Onze Jip is nu alweer drie weekjes terug….maar niet alleen, hij is samen met een vriendinnetje thuis gekomen ๐Ÿ™‚ Een klein fel dondertje die hartstikke lief is…. ze heet nu nog Clarel, we hebben haar naam nog niet verandert omdat wij haar nog in de opvang hebben om te kijken of het goed gaat met hen beiden samen hier… en dan met name ook of Jip mijn arm nog als zijn favoriete speeltje ziet…

ik durf nog niet te pochen maar het gaat best heel goed eigenlijk… hij hangt nog wel eens in mijn arm maar dat is echt sporadisch… ze spelen ontzettend veel samen maar vechten elkaar ook de tent uit… het zal er wel bij horen… maar ze liggen ook veel samen te slapen. Twee totaal verschillende poezen maar wat een leukerds allebei…

Ik ben stichting dierbemiddeling europa zo dankbaar dat we dit op ons gemak uit mogen proberen… Jip heeft eerst drie weken bij Cindy in huis gezeten waar een dag later Clarel arriveerde… en dat klikte samen… het is wel duidelijk geworden dat hij eenzaam was… hij zag mij als zijn speelmaatje en had niet in de gaten dat ik daar niet op gebouwd ben… en daarnaast is het ook een ontzettende onbenul, hij is altijd zijn grenzen aan het opzoeken, luistert voor geen meter als hij iets wil en geeft niet op… je ziet haar denken, daar heb je hem weer met zijn gedoe… maar ze blaast flink van zich af als het genoeg is geweest… misschien had ik dat ook moeten doen ๐Ÿ™‚

Maar ik heb goede hoop dat dit goed gaat komen zo… er is behoorlijk leven in de brouwerij en ze rennen samen door het hele huis heen… ze zijn beide flink aan het niezen en proesten geweest… Jip begint nu weer helaas maar Clarelย  is na het derde kuurtje volgens mij nu eindelijk aan de beterende hand… om nog maar te zwijgen van het pillengeeffeestje iedere dag twee keer…lean mean fightmachines….. maar ik hoop zo dat dit goed blijft gaan, echt we duimen!

 

pootje in pootje…en het liefst allebei bij mij op schoot ๐Ÿ™‚

 

TJ en hopelijk een nieuwe kans…

en dan komt het punt dat het dus escaleert…. we hebben werkelijk alles geprobeerd maar naast de 95% dat onze Jippert ontzettend leuk is, zit daar die 5% waar ik niet mee kan leven… het aanvallen en prooigedrag richting mij… Vorige week is hij gecastreerd en we hopen van harte dat hij daar tzt wat rustiger van wordt maar op het moment is het drama… hij blijft mij aanvallen en uitdagen…ย  neem van mij aan dat we alles geprobeerd hebben… hij heeft alles aan speelgoed wat ik maar bedenken kan, ik laat hem jagen, rennen…. we spelen heel veel, en toch kan hij het niet laten om mij aan te vallen…en het escaleert….ook alle vormen van aanpakken hebben we gehad… het werkt niet….

dus mailde ik vanmorgen met de stichting waar hij vandaan komt en zij bood meteen aan om hem tijdelijk in huis te nemen bij haar roedel katten om hem te observeren maar ook door de andere katten op te laten voeden… soms werkt dat… en hoeveel pijn het ook doet, dit moeten we gaan proberen…. het is een kans… en die wil ik benutten…

misschien zegt het iets over onze woonsituatie, dat dat niet goed is voor hem en hij veel leven en andere dieren om zich heen nodig heeft of misschien heeft hij gewoon wat opvoeding nodig…misschien moet hij naar buiten, of in een gezin met meer leven om hem heen… ik weet het niet… maar ik hoop van harte dat het werkt…want dit kan echt niet meer…en ik vind het heel heel erg….want hij is naast TJ ook gewoon ontzettend leuk en lief en een grote knuffel…

Vrijdag verhuist hij voor een poosje…

 

 

waar ben ik aan begonnen…

en zo vond ik mij vanmorgen huilend aan de telefoon met een kattengedragdeskundige…. waar we eerst nog wel konden lachen om TJ (TerrorJip) begint het nu wel echt een probleem te worden met het mannetje… laat ik voorop stellen dat hij ontzettend leuk en lief en grappig is, hij is heel aanhankelijk en waar ik ben is hij ook…hij ligt heel veel bij me en is een grote knuffel,ย  tot zover: Leuk!

