a silver lining…

zonder er een zijig zweefmiepenverhaal van te maken, ik zei het al na mijn vorige blog, de kanker heeft me naast een heleboel narigheid toch zeker ook dingen gebracht die er anders niet waren geweest… ik word altijd een beetje iebelig van mensen die zeggen dat het het beste is wat hen is overkomen… zo ver wil ik niet gaan…hoewel als zij dat zo voelen is dat prima he, voor mij persoonlijk dus niet…..een aantal dingen die er uit voort zijn gekomen zijn dat zeker wel maar de ziekte zelf het beste noemen vind ik persoonlijk zwaar overschat…daarvoor heb ik teveel verdriet, pijn en verlies gezien en gevoeld, is mijn angst voor terugkeer net iets te groot en zie ik teveel mensen allerlei behandelingen doorstaan om kwaliteit van leven te hebben…  ik zie het meer als iets verschrikkelijks waar gelukkig ook mooie dingen bijhoren maar de kakziekte an sich is voor mij verschrikkelijk, laten we wel wezen kanker vind zichzelf al belangrijk genoeg, het wordt hoog tijd dat het eens een toontje of tien lager gaat zingen…. feit blijft wel dat dit soort ingrijpende gebeurtenissen iets met je doen… zowel positief als negatief….

dus daar gaan we:

  • De band met mijn vrienden is veel sterker geworden… Ik vind het zo fijn dat ze er altijd voor me zijn, ook nu het weer wat beter gaat met me… ik kan altijd een beroep op hen allemaal doen. Ik wil jullie allemaal wel noemen maar ik weet dat de meesten dat niet tof vinden en dan lijkt het net of ik mensen vergeet… doe ik niet! Nooit! Als Winston van de postcodeloterij eindelijk zijn weg naar ons huis heeft gevonden geef ik een groot feest voor jullie allemaal… als er iets bovenaan mijn bucketlist staat is het dat wel… op een mooie dag aan het water met blote voeten in het zand… dat werk…
  • Ik vind het makkelijker om nee te zeggen, ik moet keuzes maken… en ik heb gemerkt dat mensen dat helemaal niet erg vinden (enkelen daargelaten en ook daar maak ik me steeds minder druk om) zoals ik dat ook niet erg vindt als mensen een afspraak af moeten zeggen. Ik kan daardoor ook veel meer genieten van de momenten dat ik ja zeg…
  • Ik vind het steeds makkelijker om hulp te vragen en te accepteren…. ik hoor nu in gedachten iedereen keihard lachen….right…. jahaaaaaaaaa het blijft wel een puntje waar ik aan moet werken
  • Ondanks dat ik nu een borst mis, heb ik me in jaren niet zo goed in mijn vel gevoeld. Ik durf zelfs sinds deze zomer strakke shirtjes aan te trekken… hoewel ik soms nog wel last heb van de manier waarom anderen daarop reageren. Ik heb soms het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor het feit dat ik geen reconstructie of prothese overweeg… bizar. Ik voel me prima in mijn vel… ik rock dat niet bestaande decoletté gewoon als een eindbaas. Ha!
  • Ik wist al dat ik een blij ei was, maar ik heb daar enorm veel profijt van gehad tijdens het hele gebeuren… dat had ik al toen ik 15 jaar geleden met die nieren begon te prutsen maar gedurende deze hele periode helemaal. Ik bekijk iedere dag opnieuw en als ik een kakdag heb is er altijd weer morgen… kakdagen laat ik gewoon bestaan… en dat werkt voor mij merk ik… niet meer vechten tegen dat soort dagen maar gewoon even doorbijten…morgen nieuwe rondes, nieuwe kansen, en anders overmorgen…ik leef veel intenser dan toen ik nog dacht dat het leven maakbaar was… later kon ik nog veel…believe me, later is nu!
  • mijn lief, we lachen wat af…dat deden we al maar dat is alleen maar meer geworden…. mijn rots in de branding die ook nog eens alles voor me deed en doet… dit soort gedoe heb je echt samen en ik kan me zo voorstellen dat het ook heel anders kan gaan in een relatie…
  • nieuwe hobby’s door nood geboren… want wat doe je als je leven zich op je bed voor het raam afspeelt… de voederpaal die ik van mijn vriendin cadeau kreeg was precies wat ik nodig had… voorheen zag ik alleen mussen die later gewoon allemaal verschillende vogels bleken te zijn, ik zag opeens vinken, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen, grote bonte specht, merels, mussen, groenlingen, boomklevers etc. etc. tot zelfs ijsvogeltjes toe… echt zo leuk! Ik heb het haken opgepakt, maar ook vele andere hobby’s zoals digitaal scrappen en gewoon scrappen, zelf leren hoe het programma paintshop daarbij kan helpen en later lessen schrijven voor andere paintshoppers  op purplechickcreations. Ik heb altijd naar nieuwe mogelijkheden gezocht toen ik thuis kwam te zitten.. vrijwilligerswerk dat ik vanuit huis kon doen, ik hou de facebookpagina van een aantal instellingen bij en ben vrijwilligster geworden bij de BVN en het Inloophuis en alle leuke contacten die daaruit voortvloeien.  Ik heb me gelukkig nooit verveeld, ik ken dat eigenlijk niet… lezen, creabea zijn, logikwizzen oplossen, etc. alles kost natuurlijk ook meer energie dus ik ben veel tijd kwijt aan rusten ook… duidelijk een adrenalinejunk dus ….. en daar hoort ook het huishouden bij… alles duurt langer, ik heb gelukkig hulp en dat is fantastisch superfijn! En natuurlijk het bloggen, al jaren een belangrijk onderdeel maar nu merk ik hoeveel ik van schrijven hou… ik ben opgehouden met uitleggen dat ik heus niet alles opschrijf op dit blog en dat ik heel goed afweeg wat ik wel of niet zeg of plaats of deel… en laten we wel wezen zolang Trump gekozen kan worden als minister president zijn er wel ergere dingen om je druk over te maken he…
  • lotgenotencontact, heel waardevol en dierbaar… veel herkenning, veel lachen en harde grappen, veel troost en ook verdriet…maar ook een aantal supervriendschappen… lieve Tallie, ik ben zo blij met jou, ik denk echt dat wij elkaar moesten vinden… dat kan toch niet anders, volgens mij zijn we stiekem gewoon soulmates ik ben daar zo dankbaar voor hoewel ik je zoveel liever bij een andere club had leren kennen en ik kan niet eens nadenken over hoe boos ik op de kanker ben die jou zo hard raakt…. ik denk dat dit wel het duidelijkste voorbeeld is van alle gevoelens die het woord kanker bij me oproept…en zolang wij nog heel hard kunnen lachen samen komt het met ons wel goed (ik kies iets uit dat door de beugel kan he…. believe me, hoewel het niet in onze bh zit want die mogen niet meer) 🙂
  • Alpe d’Huzes en in het verlengde daarvan 2climb2raise en alle lieve mensen die daarbij horen!! Dat zijn er heel veel he… met of zonder schuilnamen maar allemaal leukerds… in het afgelopen jaar is mijn leven door die ene email ontzettend verandert… zonder de kanker had ik geen kennis met hen gemaakt en gingen ze niet op zoek naar een Batman die mij naar boven zou kunnen fietsen… stel je voor zeg… wat een gemis zou dat ook voor hem zijn geweest *gniffel* Ik heb serieus de beste week sinds jaren gehad daar boven in Oz… een week gewoon alleen maar genieten. Ik verwijs naar al mijn blogs uit die tijd en de dingen die ik niet genoemd heb…tsja, what happens in Oz stays in Oz. Dat moet je echt zelf uitzoeken he… ik zeg doen!
  • En dan het fietsen…. het is niet te geloven dat dat mijn nummer 1 hobby zou worden… ik hoor het mezelf nog zeggen, oh die berg op, dat lijkt me zo gaaf maar dat fietsen, daar ga ik geen barst aan vinden…. hoe fout kun je het hebben zeg….vrijheid is het…en geluk…en energie….en afvallen… en lichtjes in de ogen…. en nog heel veel meer….. .ik zag mezelf een paar weken geleden in een blad over de fietssport bladeren in de appie… het moet toch niet gekker worden ofzo zeg…angstaanjagend gewoon… en dat op een boterham met pindakaas he…naja en zo’n 25 pillen per dag maar dat is meer om mijn eigen motor draaiende te houden dan dat ik er profijt van heb… en daarbij denk ik dat de gemiddelde bloeddoping dokter heel hard moet lachen om mijn bloed waar nog net geen bordjes met toxic indrijven, hoewel de groene kleur al wel een belletje zou kunnen laten rinkelen 🙂 niet echt he gekkies, ik heb gewoon nog blauw bloed net als alle andere royalty.
  • ik maak me niet meer zo snel druk dat ik teveel wil of alles wil meemaken…hoe zeer het soms ook doet, het levert ook groter geluk op om te genieten van wat je wel kunt….

