weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ’s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂

 

 

 

Dag 3 (met terugwerkende kracht :-)

tsja er valt niet heul veul te vertellen over dag 3, behalve dat het een verplichte rustdag was net als de dag ervoor… dus gingen we andere dingen doen dan fietsen… in mijn geval zit daar dan een kleine beperking want wandelen zit er niet in… we wilden ook niet weer de alp op, in ons geval betekende dat eerst onze berg vanaf Oz station naar beneden, dan naar Bourg d’Oiseans en dan de Alpe d’Huez nog op… toch wel een dikke drie kwartier rijden…en om me de moed niet helemaal in de schoenen te laten zakken leek het me mentaal ook maar beter om gezellig in Bourg te blijven…. en we konden bij de start ook kaarsen regelen dus dat leek me een stuk beter….

Samen met Rob en Jan Jansen die eigenlijk heel anders heet maar niet genoemd wil worden een dagje Bourg doen leek me wel gezellig… en dus gingen Rob, Michael en ik op weg…oh kak….. kan ik er nog Michael Boogerd van maken of is het gewoon mislukt nu mensen?

allereerst leek het ons handig om de kaarsen te regelen en dat dacht iedereen die er was ook, maar dat geeft niks, gewoon even op elkaar wachten…. het is altijd een lichtelijk emotionele toestand (understatement of the year) maar ik probeer me daar een beetje voor af te sluiten… ik weet precies hoe dat gaat, dan blijf ik huilen…. en ik had vergeten waterproof mascara te kopen dus dat zou betekenen dat ik de rest van de dag als een pandabeer door het durpie moest wandelen… en ik wilde wel gewoon ergens gaan eten maar ik vrees dat niemand bamboe op het menu had staan…

Daarna zijn we gaan shoppen en winkelen om op een terras te eindigen…heel naar allemaal… maar iemand moet het doen he… Jan Jansen, ehm Thomas Dekker, ach fuck it, sue me…. Michael.. heeft daarna vast besloten alleen nog maar met Rob op pad te gaan…ik zag het respect voor mijn lief groeien waar ik bij stond… maar dat was vaak ook op de momenten dat hij ontsnapte aan hele dure cadeaus om het nog goed te maken 🙂

Ik begon hoe langer hoe meer te zwaaien en draaien, en daar was geen rumboon aan te pas gekomen en ik had volgens mij ook niet aan een glas wijn geroken… maar wel een fles whiskey in de handen gehad… dat kan genoeg zijn maar ondertussen begon ik me steeds meer zorgen te maken… stel nou dat het iets is met mijn lijf en ik morgen niet mag starten? ik kreeg het er spaans benauwd van en wilde er dan maar ff niks over zeggen… het zal me toch niet weer gebeuren dat ik het eindpunt niet haal zoals eigenlijk altijd… en daardoor werd ik natuurlijk nog veel ellendiger… en terwijl ik de schone schijn op probeerde te houden moest ik mezelf inmiddels als captain jack sparrow in een volle storm op de open zee staande houden… hee ho, alrighty mateys……dus toen de eerste die ik tegenkwam iets aardigs tegen me zei waren al die goede voornemens weg en zei ik met een klein stemmetje dat ik zo bang was dat het niet door kon gaan… kortom huilen…

echt stoer zeg

batgirl van niks

ik had beter the joker kunnen zijn bedacht ik later… dit schept verwachtingen he

gelukkig bleek verder alles wel okee te zijn en dus besloten we een heleboel tie rips mee te nemen om me vast te binden op de fiets als het niet anders kon… nu weet ik dat ik al een virale ontsteking te pakken had die mijn oor en keel infecteerde… en dus ook mijn evenwichtsorgaan…. de wereld draaide gezellig door… ik bedacht me nog dat ik ook gewoon stil kon blijven staan onderaan de berg, met een beetje geluk kwam de top zo voorbij vliegen..maar toen ik eenmaal wist dat mijn hart en bloeddruk vrij normaal deden voelde ik me al een stuk geruster 🙂 okee, heel naar dat draaien paool, maak er maar het beste van… en doooorrrrrr….

op naar morgen….

