dat we schijnbaar totaal off the road gaan….

#zorollenwij

 

beklimming 2 is dus mijn beklimming he….zeg maar gerust, mijn feestje 🙂

 

 


wordt vervolgd 🙂 want believe me…. the mountain of doom had nog heel wat in petto 🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Stichting 2climb2raise

Ik wil graag even een stukje schrijven over het geweldige team waar ik dit avontuur mee aan ben gegaan….echt dit kan alleen maar goed voor je zijn… ik zeg, neem contact op met deze geweldige stichting. Ik ben denk ik wel een voorbeeld, vorig jaar met rollator en rolstoel richting Frankrijk, om mijn stoere dappere vriendin aan te moedigen daarna heb ik een aantal hele slechte maanden gehad… ik heb veel op bed gelegen in de kamer en wilde het afblazen… ik heb regelmatig tegen mijn lief gezegd dat als het zo doorging ik eigenlijk niet meer wilde, niet dat ik niet meer wilde leven maar op deze manier leven vond ik zo zwaar op dat moment…. ik ben serieus een enorm positief blij ei he, ik geniet van de vogeltjes buiten, de zon, mijn vrienden om me heen, mijn hobbies, mijn lief, mijn familie, alles… ik zie altijd het zonnige  in dingen, dat is niet knap of een verdienste, het is hoe ik ben… ik heb altijd een halfvol glas, altijd…. maar soms wil ik gewoon eens een vol glas…. zelfs op de operatiekamer kon ik nog denken dat dit allemaal best lastig was maar dat ze leuke muziek draaiden 🙂 (als ik met een ruggenprik ging he… zij die alles graag in de hand houdt groet u)
Ik kon nauwelijks nog lopen, niet fietsen en moest bijna ieder feestje of gezelligheidje af zeggen, te ziek om daar bij te zitten…. energie is een woord dat ik alleen nog maar kende van een ver verleden en daar kon ik zeker geen gevoel meer bij oproepen…. moe was ik… en to be fair, dat ben ik nog steeds….  ook leuke dingen kosten naast dat ze heel veel opleveren energie en soms zelfs zoveel dat het beter is om ze niet te doen….sommige dingen zijn nu eenmaal zo en daar moet je je bij neerleggen… en ik zag het leven aan me voorbij gaan vanaf mijn bed in de kamer…. mijn lijf wilde niet maar mijn hoofd wilde dansen in de zon, die wilde naar het theater of met vrienden uit eten, die wilde keihard lachen op een terras en noem maar op…. mijn computer was mijn lijntje naar de wereld, naar mijn vrienden, naar mijn hobbies,… maar echt fysiek dingen doen,  dat ging steeds minder vaak gebeuren en dus mailde ik dat het maar beter was dat ik hun tijd niet zou verdoen, misschien konden ze iemand anders meenemen….mijn vriendin was dat jaar ervoor gestorven aan darmkanker op 36 jarige leeftijd….dat had er zo ingehakt omdat ik zoveel mogelijk bij haar wilde zijn, mooie herinneringen wilde maken, en dat deden we…. intens geluk en intens verdriet wisselden elkaar af…..  en het ging zo snel, zo hard….ik ging mateloos over mijn grenzen maar ik zou het zo weer doen… het was het meer dan waard… ik weet dat ik alles voor haar gedaan heb wat ik maar kon, we grappen wel eens, als Daphne riep springen, vroegen wij hoe hoog…. en dat valt verdomd nog niet meer met een rollator he, springen…..  maar wow, neerwaartse spiraal anyone?….na haar overlijden stortte ik langzaam in…. en een aantal maanden geleden stierf onze lieve francy, een lotgenootje die een vriendinnetje werd door de jaren heen…en weer stond ik te spreken naast een kist waarin een veel te jonge vrouw lag die ik echt nog niet kon missen…. echt slechte tijden waar ik niet graag aan terug denk….
 
