van de fijne dingen enzo

er was veel…. veel leuks…  zo ging ik met lieve vriendinnen naar Paul de Munnik in het theater in Doetinchem. Wat een prachtige avond… de man met de mooiste stem van Nederland die prachtige nieuwe liedjes zong, maar ook hele mooie nummers van mensen die hem geïnspireerd hebben… en echt Paul die ne me quitte pas van Brel zingt… ik hoef dat toch niet uit te leggen ofzo he? Wat fijn om dit samen met jullie te delen meiden, ik luisterde van de week weer sinds tijden naar de cd van Acda en de Munnik…. ik huilde bij elk liedje…om het gemis van hen samen maar vooral omdat elk liedje een herinnering aan Daphne is… het is zo met elkaar verbonden… dus zonnebril op, tranen wegpoetsen en keihard meezingen… ze zit in mijn hart…en die vind dat ik af en toe gewoon mag huilen.

Het amphion theater heeft een gevelprobleempje (understatement of the year) en nu is er een nieuw hek omheen geplaatst…. ziet er een stuk beter uit als de bouwhekken die er al tijden omheen stonden… en dit maakte het helemaal gaaf:

Ik zeg er twee dingen over: Ik moet een appeltaart bakken en dat zeil?…MIJN!!! Ik ga hem volgende week ophalen, ik twijfel nog tussen zelf de taart bakken of het zekere voor het onzekere nemen 🙂

Daarna natuurlijk het fijne fietsdagje met de solostokers, en deze keer was het bij mij. Dus ik was al aan de bak geweest om een mooi tochtje uit te zetten… en gelukkig was het die dag droog en zonnig. Frieda en Jenny, jullie rocken de pan uit, echt…. ik ben zo trots op jullie… en Anco, Lau en Arjan, dankjewel dat jullie er waren, superlief om dit voor ons te doen, echt! Jullie beseffen niet half hoe belangrijk het voor ons is om die fijne begeleiding te krijgen… het is al een hele happening als je gezond bent maar voor onze lijven met al hun beperkingen in allerlei opzichten is het allemaal net even wat lastiger… het frustreert me dat ik voor mijn gevoel echt tekort kom, en daar heb ik echt een week last van gehad, zo moe, zo op…niet van het fietsen maar van het gemaal in mijn hoofd dat dit echt niet goed gaat komen voor me…

vandaag ben ik er maar eens voor gaan zitten, ophouden nu met miss zwakke schakel zijn… wat wil je nu eigenlijk Paool? twee jaar geleden was je nog 30 kilo zwaarder, stond je met je rollator boven op een berg Chantal aan te moedigen maar moest je daar al steeds gaan zitten omdat je niet meer kon…. ik heb 15 jaar alleen maar ingeleverd, veel operaties gehad, veel ellende gehad met de nieren, schildklier en de extreme vermoeidheid die daaruit voortvloeit ….en daar kwam ook nog die stomme kanker bij… en een tumor in mijn hersenvlies… goedaardig voor zover we weten maar stom is het wel….twee jaar geleden nog maar kon je helemaal niks….vorig jaar kon je achterop een tandem meedoen aan het Alp avontuur…ik verklaarde hele wereld voor katsknettergek maar er gebeurde iets met me… ik vond naast al het keileuke gebeuren het fietsen leuk… ik, die al 15 jaar niet zonder ondersteuning kon fietsen en het viaduct niet over kon en links en rechts werd ingehaald door fietsende peuters met zijwieltjes en overstekende ANWB paddenstoelen. Vorig jaar ontdekte ik hoe gelukkig ik van het fietsen werd, hoe mooi onze achterhoek is en hoeveel goeds het voor mijn nog altijd zieke lijf is… want dat ben ik namelijk even een beetje vergeten…dat het beter met me gaat is duidelijk, dat ik iets meer energie heb is ook duidelijk maar ik ben niet beter, er is nog steeds behoorlijk veel mis aan de binnenkant van dit blije ei… soms ben ik dat kwijt, dan wil ik ook gewoon zo’n bultje op fietsen of keihard doorfietsen bij tegenwind.. tegenwind betekent enorm veel krachtverlies….ik heb dat gewoon niet… dus moet ik er hard voor werken om gewoon door te fietsen…en na een rondje fietsen nog even de hele hut schoonhouden en 5 winkels afkleppen… dat kon niet, dat kan nog steeds niet en dat zal ook niet meer kunnen… laat het los Paool….dan moeten ze in Rhenen en zeker in Limburg maar op je wachten, ik ga proberen dat zo te voelen en me niet schuldig te voelen…hmmm come to think of it, ik kan beter met de ochtendploeg mee gaan, dan eindig ik met de middagploeg… ik bedenk het ter plekke 🙂 maar serieus, wat wil je nu bewijzen? en aan wie? ik weet het allemaal best heus wel hoor…maar wat je hoofd zegt, zegt je hart vaak niet is mijn ervaring… over communicatieproblemen gesproken…die twee kunnen er wat van, Rutte 3 is er niks bij.

Ik heb gedroomd dat ik er zo lang over deed dat me gevraagd werd of ik toch niet beter gewoon voor de koffie en de broodjes wilde zorgen. Die ik bij voorkeur niet zelf gemaakt had… wat is dat toch dat ik zo hard voor mezelf ben… ik wil niet gewoon fietsen, nee ik wil gewoon als Tom naar boven fietsen…. maar in de praktijk komt het er op neer dat ik net zo snel als Tom van de fiets kan springen als ik hoge nood heb, veel meer overeenkomsten hebben we niet… we gebruiken niet eens dezelfde shampoo. Maar ik ga proberen wat liever voor mezelf te zijn…volgens mij wordt mijn leven daar een stuk makkelijker van… want van het fietsen word ik zo ontzettend gelukkig, laat ik daar dan even geen wedstrijd van maken..

enne die mensen boven op de bult in Elten zijn nog aan het uitvogelen hoe het fietsgroepje in elkaar zat… hahaha