D-Day, I’m on my way

 

de opmerkzame kijker ziet daar ook een meloen bij liggen… Het leek een zeker Ken (edit redactie: schuilnaam no 2) en mij ontzettend grappig om in plaats van de sliertjesbananen een meloen of een ananas mee te nemen voor onderweg…iemand beeld bij een enorme meloen bij Batman achter in zijn shirt?… wij wel….. dus kocht ik er 1 bij de supermarkt…  wij hebben nogal eens de neiging om door te slaan samen… sterker nog, ik vrees dat we elkaars slechte invloed zijn…zet ons bij elkaar en er zit geen rem meer op… gelukkig zijn er volwassenen mee, daar wilde ik het graag bij laten…

PS…ik besef net dat die schuilnaam ook niet veel zin meer heeft nu Ken….

Bewaren

Bewaren

zondagje fietsen

twee ritjes fietsen…

Misschien kunnen we elkaar even treffen..

uhum…

hoe dan?

simpel… Batman rijdt een stukje vd route af…

en ik fiets zes keer het cafeetje voorbij..

Maar het is gelukt

 

Batman fietste 178 km

Batgirl  fietste 37 km

 

verschil moet er wezen, daar kan ik alleen maar heel diep voor buigen enzo… heb ik niet gedaan he, dan was ik nooit meer overeind gekomen maar in gedachten wel 🙂 Vol bewondering heb ik zijn rit gevolgd… toen ik thuis KO met een dekentje op de bank lag…. echt fantastisch.

let vooral niet op mij…ik ben net betrapt met een gebakje voor mijn neus…batman had toevallig heus ook taart he maar conveniently zien we die niet 🙂

enne by the way…… ik heb de ondersteuning niet aangehad!!!!!!!!

Gewoon niet!! Retetrots ben ik toevallig, er was hagel, regen, zon en vooral veeeeeel wind…maar ik wil dit en wat ik in mijn kop heb zit niet in mijn kont zou mijn moeder zeggen…of de rest van de achterhoekers: attamottamotta
en d’r mot niks natuurlijk maar ik wil graag wat kracht in mijn benen, knie was ingetaped en gaan met die banaan #zoroliknamelijk

 

 

Bewaren

Over Bergen en Dalen

“wie had dat een jaar geleden gedacht”

zomaar een opmerking die me niet meer loslaat… ja wie had dat gedacht… ik niet in ieder geval….vorig jaar ging het best heel slecht met me… en dat is nog niet eens een jaar geleden… na het alpavontuur (lees er bij zijn en er enorm van genieten maar ook zo teruggeworpen op een lijf die werkelijk niks meer kon) werd het nog erger… ik schreef er onder andere dit blog over…..

zo erg dat ik Lau  van 2climb2raise een mailtje stuurde dat ik mijn excuses aanbood voor de mail naar hen toe voor informatie en mogelijkheden maar dat ik er echt vanaf zag…niet dat ik niet meer wilde, meer dan ooit maar ik wilde vooral niet hun tijd verdoen…dat ik dan toch weer af moest zeggen (story of my life) en mensen teleur moest stellen die enorm veel in mij moesten investeren… dat ik mezelf daarbij ernstig teleurstelde vond ik minder erg…   ik ging echt never nooit meer uit mijn bed beneden komen… ik heb er weken gelegen… alleen maar totaal uitgeput door het raam het leven aan je voorbij zien gaan… letterlijk en figuurlijk…. ik stuurde updates hoe leuk ik het had en dan was oprecht ook zo, ik ben nu eenmaal zo’n naar mens die kan genieten van kleine dingen maar ik werd er natuurlijk ook heel erg ongelukkig van… en dan heb ik het niet over FOMO (Fear Of Missing Out)… dat vind ik een raar luxeprobleempje van mensen die alles hebben… hou toch op, ga iets doen wat je leuk vindt en geniet daarvan maar zit niet te mekkeren dat je daardoor andere dingen mist…verwende blagen zou mijn mam zeggen :-)… ik heb het over niets meemaken omdat het gewoon niet lukt… omdat je moet slapen of liggen en je enige uitjes het ziekenhuis en de therapie zijn omdat je daar nu eenmaal heen moet…. gelukkig heb ik vrienden die dat snappen, die me in bad gooien, of me ophalen voor een lunch of wat dan ook…lief!