Ja dat mailtje, ik ga dit niet doen mensen… jullie hebben geen bal aan mij…. en erger nog, dadelijk moest ik tegen hen zeggen dat dit verhaal ook weer niet goed ging komen en dan hadden ze misschien wel al die tijd aan mij zitten verdoen…. dat was vooral de reden…niet omdat ik zelf niet wilde maar omdat ik hen niet teleur wilde stellen…..God zij dank lieten ze me niet zomaar gaan en vroegen ze of ze toch voor een gesprek mochten komen… mijn lief zag het niet zitten ook….die had aan de zijlijn zijn vrouw alleen maar achteruit zien gaan en die wist dat dit avontuur ook zomaar kon betekenen dat het nog slechter met me ging… we hebben veel moeten praten samen… maar na dat gesprek was ik al om en Rob volgde even later toen hij zag hoe gelukkig ik alleen al van het idee werd…gelukkig maar want we hebben dit echt samen gedaan!!!
En zo ging ik dit jaar achter op een tandem de berg op…hoe simpel klinkt dit zinnetje maar hoe niet simpel was de weg er naar toe…
Het heeft me zoveel gebracht, natuurlijk conditie en lichamelijk voel ik me zo veel beter, ik was al bezig met afvallen maar door het bewegen ging het nog beter, tenminste meestal… ik kreeg ook meer spieren en die zijn weer zwaarder maar tot nu toe 30 kilo lichter zag ik gisteren op de weegschaal…. maar daarnaast gebeurde er iets wat misschien nog veel belangrijker was… ik hoorde ergens bij, ik had een doel, ik groeide iedere dag meer (niet letterlijk he, gekkies…) omdat ik nu eindelijk met iets positiefs bezig was, het was jarenlang alleen maar achteruit gegaan… natuurlijk heb ik ziektes die niet meer overgaan, maar voor het eerst sinds 15 jaar heb ik niet ingeleverd dit jaar, ik ben sterker geworden…ik was daar overigens wel vanuit gegaan… ik ga dit doen maar het betekent dat ik daarna misschien wel heel lang op bed moet liggen… en toch vond ik dat dat het waard was…. want ik was inmiddels heel erg goed geworden in kijken naar het leven maar zelf leven bestond uit kijken en meeleven met andere mensen die dingen mee maakten….hoe mijn borstkankerverhaal verder loopt weet niemand maar voor nu sta ik aan de goede kant van de streep, ik zit nog steeds in de behandelingen, al zie je dat niet meer zo duidelijk…hormoontherapie is zwaar, het vergt iedere dag heel veel van me….mijn nieren zijn redelijk stabiel en met die 25% werking blijf ik oeverloos moe en dat zal nooit overgaan… nierfalen gaat niet over, het gaat bij mij op en vooral vaak af maar toch lever ik steeds meer in….het gaat heel langzaam toch wel achteruit maar dat doet het ook als ik op bed lig… mijn niet goed werkende schildklier en niet werkende bijschildklieren doen ook nog een flinke duit in het zakje… en echt een flinke duit… ik heb de hoofdprijs met mijn ziektes, niet tof, maar het is wat het is…ik ben al vanaf mijn 17de ziek dus ik weet niet heel veel anders meer….ik vertel dit niet om zielig te zijn he…het is wat het is, ik wil alleen duidelijk maken hoe slecht ik er lichamelijk aan toe ben/was maar dat ik dit kon doen… en daar zit de verdienste van deze stichting in.
Want echt die rockt!!
Bigtime!
Zij zorgen voor alles, het hotel, de fietsen, de trainingsplaatsen, alle dingen rondom het starten, skipassen, the whole shabang….ik hoefde me nergens druk of zorgen over te maken… alleen maar genieten en vragen als ze iets voor me konden doen….alles kwam goed…en deze week… men, deze week… echt, iedereen van 2C2R…. jullie mogen zó trots zijn op jezelf, alles was tot in de puntjes geregeld, ik voelde me een koningin en werd ook nog zo behandeld… respect daarvoor, jullie geven mij het gevoel dat ik het waard ben om iets voor te doen en daar kan niets tegenop… en daarnaast zijn jullie ook nog eens zo verschrikkelijk lief… allemaal, stuk voor stuk… ik voel me rijk dat ik jullie heb leren kennen en ik hoop van harte dat het niet over is nu…. want als ik daar aan denk word ik gek… misschien kan ik zelfs wel wat voor jullie betekenen…. dat zou fijn zijn… ik zou zo graag iets terug doen waar ik jullie gelukkig mee kan maken….Ik ga niet al jullie namen noemen want ik word gek van al die schuilnamen *gniffel* maar jullie mogen zo trots zijn op jezelf….ach heck ik doe het toch (Arjan, Peter, Lau, Paul) wat zijn jullie toffe gasten!!  Ik heb me zo vaak bezwaard gevoeld maar nooit het gevoel gehad dat het voor jullie zo voelde…. dat is een gave…
(als ik mensen nu nog niet noem komen jullie zeker op het D day verslag voorbij… reken maar!)
Ik heb gehuild, afgezien, pijn gehad maar vooral ben ik zo gelukkig in dit team, ik heb in jaren niet zo hard gelachen en genoten… buikpijn van het lachen en doorslaan, van elkaar plagen en troosten… weet dat jullie echt heel veel voor me betekenen. Een plek in mijn hart is voor jullie allemaal gereserveerd…
ja en nog 1 naam ga ik noemen even….mijn captain… lieve Batman, (gossamme, toch weer een schuilnaam 🙂  )  wát een avontuur… ik dank je dat de moed je niet in de schoenen zakte toen je zag hoe ik er aan toe was, dat je me altijd het gevoel gaf dat het voor jou ook een feestje was… dat je het aandurfde om die berg met mij te beklimmen en we weten allebei dat er twee bergen waren he…de alp en de berg die ik zelf met me meezeulde…soms ontmoet je mensen in je leven precies op het juiste moment… en ik snap heus dat je af en toe doodmoe van me werd met mijn gedoe en mijn onhandigheid en mijn doorslaan, met mijn oeverloze gelul en grapjes,  maar ik hoop dat het voor jou ook iets moois heeft gebracht ( al was het maar dat je weet dat ik nooit voor je hoef te koken 🙂 count your blessings Arjan!  Maar ff serieus… we hebben zoveel gelachen naast het afzien, jij hebt mij het gevoel gegeven dat ik dit kon, dat het ook mijn verdienste was… dat ik niet achterop zat maar dat we het samen deden en tuurlijk weet ik dat je heel heel hard moest werken maar ik heb ook heel heel hard gewerkt om deze berg op te komen… Je betrokkenheid bij alles wat ik deed, het delen van mijn berichten, even naar de workshop komen met verdomd lekkere macarons, niet waar Milja? 😉 echt, ik waardeer het zo ontzettend…dat is niet in een flesje whiskey te vatten, ik hoop dat ik nog een beter idee krijg.
Lieve Arjan, jij bent echt een kanjer… en durf het niet te zeggen dat mensen de laatste alinea maar moeten vergeten als je dit verhaaltje misschien wel deelt… want dat is niet waar!! Ik heb een rotsvast vertrouwen in jou… de eerste keer dat ik achterop de tandem klom zat ik met mijn ogen dicht nog net niet te gillen als er weer een boom overstak, nu zit ik nog net niet als een maffe ernie achterop wheeeeeeeeeeeeeeee te schreeuwen als we met 55 km per uur naar beneden gingen soms… dat ik dat kon loslaten zegt iets over jou! Helaas is de keerzijde dat je mij niet meer kwijtraakt he… dát, en je kan nooit meer een batmanfilm zien zonder aan fietsen te denken….. maar nieuwe plannen beginnen te kriebelen, hoe gaaf is dat…
Waarom schrijf ik dit allemaal…. omdat ik wil dat iedereen deze kans moet pakken, dit team kan dat aan… dus lieve lotgenoten van me of mensen die dit lezen en kankerpatiënt zijn, neem alsjeblieft contact op met deze stichting,  je kunt alles vinden op de webpagina hier. Ik gun dit team weer een mooie groep voor volgend jaar en ik gun mijn lotgenoten en alle andere mensen met kanker een ervaring als de mijne… het gaat je iets moois brengen. Denk er eens over na en lees mijn verhaal nog een keer…. ga ervoor!!!
Klik hier voor een interview van onze voorzitter boven op de alp!! Het geluid wordt beter… en het is de moeite waard! En daarna mailen 🙂