aan de andere kant weet hij van geen ophouden, ik speel met hem, hij heeft ontzettend veel leuke uitdagende speeltjes etc. maar hij heeft ontzettend veel energie… ook niet erg, dat zijn kittens, hij is nu bijna een half jaar oud en ik snap dat hij veel en lekker wil spelen… het probleem is dat hij al die energie op mij richt…zowel in zijn spelgedrag als agressie… hij valt mijn handen en voeten aan en bijt me… veel en vaak… mijn armen zitten onder de krassen en beten en dat kan ik niet gebruiken, zeker niet aan mijn amputatiekant waar net een ontsteking weg is…of in mijn zere neuropathie peutjes waar sommige tenen na de chemo geen nagels meer hebben… ik heb van alles geprobeerd, boos worden, negeren (niet echt te doen met die scherpe tandjes en klauwen in je voeten of armen en handen) oppakken en niks zeggen en in de gang zetten… and so on…adviezen zijn ontzettend tegenstrijdig, nooit dit, nooit dat maar ondertussen precies het tegenovergestelde van elkaar beweren…. hij gilt als ik sta te koken de hele keuken bij elkaar omdat hij er bij wil zijn, hij loopt me als een schoothondje achterna en kan zich soms erg goed zelf vermaken, vaak ook niet….ik ben ontzettend veel thuis maar het mupke is eenzaam… en een tweede kat zie ik echt niet zitten… ik heb er echt stress van…

vanmorgen had ik het na de zoveelste aanval gehad…tot bloedens toe gebeten worden vind niemand leuk denk ik…. dus ik belde de dierenarts die in ieder geval feliway voorschreef, dat doe je in het stopcontact en geeft iets vrij waar katten rustiger van zouden kunnen worden en ik kreeg het nummer van een gedragstherapeut voor katten… can you believe it zeg, 5 en halve maand oud en regelmatig een onhandelbare tijger…zij had toevallig spreekuur voor vragen dus dat heb ik meteen gedaan…dat zegt wat over mijn wanhoop op het moment want ik zou dat normaliter nooit gedaan hebben, ten eerste hou ik niet van bellen met vreemde mensen en ten tweede kan ik toch wel gewoon een kat opvoeden ofzo… zij gaf aan op het moment net zo’n beestje in huis te hebben die ze op had gevangen van mensen die na een week besloten niet voor het dier te kunnen zorgen omdat hij iedereen aanviel… een grieks opvangkatje… of zoals zei noemde een griekse terrorist ๐Ÿ™‚ hetzelfde verhaal, er zat ws siamees in en straat/boskat…ook dat klinkt me ontzettend bekend in de oren… het komt er op neer dat we beslissingen moeten nemen… hij gaat in ieder geval zo snel mogelijk naar de dierenarts voor castratie en dan kijken we verder… het schoffie zal ws naar buiten moeten en heeft veel meer leven nodig dan ons kleine gezin… hoewel ik heel duidelijk had aangegeven dat rob en ik alleen waren en een binnenkat wilde, zij voorzagen geen probleem… ik dus ook niet…misschien naiefย  maar zo ontzettend goed bedoeld….

en nu zitten we er mee, met mijn gerafelde armen… en een gefrustreerd klein katje…

ik heb er zo’n verdriet van… heb je 15 jaar twee katten gehad die we heel snel na elkaar in moesten laten slapen en dan wil je iets goeds doen door een diertje te adopteren en een warm mandje te geven en gaat het tot nu toe behoorlijk mis….en hoewel iedereen steeds zei dat ik het heus heel goed deed heb ik steeds gezegd dat het niet goed voelde, dat hij tekort komt bij ons en meer nodig heeft… je gevoel houdt je niet voor de gek he…

ik vind deze valentijnsdag tot nu toe dikke vette kak

those where the days my friend…

twee weken geleden….
ย 
*kast open, jurk pakken kast dicht
*kast open, eten pakken, kast dicht
*wcdeur open, je ding doen, wcdeur dicht
ย 
nu
ย 
*kast open, jurk pakken, jip eruithalen, kast dicht
*kast open, eten pakken, jip eruithalen, kast proberen dicht te doen, jip er weer uithalen, kast dicht (dit kan vaker als ik niet snel genoeg ben)
*wcdeur open, je ding doen, jip overal vandaan houden, jip tegenhouden als hij in de wcpot wil springen, klep dicht, jip meenemen onder de arm, wcdeur dicht
and so on, and so on
๐Ÿ™‚

Bewaren

Stil is echt stil…

Het is zo stil in huis…. ik was vergeten hoe stil stil is… tuurlijk lagen de kattenbeessies vaak te snurken of even ergens anders maar dat is toch anders, er was altijd gerommel of geknuffel of gesnor, of gemauw of gemopper…. stil is echt stil nu. Nadat Kaia er niet meer was vond ik het al zo anders en nu 5 maanden later is ook Elmo er niet meer…. 15 jaar zijn ze geworden… ik vind het wat…

Ik wist niet dat je zoveel verdriet kon hebben van het overlijden van dieren…naja, dat wist ik wel (mijn vader sloeg vroeger na de zoveelste begrafenis van een hamster waarin ik totaal verdrietig was de kooi kapot),…. klaar nu even met die dieren…. nu zie ik dat het bescherming was, hij vond het erg dat ik zo verdrietig was… maar toen vond ik hem een botte boer… wat natuurlijk ook zo was LOL…mijn hamsters deden nogal eens dingen die hij niet leuk vond… maar goed, ik ben niet opgegroeid met katten of honden…. dus vond het altijd best wel heftig als ik zag hoe verdrietig mensen waren als er een dier stierf, ik begreep dat mensen verdrietig waren dacht ik,ย  maar ik zie nu dat ik er geen bal van begreep….