 

en dan de zondag… wat een feestje was dat. Ik had van Esther een dagje uit cadeau gekregen naar Utrecht. Er was daar een gezellige jurkenmiddag voor gelijkgestemde zielen georganiseerd.. de comic con is er niks bij… echt! Leuk. Het was midden in Utrecht en op de mooie dag zaten de terrassen vol, en de mensen keken hun ogen uit naar al die kleurige dames… maar goed, ieder zijn ding he… ik mocht van Rob voor mijn verjaardag een jurkje uitzoeken en dat werd de blauwe… yup de blauwe…in plaats van de roze 🙂 dank voor al het advies meiden, jullie rocken..

we hebben er een hele gezellige dag van gemaakt en na een heerlijke lunch nog even Utrecht door geweest…

en na een paar drukke dagen van de week waarin we cadeauflesjes hebben gemaakt die we natuurlijk heel graag verkopen voor AD6, niet in het minst omdat ik anders nog heel lang tegen al dat snoep aan moet kijken… echt te zwaar hoor, dus doe het dan voor mij, heb jij een leuk cadeautje en ik ben er vanaf…. 5 euro per flesje…. dat kun je toch niet laten liggen?, er zijn er met Congrats, of Happy Birthday of Thanks of gewoon zomaar omdat je iemand lief vindt…..ik zeg win/win
*knippertmetdeogen*

enne, al die leuke foto’s…. er gaat heus wel eens wat mis hoor….dat ik omval ofzo…… niet omdat mijn hakken zo hoog zijn… of omdat het glad is…gewoon omdat ik Paool ben

dat dus!

Hoe zeg je dankjewel….

ja hoor, ik schrijf zeker een blogje zei ik een paar dagen geleden… en vervolgens zat ik helemaal vast… ik schoot steeds vol en had ook geen enkel idee hoe te beginnen…nog steeds niet eigenlijk…

maar ik ga het toch proberen, en ik ga zo ontzettend mijn best doen er geen klef dankwoord van te maken…. misschien iets met worldpeace maar dan houdt het wel op hoor met miss Congeniality….

Een paar dagen geleden ging de deurbel…je weet wel…op het moment dat je in je pyama zonder make-up hoopt dat niemand je ziet… zo’n dag dat het allemaal niet zo lekker gaat… en je wallen een eigen facebookpagina kunnen beginnen… zo’n dag dat je het liefst met een pot nutella wil trouwen… zo’n dag…. maar goed, die deurbel ging wel en dus besloot ik toch  maar even te gaan kijken…het was een pakjesbezorger, met een groot pakket…. ik probeerde nog een beetje nonchalant te doen aan de deur maar ik zag ook wel dat hij daar heus niet intrapte… die wist dat ik op het punt had gestaan om ja te zeggen tegen een zooi M&M’s…. it’s not what it looks like zei ik nog maar hij wist heus wel dat het dat exactly wel was… maar ik zag inmiddels dat het een leuk pakket was….ooh riep ik…. die zou pas op 7 maart komen… wat gaaf!! Ik zette snel een handtekening die meer op een inktvlek leek en deed zes rondedansjes in de kamer…ik gok dat hij ook dat zag…. die had ‘s avonds thuis wat te vertellen… “ik zag maar twee katten schat maar ik gok dat ze er 25 had”

maar dat geeft allemaal niks he… want ik kreeg dus vandaag mijn nieuwe laptop…hoe fantastisch is dat!! Ik vind het nog steeds moeilijk om er iets over te zeggen, ik ben zo ontzettend ontroerd door al jullie gulle giften… want waarom in hemelsnaam? Ik ben maar gewoon Paola die maar wat rondprutst in het leven om er wat van te maken… totaal niet speciaal ofzo… dus ik snap het gewoon niet…. zoveel geld in zo’n korte tijd… en gewoon voor mij? ik vind het niet te bevatten gewoon… ik kon ook helemaal niet reageren in het begin toen ik al die reacties zag, er hebben mensen gedoneerd die mij helemaal niet kennen… gewoon omdat ze iemand iets gunnen, ik vind dat zo onvoorstelbaar lief. Mijn dank is echt zo groot, ik kan er gewoon niet de woorden voor vinden om duidelijk te maken wat het met me doet. Het is echt te veel en voor iemand die moeilijk hulp aan kan nemen is het ook een beetje ongemakkelijk, ik vind het zo dubbel… hulp aannemen is zo lastig, zeker met zoiets….hulp geven vind ik geen enkel probleem… 1 van mijn lieve vriendinnen zei ooit tijdens mijn chemotijd waarin ik weer eens spastisch deed over iets wat ze voor me wilde doen het volgende:

“je moet het me gunnen om iets voor je te doen, ik kan niet je pijn wegnemen, niet je verdriet en zeker niet je angst maar ik kan je wel ophalen, in mijn bad laten ontspannen en voor je koken”

daar heb ik een paar dagen over nagedacht en toen kwam ik tot de conclusie dat dat natuurlijk ook voor mij geldt, als ik er voor iemand kan zijn doe ik het, en dat geeft me ook een fijn gevoel, waarom kan ik dat dan niet van een ander aannemen? Dus het lukt me steeds beter maar vergeef me dat ik toch altijd eerst zal proberen of ik zelf iets kan… en dat ik soms zit te sputteren en toch nee zeg soms…

Lieve Ruth, wat ben je toch een ontzettend lieve schat! Altijd daadkrachtig en dingen meteen oppakken, je hebt een groot hart voor alles en iedereen, je hebt een enorm organisatietalent die je ook met liefde inzet…. en je bent grappig, ook heul belangrijk in het leven… we hebben dezelfde humor, hoewel ik niet zeker weet of dat nu wel een verdienste is voor de mensen om ons heen,…en last but not least,  je hebt een goede smaak in muziek, dat geeft toch wel de doorslag *gniffel*

ff serieus, het is geen huwelijksaanzoek maar ik wil je toch even laten weten dat ik het echt heel eng vond allemaal en heel mijn lijf nee zei toen je me belde met het voorstel het geld in te zamelen, maar tegelijkertijd vond ik het zo lief van je zelfs als er helemaal geen geld binnen zou komen, waar ik toch ook wel een beetje rekening mee hield 😉 maar WTF zeg mensen, wat ongelooflijk lief van iedereen die heeft bijgedragen, niet alleen in geld maar ook in alle lieve berichten… ik ben zo ontroerd hierdoor. Jullie rocken!! Bigtime!

ik ben een beetje fliefd op jullie allemaal!

