het goeie leav’n

wat een heerlijke lekkere dag was het gisteren… gewoon beetje rondhangen, buiten zijn waar het heerlijk is, het is zonnig maar er staat een stevige wind dus is het lekker in de zon. Enige nadeel is dat de parasol een eigen leven gaat leiden dus die kan niet op… goed smeren en regelmatig ff naar Continue reading →

This gallery contains 18 photos.

het land van blöf

een week of twee geleden kreeg ik opeens een superlief berichtje toegestuurd… ik las het… moest een paar keer met mijn ogen knipperen en las het nog een keer… ik kan het leven soms retezwaar vinden maar echt serieus, wat heb ik toch een boel lieve mensen om me heen. Een vriendin wilde ons zo graag een paar dagen vakantie aanbieden en dus bood ze ons aan om een paar dagen naar Zeeland te gaan op een camping. Iedereen die mij kent komt nu helemaal niet meer bij want ik ben de Bert Visscher onder de campinggasten, sterker nog, ik ben de Scrooge onder de campinggasten:


maar wat ontzettend superdepuperlief zeg! Ik had er al eerder een blog over willen schrijven maar met de verschrikkelijke ervaring van vorige week kwam het er even niet van….. laten we het erop houden dat het niet op een beter moment had kunnen komen… en ik ben ook heel erg gelukkig gewoon thuis he, maar het is wel echt heel erg fijn om er even uit te kunnen…..ik heb er zo ontzettend veel zin in, even helemaal weg.nl en in een mooie aangepaste caravan in Zeeland bij de boer… dus dat is niet camping maar Glamping hoor, voor prinsesje Paool…. het is op camping La Ferme in Zeeland . … de rolstoel gaat mee indien nodig maar verder gaat dat gewoon helemaal goedkomen, dat voel ik aan alles, het heeft een supergoede vibe…nu al… en fijn dat het aangepast is want ik zie er misschien uit als Hollands Welvaren en als  je me ziet fietsen lijkt dat ook zo… maar als je me nu op de bank ziet liggen is het net ff wat anders…. ik heb de hele week nauwelijks kunnen lopen van de pijn in mijn rug maar ik doe het weer…net op tijd voor de toertocht waar Jen en ik morgen aan deel gaan nemen…. dus superfijn dat het zo kan….we hebben oppas in huis voor onze twee muiters dus ook dat is geregeld…onbezorgd weg…en ik ben misschien 2 keer in Zeeland geweest ooit dus een nieuwe omgeving…fietske gaat mee en ik ga Zeeland verkennen…. ik vrees dat Rob er niet onder uit kan om een keer mee te fietsen met me 🙂

En dichtbij mijn geliefde zee… veel mooier wordt het niet…. vakliteratuur mee (flair, viva, vriendin, puzzelboekjes en andere niksaandehandtijdschriften) mijn e reader, mijn haakwerk, laptoppie natuurlijk want ik moet wel kunnen bloggen en dan samen met Rob lekker alleen maar doen waar we zin in hebben. Want daar is hij ook heel erg aan toe…. dus dankjewel lief vriendinnetje en dankjewel lieve mensen van de camping en stichting Onbezorgd weg dat jullie dit mogelijk maken. We voelen ons nu al heel erg welkom….echt jullie maken twee mensen heel gelukkig. Dus binnenkort gaan wij een paar daagjes weg…..en heb je zin om even aan te waaien bij ons als je in de buurt bent…doen!

 

mijn thuis

ik heb graag achter mijn huis de I pad aanstaan met een muziekje…. zachtjes zodat de buren er zo min mogelijk last van hebben hoop ik… maar ik ben een meezinger… en dan bedoel ik meezingen! Het liefst zo hard mogelijk… en ik zit ook niet stil als ik muziek luister…kortom, ik ben kapot van het proberen me in te houden… en de radio staat denk ik vaak net iets te hard… gok ik….daarnet had ik het ongemerkt niet door… ik zat mee te zingen of ik helemaal alleen in de auto zat….niet dus….en nu maar hopen dat de buren tot 4 huizen verder net ff weg waren ofzo….

aan de andere kant

het moet er soms ff uit he…. en ik heb zelf niet zo snel ergens last van…behalve als het 16, 17 jarige jongetjes met teveel hormonen, brommertjes en alcohol zijn die denken dat ze op een camping zijn hier aan het water…daar is serieus iets mis mee… gelukkig is dat niet al te vaak….maar verder…gillende kinderen in een badje met water…of met een bootje op het water, honden die hier lekker zwemmen, eenden, ganzen, zwanen, meerkoetjes die gezellig lopen te kletsen samen over meerkoetjes en kalfjes…. mensen die lekker zitten te vissen… en zelfs mijn vorige buurman die het hele oeuvre van ene meneer Hazes koesterde vond ik pas na een uur of 4 irritant worden….en dat zegt enorm veel over mij… want ik trek dat niet echt, dat nederlandstalige trosmuziek gebeuren…. dat zegt iets over mij he… vooral van blijven genieten….

maar het is hier vooral stil, met veel vogels, kabbelend water, nu zijn er wat jochies aan het vissen en met elkaar aan het praten… ik hoor niet wat ze zeggen maar hoor ze lekker keuvelen samen….. ik hou zo van dit plekje als het zo heerlijk is…  de zon schijnt, ik zit onder de parasol dit blogje te tikken en dan kan ik oprecht helemaal zen zijn zelfs als mijn lijf heel erg onzen is en pijn doet….

een poosje terug maakte ik dit filmpje… dat u niet denkt dat het hier nu herfst is ofzo 🙂 en ja ik heb hem al eens gedeeld he… maar als ik zin heb en durf zal ik eens een nieuw filmpje maken…en zo min mogelijk praten…. ik ben echt een vlogger van Jan Doedel want ik zit altijd te kijken of iemand me niet ziet ofzo…of erger nog…hoort…. ik zeg altijd rare dingen en dan moet ik 3.598 keer overnieuw beginnen… het is maar goed dat er niet iemand met zo’n take 3,598 bordje staat

dat zou pas echt genant zijn!

 

Donderdag D Day 2018

Deze post is sticky, dat wil zeggen dat hij altijd als eerste verschijnt… gewoon omdat het me zo gelukkig maakt!

 

“How do you spell ‘love’?” – Piglet
“You don’t spell it…you feel it.” – Pooh”

Het blog waar ik me echt op verheug om het te mogen schrijven…. de dag waar het allemaal om draait is eindelijk aangebroken. Pak maar even een zak chips en een fles cola erbij want dit gaat even duren… ik wil het niet in twee keer doen dus het wordt een lang verhaal….. miss kort van stof is vandaag niet thuis dus jullie moeten het met mij doen… nu ik er nog even over nadenk.. zet de vetpan ook maar aan…ik wacht wel ff….misschien een paar boule du bittér of wat fumeetjes erin…

Ik heb helaas nog niet alle foto’s want er zijn echt zo ontzettend veel fantastische foto’s gemaakt van ons, echt dank dank dank allemaal dat jullie dit voor mij en Jen gedaan hebben, het is zo gaaf om deze terug te zien op het scherm in de bar iedere dag… ik kan niet wachten tot ik ze zelf heb om er iets moois mee te doen… ik heb er al wel een aantal dus die plak ik vast bij dit verhaal… (als je op de foto’s klikt kun je ze beter zien het onderschrift lezen)

 

Ik weet niet of ik over kan brengen hoe ontzettend gaaf het was. Soms zijn woorden gewoon ontoereikend ofzo… gelukkig is er het gaafste filmpke van de wereld om het een beetje over te brengen maar daarover later meer. Laten we beginnen bij het begin… we moesten er al vroeg uit maar aangezien ik nauwelijks heb geslapen die nacht was dat geen probleem, totaal gespannen zat ik al vroeg beneden weer en probeerde ik wat te eten naar binnen te werken… met de nadruk op probeerde… op de 1 of andere manier had ik al 5 stoeptegels op… wanneer dat gebeurt is weet ik niet maar ze lagen er…in een mooi motiefje ook nog… ik verdenk de stratenmaker onder ons maar ik noem geen namen…