    kijk ons zitten bij het water
    zoals elk weekend weer
    de wereld aan onze gympies
    maar we hoeven ’t niet meer
    we zijn gewoon twee vrienden
    en we kijken naar de zee
    en we zwijgen van hetzelfde
    je hoeft niet elke keer mmmm
    met elk circus mee

 

 

(klik voor groter)

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Relive is zo gaaf!

 

en dus onwijs verdwaald… als er ook maar een weg opgebroken is ben ik het kwijt hoor mensen…klein stukje veluwe meegepakt en ik had me even vergist in het klimgehalte, ik dacht even een leuk stukje bos te doen…. bleek ik ernstig te moeten klimmen daar…. ik dacht nog een knooppuntje mee te pakken maar dat leek me opeens een ernstig slecht idee, dus even een stukkie terug…..zo grappig om terug te zien op relive… een wielrenner achter mij vond het ook lollig dat ik omkeerde….ik heb hem maar een knipoog gegeven en wordt er niet anders van…. het is wat het is he, mijn lijf doet het nu eenmaal niet zo goed als die van hem denk ik dan maar zo….. ik had al genoeg geklommen toen ik nog dacht dat ik gewoon een stukje het bos in ging….dus ging ik maar het volgende bordje pakken, bleek ook nog aardig klimmen te zijn….. en daarna met 51 km naar beneden… whoei!!!!!!!!!

ik hoor net dat ik dus een stuk richting posbank had gehad…ik zag een bordje en dacht, oh daar moet ik niet zijn, op die posbank maar dat zal dan nog wel een eindje weg zijn…. hahaha doos….ik dacht dat dat kilometers verder lag… en dat dat een heuvel was…ik vond wel dat ik aardig moest knaaien daar…..2 heren hier zaten me meewarig aan te kijken, gottogot… niet al te nozel maar wel nozel genoeg om dat niet te willen…lekker puh 🙂

Veel bankjes gepakt, gewoon genoten van het zonnetje en de omgeving… maar wow,  wanne wind weer…. waait het wel eens niet in Nederland?

En nu lekker helemaalniks.nl voor een paar dagen…. strak plan!

 

 

Ik wil nieuwe foto’s graag
Ik wil foto’s van hoe mooi het was
Ik wil foto’s van vandaag
Foto’s bij een zee of zo
Over jou alvast met dat cadeau
Ik wil foto’s van hoe mooi het was vandaag
Dat ze gelukkig was
Op naar 2017 moet natuurlijk op naar 2018 zijn he… if I had a brain I would be dangerous 🙂

Heen en weertje Doesburg

Vanmorgen nog even een heen en weertje naar Doesburg langs de oude IJssel op voor Michael​ weer verder moest… heerlijk weer, iets meer wind en lekker stukkie. Michael fietste in zijn eigen tempo dus we hadden een date bij het bankje in Doesburg. Daar vroeg hij of ik dat schaapje had gezien een eindje van Continue reading →

This gallery contains 4 photos.

weten jullie het nog?