PS….vergeet ik nog worldpeace te noemen in mijn dankwoord, ik zou een miss lukt zijn 🙂

comfortzone move over…. kick-off!

gisteren was dan dé dag…. de kick-off van 2climb2raise…op weg naar Alpe d’HuZes 2018. Spannend en leuk… dat was een beetje het gevoel tot een week of 2 geleden, toen kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik mijn ervaringsverhaal wilde delen met de nieuwe groep… ehm ja…ik deel wel stencils uit ofzo…maar dat was toch niet helemaal de bedoeling… voor de groep je verhaal vertellen…. jij kan dat….hmmmm….. dat lijkt maar zo…. dat vind ik echt dood en doodeng…schrijven vind ik geen probleem…maar dat gedoe met praten voor een groep laat me werkelijk al totaal onder de vlekken zitten als ik er alleen al aan denk…. charmant, tel daarbij op dat ik zit te trillen en het is een feest om naar me te kijken…

maar goed, ik had ja gezegd en dus ging ik dit gewoon doen… toevallig!…gelukkig had ik maar 4 blaadjes volgeschreven 🙂 maar een ernstig groot lettertype gebruikt omdat ik bang was dat ik het niet kon lezen…

die ochtend plaatste ik op facebook nog een fantastische quote

 “succes doesn’t start in the gym, it starts in your mind”

en dat klopt helemaal… mijn zelfvertrouwen is al niet heel groot wat het fietsen betreft maar ik kreeg het gisteren toch wel even spaans benauwd toen ik zo’n soort beeld zag:

WTF am I thinking ofzo? dat kan ik toch echt nooit niet… wat denk je wel niet met je leuke spreuken Paool….echt neus op de feiten en een instortmomentje…ik voelde serieus even blinde paniek…adem in adem uit…ik kan nauwelijks die stomme posbank op, doe dan ook eens normaal ofzo….. maar goed,  ik moest mijn verhaaltje ook nog doen……peptalk anyone?

ik zal hier even de tekst plakken van mijn verhaaltje… er waren beelden van…maar geen geluid geloof ik… maar goed ook want ik hoef het niet zo nodig terug te horen… maar ik begrijp dat anderen er anders over denken… sorry mensen,  het was een soortement van oudejaarsconference…eenmalig… en minder grappig, dat ook
Maar ik hoop toch dat ik wat mensen heb kunnen laten voelen hoe geweldig gaaf dit hele avontuur gaat worden, en wat het allemaal voor je kan doen… Ik hoorde later dat er wat mensen een traantje weg moesten pinken, dat kreeg ik gelukkig niet mee…. ik had mijn ogen strak op mijn papier gericht.. ik dacht als ik opkijk ben ik de draad kwijt… dus de hele zaal heeft basically vier pagina’s lang naar mijn uitgroei zitten kijken… ik had moeten tryouten denk ik… maar komt ie dan:

 

Toen Arjan mij vroeg om hier een woordje te doen was mijn eerste reactie “ik sta hier in de snijdende wind in de middle of nowwhere en vertel mij alsjeblieft wat er ook alweer zo leuk was aan fietsen”…. en de tweede reactie…”je beseft toch wel dat je dit vraagt aan iemand die zich vorig jaar nog niet eens voor durfde te stellen?”

dus dat…

maar goed, ik zei dus toch ja….

Dus bij deze….ik ben Paola, blij ei en levensgenieter…. daarnaast heb ik een aantal ziektes waaronder ernstig nierfalen, borstkanker en nog wat van die gezellige dingen… geen goede combi en langzamerhand door de jaren heen werd mijn wereldje erg klein.. letterlijk…

Twee jaar geleden stond ik boven op de alp mezelf ontzettend zielig te vinden…ik was daar om mijn vriendin aan te moedigen die die dag fietste … hee, als zij tijdens haar chemo’s die alp op ging fietsen kon ik op zijn minst boven op die berg staan om er voor haar te zijn…..dacht ik… het bleek een ontzettende confrontatie met mezelf, ik kon nauwelijks ergens naar toe zonder 25 keer te gaan zitten om uit te rusten want de meegenomen rolstoel en rollator waren niet echt een aanwinst boven op de berg kwamen wij achter… maar 25 keer zitten of niet…ik stond er wel, aan de finish….wat een ervaring… mijn vriendin gaf aan dat ze zo graag met mij zou willen fietsen… hoe gaaf zou dat zijn… maar dat zag ik echt niet zitten.. ik hoor het haar nog zeggen, maar ik heb ook tandems gezien, misschien is dat wat…ja die had ik ook gezien en zelfs die vond ik geen optie…. ik vond dat hilarisch… tuurlijk…maar stiekem liet het me niet los… thuis ging ik googelen en kwam ik al snel op de pagina van 2climb2raise terecht en ik zocht een contactadres op, ik weet hoe dat werkt met mij dus ik stuurde meteen een mailtje, die prompt beantwoord werd… we spraken af na de vakantie……en daarna kon ik weken, maanden niets… en mailde ik dat het niks zou worden, ik wilde niet hun tijd verdoen…
“Maar hee, je kan toch op zijn minst het gesprek aangaan” hoorde ik… tsja dat vond ik eigenlijk ook wel…op zijn minst het gesprek aangaan en dan zagen ze het zelf wel… ik dacht die mensen komen dat hele eind naar mijn huis rijden, zien mij en de situatie en gaan met vliegende vaart en gierende banden terug naar Brabant…. kansloze missie, klaar…. leuk geprobeerd maar doe maar niet….