Maar dat was toen…. en kijk nou…ik heb dit soort dagen nog steeds, misschien zelfs wel een week of twee… maar er zijn ook zoveel betere tijden… ik merk dat ik heel heel heel gelukkig wordt van een doel hebben, van ergens bij horen, van iets presteren, van mensen ontmoeten etc… soms komt iets op het juiste moment in je leven, misschien kon het ook niet eerder…sterker nog, ik weet dat het niet eerder kon… maar nu hoorde ik voor het eerst dat mensen van alles in me wilden investeren en het wilden proberen… daarnaast hoor ik vooral wat ik niet meer mag en dat het alleen maar meer… 5 artsen die naar een stukje Paool keken/kijken…maar niemand die zag dat Paool totaal ondersneeuwde… en daar was dit hele gebeuren……

kijk me nou, ik fiets gewoon rond… van de week fietste ik voor het eerst langs de Oude IJssel richting Hoog Keppel…prachtig, in het avondzonnetje… intens gelukkig voelde ik me… zelfs toen er een vlieg mijn mond in vloog omdat ik even vergeten was dat er geen Batman voor me zat die dat soort dingen voor me deed…. en ik dus al hoestend en proestend de vlieg uit wilde spugen en dat over mijn eigen mouw deed…. ik kan dat… en ik weet dat het in het licht der dingen heus niet veel voorstelt om 30 km te fietsen in een tempo waar de gemiddelde fietser keihard om lacht,  maar voor mij is het topsport…vooral als ik gewoon ook heel vaak mijn ondersteuning niet aan hoef te zetten, het is fijn dat het er is omdat ik dan zeker weet dat ik weer thuis kom… ik kom van mijn bed mensen… letterlijk….. ik voel dat ik meer energie heb maar dat is ook vooral geestelijk….mijn lichamelijke moeheid is er altijd, dat kan ook niet anders… en daar verander ik ook niet zoveel aan… ik ben altijd moe… en dat is niet moe zoals iedereen wel eens is, dat is uitgeput… maar doordat ik zoveel positiefs doe, mijn wereld vergroot en zo geniet van dit hele gebeuren verandert er wel iets… die vermoeidheid blijft maar ik kan toch maar mooi zonder rollator de stad in… of zonder rollator naar de winkel… staan kan nog steeds niet goed maar dat geeft niet en als we een dagje uitgaan moet de rolstoel mee… het zij zo… ik kan ook gewoon heel veel wel nu… wie had dat gedacht? behalve mijn buuf…die zei het, dit gaat je brengen dat je zonder rollator kan lopen, let maar op… en ze had heus gelijk 🙂

vorig jaar maakte ik deze foto…. met deze tekst….

het gaf me troost dat ik toch iets kon betekenen in de wereld van mijn vriendinnen… hee aanmoedigen is zwaar werk…heus! Dus als er nog vrienden van ons meewillen… jullie zijn van harte welkom!

nu lees ik het weer maar ziet het er toch even iets anders uit (en dan heb ik het nog niet eens over onze koppies die beiden heel erg anders zijn nu 🙂

Mooi dit…

Ik heb er zin an!

Bewaren

Bewaren

Over pannen en zegels

de pannen van de appie… daar wilde ik het even over hebben…dat wil zeggen, het sparen… ik wil hierbij heel graag iedereen ontzettend bedanken die met me meegespaard heeft tot nu toe en nog steeds zegeltjes voor me heeft. Echt super! De pannen zijn fantastisch en ik zou deze kwaliteit nooit voor dat geld kunnen kopen… en al helemaal niet bij elkaar sparen want je hebt echt belachelijk veel zegels nodig voor 1 pan… ik weet niet wie dat bedacht heeft maar het is echt ridiculous….. 60 zegels en een bij elk tientje 1 zegel….. dat zijn ontzettend veel boodschappen…. ik weet niet wie dat te besteden heeft maar wij niet….. dus vroeg ik om hulp op facebook en hulp kreeg ik…. whoei!! Echt super bedankt, dankzij jullie heb ik nu al een aantal chefwaardige pannen in huis hoor ik… ik weet niet precies wat dát betekent maar ik ga er vanuit dat ik vanaf nu als een chefkok kook…hoe fantastisch is dát…. er mislukt vast niets meer enzo… Ha!! en dat dankzij jullie he… ik denk dat liefste ook een heel gelukkig is hiermee…. Ha, wat nou kookcursus….nieuwe pannen en ik rock dat….

zoroliknamelijk

🙂

 

PS… ik laat jullie weten wanneer het mis gaat…

tot snel!!