daarna was het tijd om met de bus naar Bourg d’Oiseans te gaan voor vertrekken en je zult het niet geloven maar het regende echt pijpestelen daar… wat een kakweer, de hele week hadden we al heerlijk weer, zonnetje soms een buitje in de avond… beetje jammert dit maar goed, mocht de pret niet drukken…wij gingen er voor. En tegen kwart voor negen gingen we rustig richting start. Korte broek, korte mouwen, optimist tot in de kist… alleen nog wel overschoenen aan want dat gesop in de schoenen vind ik zo naar… en regenjasje mee maar toen we op fietske stapten was het gelukkig droog. En daarna hop over de startmat die hopelijk nu wel werkte want de tijdswaarneming was nogal van slag… ik scheen alweer om half 5 te zijn gestart maar naar later bleek alle deelnemers… pfieuw… nu maar hopen dat het nu goed ging en dat ze geen politie naar beneden zouden sturen als het te lang duurde voor ik weer over zo’n matje moest 🙂 want anders bleven ze aan de gang… zoals ik al tegen mijn mam had gezegd, je hoeft niet te vaak te kijken want het duurt wel ff…en dus daar gingen we over de start om meteen steil omhoog te gaan… ik had opeens hele zware schoenen… ik gok dat dat het moment was dat de moed er ff in zakte… waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen en aan de andere kant vond ik mijn moed een grote hoesthoesthoestaanstellerhoesthoest want ik had er zoveel zin in… ik moet ook stiekem heel hard lachen als mensen vragen hoe vaak ik hem heb gefietst… als je deze berg ooit gezien hebt weet je dat je dit alleen maar kunt als getrainde topsporter of op zijn minst als gezond persoon. Met mijn achtergrond praat je niet over 6 keer of in welke tijd ik gefietst heb… echt serieus, dit was de tweede keer dat ik een berg op fietste, afgelopen maandag was de eerste keer… met mijn lijf met alle mankementen, vermoeidheid, is het gewoon überhaupt al bizar dat ik dit kan.. en lopen is in mijn geval geen optie dus ik moet blijven trappen… en dat kun je echt geen meerdere keren… dus vraag maar niet meer want ik voel me een enorm watje als ik moet zeggen dat ik 1 keer heb gefietst… toch een beetje het oh maar dat is ook goed gevoel 😉 Arjan fietste met mij mee en Anko met Jenny… team Orange was er klaar voor, de heren hadden ernstig sjans met hun oranje nagels en dat is maar goed ook want het zou wel een maand of drie blijven zitten had ik begrepen… zorollenwijtoevallig. We werden de hele week al volop geplaagd dat ze al allerlei cafeetjes en lunchafspraken hadden gepland tijdens onze tocht…. ik moet daar echt heel heel hard om lachen, ik hou zo van dat gepest en keihard lachen… serieus mensen zelfspot is een groot goed, dat zouden meer mensen moeten hebben. We hadden ook allemaal een lief steuntje meegekregen, een klein bijtje voor onszelf allemaal en nog eentje voor iemand die je onderweg tegenkwam die het nodig had… jullie begrijpen zeker wel dat ik er al vanuit ging dat ik met 38 van die bijtjes boven zou komen… acherm, hebben jullie Paola al gezien, bewaar dat bijtje voor haar, ik herhaal bewaar dat bijtje…… en dat ik dan denk dat ik ernstig goed bezig ben… dat werk.

Maar goed, to the point, ik had een smile op mijn gezicht gebakken, verzet op standje kinderfiets want serieus mensen, het is meteen kei en keizwaar…. mijn benen wilden nog wel maar mijn hartslag liep na een tijdje hoog op dus dat betekende even afstappen… mijn lijf herstelde wonderbaarlijk snel en dan kon ik wel weer een stukje… dat gold voor ons allebei en voor de goede orde, ik heb het over Jen en mij he… ik geloof dat Anko en Arjan’s hartslag in standje niks aan de hand bleef… misschien even een uitschieter als ze aan een fumeetje of een boule du bitter dachten maar verder was het voor hen vooral zaak om niet van de fiets te pleuren naast onze snelheid, zoals Arjan zou zeggen, hop fietsen kreng…. (ik zit hier met een big smile te lachen terwijl ik het opschrijf) Hoewel ik het stiekem toch ernstig prettig vond dat alle mensen om me heen het ook heel zwaar hadden onderweg… het is voor niemand appeltje eitje, behalve voor Pantani dan maar die was met zijn slurf door een bakje poedersuiker gerend, of een boterham met pindakaas, daar wil ik even af wezen dus dat ik zo aan het zweten was was heus niet gek te noemen ofzo.

Ik kan niet uitleggen hoe ontzettend gelukkig dit me maakt, vorig jaar zei ik het al, ik sta weer in het leven in plaats van uit het raam kijkend het leven aan me voorbij laten gaan. Ik kreeg na de alp mijn fantastische oranje fietske pas dus ik fiets nog geen jaar zelfstandig. Ik weet nog dat ik op het stukje van Doetinchem naar Doesburg 3 keer moest stoppen onderweg en nu moet ik er af omdat mijn kont zeer gaat doen maar verder kan ik nog best een eindje… laatst fietste ik met Michael in 1 keer naar de Posbank toe… nu hielp het ook wel dat hij me letterlijk als hondenvoer gebruikte toen ik driehonderd meter achtervolgd werd door een bijtertje maar toch… ik kan dat… Hoewel het me wel duidelijk is geworden dat ik zonder problemen opgeofferd wordt als de nood aan de man is, troika hier troika daar…. en echt het lopen is nog steeds 25 keer niks en dat is dan maar zo maar kijk mij nou zeg, ik fiets tegen fucking 11% omhoog…. ik kan alleen maar lachen, zelfs als het zo zwaar is dat ik me afvraag hoe ik ooit boven moet komen, het maakt me allemaal geen barst uit, ik fiets!!!! Ik fiets! Alleen! Op mijn eigen nietbestaande kracht, hoe eigenwijs moet je dan zijn zeg (Rob en Arjan mogen hierop geen antwoord geven, eigenlijk niemand, het is een retorische vraag bij deze) Niets kan mij stoppen, ik wil dit en hoe lang ik erover ga doen zal me worst wezen, ik wil dit!! Ondertussen was mijn lief me al voor bocht 21 voorbij gesjeesd want die liep gewoon bijna ongetraind het asfalt van de berg, maar daarover later in een ander blogje meer… het hele jaar had ik hier naar toe geleefd met in mijn achterhoofd toch ook wel de grote angst dat het niet door zou kunnen gaan, want het lijkt heel wat als je mij ziet, ik zie er met mijn 30 kilo minder zoveel beter uit als 2 jaar geleden, en als je me gewoon een klein stukje ziet lopen is er niet zoveel te zien maar binnenin mijn lijf is het commandoteam alle zeilen aan het bijzetten om mij overeind te houden… vaak letterlijk… in de week voor we gingen viel ik flauw en sinds die dag was ik heel erg duizelig, de vloer bewoog de hele week en ik deed net of ik het niet merkte… dat zien we wel weer als we thuis zijn, zwabberbenen zijn hot! dus net doen of het er niet was lukte me meestal wel, soms viel ik ff om maar meestal kon ik me goed staande houden… gaat vast weer over voor ik een jongetje ben…hmmm kan die uitdrukking nog wel in deze genderneutrale tijd?

Back to the mountain… we hebben onderweg 1 klein buitje gehad en verder dus gewoon prachtig zonnig weer, af en toe wat mist maar over het algemeen echt heerlijk fietsweer…dat was voor velen die sneller gingen wel anders begrepen we later. Iedereen had heel veel medelijden met ons viertjes in de stromende regen… ja heel zielig waren we… gewoon feestend in de stralende zon… stukje fietsen, foto’s maken van het uitzicht genieten, lachen, en stiekemme traantjes wegpinken omdat ik me zo gelukkig voel… van mij mag dit wel een uurtje of zes doorgaan… (harhar) Onderweg verwend worden met bouillon, banaantjes, stroopwafels, pannenkoeken…noem maar op… ik had zelf ook een banaan bij en ik kwam er bijna mee weg toen ik stond te pielen om de sliertjes eraf te halen, Arjan stond iets moeilijks te doen met zijn foon dus ik snel die banaan pellen, helaas werd ik betrapt… die blik….hahaha, zit ze weer te pielen met een banaan, eet op…. sorry…. geen sliertjes, zoals we weten zijn sliertjes holygatverdamme en ik denk dat er ergens op de wereld een konijntje doodgaat als ik een sliertje opeet… zo gevaarlijk zijn die dingen.

En dan dat geweldige 2climb2raise team he… ze waren allemaal al gefinisht en daar kwamen ze 1 voor 1 weer naar beneden om samen met ons omhoog te fietsen… echt, ik schiet weer vol als ik daar aan denk… wat een intens fijn gevoel… heel langzaam werd er een enorme groep rond Jen en mij gevormd… ik heb me daar echt ontzettend gesteund door gevoeld… dankjewel Natasja en alle mannen, jullie maakten dat ik me heel speciaal voelde. Wat een ongelooflijk geweldig topteam zijn jullie toch allemaal…  En als jullie naar beneden kwamen omdat het veel te lang duurde en het tijd werd dat we door gingen fietsen snap ik het uiteraard ook, ik prefereer de eerste versie dus ik wil het niet horen als het anders is 🙂

Lieve Rob, stoertje dat je bent, loopt gewoon keihard bijna ongetraind de berg op, en daarnaast zorgde je al die jaren dat ik overal bij kon zijn, dankzij jouw kon ik dit avontuur met dit team aangaan…Je weet wel hoeveel ik van je hou maar ik wil het toch een keertje zeggen… jij hebt me altijd mijn gang laten gaan en het vertrouwen gegeven die ik niet meer had. En nu liep je zelf te shinen, veel en veel sneller dan gedacht…de volgende keer loop je maar een keer of drie hoor, dan kan ik jouw ook binnen zien komen 🙂 Ik hou van je en ik ben zo blij dat dit op ons pad is gekomen… zowel voor mij als voor jou… zonder jou ben ik nergens… of verdwaald… of iets kwijt…..mijn rots in de branding. Altijd!