Tot mijn grote verbazing was dat helemaal niet zo… zij zagen wel mogelijkheden… ik schrok me te pletter, ik hoorde werkelijk al 15 jaar dat ik beter dingen niet kon doen, dat alles onvoorspelbaar was en dat ik heel zuinig met mijn energie moest zijn… maar nu hoorde ik dat zij voor mij op zoek zouden gaan naar een captain en dat het heus zou kunnen…. okay… dat was nog veel enger eigenlijk… het is namelijk ook op den duur heel veilig om nee te horen of doe maar niet, je gaat er toch aan wennen…. veilig…..maar nu had ik A gezegd en vond ik dat het eens tijd voor een B werd… ik ging dit doen! ….. Ik had bij voorbaat al ernstig medelijden met mijn toekomstige captain want ik kon nauwelijks iets… ik was uitgeput als ik de trap op ging, laat staan dat ik kon fietsen, kleinigheidje hou je toch en zoals Rob altijd zegt, vaak bu’j te bange… ik wist natuurlijk ook niet dat er gewoon een heel team superhelden klaar stonden om dit te doen…. nu weet ik dat wel…. ze bestaan gewoon…

En dan die tandem…. ik vond het wel een dingetje hoor, achterop zitten…. dat betekende controle loslaten en vertrouwen op Arjan… ik ben nogal een controlfreak en had vaak tandem gereden maar altijd voorop, ik was verpleegkundige op een woongroep met meervoudig gehandicapte mensen geweest…. maar dit was andere koek….voeten vast, geen remmen en geen invloed op het sturen, bij de eerste training heb ik zo vaak in de nietbestaande remmen van het stuur geknepen dat mijn vingers totaal verkrampt waren… en ik zat de helft van de tijd met de ogen dicht als er plotseling een boom overstak… doodeng….maar op de momenten dat ik wel durfde te kijken en steeds meer mezelf durfde te zijn zat ik enorm te genieten….de trainingen werden uitjes, whatever laat los en ga genieten… tranen in mijn ogen vaak als ik besefte dat ik gewoon fietste in een prachtige omgeving….dat ik fietste. Ik besloot ter plekke dat ik een captain nodig had na die alptijd maar dat was van later zorg…. echt, er ging zo maar een hele nieuwe wereld voor me open… bizar gevoel na al die jaren…. wat had ik dit gemist!

Ook het groepsgebeuren was erg belangrijk voor me… gezelligheid, steun, meeleven met elkaar, soms verdriet delen maar vooral ook heel veel lachen… alles kwam voorbij en ik ging steeds meer uitzien naar de trainingen, zowel de binnen als de buitentrainingen, ik vond het fantastisch… en ik merkte dat het wat met me deed in het gewone leven… niet dat ik nu opeens een hallelujagevoel had en alles kon maar ik had wel wat meer energie, mijn ziektes gingen er niet mee weg, sterker nog, er kwamen nog wat obstakels bij maar ik ging dit echt niet uit handen geven…. ik vond het fietsen leuk… daar was ik zo verbaasd over… ik zei altijd, het lijkt me fantastisch om die alp op te gaan, die sfeer en alles eromheen maar dat fietsen…. helemaal niks…. maar na een aantal trainingen wilde ik vooral koersuh… lopen kon ik nog steeds niet goed, ook nu nog niet helaas maar fietsen ging best redelijk…het opende letterlijk de wereld voor me…

En toen kwam de alpweek…. ik kon me er geen voorstelling van maken hoe dat zou zijn, met de hele groep in een hotel op een berg naast de alp… maar vanaf het moment dat we begroet werden was het feest, ik heb zo enorm genoten van eigenlijk alles die week, de training op maandag, zo spannend, maar wat gaaf, ik fietste een berg op… en wat was het mooi daar…. . soms stond ik gewoon maar op het balkon mezelf een ontzettend verwende poepert te vinden…. ik heb me echt in jaren niet zo goed gevoeld als toen die week… ik sliep nauwelijks, maar dat was ook niks nieuws, dus ik zat iedere morgen al heel vroeg op mijn stekkie bij de trap met een poef en een tafeltje en mijn laptop te bloggen.. én dat proberen te plaatsen… maar die wifi mensen…dé wifi… dingetje op zich….. ik dacht, ik moet dit allemaal opschrijven, als ik het thuis doe ben ik het kwijt, vergeet ik dingen… en dat wil ik niet… schrijven is mijn uitlaatklep. ik wil een klein stukje voorlezen uit het blog van D day toen:

En dan op weg…. gewoon 1 groot feest!!! Ik heb werkelijk de hele godganse weg met een vage dwaze blik zitten stralen, zo lekker wezenloos voor je uitkijken….met een glimlach van oor tot oor……ik gok dat de helft van de mensen dachten dat ik de teamarts van Thomas Dekker tegen was gekomen…. maar nee, ik kan van nature zo kijken….pretletterhoofd….  … iedereen die de berg wel eens op is gegaan weet dat het begin meteen aanpakken is, niks te lanterfanten, trappen Paool… het is gelijk retezwaar… maar ik dacht geen moment waar ben ik aan begonnen… en ik hoop zo ontzettend dat de mannen om mij heen dat ook niet dachten…. ik heb echt alles gegeven wat ik had en ik hoop zo dat het ook mijn verdienste was, deze klim…..let wel, ik weet dat ik zonder Arjan echt niet boven was gekomen maar wij waren volgens mij wel een goed team.
Echt, ik heb er geen moment spijt van gehad, sterker nog, dit was 1 van de beste beslissingen van de laatste 15 jaar…Wow, dit gebeurt nu echt gewoon….. echt…. ik droom niet…. ik fiets de effing Alp op…..echt als je puur geluk opzoekt in het woordenboek zie je een foto van mij op dát moment….en dan begrijpt iedereen wat puur geluk is ook…… en ja ik weet dat het verhaal over mij gaat maar team Paola kon ook team Paola zijn omdat ik me nergens zorgen over hoefde te maken en alleen maar hoefde te genieten….

alles werd voor me geregeld, het hotel, de fietsen, de trainingsplaatsen, alle dingen die ik maar kon bedenken, ik voelde me een koningin en werd ook nog zo behandeld… respect daarvoor, jullie geven mij het gevoel dat ik het waard ben om iets voor te doen en daar kan niets tegenop… ik ben al heel heel lang niet meer onbezorgd…. nu was ik het…. totaal onbezorgd….. fijn om dat weer eens te voelen….