*gniffel*

OMG… hoe blij kun je zijn?

ik had nog een fashion cheque liggen die ik vorig jaar had gekregen en die liep over drie weken af… oeps, dat ging mooi nie gebeuren nie…vond ik de lakschoenen waar ik mijn zinnen op had gezet in de uitverkoop en samen met de bon bijna voor noppes! Ha!

Dus Anneclair… ik smile van oor tot oor met mijn new shoes on! Samen met mijn uilenschoenen hands down op 1

whoei!!!

pl_20161110t173919

Hey, I put some new shoes on
And suddenly everything is right
I said, hey, I put some new shoes on, and everybody’s smiling
It’s so inviting
Oh, short on money
But long on time
Slowly strolling in the sweet sunshine
And I’m running late
And I don’t need an excuse
‘Cause I’m wearing my brand new shoes

 

Ergens in juni stond ik huilend boven op een berg in Frankrijk… om mijn lieve vriendinnetje aan te moedigen maar vooral om met haar te delen dat ze dit toch maar mooi deed terwijl ze midden in een chemoperiode zat… ongelooflijk intens voelen…  veel tranen van geluk maar ook van verdriet, verdriet om het gemis van lieve mensen in mijn leven.. maar ook persoonlijk verdriet dat ik dit nooit never ever niet zou kunnen… ik kwam mezelf zo tegen daar boven op die berg… ik kon niks opeens… ik kon nog geen brood bij de bakker halen zonder na te denken of ik dat daar wel zou halen… echt zo confronterend. Maar ik heb mezelf daar regelmatig overwonnen door dingen te halen die ik niet voor mogelijk had gehouden..want zeg nou zelf, als Chantal die berg op kon moest ik het in me hebben om naar de finish te lopen vanaf het appartement… dat was nog een enorme klim voor mij maar ik heb het wel gehaald, een paar keer zelfs… want zo rol ik he… zelfs zonder rolstoel

Maar goed, Chantal zei een paar keer, ik zou dit zo graag met jou willen beleven… samen die berg op… ik zag zelfs tandems onderweg… yep, die had ik ook gezien maar ook dat leek me nog 25 bruggen te ver… toch begon er iets te kriebelen… stel je nou toch voor als… om dat snel weer weg te stoppen…. laat ik het zo zeggen, ik hoor de laatste 15 jaar eigenlijk alleen maar wat ik niet kan en wat ik niet mag en vooral dat artsen niet veel meer voor me kunnen doen dan dat wat er nu is, dat ze rekening moeten houden met veel meer ziektes en dat wat voor het 1 het beste zou zijn is het voor het ander zeker niet…een complex lijf waar ik af en toe de rambam van krijg…

toch ging ik op zoek op het internet en ik kwam op de pagina van 2climb2raise terecht. Wow… waanzinnig… ik las

Heb je kanker of kanker gehad en wil je beleven hoe het voelt om het onmogelijke mogelijk te maken, door de top van de Alpe d’Huez te bereiken? 2Climb2Raise biedt je mogelijkheid om achterop een tandem en samen met een zeer getrainde captain die voorop zit deze uitdaging aan te gaan.