Lieve Jen, Anko en Arjan… wát een belevenis… echt… ik weet niet wat ik moet zeggen gewoon zonder vol te schieten… Jenny, dankjewel voor al je opbeurende woorden, voor je warmte en je prachtige schaterlach… het was fijn dit samen met jou te mogen doen… en samen hebben we de lieve kanjers die zo gemist werden mee naar boven genomen. Dat maakte het nog specialer. Jeroen op mijn rug, en Frieda bij jou…het was een eer om dat te mogen doen…ik hoop dat ze zich gesteund voelen hierdoor… ik heb er extra kracht door gekregen. Echt Jen, ik ben retetrots op je, bikkel.

En dan Anko, dankjewel voor je humor, en je rust en dat je me het gevoel gaf dat we met iets heel speciaals bezig waren… dank ook voor je mooie foto’s en je overzicht….je fijne begeleiding en de droge opmerkingen… ik hou daar zo van… dankjewel voor 1 van de mooiste dagen van mijn leven… hee, die pak jij toch maar mooi ff mee….. stel je voor dat ik een jankdag had gehad…. oh wacht…. slecht voorbeeld…. maar je snapt me vast wel… ooit gaan we samen een petit mexicano eten of gewoon een wafel met kersen op de Elterberg… ik ben snel tevreden… dank, je bent lief!

En dan Arjan… jemig, zeg Arjan, wat een weg hebben wij bewandeld de laatste twee jaren, je moet je ongans geschrokken zijn toen je me voor het eerst zag in mijn huisje, en mijn bed in de kamer. Het feit dat ik met rolstoel naar de kickoff van AD6 kwam…. al buiten adem als ik naar een trap keek… maar je hebt me vanaf het begin meteen het gevoel gegeven dat ik speciaal was…jij zou niet mee gaan vorig jaar naar de alp maar na het lezen van mijn blog koos je er voor om dit avontuur met mij aan te gaan, terwijl je geen idee had waar je aan begon.  Je hebt me vertrouwen gegeven die ik echt niet voelde… in niets eigenlijk…vertrouwen had ik alleen nog maar in mijn lief maar verder nog maar in weinig dingen in het leven….maar na onze eerste trainingen groeide dat al snel weer… letterlijk loslaten en jou de koers laten bepalen… loslaten… het begin van mijn weg naar de top…dingen loslaten en vertrouwen op iemand anders. Het lukte jou, ik voelde me vanaf het begin veilig, en dus knalden we soms met standje knoertehard van de bult af… heerlijk…. dat ik dat durfde zonder zelf te kunnen sturen of remmen is jouw verdienste.
En dan het vertrouwen in dit avontuur… vanaf het eerste moment durfde je het weer aan… nu niet op de tandem maar naast elkaar… ik weet zeker dat je wel eens schietgebedjes gedaan hebt als je mer weer zag stuntelen…. want serieus, je zal maar met mij opgescheept worden, ik zou mezelf zelfs inruilen….maar dankjewel dat je me geen moment alleen hebt gelaten, je motiverende woorden, je humor, dat je honderd keer zei hoe trots je op me was als je zag dat ik dat zeker niet was…. bedankt voor het lachen….het geplaag en gepest over en weer….. soms leer je iemand kennen en weet je meteen dat het goed zit… tenminste ik voelde dat zo… hopelijk andersom ook anders sta ik hier mooi voor joker…maar ach, ook dat is niks nieuws… dankzij 2C2R stap ik weer uit de schaduw, maar dankzij jouw kon ik weer Paola worden, of Paolo of Paool of Hee, kom eens hier, ik wil een foto maken…. Ik vind het leven een stuk leuker dan twee jaar geleden. En dat is voor een groot deel jouw verdienste… Ik ben fier op onze vriendschap en ik hoop dat ik ook wat aan jouw leven bijgedragen heb. Wat gaan we nu doen? 🙂

deze foto zegt alles… een steuntje  in de rug toen ik het echt heel heel erg zwaar had… als ik deze foto zie moet ik huilen…omdat ik hoop dat iedereen ziet wat ik hierin zie… soms kun je het net even niet alleen…en doe je het samen…. dat is iets anders dan opgeven of het niet op eigen kracht kunnen… soms is om hulp of een steuntje vragen namelijk honderd keer krachtiger dan alleen aanmodderen… kracht zit namelijk in hele andere dingen!

En dan dit filmpje… zet de vetpan nog maar een keertje aan, gooi er een disque oriental in ofzo….krachtvoer…. want hij duurt even maar wat ontroerend prachtig mooi en lief is dit…. echt ik hou het niet droog en ik heb het nu al tien keer gezien geloof ik… soms zeggen beelden meer dan woorden… hmmm kom ik nou op…. ik had beter alleen dit filmpje kunnen posten… maja… beetje laat he… ik kan dat… als lullen worst was hadden we nog jaren te eten…maar goed, ik ga hem niet meer deleten… pak een doos Kleenex, zet het geluid niet al te hard want ik jank wat af…calimero die ik ben 🙂

We zijn er!!!!

Na een voorspoedige reis kwamen we gisterenavond aan in Oz… ik had gewoon drie keer met mijn schoentjes moeten klikken, was ik er ook geweest, kom ik nou mee… zoals gewoonlijk a day late and a dollar short maar alla…had ik ook deze mooie reis gemist. De omgeving is zo prachtig. Ik was wel ontzettend nerveus en toen we vanuit Bourg omhoog gingen met de auto voelde ik een paniekaanvalletje of 25 opkomen… volgens mij was ik nogal witjes en chaotisch….maar dat zal niemand opgevallen zijn…

Nadat we onze kamerpasjes en barpasjes hadden opgehaald kregen we te horen dat Arjan en Nico en Jan Jansen aankwamen, we waren ze onderweg op het laatste stukkie tegengekomen dus ik wilde ze heel graag binnenhalen om er vervolgens achter te komen dat ik beide barpasjes was verloren… wow recordje denk ik…. de eerste was al snel gevonden, de andere duurde wat langer maar gelukkig kwam die ook terecht… topteam dit, in alle opzichten.

de rest van de dag was in het kader van de actie wakker blijven en iedereen binnenhalen, mijn zenuwen onder controle te krijgen en ik was de rumbonen vergeten… misschien had ik gewoon een drankie moeten vatten maja, ik ken mezelf en dat zou genant zijn geworden… niet doen dus. maar wat was ik moe zeg… ik was op een bank gaan liggen omdat het dus echt ff niet meer lukte, krijg ik later een niet nader te noemen foto opgestuurd… en nee, onder geen enkele omstandigheid zet ik deze op het www… no way! Sommige dingen zijn erger dan de uitgelekte filmpjes van bekende Nederlanders. Dus nee…

Na een onrustige nacht was het dan de dag voor onze training… ik was er niet gerust op… best leuk die heuvels in Limburg maar dit is andere koek… ik was ervan overtuigd dat ik gewoon om zou vallen omdat ik de kracht niet had om te trappen…leek me zo genant, iedereen je kunt het Paool… en dat ik de trapper niet eens rond kreeg… ik kreeg het er spaans benauwd van… of frans…ik weet niet wat erger is maar ik kreeg nauwelijks adem… daarom ben ik ook niet zo van de hartslagmeters, je doet wel stoer Paool maar 120 hartslag zegt wat anders… maar goed, ik ging dit doen zeg… want ik had er gek genoeg ook heel erg zin in.. die fiets kon altijd nog op marktplaats na de tocht…ik was er nu toch he…

dus hoppa…nie aanstellen nie en trappen kreng. Eerst een rondje rond het water om even wat warm te fietsen en toen omhoog…naar huis… daar waar ik hoopte om half zeven aan te komen voor het eten. Dan hadden we ongeveer 7 uur… ik had berekend dat dat misschien zou gaan lukken… Arjan stelde voor dat hij anders gewoon even ging lunchen tussendoor, strak plan, kon ie me zo weer in de volgende bocht oppikken 🙂

Tijdens het eerste stuk wist ik zeker dat het niet ging lukken, ik vond het zo zwaar… als dit de hele weg zo was….ik begin natuurlijk met 0 energie… mijn nierprobleempje (harhar) is er natuurlijk altijd ook als ik graag doe of het niet zo is… maar halverwege de eerste bocht wist ik al, dat wordt vaak afstappen en daar baalde ik van… maar het is zoals het is en wonderbaarlijk genoeg herstelde ik best snel… ik kon wel weer een stukkie….. en op die manier kwamen we er wel… toen we over de helft waren kreeg ik er iets meer vertrouwen in…nou misschien kwam ik toch wel iets eerder boven


Op adem komen als je hartslag boven de 160 is is wel even een dingetje mensen maar ging goed…ik herstelde gewoon veel sneller dan ik gedacht had… daar kwam geen snelle jelle aan te pas, nah goed, 1 hapje dan… ik denk dat ik een paar blikjes red bull weg ga tikken donderdag… ik kan die vleugels goed gebruiken. Maar ff serieus, het is gelukt!! Het is gewoon gelukt… wie had dat gedacht…ik niet, hoe is het mogelijk dat ik dit kan? Ik fietste zelf een berg op…en niet zomaar een berg, deze was best een dingetje hoor….