Bewaren

Dag 3 (met terugwerkende kracht :-)

tsja er valt niet heul veul te vertellen over dag 3, behalve dat het een verplichte rustdag was net als de dag ervoor… dus gingen we andere dingen doen dan fietsen… in mijn geval zit daar dan een kleine beperking want wandelen zit er niet in… we wilden ook niet weer de alp op, in ons geval betekende dat eerst onze berg vanaf Oz station naar beneden, dan naar Bourg d’Oiseans en dan de Alpe d’Huez nog op… toch wel een dikke drie kwartier rijden…en om me de moed niet helemaal in de schoenen te laten zakken leek het me mentaal ook maar beter om gezellig in Bourg te blijven…. en we konden bij de start ook kaarsen regelen dus dat leek me een stuk beter….

Samen met Rob en Jan Jansen die eigenlijk heel anders heet maar niet genoemd wil worden een dagje Bourg doen leek me wel gezellig… en dus gingen Rob, Michael en ik op weg…oh kak….. kan ik er nog Michael Boogerd van maken of is het gewoon mislukt nu mensen?

allereerst leek het ons handig om de kaarsen te regelen en dat dacht iedereen die er was ook, maar dat geeft niks, gewoon even op elkaar wachten…. het is altijd een lichtelijk emotionele toestand (understatement of the year) maar ik probeer me daar een beetje voor af te sluiten… ik weet precies hoe dat gaat, dan blijf ik huilen…. en ik had vergeten waterproof mascara te kopen dus dat zou betekenen dat ik de rest van de dag als een pandabeer door het durpie moest wandelen… en ik wilde wel gewoon ergens gaan eten maar ik vrees dat niemand bamboe op het menu had staan…

Daarna zijn we gaan shoppen en winkelen om op een terras te eindigen…heel naar allemaal… maar iemand moet het doen he… Jan Jansen, ehm Thomas Dekker, ach fuck it, sue me…. Michael.. heeft daarna vast besloten alleen nog maar met Rob op pad te gaan…ik zag het respect voor mijn lief groeien waar ik bij stond… maar dat was vaak ook op de momenten dat hij ontsnapte aan hele dure cadeaus om het nog goed te maken 🙂

Ik begon hoe langer hoe meer te zwaaien en draaien, en daar was geen rumboon aan te pas gekomen en ik had volgens mij ook niet aan een glas wijn geroken… maar wel een fles whiskey in de handen gehad… dat kan genoeg zijn maar ondertussen begon ik me steeds meer zorgen te maken… stel nou dat het iets is met mijn lijf en ik morgen niet mag starten? ik kreeg het er spaans benauwd van en wilde er dan maar ff niks over zeggen… het zal me toch niet weer gebeuren dat ik het eindpunt niet haal zoals eigenlijk altijd… en daardoor werd ik natuurlijk nog veel ellendiger… en terwijl ik de schone schijn op probeerde te houden moest ik mezelf inmiddels als captain jack sparrow in een volle storm op de open zee staande houden… hee ho, alrighty mateys……dus toen de eerste die ik tegenkwam iets aardigs tegen me zei waren al die goede voornemens weg en zei ik met een klein stemmetje dat ik zo bang was dat het niet door kon gaan… kortom huilen…

echt stoer zeg

batgirl van niks

ik had beter the joker kunnen zijn bedacht ik later… dit schept verwachtingen he

gelukkig bleek verder alles wel okee te zijn en dus besloten we een heleboel tie rips mee te nemen om me vast te binden op de fiets als het niet anders kon… nu weet ik dat ik al een virale ontsteking te pakken had die mijn oor en keel infecteerde… en dus ook mijn evenwichtsorgaan…. de wereld draaide gezellig door… ik bedacht me nog dat ik ook gewoon stil kon blijven staan onderaan de berg, met een beetje geluk kwam de top zo voorbij vliegen..maar toen ik eenmaal wist dat mijn hart en bloeddruk vrij normaal deden voelde ik me al een stuk geruster 🙂 okee, heel naar dat draaien paool, maak er maar het beste van… en doooorrrrrr….

op naar morgen….