dus tegen diegene die tegen mij riep “ja zo kan ik het ook wel’ , ik nodig je uit dat eens te proberen…. maar dan wel op mijn manier met al mijn gedoe erbij…. praten we daarna nog een keer vriend….. grapjassen heb je overal he… vaak zijn het nederlanders die denken dat ze Guido Weijers zijn… maar die fietste toevallig zelf mee dommies…. maar daarnaast heb ik alleen maar fantastische dingen gehoord, zo gaaf….ik kan het gewoon niet uitleggen hoe dit voelde… je moet het meemaken om het te snappen, mensen die je naam roepen langs de kant, iedereen moedigt je aan en ook zoveel complimenten van andere renners en lopers… in het begin riep ik alleen maar dank je, lief, bedankt, jullie ook, dank… maar ik kon het gewoon niet bijhouden… teveel… en ik probeerde ook nog wat van de omgeving te genieten, ook niet onbelangrijk… Ik durf te beweren dat ik in geen jaren zo verschrikkelijk gelukkig ben geweest!! Tuurlijk deed mijn lijf pijn, tuurlijk was ik moe, tuurlijk liep mijn hartslag naar grote hoogtes, van alles aan de hand maar ik kon alleen maar stralen… ik ken veel #kleingeluk momenten, iedere dag weer…. maar dit was grootgelukinhetkwadraatmaal400 ofzo… wat een belevenis!!

voor mij eindigde het verhaal niet die week, het begon…. mijn oranje fietske en ik zijn een goed team… ik sta weer in de wereld, in plaats van de wereld aan me voorbij zien gaan liggend voor het raam.. fietsen maakt me zo gelukkig, wie had dat gedacht? Nu op weg naar nieuwe uitdagingen, solo de alp op… ik zie weer beren op de weg, en heb na een flinke terugval net weer een beetje vertrouwen dat het goedkomt… dus ik ga het weer loslaten, gewoon genieten en het over me heen laten komen….dat is mijn advies aan iedereen… geniet vooral heel veel!

 

en nu mezelf nog overtuigen….

dat ook!

 

31 december 2017

weer een jaar voorbij… en wat voor een jaar!

ik zit samen met Jip en Klaar in het donker met alleen de kerstboomlampjes aan naar de top 2000 te luisteren…. ik schiet van de ene emotie in de andere…. mijn gedachten dwalen af naar het afgelopen jaar…. ik ben niet zo van terugkijklijstjes enzo maar jemig wat een jaar was het he….

Het jaar waarin er letterlijk en figuurlijk weer een wereld voor me open ging… hoe fantastisch om het fietsen te ontdekken en weer een beetje in de wereld mee te draaien in plaats van het leven aan je voorbij zien gaan… niet dat ik ongelukkig was hoor, zeker niet maar nu ik weer wat meer kan merk ik dat ik daar heel gelukkig van wordt. Ik kan wat verder lopen zonder rollator… en de rolstoel gaat alleen nog mee als we een dagje uit gaan ofzo… want het lopen en staan is nog niet alles…geeft niks, alles is meegenomen, vorig jaar dacht ik nog dat ik helemaal in een rolstoel terecht zou komen…..het hele alpavontuur was voor mij een grote gok…ik ging er vanuit dat ik ernstig in moest leveren maar dat was gelukkig niet zo…integendeel… maar dan nog had ik het er voor over gehad… ik heb heel wat kilometers gefietst en ik heb er enorm van genoten… helaas kwam daar eind november toch een behoorlijke terugval achteraan waar ik nu eindelijk een beetje van op lijk te knappen… dat vind ik wel lastig, als je eenmaal geproefd hebt aan alles wil je niet meer terug… aan de andere kant weet ik dat ik kwetsbaar ben in mijn gezondheid met al mijn gedoe en vooral niet werkende gedoe…. dus ik probeer te pakken wat ik pakken kan, ik leef van dag naar dag… en dat werkt voor mij heel goed, fijne dag is een fijne dag, en een kakdag die laat ik een kakdag zijn… er is altijd morgen…..

want morgen gaat ook veel moois brengen….en de morgens daarna… maar daarover morgen meer 🙂

Oncologisch stabiel….

Ik moet altijd een beetje grinniken als ik dat hoor bij de oncoloog en chirurg….oncologisch stabiel…. meer wordt het niet maar ik knijp in mijn handjes… heel heel hard… want zo lang het ook niet minder wordt ben ik een gelukkig mens.

Gisteren mocht ik de oncoloog weer met een bezoekje vereren….het stelt allemaal niet zo knetter veel voor maar ik merk dat ik er toch onrustig over ben… mijn geamputeerde kant is een behoorlijke diepe kuil geworden, mede door het afvallen… maar ik verbaas me erover dat het voor mij prima is zo… ik ben mijn borsten niet… ik heb echt begrip voor iedereen die anders voelt hoor maar voor mij is het zo goed voor nu. Ik word wat minder spastisch en trek dus gewoon een strak shirtje of jurkje aan… ja en dat kun je zien… zo hebben we allemaal wel wat he…sommige mensen hebben een halve bouwmarkt in hun gezicht hangen, of lopen in klederdracht iemands ogen uit te steken met die grote gesteven mutsen…. en laten we wel wezen… ik heb de jaren 80 actief meegemaakt, heel veel erger kan het niet worden he 🙂

Maar goed, de oncoloog…die vertelde mij dat ik in februari 5 jaar hormoontherapie had gehad en dus mocht stoppen…oh echt? in mijn beleving was ik later begonnen maar wow wat fijn! Ik ben perplex, had het nog niet verwacht… gebakje ga ik straks nog halen want ik vind dat ik die wel verdiend heb…. heel hard….we hopen dat de vermoeidheid ook wat verbeterd hoewel het ook wel een aandachtspuntje is, gelukkig zijn er nog signalen waar het ook vandaan kan komen en daar ga ik vooralsnog maar mooi van uit…. en ik probeer het kleine stemmetje op kerstvakantie te sturen… want die zit er natuurlijk ook, stoppen met tamoxifen betekent stoppen met de behandelingen, stoppen met het tegenhouden van de kanker (voor zover dat kan natuurlijk)… voor mijn gevoel was ik daar nog heel hard mee bezig, naja, niet alleen voor mijn gevoel, het waren 5 best zware jaren, want het was allesbehalve appeltje eitje.. en nu moet ik het zonder doen… vertrouwen op mijn lijf… dat kan ik niet zo goed meer helaas…. maar ik ga ervoor… ik maak mijn pillen op en bestel geen nieuwe meer…. en ga gewoon door met ontzettend genieten van het leven. Hoe het verder gaat heb ik geen invloed op, maar ik denk dat ik het verder wel rock…dat leven…. we nemen het zoals het komt