Beneden bij het water zijn we gestart en weer terug naar ons hotel gefietst. Ik kan dat gewoon! In de tijd dat ik het doe had Arjan alleen 25 keer heen en weer kunnen gaan én een halve koe aan plaatjes kunnen gaan eten maar dat deed hij niet he… keigoede motivator naast me, behalve op de momenten dat hij in de bochten zei, kijk daar moeten we naar toe en ik dacht, hoe dan? Laat de bezemwagen maar komen… of een boterham met pindakaas maar dat kon he, ik had een pot meegenomen he… hollander! Want op een boterham met pindakaas kom je boven heb ik begrepen. Ha!

Maar echt mensen… puur geluk hoor! Helemaal alleen een effing berg opgekomen, weliswaar met vele pauzes maar het toch niet te bevatten dat ik twee jaar geleden nog voor het grootste gedeelte van de dag op bed lag? Na deze week ga ik dat vast weer beleven maar nu is het vooral joepiedepoepieblij zijn!!! Ik ben alleen…. op eigen kracht boven gekomen!!! Echt ik voel het nog niet echt maar een beetje trots is er heus

we did it Jen!

pee esje…. we zagen nog een hertje de weg over steken… echt wow! Schoonheid is overal, als je maar vaak genoeg afstapt zie je het gewoon 🙂

twee emmertjes water halen

vandaag was onze laatste buitentraining… helaas moest ik het zonder Arjan doen omdat hij natuurlijk aan zijn eigen grote avontuur bezig is…. samen met Nico fietsend naar de Alp….echt geweldig! Gelukkig hebben ze Jan Jansen (hoesthoestmichaelhoesthoest) mee die heel goed voor ze zorgt, dat weet ik zeker. Dus ik was een beetje only the lonely…….niet echt natuurlijk want er zijn genoeg mensen om me heen die me in de gaten hielden maar het is wel veilig als Batman gewoon naast je fietst…. maar ik had wel voor hetere vuren gestaan….ha! en  ik had er erg veel zin in. Nu is Gulpen voor ons wel een eindje rijden dus dat werd vroeg opstaan…. ook wel fijn want het was drukkend warm en wij hebben geen airco in de auto… tel uit je winst. Gelukkig hebben we wel altijd zure matten mee… niet dat je er wat aan hebt als het bloedheet is maar hee, kilo suiker, alles is net wat minder erg dan he….

eenmaal in Limburg stond de zon hoog aan de hemel te bakken en had ik wel last van de warmte… maar so be it… knallen! De eerste heuvel was zwaar maar het lukte mij om die in 1 keer rustig te beklimmen, fijn gevoel. De lucht begon al wat te betrekken toen we de Camerig gingen doen waar ik er door de drukkende hitte even af moest om bij te komen…. maar daarna ging het vrij gemakkelijk verder…en halverwege zagen we de buien overal al hangen… wij hadden nog het optimistische gevoel dat we daar heus tussendoor gingen fietsen richting de Scheiberg maar dat bleek al snel ijdele hoop… de eerste druppels die vielen waren zo goed als een euromunt… dan weet je wel dat er niet heel veel goeds komt…. gelukkig had ik mjn regenjasje mee… in de auto ergens… zo goed voorbereid…ik! *kijkt trots* maar goed, niks aan te doen, en doorrrrr…

Opeens barstte het los, enorme regendruppels en langzamerhand veranderde de grond in een modderstroom…hele grote hagelstenen.. de Schweiberg op die in een rivier was verandert….want ondanks het gevoel dat ik raftend omhoog ging tegen de stroom in kon ik weer in 1 keer omhoog komen…. 9 minuten sneller dan de vorige keer…. 9 minuten? WTF….wat zat er in die regen? Wat het ook is, ik wil daar graag een paar liter van bestellen voor volgende week.

relive… het moet natuurlijk gewoon Limburg zijn maar mijn autocorrect deed weer dom…

Relive ‘Waterfietsrit lburg 2C2R’

 

Een aantal van ons zijn met de auto terug gegaan en een aantal hebben een andere afslag genomen, allemaal goede weldoordachte keuzes die voor die persoon op dat moment het beste waren… ik ben retetrots op dit fantastische team. Allemaal stoere bikkels die al heel veel meegemaakt hebben en ja, shit happens sometimes, daar weten wij allemaal alles van…

Ik heb serieus de hele weg keihard zitten lachen, nat is nat en natter kon niet, dan er maar het beste van maken… ik had het niet willen missen… wat een avontuur! Echt gewoon Avontuur! Dat is nog eens wat anders dan op de bank liggen….dan doen we vandaag weer…. uitrusten, bijkomen en rust pakken…. maar serieus,  Indiana Jones is er niks bij gewoon…het was tof!! Ik heb met kleren en al onder de douche gestaan, het zand tussen mijn tanden weggespoeld, de modderstroom in mijn zeem schoongemaakt, en kan er iemand Biotex meenemen de volgende keer? echt niemand had het bij zich… verbijsterend gewoon 🙂

 

PS….die sokken staan enorm te biotexen nu… of ik ze ooit nog wit krijg is de vraag? Er mag ingezet worden op de uitkomst 🙂

 

Ik raakte alleen een beetje te blij in het bos…dus ik bleef maar andere paden zoeken… maja, toen moest ik ook nog naar huis…. zere bips zere bips 🙂

klik voor het rondje van de zaak

eerste buitentraining Elst, Rhenen

wow wow wow, wat een ervaring… ik heb wel tien keer gezegd dat ik niet kon geloven dat ik daar gewoon zelf aan het fietsen was… hoe kan het!! En ik kon nog de heuvels op ook.. echt ik snap  heus dat het in het licht der dingen niet heul veul voorstelt….maar voor mij wel…. voor mij is dit echt hard werken…. valt niet op dat weet ik ook wel (harhar)….nee ff serieus, het is echt zwaar voor me maar herstelde ook snel als ik boven was… dat viel me reuze mee. Maar gewoon unfuckingbelievable (pardon my French)…ik fietste daar dus…. en wat een prachtige mooie rit was het, mooie route, lieve leuke mensen en ik kon alleen maar denken dat ik droomde… en ook nog prachtig weer erbij, bofbipsen waren we…come to think of it…ik denk dat ik zo wakker wordt…

 

En Paul de Munnik, je weet wel de zanger met de mooiste stem van Nederland heeft samen met Thomas ooit een prachtig nummer gemaakt… de melodie, de tekst, de stem, alles klopt.. dit is wat ik voel….

 

Vandaag ben ik gaan lopen
Ik was het maanden al van plan
Maar pas toen iedereen gezegd had dat het niet kon ging ik lopen
Kijk me lopen toch, hier loop ik dan.

Vandaag ben ik gaan lopen
Ik heb de meningen geteld
En heb bedacht dat het niets uit maakt
Want als men niks vindt, wordt zelfs dat nog als een mening je verteld.

Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik loop is van nu af aan een weg.

Vandaag ben ik gaan lopen
Ik maak me klein bij elk geluid
Ik ben veel banger dan ik was, toen ik nog stil stond mag zo wezen
maar ik kom eindelijk, ik kom eindelijk voorruit.

Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik loop is van nu af aan een weg.

Kijk me lopen zeven sloten
Hoogste bergen andersom
Ik ben hoe dan ook gaan lopen
Ik zie wel waar ik kom
Diepe dalen mooie paden
Ik glim bij wat ik zachtjes haast onhoorbaar fluisterend zeg.

Waar ik gelopen heb
Is van nu af aan een weg.

Vandaag ben ik gaan lopen
Omdat dat is wat ik wou
Ik heb geen idee waarom men zei dat het niet kon,
zeg liever ‘ga maar dat is leuk, dat moet je doen’
Want kijk me lachen dan.

Hier loop ik nou….