D-Day, I’m on my way

 

de opmerkzame kijker ziet daar ook een meloen bij liggen… Het leek een zeker Ken (edit redactie: schuilnaam no 2) en mij ontzettend grappig om in plaats van de sliertjesbananen een meloen of een ananas mee te nemen voor onderweg…iemand beeld bij een enorme meloen bij Batman achter in zijn shirt?… wij wel….. dus kocht ik er 1 bij de supermarkt…  wij hebben nogal eens de neiging om door te slaan samen… sterker nog, ik vrees dat we elkaars slechte invloed zijn…zet ons bij elkaar en er zit geen rem meer op… gelukkig zijn er volwassenen mee, daar wilde ik het graag bij laten…

PS…ik besef net dat die schuilnaam ook niet veel zin meer heeft nu Ken….

Bewaren

Bewaren

De tweede dag… ik had redelijk geslapen, maar ik merkte wel dat de vermoeidheid toe begon te slaan… maar ik zit hier niet voor mijn rust ofzo he… alles wil ik meemaken, sfeer proeven en opsnuiven…. (oh verrek, ik heb de sliertjes nog buiten hangen, straks even regelen…. zal je net zien dat iemand anders een stairway to heaven zit te beleven ofzo…)

maar dat terzijde…de tweede dag… de grote bijeenkomst van Big Challenge stond op het programma en daar wilde ik heel graag bij zijn… want mijn stoere vriendin was daar 1 van de sprekers. Daar wilde ik echt wel bij zijn. Rob ging samen met een groep het geitenpad beklimmen naar alpe d’huez en kon me dus niet naar de alp brengen… gelukkig konden we wat regelen….hoe lief is dat, en dus werd ik samen met Jenny naar boven gebracht… dat wil zeggen, eerst deze berg af, dorpjes door naar oiseans en dan dat “bergje” ernaast weer op… dat was wel even een ritje naast het feit dat Edgar eigenlijk Max Verstappen bleek te zijn maar ons geruststelde met de woorden, “hee, we gaan bergop, als ik mijn voet van het gaspedaal haal, staan we stil he” 🙂 uhum knikten wij, dat snapten we best… heus… 🙂 Maar dankzij Max en mevrouw Max die eigenlijk Elsa heet kwamen wij toch  maar mooi tien minuutjes voor tijd op de alp aan… okee, we zijn er, nu dat hele stel mensen nog vinden, dat zou toch moeten lukken… nadat we de weg gevraagd hadden moesten we een heuvel beklimmen, en weer afdalen…en bleek er nog een heuvel te liggen… maar we hoorden niemand en zagen niemand…best gek want het moest toch wel een behoorlijke groep zijn… nadat ik Tallie geappt had dat we het niet konden vinden en ons te pletter zochten was daar een mevrouw die het wel wist, heuvel op en daarachter…tuurlijk joh, doen we even… maar enfin (die moest effe, we zijn tenslotte in Frankrijk he, ik denk dat ik er zo ook nog wel even een trottoir ingooi) we klommen wel weer even, dat konden wij namelijk. En yep gelukkig, daar hoorden wij wat…het was al begonnen maar men, wat een mensen… ik zag natuurlijk echt niet waar ze was zo, dus ging ik als pocahontas die uitkijkt over de prairie op zoek naar Tallie….met mijn hand boven mijn hoofd tuurde ik naar de mensen, en van links naar rechts en nog maar een keertje… en nog een keertje… ik hoorde ondertussen wel de spreker maar focussen he… eerst kijken waar ze is… ik had nog net geen verrekijker mee, laat ik het zo zeggen, subtiel was het niet… opeens hoor ik achter me een zacht stemmetje… “Paola, hee Paola”… ..ik tuur rustig door, “wat is er?” …toen hoorde ik zo’n zin die je echt nooit wil horen…gewoon niet….

“ik weet niet of je het in de gaten hebt maar je staat al de hele tijd achter de spreker”

uhum…

okee

wacht ff

WAT?

ik verschiet van kleur en we schuivelen langzaam naar de zijkant om in het gras te gaan zitten… niets tegen elkaar zeggend maar gewoon langzaam uit beeld verdwijnend… echt wat verschrikkelijk, bij deze mijn oprechte excuses en ik hoop dat er iemand kan photoshoppen en van mij a little happy tree kan maken ofzo… wat genant!! Elk moment dat het weer in mijn gedachten schiet en believe me, dat is heus vaak mensen voel  ik de hitte weer naar mijn hoofd trekken…. echt, wat een blamage… of is het blámágé hier? Maakt ook geen Uck uit natuurlijk, het voelt hetzelfde he…

Nadat ik weer wat was bijgekomen was Chantal de eerste spreekster…. ze wordt aangekondigd en ik zie ergens mijn vriendinnetje opstaan uit de grote groep, “kijk”, zegt Jenny, dáár zit ze nou Paool”, daar hebben we ons later verschillende keren de tranen om gelachen…