en ik besloot te mailen… inwendig lachend omdat ik het echt belachelijk van mezelf vond… maar ik kreeg al snel een enthousiast mailtje terug dat na de vakantie contact met me opgenomen zou worden… dat was dus niet meteen nee… heel apart, maar ook eng… nee is ook heel veilig he…toen brak de vakantie aan en die was voor mij niet best, ik had heel veel pijn, lag ontzettend veel op bed en werd er zo moedeloos van.. dus mailde ik dat ik er toch maar vanaf zag omdat ik het niet zag zitten maar ook hun tijd niet wilde verdoen…vooral dat…want stel je voor dat het weer een afhaakproject ging worden…hoewel afhaken doe ik meestal niet zelf… het is meestal een gedwongen stop… een sorrypaoolmaarjemoetnuuitstappenstationnetje… en dat ik dat mee moet maken is heus al heul rot maar in dit geval betekent het een heel team in de steek laten… ik vind dat nogal wat… gelukkig kreeg ik vrij snel een mail terug dat ze toch een keer langs wilden komen als ik dat wilde omdat stoppen echt altijd nog kon… dat vond ik al verbazingwekkend want er was iemand die vond dat ik een kans verdiende ondanks alle bagage.. alleen dat al vond ik heel fijn… kortom, afgelopen maandag kreeg ik bezoek van de teamarts en iemand van het bestuur en hadden we een heel leuk gezellig gesprek, ik vond het doodeng… echt… maar wat een fijne positieve vibe kreeg ik van dat gesprek… het voelde goed…en het voelt nu enkele slapeloze nachten later nog goed, hoewel ik er wel een beetje als een terrorclown begin uit te zien maar dat geheel terzijde…

echt er zijn 100 beren op de weg maar vast ook 101 oplossingen… die beren moeten gewoon lekker in het bos bij de rivier zalmen gaan vangen ofzo, maar nu een paar maanden later durf ik het eindelijk te zeggen, ik ga het tofste doen dat ik ooit heb gedaan in mijn leven:

Ik ga meedoen aan Alpe d’HuZes!!!

daar…

ik heb het gezegd…

achterop een tandem mag ik deze waanzinnige tocht gaan maken… ik vind het retespannend…maar ook zo fantastisch… 2climb2raise

en nu eens niet in het “kijkmijeenseenheleboelartsenhebben” gebied…. nee… heus… iets leuks….ik heb iets leuks gewonnen!! Whoei, ik ben er helemaal hyper van

maar kijk nou eens:

het nieuwe blond romance servies.

                    het nieuwe blond romance servies.

Een picknickmand met het superleuke nieuwe blond servies. Blond Romance…. 5 mensen werden uitgekozen op facebook, en van de bijna 10.000 reacties won ik… en dat zonder like en share!!! Way to go Blond Amsterdam. Gewoon iemand noemen waar je mee zou willen picknicken… en dat was Petra natuurlijk… En Daph, die schuift vanzelf aan… in de stromende regen……met bitterballen, m&m’s, chips, pizza zonder korst en cola light met zo min mogelijk prik *gniffel*…Petra en ik hadden daar zo’n plezier om, om die regen… we hadden maanden geleden een uitje naar het strand gepland en die liep precies zo af….de dag ervoor was het 30 graden en die dag was het 10, hoosde het om de haverklap  en was het zo kkkkkoud….. In Nederland kan dat 🙂

Kijk mij hier nou tussen staan

Whoei!!

Nu alleen nog een plaatsje in mijn kast zoeken, dit is nog niet eens alles, er staat nog een grote afwas op het aanrecht 🙂

blondamsterdamkast

mijn vriendinnetje is zo stoer….maar dan ook echt… want de alp op fietsen is nogal niet wat…en nu helemaal… er komen weer nare behandelingen aan…ik haat de sluipmoordenaar die kanker heet… hartgrondig…maar voor haar heb ik alleen maar heel veel respect!!

en ik ga natuurlijk morele steun geven…. normaal moet dat via mijn toetsenbordje maar nu……… als  het een beetje meezit met mijn gezondheid ben ik daar dus bij he… ik spring virtueel vijf gaten in de lucht gewoon!!!!

De laatste tien jaar zijn we twee keer een paar dagen weggeweest, door allerlei omstandigheden… niet erg he… zo gaan die dingen in het leven….ik heb niet echt een andere plek nodig om vakantie te hebben…hee, ik woon aan een fantastische vijver, colaatje erbij, wat te lezen, haken en snaaien en de zon en ik ben een gelukkig mens….maar ik weet ook hoe fijn het is om er af en toe even echt uit te zijn… dat hoeft niet ver te zijn maar even uit huis…niet alleen voor mij maar zeker voor mijn lief… vorig jaar kregen we een weekendje weg aangeboden en ondanks dat ik het heel moeilijk vond om het aan te nemen was het een fantastische cadeau, wij hebben zo’n fijn weekend gehad samen! Maar ik heb ook heel veel wél in het leven en gelukkig kan ik dat meestal zien… soms niet… maar dat zijn de stomme dagen van ons bestaan… ik hou van halfvolle glazen mensen!