En ff serieus…kijk nou mijn ritje eens…. deed ik… ik! Op mijn orannie fietske, en ja ssssst er zit gwoon een accu in het tasje

🙂

blij ei op tweede paasdag

Het zou vandaag de hele dag regenen volgens de weergoden…maar het was toch heus droog… dus vond ik het na al die paaseitjes, gesnoep en laten we niet vergeten mijn racemonsterschildklier gedoe tijd om even stoom af te blazen. Ik had me goed ingepakt want tien graden voelde niet als tien graden en zeker niet in de smerige koude wind die op de open vlakte waaide…

onderweg rustte ik in het gezelligste rustpuntje in de buurt Hofstee de Vennenbulten echt een fijn plekske.. even opwarmen en weer door… en voor ik het wist had ik best een eindje gefietst

maar het was echt een fijn tochtje…big smile hier 🙂

PS: zullen we afspreken dat niemand zegt dat ik te ver ben geweest…. want zo voelde het echt niet.. ik heb echt heel fijn gefietst en morgen is gewoon een rustdag. Ik ben dan wel een eigenwijze muts soms maar ik pas echt goed op mezelf en zeker op mijn lijf!
XXX

van de fijne dingen enzo

er was veel…. veel leuks…  zo ging ik met lieve vriendinnen naar Paul de Munnik in het theater in Doetinchem. Wat een prachtige avond… de man met de mooiste stem van Nederland die prachtige nieuwe liedjes zong, maar ook hele mooie nummers van mensen die hem geïnspireerd hebben… en echt Paul die ne me quitte pas van Brel zingt… ik hoef dat toch niet uit te leggen ofzo he? Wat fijn om dit samen met jullie te delen meiden, ik luisterde van de week weer sinds tijden naar de cd van Acda en de Munnik…. ik huilde bij elk liedje…om het gemis van hen samen maar vooral omdat elk liedje een herinnering aan Daphne is… het is zo met elkaar verbonden… dus zonnebril op, tranen wegpoetsen en keihard meezingen… ze zit in mijn hart…en die vind dat ik af en toe gewoon mag huilen.

Het amphion theater heeft een gevelprobleempje (understatement of the year) en nu is er een nieuw hek omheen geplaatst…. ziet er een stuk beter uit als de bouwhekken die er al tijden omheen stonden… en dit maakte het helemaal gaaf:

Ik zeg er twee dingen over: Ik moet een appeltaart bakken en dat zeil?…MIJN!!! Ik ga hem volgende week ophalen, ik twijfel nog tussen zelf de taart bakken of het zekere voor het onzekere nemen 🙂

Daarna natuurlijk het fijne fietsdagje met de solostokers, en deze keer was het bij mij. Dus ik was al aan de bak geweest om een mooi tochtje uit te zetten… en gelukkig was het die dag droog en zonnig. Frieda en Jenny, jullie rocken de pan uit, echt…. ik ben zo trots op jullie… en Anco, Lau en Arjan, dankjewel dat jullie er waren, superlief om dit voor ons te doen, echt! Jullie beseffen niet half hoe belangrijk het voor ons is om die fijne begeleiding te krijgen… het is al een hele happening als je gezond bent maar voor onze lijven met al hun beperkingen in allerlei opzichten is het allemaal net even wat lastiger… het frustreert me dat ik voor mijn gevoel echt tekort kom, en daar heb ik echt een week last van gehad, zo moe, zo op…niet van het fietsen maar van het gemaal in mijn hoofd dat dit echt niet goed gaat komen voor me…

vandaag ben ik er maar eens voor gaan zitten, ophouden nu met miss zwakke schakel zijn… wat wil je nu eigenlijk Paool? twee jaar geleden was je nog 30 kilo zwaarder, stond je met je rollator boven op een berg Chantal aan te moedigen maar moest je daar al steeds gaan zitten omdat je niet meer kon…. ik heb 15 jaar alleen maar ingeleverd, veel operaties gehad, veel ellende gehad met de nieren, schildklier en de extreme vermoeidheid die daaruit voortvloeit ….en daar kwam ook nog die stomme kanker bij… en een tumor in mijn hersenvlies… goedaardig voor zover we weten maar stom is het wel….twee jaar geleden nog maar kon je helemaal niks….vorig jaar kon je achterop een tandem meedoen aan het Alp avontuur…ik verklaarde hele wereld voor katsknettergek maar er gebeurde iets met me… ik vond naast al het keileuke gebeuren het fietsen leuk… ik, die al 15 jaar niet zonder ondersteuning kon fietsen en het viaduct niet over kon en links en rechts werd ingehaald door fietsende peuters met zijwieltjes en overstekende ANWB paddenstoelen. Vorig jaar ontdekte ik hoe gelukkig ik van het fietsen werd, hoe mooi onze achterhoek is en hoeveel goeds het voor mijn nog altijd zieke lijf is… want dat ben ik namelijk even een beetje vergeten…dat het beter met me gaat is duidelijk, dat ik iets meer energie heb is ook duidelijk maar ik ben niet beter, er is nog steeds behoorlijk veel mis aan de binnenkant van dit blije ei… soms ben ik dat kwijt, dan wil ik ook gewoon zo’n bultje op fietsen of keihard doorfietsen bij tegenwind.. tegenwind betekent enorm veel krachtverlies….ik heb dat gewoon niet… dus moet ik er hard voor werken om gewoon door te fietsen…en na een rondje fietsen nog even de hele hut schoonhouden en 5 winkels afkleppen… dat kon niet, dat kan nog steeds niet en dat zal ook niet meer kunnen… laat het los Paool….dan moeten ze in Rhenen en zeker in Limburg maar op je wachten, ik ga proberen dat zo te voelen en me niet schuldig te voelen…hmmm come to think of it, ik kan beter met de ochtendploeg mee gaan, dan eindig ik met de middagploeg… ik bedenk het ter plekke 🙂 maar serieus, wat wil je nu bewijzen? en aan wie? ik weet het allemaal best heus wel hoor…maar wat je hoofd zegt, zegt je hart vaak niet is mijn ervaring… over communicatieproblemen gesproken…die twee kunnen er wat van, Rutte 3 is er niks bij.

Ik heb gedroomd dat ik er zo lang over deed dat me gevraagd werd of ik toch niet beter gewoon voor de koffie en de broodjes wilde zorgen. Die ik bij voorkeur niet zelf gemaakt had… wat is dat toch dat ik zo hard voor mezelf ben… ik wil niet gewoon fietsen, nee ik wil gewoon als Tom naar boven fietsen…. maar in de praktijk komt het er op neer dat ik net zo snel als Tom van de fiets kan springen als ik hoge nood heb, veel meer overeenkomsten hebben we niet… we gebruiken niet eens dezelfde shampoo. Maar ik ga proberen wat liever voor mezelf te zijn…volgens mij wordt mijn leven daar een stuk makkelijker van… want van het fietsen word ik zo ontzettend gelukkig, laat ik daar dan even geen wedstrijd van maken..

enne die mensen boven op de bult in Elten zijn nog aan het uitvogelen hoe het fietsgroepje in elkaar zat… hahaha

 

en dan de zondag… wat een feestje was dat. Ik had van Esther een dagje uit cadeau gekregen naar Utrecht. Er was daar een gezellige jurkenmiddag voor gelijkgestemde zielen georganiseerd.. de comic con is er niks bij… echt! Leuk. Het was midden in Utrecht en op de mooie dag zaten de terrassen vol, en de mensen keken hun ogen uit naar al die kleurige dames… maar goed, ieder zijn ding he… ik mocht van Rob voor mijn verjaardag een jurkje uitzoeken en dat werd de blauwe… yup de blauwe…in plaats van de roze 🙂 dank voor al het advies meiden, jullie rocken..

we hebben er een hele gezellige dag van gemaakt en na een heerlijke lunch nog even Utrecht door geweest…

en na een paar drukke dagen van de week waarin we cadeauflesjes hebben gemaakt die we natuurlijk heel graag verkopen voor AD6, niet in het minst omdat ik anders nog heel lang tegen al dat snoep aan moet kijken… echt te zwaar hoor, dus doe het dan voor mij, heb jij een leuk cadeautje en ik ben er vanaf…. 5 euro per flesje…. dat kun je toch niet laten liggen?, er zijn er met Congrats, of Happy Birthday of Thanks of gewoon zomaar omdat je iemand lief vindt…..ik zeg win/win
*knippertmetdeogen*

enne, al die leuke foto’s…. er gaat heus wel eens wat mis hoor….dat ik omval ofzo…… niet omdat mijn hakken zo hoog zijn… of omdat het glad is…gewoon omdat ik Paool ben

dat dus!

Hoe zeg je dankjewel….

ja hoor, ik schrijf zeker een blogje zei ik een paar dagen geleden… en vervolgens zat ik helemaal vast… ik schoot steeds vol en had ook geen enkel idee hoe te beginnen…nog steeds niet eigenlijk…

maar ik ga het toch proberen, en ik ga zo ontzettend mijn best doen er geen klef dankwoord van te maken…. misschien iets met worldpeace maar dan houdt het wel op hoor met miss Congeniality….