Maar daar stond ze he, dat stoere wijf voor al die mensen haar verhaal te vertellen, die ondanks dat ze weet dat ze niet meer beter wordt van deze kakziekte een verhaal vertelde van hoop en hoe belangrijk het is om je leven te vieren, om te koesteren wat je hebt en hoe zij in het leven staat.. echt ik ben zo trots op haar, hoe krachtig ze is en hoe ze omgaat met alle dingen in haar leven. Dat wist ik natuurlijk allang, maar nu weet iedereen die op die berg zat dat! En ook de rest van de sprekers hadden verhalen die verdrietig waren maar ook hoopvol naar de toekomst. De ballonnenceremonie was ook prachtig, mooie blauwe lucht, echt indrukwekkend…wat fijn dat we daar bij mochten zijn! Ik gok dat het meteen de laatste keer is dat we dat mochten, sorry Jen, ik heb het voorgoed voor je verpest….

Daarna hebben we nog lekker samen een terrasje gepakt, en wat gegeten… zalig weer, en het besef dat we dit samen gingen doen kwam langzaam binnen… ik ga zo ontzettend veel huilen… fantastisch!  Aan het eind van de middag kon ik nog net even de meiden van de lotgenotengroep treffen voor palais du sport, waar we ook een aantal coole foto’s hebben laten maken.

Dit beloofd wat voor de komende tijd… ik word hier zo gelukkig van!!!

 

Bewaren

Bewaren

De eerste dag….

daar zit ik dan, helemaal alleen beneden bij de receptie te schrijven…. ik was gisteren na aankomst zo moe dat een stukkie schrijven er even niet meer inzat… ik had ook niet heel veel meer te vertellen dan dat we een goede reis hadden, rustig op de weg, prachtig weer maar daardoor wel bloedheet in de auto… laat ik het zo stellen, de broodjes die we bij ons hadden konden we na duitsland zelf verder laten lopen….en ik zweer dat ik zag dat ze dat ook deden…. afzien deel 1, als voorbode op wat vandaag komt om over donderdag nog maar te zwijgen… spannund… dat is het! Maar wel leuk spannend…

Whaaaaa! Frankrijk

het was warm onderweg… even met de beentjes buiten de auto…stilstaande auto he, dattu niet denkt dat ik onderweg een beetje the fast and the furious aan het uithangen ben

Het was warm op onze kamer dus lagen we met de deur open, uitzicht op een prachtige berg en de flikkerende sterren…tenminste dat leek zo, kan ook door mijn vermoeidheid zijn dat ik dacht dat ze flikkerden daar wil ik af zijn…ik ga er vanavond op letten.  Maar wonderschoon….

En ik heb een gouden tip…. iedereen weet dat bananen een heel gedoe zijn, die moet je afpellen en dan alle sliertjes eraf halen en bruine plekken mogen ook niet….en dan heb je vieze handen, die ik gelukkig aan een grote rug voor me af kan vegen, maar onderschat dat niet mensen… bananen zijn een dingetje…. maar gisteren hoorde ik opeens dat we die sliertjes niet weg moeten gooien…je moet ze drogen mensen… drogen… en daarna kun je ze oproken en er is mij beloofd dat je er high van wordt… dat is me nog eens een verrassing… er hangen inmiddels enkele sliertjes te drogen 🙂 en er zijn foto’s maar nauwelijks wifi, dus ergens deze week zal ik hem er tussen plakkeren

We gaan vandaag onze eerste echte beklimming doen…ik zit in de middagploeg dus ik kan me nog even geestelijk voorbereiden, het is maar goed ook… want echt, ik hoor het me nog zeggen terwijl we langzaam naar boven klommen : “ik mag toch hopen dat dit niet de berg is waar we morgen tegenop gaan fietsen, neh, dat zal toch niet..toch?”

Kortom, heeeeee hallo hoogmoed, hier de val…

 

Vanmiddag was onze generale…. Arjan heeft het precies nagemeten en dit was wat me te wachten stond:

We klimmen vanuit Allemond naar ons hotel in Oz en Oisans: gemiddeld stijgingspercentage 6,4% / afstand 8,78km / hoogte start 767 meter / hoogte top 1.336 meter / hoogteverschil 569 meter. En dat allemaal in de voorbereiding naar de ultieme klim van de Alpe d’Huez op donderdag 1 juni: gemiddeld stijgingspercentage 8,1% / maximum stijgingspercentage 13,1% / afstand 13,2 km / hoogte start 744 meter / hoogte top 1.815 meter / hoogteverschil 1.071 meter.

dit laat de batman me dan van tevoren lezen…. terwijl hij een keer of drie vertelde hoe keikapot hij al was van de eerste klim…. mannen! 🙂
Helaas was de temperatuur  inmiddels naar standje sauna gestegen en dat speelde me behoorlijk parten…ik vond sommige stukken echt hartstikke zwaar hoor maar ook stukken die heel goed gingen…. maar zo snel de zon op mijn koppie brandde liep mijn hartslag behoorlijk op….ik zag wielrenners wel eens een bidon over hun hoofd gooien bij de tour de france maar ik weet nu hoe dat voelt…heaven!!! Ik had geen idee, maar ik snap nu die gelukzalige blik…. dus als je dat voorbij ziet komen op de tv… believe me, de man is blij…