ik vertelde dat ik een interview had gegeven aan radio d’HuZes…. ik dacht als het heel vreselijk is horen jullie hier never nooit meer wat over he….zo ben ik dan ook wel weer…. maar het is zowaar een ontzettend leuk stukkie gewoon…. ik ben ernstig verbaasd want net over de finish en ik ben er niet zo goed in, maar ik kan er niet over uit hoe gelukkig ik klink…. je voelt het gewoon…. naja, ik voel het gewoon maar ik weet natuurlijk ook hoe gelukkig ik daar ben he dus misschien ben ik niet echt objectief…. maar ik ben er heel blij mee….ik voel het gewoon weer….ernstig grappig dat ik een piep hoor…. en ik zei echt heus geen Uck ofzo… misschien Ancer maar Uck zeker niet 🙂

 

Ik hoop dat het een beetje helpt om mensen over de streep te trekken om dit avontuur aan te gaan. Ik gun iedereen deze fantastische ervaring, je hebt niks te verliezen toch? Wat er allemaal met je gebeurd door deze kakziekte moet je gewoon ondergaan…het is niet anders… maar toen ik de grip op alles dreigde te verliezen en me bedacht dat het allemaal wel genoeg was geweest en dat ik heus morgen niet meer wakker hoefde te worden kwam er opeens iets over me…. (ik heb ’s nachts hele slimme momenten mensen, echt Einstein is er niks bij) maar ik bedacht me opeens,  ho eens even Paool, al deze shit moet nu eenmaal en daar heb je totaal geen controle over… het zij zo, laat het gebeuren… zoals we hier in de achterhoek zeggen attamottamotta  maar je hebt wél zelf in de hand hoe je ermee omgaat…. ik heb het geluk dat ik een positief blij ei ben die echt altijd het goede overal in zoekt maar dat is hoe ik gebakken ben, dat is geen verdienste….maar het heeft me zo geholpen het gevoel te hebben dat ik het een beetje zelf in de hand had…

Maar echt ik voel dat oprecht…. ik hoop zo dat het meer mensen gegund is zo gelukkig te worden van iets waarvan ze op voorhand dachten het niet te kunnen of sterker nog waarvan een arts zei dat ze bang was dat ik ontzettend veel zou moeten inleveren omdat ik misschien nog minder zou kunnen… ik had het er voor over… simpelweg omdat ik het waard vond… gelukkig bleek het niet waar, sterker nog, het heeft me veel opgeleverd… ik weet dat het een dun draadje is, ben net weer een dag of 10 echt heel ziek geweest met zoveel pijn…dát is echt niet weg… maar door dit soort ervaringen hou ik het mooi wel vol allemaal!!

Ik geef nog steeds licht van geluk maar dat kan ook van de hele zooi medicijnen komen, daar wil ik af zijn

🙂

 

 

 

The day after… but what a day it was!

en dan de vrijdag…… een dag waarin ik besloot helemaal geen bal te gaan doen…. nergens heen, niks doen, alleen maar relaxen, nagenieten en ontzettend gelukkig zijn…  leek me een goed plan… eerst rustig ontbijten, met een fantastisch gekookt eitje van een hele lieve meneer die wél wist waar hij mee bezig was…je bent een schat! En daarna proberen te bloggen…dacht ik…. of buiten zitten… of gewoon niks…. het was allemaal goed… ik had niks nodig die dag… voelde me fantastisch, tuurlijk deed mijn lijf hartstikke zeer, knakten mijn knietjes, was ik echt doodmoe en stond ik vooral nog heel erg op mijn benen te zwaaien maar echt, het was niks, peanuts…ik zat vol met adrenaline en wat had ik dan verwacht….