Bring It On!

afgelopen weekend bivakkeerden we met een stel meiden in een landhuis op een camping in Drenthe Overijssel… ik heb werkelijk in jaren niet meer zoveel en zo hard gelachen. Tranen over mijn wangen en buikpijn gewoon… ik kan daar werkelijk geen enkele uitspraken over doen, want de afspraak is, what happens in Drenthe, stays in Drenthe dus sorry allemaal maar de smeuïge details hou ik voor me… en believe me als ik zeg dat ze smeuïg waren, ik ben er persoonlijk nog lang niet van bijgekomen. Gelukkig ben ik zelf een heel net meisje, dat scheelt…

Het bed was helaas niet helemaal mijn ding dus slapen deed ik niet echt… en al helemaal niet omdat er een clownsmasker op de deur hing… ik heb me er drie dagen over lopen verbazen dat dat net op onze kamer was…. tot Tallie zondagavond naar huis ging en ik nog een nachtje bleef… opeens keek ik tegen een lege deur aan….echt, ik ben soms letterlijk uit de klei getrokken…. niks toeval… ik begin nu ernstig te denken dat ze ook al die spinnen losgelaten had…. dus slapen…neuh…. dat niet…..nu moet ik zeggen dat ik ook nauwelijks het bed gezien heb maar dat terzijde…het was een heerlijk go with the flow weekend met spelletjes, kletsen, lachen en vooral heul veul eten… ik sta voorlopig niet op de weegschaal.. ik moet echt 3 maanden detoxen denk ik… ik voel me net een een volgevreten plofkip… ik denk zelfs dat ik er ook zo uitzie maar dat probeer ik ook te negeren…. maar hee, het was het waard, gewoon even nergens op letten… echt wij hadden dit soort gesprekjes

“ja die pindakaas met karamel zeezout lijkt me heerlijk, jammer dat we die niet mee hebben”
“je zou het uit kunnen proberen door pindakaas erop te doen en een stuk oranje tony chocolonely erop te raspen”

en dat vonden we niet gek he…. het was gewoon een hartstikke goed idee 🙂

klein tipje van de sluier, er was 1 man mee… hij wilde zijn naam niet zeggen, we moesten hem the dude noemen…een beetje een slappe appie maar aan de andere kant bleek hij reuze flexibel te zijn, echt je verwacht het niet van zo’n coole johnny. Echt erg grappig om te spelen… ik raad iedereen een dude aan 🙂

de zondag zijn Tallie en ik een rondje gaan fietsen… een stukkie was de bedoeling… allereerst ging er meteen op de route al een pontje niet dus moesten we het aanpassen, daarna ergens weer iets opgepakt en een prachtige tocht langs het water gefietst… de bedoeling was op de terugwewg met het pontje terug te gaan maar dat ging ff mis… dus fietsten we… en fietsten we… en fietsten we….tot we helemaal aan de andere kant Zwolle binnen kwamen omdat we toen pas het water over konden…. en daarna was het nog heul heul ver voor we bij 69 (pun intended) uitkwamen…. ik viel bijna van de fiets…uiteindelijk bleken we bijna 77 km te hebben gefietst… maar echt een prachtige tocht, lekker zonnetje erbij…. over de snoeiharde wind zwijg ik wijs…. die was gewoon stom…. en mijn strava had kuren dus je moet niet alles geloven wat je ziet…ik ben niet dwars door het water heen gefietst he mensen… dus de afstand die hij aangeeft klopt niet… voor adequate info zie de strava van Tallie 🙂 en mijn kont maar dat raad ik u ernstig af *gniffel*

snel weer doen he meiden? maar niet te snel, ik lig totaal out of order op het moment maar wel met een big smile en soms keihard lachend als ik ergens aan terug denk…tof was het!! En nu ik er toch over begin… jullie waren ook tof

🙂

 

 

 

 

Dank!!

Het komt nu echt dichterbij…. vannacht gaan we richting Frankrijk. We hebben oppas voor de poesjes en het huis, ik ben de laatste dingen aan het wassen, doe nog wat booschapjes, flip over de koffers die ik in moet pakken en alles wat daar bij hoort… en ondertussen doe net of ik uiterst relaxt ben…

kuch

niet echt

ik heb er heel veel zin in maar vind het ook hartstikke eng tegelijkertijd merk ik… ik ga van uiterst zen naar hyperoverspannen in 10 seconden… u bent gewaarschuwd 🙂

Vorig jaar stond ik langs de kant Chantal aan te moedigen, dit jaar komen we samen over de streep hoop ik… ik kan me daar nog niets bij voorstellen op dit moment maar het gaat heus gebeuren, ik heb alle vertrouwen in Arjan​ die eigenlijk Batman is…. want het is me wat hoor, zo’n berg op met mij achterop… ik hoop dat hij er nog geen spijt van heeft 🙂 Ik ben er trots op dit met jouw te mogen doen!! We eten er een banaan op samen… jij met en ik zonder sliertjes 🙂

En dan lieve Chantal​, mijn stoere dappere vriendinnetje die mijn grote voorbeeld is en mijn grote aanstichter was tot dit mooie gebeuren… wij gaan het doen!! Wij gaan het doen! Samen met mijn fantastische team 2climb2raise , allemaal lieve en dappere stokers en captains maar ook iedereen die er omheen zit en zoveel voor ons doet… ik kan jullie niet genoeg danken voor deze kans. Het is fijn ergens bij te horen.

Maar ik schrijf dit vooral om jullie allemaal… iedereen die me zo ontzettend gesteund heeft al de laatste maanden, dmv sponsoring, door engeltjes of takkies van me te kopen, de workshop te volgen, mensen te mobiliseren, door de lieve kaartjes, appjes en berichtjes…. door de knuffels, de zoenen en alles wat er maar bijhoort…. mijn lieve vrienden die werkelijk van alles voor me hebben gedaan… het gevoel dat het me zo ontzettend gegund wordt vind ik zo overweldigend… mijn lieve broer die zo trots op me is en mijn lieve mam en verdere familie die allemaal zo meeleven…. echt ik hartje jullie allemaal….