Het ging goed, daar ben ik zo blij om, dat geeft rust en moed voor donderdag….ik zit al met smart op alle info van die berg te wachten…. want reken maar dat die gaat komen he…

voor en na foto’s….ik ben daar fan van of van fan…. naja…. ik vind het echt tof om te doen…. ik probeerde nog onder de nafoto uit te komen maar helaas, ik heb verloren….mocht u het zich afvragen…ik heb nog steeds dat rode hoofd… beetje verbrand ook, terwijl ik voor we gingen nog factor 50 heb gesmeerd…. dus als je me tegenkomt deze week, don’t mention the war… eh mijn neus…

fris en fruitig voor de generale….en gespannen, maar dat ziet vast niemand 🙂

 

en de na foto…

en hier is ie dan….de link naar de rit… en jaaaaaaaaa ik zat heus ook op die fiets… er zijn ook foto’s van!

https://video.relive.cc/strava_1011219285_1496070425896.mp4?x-ref=og

Dank!!

Het komt nu echt dichterbij…. vannacht gaan we richting Frankrijk. We hebben oppas voor de poesjes en het huis, ik ben de laatste dingen aan het wassen, doe nog wat booschapjes, flip over de koffers die ik in moet pakken en alles wat daar bij hoort… en ondertussen doe net of ik uiterst relaxt ben…

kuch

niet echt

ik heb er heel veel zin in maar vind het ook hartstikke eng tegelijkertijd merk ik… ik ga van uiterst zen naar hyperoverspannen in 10 seconden… u bent gewaarschuwd 🙂

Vorig jaar stond ik langs de kant Chantal aan te moedigen, dit jaar komen we samen over de streep hoop ik… ik kan me daar nog niets bij voorstellen op dit moment maar het gaat heus gebeuren, ik heb alle vertrouwen in Arjan​ die eigenlijk Batman is…. want het is me wat hoor, zo’n berg op met mij achterop… ik hoop dat hij er nog geen spijt van heeft 🙂 Ik ben er trots op dit met jouw te mogen doen!! We eten er een banaan op samen… jij met en ik zonder sliertjes 🙂

En dan lieve Chantal​, mijn stoere dappere vriendinnetje die mijn grote voorbeeld is en mijn grote aanstichter was tot dit mooie gebeuren… wij gaan het doen!! Wij gaan het doen! Samen met mijn fantastische team 2climb2raise , allemaal lieve en dappere stokers en captains maar ook iedereen die er omheen zit en zoveel voor ons doet… ik kan jullie niet genoeg danken voor deze kans. Het is fijn ergens bij te horen.

Maar ik schrijf dit vooral om jullie allemaal… iedereen die me zo ontzettend gesteund heeft al de laatste maanden, dmv sponsoring, door engeltjes of takkies van me te kopen, de workshop te volgen, mensen te mobiliseren, door de lieve kaartjes, appjes en berichtjes…. door de knuffels, de zoenen en alles wat er maar bijhoort…. mijn lieve vrienden die werkelijk van alles voor me hebben gedaan… het gevoel dat het me zo ontzettend gegund wordt vind ik zo overweldigend… mijn lieve broer die zo trots op me is en mijn lieve mam en verdere familie die allemaal zo meeleven…. echt ik hartje jullie allemaal….

Toen ik hieraan begon zei ik, ik krijg dat sponsorgeld never ever nooit bij elkaar…. en kijk nu eens…. ik heb gewoon bijnaaaaa 4000 euro opgehaald!!! Hoe fantastisch is dát zeg!! Echt ik ben nogal labiel incontinent vandaag, heb door omstandigheden niet geslapen vannacht dus daar word ik ook niet echt stabieler van maar echt, ik pink even een traantje weg zeg….

Jullie rocken bigtime!!

Alp d’Huez, ik kom eraan…dichterbij de hemel kom ik niet, dichtbij lieve Francy en Daphne

update: hahaha ik lijk wel een oscarwinnares die haar eigen lief vergeet te noemen…. dat komt omdat het voor mij zo logisch is dat ik dat niet hoef te noemen maar echt ook heel heel heel veel dank voor mijn lief die me overal naar toe gereden heeft, alles voor me heeft gedaan, iedereen opriep tot sponsoring  en zonder wie ik dit niet had kunnen doen…gewoon niet… Je bent een topper!!

 

Van de week hadden we onze laatste buitentraining in Limburg… en opeens komt het wel heel snel dichterbij… mijn lijf deed het even niet meer zo goed, en ik raakte daar best wel van in paniek… het zal me toch niet gebeuren dat er nu nog wat mis gaat. Mijn hart maakte overuren en ik voelde me of ik constant in een adrenalinestoot zat… zo dodelijk vermoeiend… ’s nachts bonkte mijn hart me het bed uit…. akelig,  ik voelde me zo ontzettend slecht dat ik toch maar mijn internist aan de jas getrokken heb om bloed te laten prikken. Mijn uitslagen waren op dat moment goed, ik was al een poosje geminderd voor ik ging prikken dus we hebben besloten dat de thyrax naar een kwartje minder gaat… we zien wel hoe het afloopt, kan alle kanten nog op. Het duurt een tijd voor het echt zichtbaar is….als het nog gaat zakken kan er altijd weer wat bij…..vandaag is de eerste dag dat het weer een beetje beter gaat gelukkig… zo geen zin in gezeik nu… de rest laat ik wel controleren als ik weer terug ben… want er is niertechnisch ook weer het 1 en ander aan het klieren… en dat zette me meteen weer even met beide benen op de grond, er is veel mis in mijn lijf en soms voelt het of ik op wolkjes fiets maar het is maar een dun lijntje… ik herinner me nog ons weekendje weg dat niet doorging omdat ik alleen een weekendje weg ging naar hotel Slingeland… all inclusive, dat dan weer wel….. en Clooney is best leuk he maar doet me net ff iets teveel met naalden en narigheid…… dus fingers crossed, geen stom gedoe nu…