Ik lig veel op bed, ben heel veel thuis en zij waren altijd bij mij…. Kaia heeft 15 jaar bij me gelegen en Elmo de laatste maanden vastgeplakt aan mij… daarvoor lag hij altijd bij liefste…. ze voelden haarfijn aan als ik troost nodig had of me ellendig voelde, maar ook zoveel plezier en geluk…en het is gek dat ik niet smorgens met mijn blote voeten ergens in sta… dat ik de deur gewoon open kan laten staan, dat er niemand naar de kast rent voor snoepjes en dat er nergens haren liggen… en nog zoveel meer….teveel om op te noemen…herinneringen in dit huis zijn altijd gekleurd met onze twee katten..

ja het is gek… en ik ben enorm verdrietig… eergisteren heb ik de halve action leeggekocht, ik moest uit huis maar gisteren kon ik geen kant op en merkte ik pas echt hoe leeg en stil het is…. ik laat het maar even gebeuren… gewoon pas op de plaats, verdrietig zijn en dan zien we wel weer of we weer een nieuw avontuur aan zullen gaan…

ik ben er nog niet uit….

 

deze stuurde ik naar de dierenartsenpraktijk.

ย ย ย ย ย ย ย ย ย ย ย ย  deze stuurde ik naar de dierenartsenpraktijk.

 

 

Staartje!

en dan blijkt de griep waar je dacht vanaf te zijn opeens terug te komen met een flink staartje… zondagavond op de HAP belandt met acute bronchitis en een longontsteking… ik heb een heel orkest in mijn longen zitten als ik lig… ik ga werkelijk fluitend door het leven mensen…maar alle gekheid op een stokkie, ik voel me werkelijk erg ziek en slap…zo geen zin in… ik hoop dat de antibiotica zijn werk doet, nog steeds koortsig maar gelukkig wel minder… gaat vast weer over voor ik een jongetje ben ๐Ÿ™‚

maar buuf heeft wat booschapjes voor me gedaan, Daphne’s mams heeft voor een paar dagen gekookt, mijn mams komt donderdag met soep… lief zijn jullie!! En er is altijd troost in huis….

ziektroost1

ziektroost2

 

Grenzen? Waar?

okee…. ze was een beetje dom… en voor ze mag je dan Paola zetten…ik moet ook alles uitleggen he :-)…maar goed, ik moest van mezelf een aantal boodschappen doen maar dat liep weer een beetje uit de hand… op zich al reuze belachelijk want ik ben echt totaal op van zaterdag…..ik ga het niet helemaal uitleggen maar het gaat niet echt fris en fruitig hier….ย  maja…dat hoofd van mij he… die wil van alles………en dan ook naar die winkels waar je de rollator niet mee kunt nemen omdat je je kont niet kan keren… en dan toch gaan…. echt ik leer het nooit… gelukkig hadden ze wel wat ik wilde… op de onderste schappen die ik helemaal leeg moest halen om kleuren te zoeken die ik wilde hebben…. echt, kokhalzend omhoog komen he… ik zweer het… op de MRI zien ze donderdag dat ik hersens van een domme muts heb… echt….. …maar kolere… spierwit bekkie en gewoon zitten huilen van frustratie in de auto… want mankeert me toch zeg…. en dan ook nog naar de apotheek om die pil voor de MRI op te halen waar ik ffin 13, 35 voor moest betalen…. 13,35!!!!! Voor 1 pilletje oxazepam… ff vooropstellen dat ik mijn apotheek niks verwijt he… maar halleluja zeg… dat ding mag me wel zo de seventees ingooien, ik had beter een joint kunnen nemen…. ik zweer het, ik viel bijna flauw…met veel bloed enzo… maar gelukkig ging het net goed ๐Ÿ™‚ voor de goede orde, ik wil zo stoned als een garnaal zijn donderdag….
ย 
Gelukkig was er ook moois te beleven… een klein jochie van een jaar of 7 die een knalrose gerbera kwam kopen voor zijn vriendinnetje… smelt smelt smelt…. om op te vreten……en op de terugweg zag ik dit om de hoek… daar word ik blij van… ze zullen wel niet zo lang meer buiten zijn maar ik vind het zo’n verrijking van de stad ๐Ÿ™‚
Ik ben uitgestapt om een foto te maken… ik was toch al verrot en to stop and smell the roses is hartstikke belangrijk in het leven… hoewel ik als kanttekening er wel bij wil zetten dat ze niet echt naar roosjes roken he, dattu niet denkt dat onze kudde eerst als verwende tutten behandeld wordt voor ze de stad onveilig maken…. gewone achterhoekse stoere meiden!Ha!
schaapskudde

Fotogeluk 28 Maart

day2803

wat een geweldig cadeau van mijn vriendinnetje… het is feest hier in de tuin… ik zie zoveel verschillende vogeltjes…voor mij nog steeds allemaal mussen behalve dan een koolmeesje en het roodborstje…die herken ik… en de merels en de duifjes… ha…ik weet heus meer dan ik dacht!