Toen ik hieraan begon zei ik, ik krijg dat sponsorgeld never ever nooit bij elkaar…. en kijk nu eens…. ik heb gewoon bijnaaaaa 4000 euro opgehaald!!! Hoe fantastisch is dát zeg!! Echt ik ben nogal labiel incontinent vandaag, heb door omstandigheden niet geslapen vannacht dus daar word ik ook niet echt stabieler van maar echt, ik pink even een traantje weg zeg….

Jullie rocken bigtime!!

Alp d’Huez, ik kom eraan…dichterbij de hemel kom ik niet, dichtbij lieve Francy en Daphne

update: hahaha ik lijk wel een oscarwinnares die haar eigen lief vergeet te noemen…. dat komt omdat het voor mij zo logisch is dat ik dat niet hoef te noemen maar echt ook heel heel heel veel dank voor mijn lief die me overal naar toe gereden heeft, alles voor me heeft gedaan, iedereen opriep tot sponsoring  en zonder wie ik dit niet had kunnen doen…gewoon niet… Je bent een topper!!

 

Eerste Buitentraining Gulpen 2Climb2Raise

de heuvels in limburg…. ik zag er als een berg tegenop…. ik probeerde wel eens wat hier en dan heb ik het over Beek en ‘s Heerenberg en nauwelijks zo’n bultje opkomen… daar krijg ik niet echt heel veel zelfvertrouwen van… en de basis was al niet om over te juichen wat dat betreft…  verder Continue reading →

This gallery contains 16 photos.

mijn liefste snurkt… maar nu is ook nog snotverkouden…. dus nu zaagt hij 4 hectare bos per nacht om… en dus zat ik vannacht alweer vroeg beneden want hoe lief ik hem ook vind, snurken is gekmakend… gelukkig is de top 2000 erop… ik hou d’r zo van… bij de meeste liedjes heb je wel een bepaald gevoel of een mooie herinnering… ik hou van de jaren zeventig sound maar de jaren tachtig was mijn jeugd… met een casettebandje proberen de mooiste liedjes op te nemen zonder het geklets van de DJ erdoor… alle songteksten sparen uit de popfoto en de hitkrant….. ik zing nu nog de meeste eighteesmuziek zonder problemen mee… maar ik hou ook van nieuwe muziek en alles daartussen… af en toe komt er iets voorbij dat voor mij dan niet had gehoeven maar ik heb een zeer brede muzieksmaak… ik had alleen graag een andere nummer 1 gezien, niet omdat ik Queen persé slecht vind maar bijna altijd nummer 1, neh, meer dan genoeg andere mooie muziek… voor mij zal het altijd Mad World van Gary Jules zijn, daar word ik intens gelukkig maar ook heel verdrietig van… prachtig! Vooral ook met deze dans erbij… zo jammer dat het niet langer duurt, zo mooi…

 
Er is eigenlijk maar 1 nummer dat ik echt oversla en dat is nummer 170 dit jaar… wat een verschrikkelijk nummer, jeuk jeuk, driewerf jeuk… maar dan ook echt…dan zap ik naar een andere zender…. brrrr

mag je zelf op gaan zoeken in de lijst

🙂

tipje, hij staat in ieder geval niet in mijn lijst

OMG… hoe blij kun je zijn?

ik had nog een fashion cheque liggen die ik vorig jaar had gekregen en die liep over drie weken af… oeps, dat ging mooi nie gebeuren nie…vond ik de lakschoenen waar ik mijn zinnen op had gezet in de uitverkoop en samen met de bon bijna voor noppes! Ha!

Dus Anneclair… ik smile van oor tot oor met mijn new shoes on! Samen met mijn uilenschoenen hands down op 1

whoei!!!

pl_20161110t173919

Hey, I put some new shoes on
And suddenly everything is right
I said, hey, I put some new shoes on, and everybody’s smiling
It’s so inviting
Oh, short on money
But long on time
Slowly strolling in the sweet sunshine
And I’m running late
And I don’t need an excuse
‘Cause I’m wearing my brand new shoes

 

uilenschoenen

 

Hey, I put some new shoes on,
And suddenly everything is right,
I said, hey, I put some new shoes on and everybody’s smiling,
It’s so inviting,
Oh, short on money,
But long on time,
Slowly strolling in the sweet sunshine,
And I’m running late,
And I don’t need an excuse,
‘Cause I’m wearing my brand new shoes.

mijn vriendinnetje is zo stoer….maar dan ook echt… want de alp op fietsen is nogal niet wat…en nu helemaal… er komen weer nare behandelingen aan…ik haat de sluipmoordenaar die kanker heet… hartgrondig…maar voor haar heb ik alleen maar heel veel respect!!

en ik ga natuurlijk morele steun geven…. normaal moet dat via mijn toetsenbordje maar nu……… als  het een beetje meezit met mijn gezondheid ben ik daar dus bij he… ik spring virtueel vijf gaten in de lucht gewoon!!!!

De laatste tien jaar zijn we twee keer een paar dagen weggeweest, door allerlei omstandigheden… niet erg he… zo gaan die dingen in het leven….ik heb niet echt een andere plek nodig om vakantie te hebben…hee, ik woon aan een fantastische vijver, colaatje erbij, wat te lezen, haken en snaaien en de zon en ik ben een gelukkig mens….maar ik weet ook hoe fijn het is om er af en toe even echt uit te zijn… dat hoeft niet ver te zijn maar even uit huis…niet alleen voor mij maar zeker voor mijn lief… vorig jaar kregen we een weekendje weg aangeboden en ondanks dat ik het heel moeilijk vond om het aan te nemen was het een fantastische cadeau, wij hebben zo’n fijn weekend gehad samen! Maar ik heb ook heel veel wél in het leven en gelukkig kan ik dat meestal zien… soms niet… maar dat zijn de stomme dagen van ons bestaan… ik hou van halfvolle glazen mensen!