Verder ben ik vooral ontzettend dankbaar dat ik dit hele gebeuren in dit team mee mag maken…. alles is tot in de puntjes geregeld, dat geeft zoveel rust bij alle spanningen die ik al heb… het is enorm fijn om je geen zorgen te hoeven maken om de fiets, of in welk hotel we slapen om maar eens iets te noemen…ik kan alles steeds beter loslaten merk ik, zelfs mijn stuur, ik heb mijn ogen niet meer dicht achterop en knijp nog maar een aantal keren per fietstocht in mijn nietbestaande remmen en ik geniet van een snelle afdaling waarbij ik zelfs denk, yep als we onderuit gaan dan kan ik daar dus geen bal aan veranderen…. laat ik maar genieten, hoewel het wel jammer zou zijn van mijn bruine benen die dan op het asfalt achter blijven, je valt er lekker van af maar het wordt zo’n zooitje he…… dus voorlopig ga ik maar niet liggend afdalen…. of het moet op de bodem van de kabelbaan zijn maar dat zien we dán wel weer…

ik ben dus nogal een perfectionist en een controlfreak….(joh, jij? ga weg Paool, wat kun je dát goed verbergen zeg)….jaaahaaha, daweetikwel he, dattudaweet maar ik weet het zelf ook… ik gaf pas aan iemand een postertje met de tekst, “niet perfect is ook goed”…… wij wisten allebei dat dat natuurlijk echt niet zo is in onze ogen…. maar goed, het schijnt zo te zijn….. ik doe liever dingen niet die ik niet goed kan….maar ja, een mens moet toch eten he….. mijn kookkunsten zijn verre van perfect te noemen…. ik denk dat liefste een maag van gewapend beton heeft… en mijn vrienden Maggi, Honig en Knorr zijn altijd bereidt er nog een beetje iets feestelijks van te maken… samen met mijn BFF’s Ben en Jerry…. als die aanschuiven komt het meestal wel goed 🙂

maar ik dwaal af… ik weet niet hoe ik van dit team op mijn kookkunsten uitkom maar ik kan dat gewoon…. dom lullen….zoals mijn buurvrouw ooit tegen me zei, “als lullen pudding was, was jij dokter Oetker”

(en vergeet vooral niet Oetker uit te spreken als Utker he…. een beetje zoals Uck Ancer…. dat moet opeens… we zeiden het namelijk altijd verkeerd en daar werd de dokter niet echt vrolijk van)

ik ben hartstikke trots dat ik dit avontuur  aan mag gaan met 2climb2raise en dat zij het aandurven met mij… ze wisten natuurlijk niet echt waar ze aan begonnen en ik verwachtte iedere week dat ik een tikje op de schouder kreeg dat het misschien toch beter was als ik een andere hobby ging zoeken….of dat ze me onderweg ergens zouden achterlaten…. ga hier maar even zitten Paool, eet een banaan…. omdat ze weten dat ik dan uren met die vieze sliertjes bezig ben…..ik had dat best begrepen he…. maar ff serieus, ik vind dit team heel bijzonder!! Dank voor alle leuke goed verzorgde trainingen. Ik heb er echt met volle teugen van genoten…gewoon koersuh…. dat wil ik….gewoon…koersuh….wie had dat gedacht?

nu op naar de finale!

waarbij ik overigens hoop dat die beter afloopt dan dat het gisteren voor Ajax deed

dat wel

Nog twee weken…

Nog twee weken,

adem in adem uit…

het gaat snel….

te snel opeens…

mijn lijf is moe, op en ik huil om niks, werkelijk om niks… ik zit met verbazing naar mezelf te kijken gewoon…mijn lijf kraakt, doet pijn en ik vraag me werkelijk af waar ik aan begonnen ben…. en ik snap dat het spanning is, en stress en dat iedereen wel van die kakdagen heeft maar dat maakt het nog niet leuk he… ik zei net tegen vriendinnetje dat we hoognodig een spa dag nodig hadden, en dan bedoel ik niet het watertje… ik heb altijd goede en slechte dagen, dat is niet verandert, alleen vliegt het me nu even aan…

 

rumag

 

pizza dan maar vanavond 🙂

en voor nu muziek…keihard meezingen  en dom in de kamer dansen dan maar, dat helpt altijd… en dan maar hopen dat niemand me ziet….