En nu ga ik op de berg staan…met rollator… rolstoel moet mee van rob maar dat wil ik hem niet aandoen… mij de berg op en af duwen..dat vond ik in burgers dierenpark al een happening… dat was niet bepaald een ontspannen dag je uit zal ik maar zeggen (oh sla dat maar over, oh zal ik hier even zelf lopen, oh moet je niet rusten, etc etc)

maar ik ben er dus bij!!! We gooien een oppas in ons huissie en gaan even iemand naar de top schreeuwen….of zoals ik tegen haar zei, ik sta met een glas champagne op mijn balkon te zwaaien 🙂

grapje he… als ik dat zou doen mag ze me van de berg af gooien…

en terecht!!

neem even een kijkje op haar pagina en gooi er een donatie tegenaan… doe eens gek!!

🙂

klik hier voor de pagina van Chantal

Paola

26 februari 2016

Eind vorig jaar gestopt met medicijnen waar ik enorm dik en opgeblazen van werd… en gelukkig raak ik ook weer wat kilo’s kwijt nu…  want wat kun je je van dat aankomen ondanks dat je er geen bal aan kunt doen toch ongelukkig voelen..

19-11…. whoei!! Eindelijk een grens doorbroken… ik zit hier al een tijdje met zo’n big smile op mijn gezicht… ziet er vrij dom uit maar what the heck… slanker en een stupid look on my face, ik teken ervoor…. Vooral omdat ik weet dat ik er zo weer ontzettend intelligent uitzie he 🙂

27-7  helaas weer twee kilo aangekomen de afgelopen maanden, veel op bed gelegen, veel ziek en ellendig geweest dus weinig beweging… beetje een dip

9-11-16 hieperdepieper hoera, de eerste twee kilo’s zijn er weer af… here we go again 🙂

30-1-17 ik vind het zwaar op het moment, hoewel de feestdagen ook mij wat meer hebben laten feesten 🙂 maar er moet een tandje bij

29-3-17 Het gaat niet makkelijk maar ik zie wel aan mijn figuur dat ik misschien niet afval in kilo’s, maar wel in cm 🙂

26-4-17 4 kledingmaten afgevallen!

8-6-17 whoei, 30 kilo!!!! En doooooorrrrr

27-6-17 jaaaa, eindelijk weer een grens door, mijn streefgewicht komt in zicht, stiekum wil ik nog wel iets meer afvallen

 

slowly but surely

Update 25-9-15
Update 19-11-15
Update 26-2-16
Update 27-7-16
Update 11-11-16
Update 10-12-16
Update 30-1-17
Update 29-3-17
Update 26-4-17
Update 27-6-17

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

een ontzettend leuke workshop bij mijn vriendinnetje Esther gehad. Zij maakt prachtige taarten. Petra en ik mochten vandaag in de leer 🙂 Wat een leuke dag, ondanks dat ik nog heel erg moe en zwak ben heb ik enorm genoten… en ik was verrast door de uitkomst, had niet echt hoge verwachtingen van mezelf… zo gauw het op koken enzo aankomt ben ik niet zeker… daar ben ik ronduit slecht in… maar dingen versieren, dat kan ik wel 🙂

2016-02-01_19.57.07

Verwendag Inloophuis

wat een fijne verwendag gisteren in het Inloophuis… ondanks dat ik niet goed in orde was heb ik er erg van genoten. Dankjewel alle lieve vrijwilligers en sponsoren die dit mogelijk hebben gemaakt. Ik lig inmiddels totaal geveld op mijn bed…bleek 38,5 koorts te hebben toen ik thuiskwam dus het was niet zo gek dat ik het niet helemaal trok *kuch* maar dit pakken ze niet meer af… ik moet al zoveel afzeggen de laatste tijd…dankjewel lieve mensen!

 

collageverwendag