En nu ga ik op de berg staan…met rollator… rolstoel moet mee van rob maar dat wil ik hem niet aandoen… mij de berg op en af duwen..dat vond ik in burgers dierenpark al een happening… dat was niet bepaald een ontspannen dag je uit zal ik maar zeggen (oh sla dat maar over, oh zal ik hier even zelf lopen, oh moet je niet rusten, etc etc)

maar ik ben er dus bij!!! We gooien een oppas in ons huissie en gaan even iemand naar de top schreeuwen….of zoals ik tegen haar zei, ik sta met een glas champagne op mijn balkon te zwaaien 🙂

grapje he… als ik dat zou doen mag ze me van de berg af gooien…

en terecht!!

neem even een kijkje op haar pagina en gooi er een donatie tegenaan… doe eens gek!!

🙂

klik hier voor de pagina van Chantal

De Notenkraker

Gisterenavond was het eindelijk zo ver… een bucketlistitem dat ik eindelijk af kon strepen…ik stelde het altijd uit, liefste wilde niet mee en ach dan gaan we toch ergens anders heen… toen ik ziek werd zette ik het op mijn bucketlist… maar het werd pas echt belangrijk toen Daphne ziek werd… ze spoorde me aan om twee kaartjes te kopen waarbij ze zei dat ze graag meewilde maar dat ze niet kon beloven dat ze er dan nog was….

dus….

helaas mocht het niet zo zijn…

ik besloot wel te gaan, desnoods alleen maar ik bleek mijn mams er heel blij mee te maken 🙂 die houdt net als ik van dans en dus zaten we gisteren opeens bij de Notenkraker door het Oekraïens Staats Opera en Ballet Theater…

wow…

rij 4 bleek rij 1 te zijn omdat de eerste drie rijen weggehaald waren in verband met het orkest in de orkestbak… hoe gaaf…. onvoorstelbaar gaaf zelfs… ik heb zo ontzettend genoten…ondanks dat ik een ontzettend zeer lijf had en zo moe was dat ik eigenlijk op bed moest liggen als ik verstandig was…maar ik vind verstandig zijn soms ontzettend stom… en als ik altijd verstandig doe kom ik nergens meer… en tijdens de kerstdagen ben ik lekker thuis en kan ik gaan liggen wanneer ik wil 🙂 dus dan stort ik maar gezellig in… dit had ik echt niet willen missen…

Ik ga zeker weten vaker naar ballet… nu was de muziek van Tsjaikovski ook prachtig en luchtig, het is zo’n zoete kersterige voorstelling… ik hou d’r van!!! 2015-12-22_13.31.15

PS ook heul prettig: ik ben niet in de orkestbak gepleurd!! Had zomaar gekund he… en dat was by the way maar goed ook want het was heus diep… om nog maar te zwijgen van al die instrumenten die ik onderweg tegen zou komen…

weer thuis… wat een ontzettend fijne avond… geweldig fijn bandje he… De Dijk rules, dat wist ik al jaren maar ja, het leven zat ff in de weg…niks aan te doen…. des te fijner was het om vanavond gewoon weer eens keihard mee te zingen en te dansen voor zover mijn stoel dat toeliet… ontroerend was de muisstille minuut stilte… maar ook de mooie teksten, prachtige liedjes met een dubbele betekenis na gisteren….. er hing een bijzondere mooie sfeer….maar ook gewoon keihard dansen op de vulkaan…. yep ik zat vooraan… niet omdat ik dat zo nodig wilde maar ik had niet zoveel zin om de hele avond tegen de kont van iemand anders aan te kijken he… tenzij het de derriere van Huub himself was… want daar had ik voor betaald he *gniffel*
 
maar het was mooi, ongeveertig jarige vrouwen die weer meisjes waren en probeerden met Huub op de foto te gaan… Je bent zo weer 18, blijkt maar weer…. en dames die erg veel  moeite deden om contact met hem te krijgen… ik hoefde daar geen bal voor te doen, behalve in de rolstoel zitten…hehe, aan het eind kwam hij naar me toe en gaf me een hand en een big smile…Ha! zo doe je dat dus…
 
Later is nu zoals ik altijd zeg…. later is nu!

 
Waar wil je op wachten?
Tot je wat zeker weet?
Alsof dat bestaat en
Zekerheid geeft
Is niet elke seconde
Een mogelijk uur U?
Waarom nog wachten?
Waarom niet nu?
 
Wat houdt je tegen?
Wat maakt je bang?
Dat wikken en wegen
Je blijft aan de gang
Je aarzelt nog even en
Wat heb je dan?
Dan is alles weer anders
En het komt er niet van
 
Later bestaat niet
Je weet hoe dat gaat
Later, dat gaat niet
Later is te laat
 
Dus doe hoe je zelf wilt
En neem je besluit
Denk je het te weten
Kom ervoor uit
Laat ze niet raden
Naar wat je bedoelt
Laat ze het weten
Hoe jij het voelt
 
Later bestaat niet
Je weet hoe dat gaat
Later, dat gaat niet
Later is te laat
 
Is niet elke seconde
Een mogelijk uur U?
Later bestaat niet
Later is nu
dedijkdru14-11 dedijkdrua14-11 dedijkdrub14-11
 

Zo Rol Ik

helemaal blij, hoofd in de wind, fier omhoog, net als mijn haartjes… ze stralen in de zon… ik ook… ik gooi met een zwaai mijn deur van de auto open… pak mijn paarse zonnebril met een air van een vrouw van de wereld… Ha, zie mij nou!

om vervolgens tijdens het instappen met mijn voet te blijven hangen om met een rotklap in de auto te vallen

zo rol ik mensen, zo rol ik!

haarverf3

366DagenProjectDag162

zo verdrietig om mijn laptop die het net na de garantie had begeven, niet door mijn fout maar gewoon omdat het een slechte serie bleek te zijn… het is zo belangrijk voor mij om een goede laptop te hebben waarmee ik de vrijheid in mijn huis heb die ik buitenshuis langzaam maar zeker op moet geven… mijn allerliefste lief begrijpt dat als geen ander… mijn leven wordt er net een beetje leuker, makkelijker, groter, blijer, fijner door……ik kan niet zeggen hoe blij ik ben!

june11