Bewaren

Fietsweetjes

*Er hangen koekoeksklokken in het bos, ik heb ze zelf gehoord 🙂
*Vliegen vliegen het liefst in je keel.. waarom is mij een raadsel… kun je de hele wereld over dansen, laat je liever iemand stikken… wonderbaarlijk.
*Spugen is niet vrouwelijk, wel noodzakelijk…het lukt me steeds vaker om mijn mouw niet te raken *trots*
*Eendjes steken over wanneer ze dat willen
*Knooppuntenroutes rocken, maar nummers verdwijnen waar je bij staat… ik verdenk Hans Klok…
*In je eentje op een terras gaan zitten is niet eng en voelt niet raar… dat ga ik vaker doen
*Het waait altijd in Nederland, ook als je denkt dat dat niet zo is, stap op de fiets en je hebt de wind voor… Fact!
*Mannen die uit een zijpad komen op het bospad, wachten tot je voorbij bent en dan achter je aan fietsen zijn eng.
*Ik word erg gelukkig van fietsen, echt gelukkig….
*Ik vrees dat ik de enige ben die opeens denkt, als ik hier om nevermind wat voor reden dan ook van de fiets pleur en ik scheur mijn broek moet ik in mijn blote kont naar huis… of heeft iedereen gewoon een verschoninkje dan wel extra broek in 1 van die zakjes op de rug zitten? Ik vind het living on the edge hoor…. in mijn geval dan….
*Binnenwegen waar je 60 mag zijn racebanen… niet echt ontspannen fietsen.
*Een holle rug is een soort van snelweg voor je zweet…. naar je bilnaad

en last but not least:

*Wielrenners met een dure fiets die schamper lachen als ze mij zien zwoegen,(u denkt gebeurt dat? yep dat gebeurt… gelukkig zijn er ook heel veel leukerds hoor maar ze zijn erbij)…. tegen jullie ik wil 1 ding zeggen, don’t judge a book by it’s cover… ik kan dan wel met mijn fietsbroekie op een gewone fiets zitten en dat kun je funny vinden:

Ik ga 1 juni een berg beklimmen!!

en jij?

 

Even ontstressen… hard nodig! Let vooral niet op mijn gemuts, het is onvoorstelbaar maar die knooppuntenroutes vallen zowaar nonnie mee he… ik ben vaak opeens nummers kwijt 🙂 Ik heb enorm genoten van dit ritje, zo mooi… lekker fietsweer en vooral veel genieten van de omgeving…

In nieuw Wehl probeerde ik eerst nog een stukje toe te voegen maar dan moest ik veel te ver om… toen ik met dikke tranen en snot in mijn keel toch maar langs Elver (voorheen Fatima) ging wist ik opeens waarom…

mijn thuis, ik ben er zeker 10 jaar niet langs gereden omdat ik het zo ontzettend erg vond dat ik het mooiste beroep van de wereld niet meer uit kon voeren… onvoorstelbaar dat ik daar nog zo door wordt geraakt… ik heb me er helemaal van afgesloten toen, zelfs geen contact meer met mijn lieverds…gewoon omdat ik het niet aankon… echt het is nog zo’n blauwe plek op mijn ziel….

Z-verpleegkundige…ik ben het al jaren niet meer maar ik zal het altijd zijn!

ik was van de week bij de AC Tion en daar zag ik opeens dit in mijn blikveld verschijnen…

en ik dacht, What the Uck is dat?

Het bleek een bh koffertje te zijn…

dat schijnt gewoon al heel lang te bestaan

ik wist het niet…naast lunchboxjes voor bananen kun je dus ook je bh’s in stijl vervoeren… wat hebben die van mij zich al die jaren moeten behelpen in een gewone koffer, sneu eigenlijk als je erover nadenkt…

maar goed…eind goed al goed

en in mijn geval helemaal, ik kan aan de andere kant ook nog een broodje kaas voor onderweg meenemen… of als ik heel gek doe, met pindakaas…

wow!

hoe heb ik ooit zonder gekund.

 

 

ik kreeg net een herinnering op facebook van een blog die ik een jaar geleden schreef

klik hier om te lezen

wat een zware tijd… er leek geen eind aan te komen….

hoe anders is het dit jaar… ik voel me zoveel beter…tuurlijk ben ik onrustig omdat ik weer die dagen voel komen die zo zwaar waren toen.. en ik zeg en schrijf er niet veel over maar ik heb echt hele hele slechte dagen… ik leg nog steeds liever de nadruk op wat er goed gaat en wat er allemaal fijn is in mijn leven…heel veel namelijk…maar vooral mijn vermoeidheid zit me heel vaak in de weg… ik wil er niet aan toegeven maar ik lig echt veel op de bank tussen alle dingen door… onwijs gestrekt noem ik het…. klinkt net iets leuker dan ik kan niet meer op mijn benen staan…..maar komt eigenlijk wel op hetzelfde neer… liggen….

het voelt nog steeds als een rollercoaster… ik heb wel meer rust maar op een sombere kakdag als vandaag is het opeens weer heel erg aanwezig…

bijna twee jaar geleden…

onvoorstelbaar

vorig jaar was het gemis zo heftig en rauw… nu voel ik het af en toe venijnig bijten…

op 1 juni 2015 was ik getuige bij Michiel en Daphne’s dag… twee weken later overleed ze….ik vind het bij tijden nog steeds niet te bevatten…dit jaar hoop ik bovenop een berg te staan… hoe gek is dat? Dat het geen dag is waarop we samen op het terras zitten om de trouwdag te vieren was vanaf het begin al duidelijk, we wisten dat ze nog maar een korte tijd te leven had, dat het maar twee weken mochten zijn wisten we toen niet….

Ze gaat mee naar boven op 1 juni!! Ik geloof dat het zo moet zijn!