Een paar dagen geleden ging de deurbel…je weet wel…op het moment dat je in je pyama zonder make-up hoopt dat niemand je ziet… zo’n dag dat het allemaal niet zo lekker gaat… en je wallen een eigen facebookpagina kunnen beginnen… zo’n dag dat je het liefst met een pot nutella wil trouwen… zo’n dag…. maar goed, die deurbel ging wel en dus besloot ik toch  maar even te gaan kijken…het was een pakjesbezorger, met een groot pakket…. ik probeerde nog een beetje nonchalant te doen aan de deur maar ik zag ook wel dat hij daar heus niet intrapte… die wist dat ik op het punt had gestaan om ja te zeggen tegen een zooi M&M’s…. it’s not what it looks like zei ik nog maar hij wist heus wel dat het dat exactly wel was… maar ik zag inmiddels dat het een leuk pakket was….ooh riep ik…. die zou pas op 7 maart komen… wat gaaf!! Ik zette snel een handtekening die meer op een inktvlek leek en deed zes rondedansjes in de kamer…ik gok dat hij ook dat zag…. die had ‘s avonds thuis wat te vertellen… “ik zag maar twee katten schat maar ik gok dat ze er 25 had”

maar dat geeft allemaal niks he… want ik kreeg dus vandaag mijn nieuwe laptop…hoe fantastisch is dat!! Ik vind het nog steeds moeilijk om er iets over te zeggen, ik ben zo ontzettend ontroerd door al jullie gulle giften… want waarom in hemelsnaam? Ik ben maar gewoon Paola die maar wat rondprutst in het leven om er wat van te maken… totaal niet speciaal ofzo… dus ik snap het gewoon niet…. zoveel geld in zo’n korte tijd… en gewoon voor mij? ik vind het niet te bevatten gewoon… ik kon ook helemaal niet reageren in het begin toen ik al die reacties zag, er hebben mensen gedoneerd die mij helemaal niet kennen… gewoon omdat ze iemand iets gunnen, ik vind dat zo onvoorstelbaar lief. Mijn dank is echt zo groot, ik kan er gewoon niet de woorden voor vinden om duidelijk te maken wat het met me doet. Het is echt te veel en voor iemand die moeilijk hulp aan kan nemen is het ook een beetje ongemakkelijk, ik vind het zo dubbel… hulp aannemen is zo lastig, zeker met zoiets….hulp geven vind ik geen enkel probleem… 1 van mijn lieve vriendinnen zei ooit tijdens mijn chemotijd waarin ik weer eens spastisch deed over iets wat ze voor me wilde doen het volgende:

“je moet het me gunnen om iets voor je te doen, ik kan niet je pijn wegnemen, niet je verdriet en zeker niet je angst maar ik kan je wel ophalen, in mijn bad laten ontspannen en voor je koken”

daar heb ik een paar dagen over nagedacht en toen kwam ik tot de conclusie dat dat natuurlijk ook voor mij geldt, als ik er voor iemand kan zijn doe ik het, en dat geeft me ook een fijn gevoel, waarom kan ik dat dan niet van een ander aannemen? Dus het lukt me steeds beter maar vergeef me dat ik toch altijd eerst zal proberen of ik zelf iets kan… en dat ik soms zit te sputteren en toch nee zeg soms…

Lieve Ruth, wat ben je toch een ontzettend lieve schat! Altijd daadkrachtig en dingen meteen oppakken, je hebt een groot hart voor alles en iedereen, je hebt een enorm organisatietalent die je ook met liefde inzet…. en je bent grappig, ook heul belangrijk in het leven… we hebben dezelfde humor, hoewel ik niet zeker weet of dat nu wel een verdienste is voor de mensen om ons heen,…en last but not least,  je hebt een goede smaak in muziek, dat geeft toch wel de doorslag *gniffel*

ff serieus, het is geen huwelijksaanzoek maar ik wil je toch even laten weten dat ik het echt heel eng vond allemaal en heel mijn lijf nee zei toen je me belde met het voorstel het geld in te zamelen, maar tegelijkertijd vond ik het zo lief van je zelfs als er helemaal geen geld binnen zou komen, waar ik toch ook wel een beetje rekening mee hield 😉 maar WTF zeg mensen, wat ongelooflijk lief van iedereen die heeft bijgedragen, niet alleen in geld maar ook in alle lieve berichten… ik ben zo ontroerd hierdoor. Jullie rocken!! Bigtime!

ik ben een beetje fliefd op jullie allemaal!

PS….vergeet ik nog worldpeace te noemen in mijn dankwoord, ik zou een miss lukt zijn 🙂

Oncologisch stabiel….

Ik moet altijd een beetje grinniken als ik dat hoor bij de oncoloog en chirurg….oncologisch stabiel…. meer wordt het niet maar ik knijp in mijn handjes… heel heel hard… want zo lang het ook niet minder wordt ben ik een gelukkig mens.

Gisteren mocht ik de oncoloog weer met een bezoekje vereren….het stelt allemaal niet zo knetter veel voor maar ik merk dat ik er toch onrustig over ben… mijn geamputeerde kant is een behoorlijke diepe kuil geworden, mede door het afvallen… maar ik verbaas me erover dat het voor mij prima is zo… ik ben mijn borsten niet… ik heb echt begrip voor iedereen die anders voelt hoor maar voor mij is het zo goed voor nu. Ik word wat minder spastisch en trek dus gewoon een strak shirtje of jurkje aan… ja en dat kun je zien… zo hebben we allemaal wel wat he…sommige mensen hebben een halve bouwmarkt in hun gezicht hangen, of lopen in klederdracht iemands ogen uit te steken met die grote gesteven mutsen…. en laten we wel wezen… ik heb de jaren 80 actief meegemaakt, heel veel erger kan het niet worden he 🙂

Maar goed, de oncoloog…die vertelde mij dat ik in februari 5 jaar hormoontherapie had gehad en dus mocht stoppen…oh echt? in mijn beleving was ik later begonnen maar wow wat fijn! Ik ben perplex, had het nog niet verwacht… gebakje ga ik straks nog halen want ik vind dat ik die wel verdiend heb…. heel hard….we hopen dat de vermoeidheid ook wat verbeterd hoewel het ook wel een aandachtspuntje is, gelukkig zijn er nog signalen waar het ook vandaan kan komen en daar ga ik vooralsnog maar mooi van uit…. en ik probeer het kleine stemmetje op kerstvakantie te sturen… want die zit er natuurlijk ook, stoppen met tamoxifen betekent stoppen met de behandelingen, stoppen met het tegenhouden van de kanker (voor zover dat kan natuurlijk)… voor mijn gevoel was ik daar nog heel hard mee bezig, naja, niet alleen voor mijn gevoel, het waren 5 best zware jaren, want het was allesbehalve appeltje eitje.. en nu moet ik het zonder doen… vertrouwen op mijn lijf… dat kan ik niet zo goed meer helaas…. maar ik ga ervoor… ik maak mijn pillen op en bestel geen nieuwe meer…. en ga gewoon door met ontzettend genieten van het leven. Hoe het verder gaat heb ik geen invloed op, maar ik denk dat ik het verder wel rock…dat leven…. we nemen het zoals het komt

Bring It On!

tante Betsy en ander geluk

Sinds ik zoveel ben afgevallen kan ik heel veel leuke jurkjes niet meer aan, is mijn winterjas 5 mijlen te groot en meer van dat soort dingen… (ik heb inmiddels een keileuke nieuwe kunnen scoren in 1 van die leuke kledinggroepen waar ik op facebook inzit)…. maar die te grote jurkjes… heel jammer, ik kan ze ook nog niet weg doen… zal ook wel met de angst te maken hebben dat ik ze weer eens nodig ga hebben en dat is ook een stom idee want andersom had ik dus uit mijn voorikziekwerdperiode een aantal jurkjes bewaard die ik nu theoretisch gezien weer aan zou kunnen maar door mijn geamputeerde borst kon ik ze helemaal niet meer aan… zo gaan die dingen in het leven he… soms moet je ook niet alles willen bewaren… life is what happens to you while you’re busy making other plans zei John Lennon ooit…. en die zei soms best wel eens zinnige dingen he…

Kortom, dat is dan de downside van het afvallen…

het leuke verhaaltje is dan weer dat ik op zoek ging naar nieuwe kleding en zo uiteindelijk een aantal maanden geleden bij Tante Betsy, Halsoverkop, King Louie, Blutgeschwister etc uit…. en ik was fliefd…en ik paste erin… en ik doe daarin dus dansjes… in een knalrose rokje met vogeltjes… gewoon omdat het kan… tenminste zolang niemand het ziet he… het moet wel verantwoord blijven he 🙂

De lieve mam van Daphne is op het moment rokjes voor me aan het maken die ook zo gaaf worden… te leuk allemaal….. echt soms ben ik een verwende poepert waar je naar van wordt…

maar goed, we dwalen af… ik ben daar dus van… en nu won ik gisteren in deze groep 25 euro te besteden in de tante betsy winkel, aangeboden door een hartstikke lieve blogster die ik ook al een tijdje volg hier want de groep bestond een jaar en dus waren er gave winacties etc de hele dag…. ik knutselde nog een felicitatie in elkander ‘s morgens….gewoon omdat ik daar zin in had, ik heb nog niet echt wat te bieden in de groep behalve de leuke combi’s van iedereen bewonderen en dat soort dingen…

en zag dus ook nog de volgende dag mijn naam staan als 1 van de winnaressen……supersuperlief zeg…. want ik hou enorm van Betsy maar het is wel wachten op de sale en ik koop vooral veel in de groep voor een klein prijsje… en ik word daar overigens heel gelukkig van…. maar nu kon ik samen met de black friday korting eindelijk mijn allerallerlievelingstjurkje scoren…helaas niet meer in de felblauwe kleur maar ik vind deze ook prachtig en nu maar hopen dat het past en anders lijn ik nog ff door…ik ga daar zo ontzettend in passen!!!!

afgelopen weekend bivakkeerden we met een stel meiden in een landhuis op een camping in Drenthe Overijssel… ik heb werkelijk in jaren niet meer zoveel en zo hard gelachen. Tranen over mijn wangen en buikpijn gewoon… ik kan daar werkelijk geen enkele uitspraken over doen, want de afspraak is, what happens in Drenthe, stays in Drenthe dus sorry allemaal maar de smeuïge details hou ik voor me… en believe me als ik zeg dat ze smeuïg waren, ik ben er persoonlijk nog lang niet van bijgekomen. Gelukkig ben ik zelf een heel net meisje, dat scheelt…

Het bed was helaas niet helemaal mijn ding dus slapen deed ik niet echt… en al helemaal niet omdat er een clownsmasker op de deur hing… ik heb me er drie dagen over lopen verbazen dat dat net op onze kamer was…. tot Tallie zondagavond naar huis ging en ik nog een nachtje bleef… opeens keek ik tegen een lege deur aan….echt, ik ben soms letterlijk uit de klei getrokken…. niks toeval… ik begin nu ernstig te denken dat ze ook al die spinnen losgelaten had…. dus slapen…neuh…. dat niet…..nu moet ik zeggen dat ik ook nauwelijks het bed gezien heb maar dat terzijde…het was een heerlijk go with the flow weekend met spelletjes, kletsen, lachen en vooral heul veul eten… ik sta voorlopig niet op de weegschaal.. ik moet echt 3 maanden detoxen denk ik… ik voel me net een een volgevreten plofkip… ik denk zelfs dat ik er ook zo uitzie maar dat probeer ik ook te negeren…. maar hee, het was het waard, gewoon even nergens op letten… echt wij hadden dit soort gesprekjes

“ja die pindakaas met karamel zeezout lijkt me heerlijk, jammer dat we die niet mee hebben”
“je zou het uit kunnen proberen door pindakaas erop te doen en een stuk oranje tony chocolonely erop te raspen”

en dat vonden we niet gek he…. het was gewoon een hartstikke goed idee 🙂

klein tipje van de sluier, er was 1 man mee… hij wilde zijn naam niet zeggen, we moesten hem the dude noemen…een beetje een slappe appie maar aan de andere kant bleek hij reuze flexibel te zijn, echt je verwacht het niet van zo’n coole johnny. Echt erg grappig om te spelen… ik raad iedereen een dude aan 🙂

de zondag zijn Tallie en ik een rondje gaan fietsen… een stukkie was de bedoeling… allereerst ging er meteen op de route al een pontje niet dus moesten we het aanpassen, daarna ergens weer iets opgepakt en een prachtige tocht langs het water gefietst… de bedoeling was op de terugwewg met het pontje terug te gaan maar dat ging ff mis… dus fietsten we… en fietsten we… en fietsten we….tot we helemaal aan de andere kant Zwolle binnen kwamen omdat we toen pas het water over konden…. en daarna was het nog heul heul ver voor we bij 69 (pun intended) uitkwamen…. ik viel bijna van de fiets…uiteindelijk bleken we bijna 77 km te hebben gefietst… maar echt een prachtige tocht, lekker zonnetje erbij…. over de snoeiharde wind zwijg ik wijs…. die was gewoon stom…. en mijn strava had kuren dus je moet niet alles geloven wat je ziet…ik ben niet dwars door het water heen gefietst he mensen… dus de afstand die hij aangeeft klopt niet… voor adequate info zie de strava van Tallie 🙂 en mijn kont maar dat raad ik u ernstig af *gniffel*

snel weer doen he meiden? maar niet te snel, ik lig totaal out of order op het moment maar wel met een big smile en soms keihard lachend als ik ergens aan terug denk…tof was het!! En nu ik er toch over begin… jullie waren ook tof

🙂

 

 

 

 

Interview…

een tijdje geleden kwam via via de vraag of ik aan een interview mee wilde werken voor het blad “mijn geheim”… ik word altijd een beetje giebelig van die titel want in mijn beleving moest ik dan wel met iets heul spannends komen: “overdag is zij rustig aan het knutselen maar ‘s nachts knutselt ze Continue reading →

This gallery contains 4 photos.

wat een prachtige dag…

oh wat een heerlijke mooie dag was het vandaag, zonnetje, niet al te warm dus super fietsweer… ik zag dat het akelig weer gaat worden de aankomende tijd dus wilde er extra van genieten…. ik dacht doe eens gek Paool… en dus fietste ik den Posbank op… hahahaha alleen die zin al… om te gieren Continue reading →

This gallery contains 18 photos.

Rondritje posbank

Vandaag fietste ik met Micheal naar de top van de Posbank… het was best zwaar, zelfs al was dit de makkelijke kant 😉 maar voor mij echt een mega overwinning!! En yep… zoals jullie zien op strava en op relive ging ik weer eens verkeerd….het blijft grappig dat gemuts van mij maar hee, ik kom Continue reading →

This gallery contains 11 photos.

(klik voor groter)

 

ik had er wel eens van gehoord….van Tante Betsy of King Louie of HOK etc….. HOK staat voor HalsOverKop… maar ik keek eigenlijk nooit verder, het was echt niet in mijn maat en behalve dat het mij zeker niet zou passen, paste het ook niet heel goed in mijn portemonnee…. maar een poosje terug heb ik van Tante Betsy op facebook een setje kleding gekregen…. echt zo ontzettend lief, en ik koos een setje way out of my comfortzone en ging voor knalrose… een rokje met vogeltjes, een shirt en een vestje… maja toen ging het dus kriebelen want als er iets Paola was dan was het dat wel… en ik paste er gewoon in!!!! Ik heb altijd van kleding gehouden die anders, kleurrijk, grappig, en een beetje gek was…

Dus werd ik lid van wat groepen waar ze tweede, derde en vierhonderdstehands kleding verkochten en sloeg ik een aantal keren mijn slag…rokjes met bloemetjes, pannetjes, lampenkapjes… te leuk gewoon…. en vriendinnetje is ook om… we zijn samen denk ik wel zo’n 55 kilo afgevallen en nu kunnen we kleding ruilen… hoe cool is dát!! Dus Esther, als je een keer een setje aan wil… je bent van harte welkom

🙂

Bewaren

Bewaren

weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ‘s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂

 

 

 

Dag 3 (met terugwerkende kracht :-)

tsja er valt niet heul veul te vertellen over dag 3, behalve dat het een verplichte rustdag was net als de dag ervoor… dus gingen we andere dingen doen dan fietsen… in mijn geval zit daar dan een kleine beperking want wandelen zit er niet in… we wilden ook niet weer de alp op, in ons geval betekende dat eerst onze berg vanaf Oz station naar beneden, dan naar Bourg d’Oiseans en dan de Alpe d’Huez nog op… toch wel een dikke drie kwartier rijden…en om me de moed niet helemaal in de schoenen te laten zakken leek het me mentaal ook maar beter om gezellig in Bourg te blijven…. en we konden bij de start ook kaarsen regelen dus dat leek me een stuk beter….

Samen met Rob en Jan Jansen die eigenlijk heel anders heet maar niet genoemd wil worden een dagje Bourg doen leek me wel gezellig… en dus gingen Rob, Michael en ik op weg…oh kak….. kan ik er nog Michael Boogerd van maken of is het gewoon mislukt nu mensen?

allereerst leek het ons handig om de kaarsen te regelen en dat dacht iedereen die er was ook, maar dat geeft niks, gewoon even op elkaar wachten…. het is altijd een lichtelijk emotionele toestand (understatement of the year) maar ik probeer me daar een beetje voor af te sluiten… ik weet precies hoe dat gaat, dan blijf ik huilen…. en ik had vergeten waterproof mascara te kopen dus dat zou betekenen dat ik de rest van de dag als een pandabeer door het durpie moest wandelen… en ik wilde wel gewoon ergens gaan eten maar ik vrees dat niemand bamboe op het menu had staan…

Daarna zijn we gaan shoppen en winkelen om op een terras te eindigen…heel naar allemaal… maar iemand moet het doen he… Jan Jansen, ehm Thomas Dekker, ach fuck it, sue me…. Michael.. heeft daarna vast besloten alleen nog maar met Rob op pad te gaan…ik zag het respect voor mijn lief groeien waar ik bij stond… maar dat was vaak ook op de momenten dat hij ontsnapte aan hele dure cadeaus om het nog goed te maken 🙂

Ik begon hoe langer hoe meer te zwaaien en draaien, en daar was geen rumboon aan te pas gekomen en ik had volgens mij ook niet aan een glas wijn geroken… maar wel een fles whiskey in de handen gehad… dat kan genoeg zijn maar ondertussen begon ik me steeds meer zorgen te maken… stel nou dat het iets is met mijn lijf en ik morgen niet mag starten? ik kreeg het er spaans benauwd van en wilde er dan maar ff niks over zeggen… het zal me toch niet weer gebeuren dat ik het eindpunt niet haal zoals eigenlijk altijd… en daardoor werd ik natuurlijk nog veel ellendiger… en terwijl ik de schone schijn op probeerde te houden moest ik mezelf inmiddels als captain jack sparrow in een volle storm op de open zee staande houden… hee ho, alrighty mateys……dus toen de eerste die ik tegenkwam iets aardigs tegen me zei waren al die goede voornemens weg en zei ik met een klein stemmetje dat ik zo bang was dat het niet door kon gaan… kortom huilen…

echt stoer zeg

batgirl van niks

ik had beter the joker kunnen zijn bedacht ik later… dit schept verwachtingen he

gelukkig bleek verder alles wel okee te zijn en dus besloten we een heleboel tie rips mee te nemen om me vast te binden op de fiets als het niet anders kon… nu weet ik dat ik al een virale ontsteking te pakken had die mijn oor en keel infecteerde… en dus ook mijn evenwichtsorgaan…. de wereld draaide gezellig door… ik bedacht me nog dat ik ook gewoon stil kon blijven staan onderaan de berg, met een beetje geluk kwam de top zo voorbij vliegen..maar toen ik eenmaal wist dat mijn hart en bloeddruk vrij normaal deden voelde ik me al een stuk geruster 🙂 okee, heel naar dat draaien paool, maak er maar het beste van… en doooorrrrrr….

op naar morgen….

D-Day, I’m on my way

 

de opmerkzame kijker ziet daar ook een meloen bij liggen… Het leek een zeker Ken (edit redactie: schuilnaam no 2) en mij ontzettend grappig om in plaats van de sliertjesbananen een meloen of een ananas mee te nemen voor onderweg…iemand beeld bij een enorme meloen bij Batman achter in zijn shirt?… wij wel….. dus kocht ik er 1 bij de supermarkt…  wij hebben nogal eens de neiging om door te slaan samen… sterker nog, ik vrees dat we elkaars slechte invloed zijn…zet ons bij elkaar en er zit geen rem meer op… gelukkig zijn er volwassenen mee, daar wilde ik het graag bij laten…

PS…ik besef net dat die schuilnaam ook niet veel zin meer heeft nu Ken….

Bewaren

Bewaren

zondagje fietsen

twee ritjes fietsen…

Misschien kunnen we elkaar even treffen..

uhum…

hoe dan?

simpel… Batman rijdt een stukje vd route af…

en ik fiets zes keer het cafeetje voorbij..

Maar het is gelukt

 

Batman fietste 178 km

Batgirl  fietste 37 km

 

verschil moet er wezen, daar kan ik alleen maar heel diep voor buigen enzo… heb ik niet gedaan he, dan was ik nooit meer overeind gekomen maar in gedachten wel 🙂 Vol bewondering heb ik zijn rit gevolgd… toen ik thuis KO met een dekentje op de bank lag…. echt fantastisch.

let vooral niet op mij…ik ben net betrapt met een gebakje voor mijn neus…batman had toevallig heus ook taart he maar conveniently zien we die niet 🙂

enne by the way…… ik heb de ondersteuning niet aangehad!!!!!!!!

Gewoon niet!! Retetrots ben ik toevallig, er was hagel, regen, zon en vooral veeeeeel wind…maar ik wil dit en wat ik in mijn kop heb zit niet in mijn kont zou mijn moeder zeggen…of de rest van de achterhoekers: attamottamotta
en d’r mot niks natuurlijk maar ik wil graag wat kracht in mijn benen, knie was ingetaped en gaan met die banaan #zoroliknamelijk

 

 

Bewaren

Over Bergen en Dalen

“wie had dat een jaar geleden gedacht”

zomaar een opmerking die me niet meer loslaat… ja wie had dat gedacht… ik niet in ieder geval….vorig jaar ging het best heel slecht met me… en dat is nog niet eens een jaar geleden… na het alpavontuur (lees er bij zijn en er enorm van genieten maar ook zo teruggeworpen op een lijf die werkelijk niks meer kon) werd het nog erger… ik schreef er onder andere dit blog over…..

zo erg dat ik Lau  van 2climb2raise een mailtje stuurde dat ik mijn excuses aanbood voor de mail naar hen toe voor informatie en mogelijkheden maar dat ik er echt vanaf zag…niet dat ik niet meer wilde, meer dan ooit maar ik wilde vooral niet hun tijd verdoen…dat ik dan toch weer af moest zeggen (story of my life) en mensen teleur moest stellen die enorm veel in mij moesten investeren… dat ik mezelf daarbij ernstig teleurstelde vond ik minder erg…   ik ging echt never nooit meer uit mijn bed beneden komen… ik heb er weken gelegen… alleen maar totaal uitgeput door het raam het leven aan je voorbij zien gaan… letterlijk en figuurlijk…. ik stuurde updates hoe leuk ik het had en dan was oprecht ook zo, ik ben nu eenmaal zo’n naar mens die kan genieten van kleine dingen maar ik werd er natuurlijk ook heel erg ongelukkig van… en dan heb ik het niet over FOMO (Fear Of Missing Out)… dat vind ik een raar luxeprobleempje van mensen die alles hebben… hou toch op, ga iets doen wat je leuk vindt en geniet daarvan maar zit niet te mekkeren dat je daardoor andere dingen mist…verwende blagen zou mijn mam zeggen :-)… ik heb het over niets meemaken omdat het gewoon niet lukt… omdat je moet slapen of liggen en je enige uitjes het ziekenhuis en de therapie zijn omdat je daar nu eenmaal heen moet…. gelukkig heb ik vrienden die dat snappen, die me in bad gooien, of me ophalen voor een lunch of wat dan ook…lief!

Maar dat was toen…. en kijk nou…ik heb dit soort dagen nog steeds, misschien zelfs wel een week of twee… maar er zijn ook zoveel betere tijden… ik merk dat ik heel heel heel gelukkig wordt van een doel hebben, van ergens bij horen, van iets presteren, van mensen ontmoeten etc… soms komt iets op het juiste moment in je leven, misschien kon het ook niet eerder…sterker nog, ik weet dat het niet eerder kon… maar nu hoorde ik voor het eerst dat mensen van alles in me wilden investeren en het wilden proberen… daarnaast hoor ik vooral wat ik niet meer mag en dat het alleen maar meer… 5 artsen die naar een stukje Paool keken/kijken…maar niemand die zag dat Paool totaal ondersneeuwde… en daar was dit hele gebeuren……

kijk me nou, ik fiets gewoon rond… van de week fietste ik voor het eerst langs de Oude IJssel richting Hoog Keppel…prachtig, in het avondzonnetje… intens gelukkig voelde ik me… zelfs toen er een vlieg mijn mond in vloog omdat ik even vergeten was dat er geen Batman voor me zat die dat soort dingen voor me deed…. en ik dus al hoestend en proestend de vlieg uit wilde spugen en dat over mijn eigen mouw deed…. ik kan dat… en ik weet dat het in het licht der dingen heus niet veel voorstelt om 30 km te fietsen in een tempo waar de gemiddelde fietser keihard om lacht,  maar voor mij is het topsport…vooral als ik gewoon ook heel vaak mijn ondersteuning niet aan hoef te zetten, het is fijn dat het er is omdat ik dan zeker weet dat ik weer thuis kom… ik kom van mijn bed mensen… letterlijk….. ik voel dat ik meer energie heb maar dat is ook vooral geestelijk….mijn lichamelijke moeheid is er altijd, dat kan ook niet anders… en daar verander ik ook niet zoveel aan… ik ben altijd moe… en dat is niet moe zoals iedereen wel eens is, dat is uitgeput… maar doordat ik zoveel positiefs doe, mijn wereld vergroot en zo geniet van dit hele gebeuren verandert er wel iets… die vermoeidheid blijft maar ik kan toch maar mooi zonder rollator de stad in… of zonder rollator naar de winkel… staan kan nog steeds niet goed maar dat geeft niet en als we een dagje uitgaan moet de rolstoel mee… het zij zo… ik kan ook gewoon heel veel wel nu… wie had dat gedacht? behalve mijn buuf…die zei het, dit gaat je brengen dat je zonder rollator kan lopen, let maar op… en ze had heus gelijk 🙂

vorig jaar maakte ik deze foto…. met deze tekst….

het gaf me troost dat ik toch iets kon betekenen in de wereld van mijn vriendinnen… hee aanmoedigen is zwaar werk…heus! Dus als er nog vrienden van ons meewillen… jullie zijn van harte welkom!

nu lees ik het weer maar ziet het er toch even iets anders uit (en dan heb ik het nog niet eens over onze koppies die beiden heel erg anders zijn nu 🙂

Mooi dit…

Ik heb er zin an!

Bewaren

Bewaren