ik had de alp opgefietst, toevallig…

en ja dat vond mijn lijf best zwaar…. jammer dan, ik vond ook wel eens wat zwaar, ik had alles gegeven wat ik op dat moment in me had, ik had echt niet harder kunnen trappen maar ook zeker niet minder…want het moest wel als mijn prestatie voelen… al weet ik dat ik zonder mijn Batman echt niet boven gekomen was, het was wel een samenwerkingsprojectje… het zit zo niet in mijn aard om niet alles te geven… en soms teveel, ik wilde zo graag dat regelmatig de rem er op moest omdat mijn hart het graag wat rustiger had of omdat ik werd opgezweept door de muziek, de mensen en gewoon puur geluk… kijk mij nou fietsen zeg… de hele weg naar deze week toe was al fantastisch… ik viel af, ik kreeg conditie, ik ontmoette leuke lieve mensen, ik ontdekte hoe prachtig de omgeving hier was… ik fietste in mijn eentje tochtjes van 30 tot zelfs 60 km… midden in de natuur met vogeltjes, eekhoorntjes, haasjes en soms een enge man om me heen :-)…ik kan verder lopen, langer staan hoewel ik wel voel dat daar geen rek meer in zit, echt wandelen zal er niet meer inzitten, dat kost me teveel kracht… maar dat is dan maar zo, kijk wat ik gewonnen heb… zoveel, echt zoveel!!! Ik wilde het liefst tegen iedereen zeggen dat ik zo gelukkig was… dat ik fietsen zo leuk vond, dat ik weer wat levensgeluk had gekregen na al die jaren alleen maar in te leveren… en dat ik zelfs toen gelukkig was he, ik heb namelijk heel veel om gelukkig over te zijn…. over het algemeen ben ik een bofkont dat ik zo in het leven kan staan……maar nu….. nu staat mijn hart gewoon open te barsten… terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen he… ik kan namelijk heel goed huilen van geluk… een stuk leuker dan van de pijn… want ik had die ochtend weer een behoorlijke niersteenaanval… de tweede al, net voor we gingen had ik er eentje gehad van 14 uur, en deze duurde uiteindelijk maar een paar uurtjes gelukkig…. niks zeggen en gewoon genieten… het werd er echt niet anders van…

Jenny kwam vragen of ik mee naar boven ging om ergens op een terras te gaan zitten… dat leek me niet zo’n goed plan dus ik zei al nee, dat ik duizelig was etc. tot ik erachter kwam dat ze de pizzeria een eindje verderop naar boven bedoelde…ooooh… ik dacht boven op de alp 🙂 nee, dat leek me heerlijk… het leek ons allemaal heerlijk dus uiteindelijk zat zo ongeveer het hele team in verschillende groepen boven te chillen, lekker te eten (wat een heerlijke salade met geitenkaas en ham… vurrukkuluk… heel wat beter dan die bruine sla die we de dag ervoor geserveerd kregen onder de groene sla boven op de alp dit was heaven, maar hee, alles was heaven die dag… het kon wat mij betreft niet kapot….we hebben daar een paar uurtjes heerlijk in de zon en schaduw gezeten… mijn neus kon weer wat roder worden en jahahahahahaaaaaaa ik smeer heel veel en vaak met factor 50 maar toch…. ik werd toch de hele week al dokter bibber door ene Ken genoemd 🙂 Grapjas! Ik had paar luikjes in mijn lijf best handig gevonden want ik kon die nieren wel tegen de muur smijten inmiddels 🙂

Amber wilde graag gaan zwemmen en ik dacht dat het misschien ook wel een goed idee was… het zwembad lonkte al een paar dagen maar ik durfde niet… ik had de week ervoor nog een nieuw badpak gekocht want mijn badpakken hadden allemaal van die leuke triangelhesjes etc… en dat is leuk als je twee borsten hebt maar met 1 gaat dat niet meer… dus een sportbadpak gekocht maar op de 1 of andere manier durfde ik niet…heel gek want ik denk dat iedereen ziet dat ik maar 1 borst heb, ik kan geen prothese op die plek hebben omdat de huid heel snel geprikkeld is, ik heb al een aantal keer een gordelroosinfectie op die plek gehad en ontstekingen, afgelopen januari was er nog weer een glas vol wondvocht uitgehaald….. je hebt er geen bal aan he, ik heb liever champagne 🙂 dus ik kies ervoor om geen prothese te dragen, de operatie die ik voor ogen heb (deepflap, buikvet gebruiken om een borst te maken zit er ook nog even niet in omdat dat een ontzettend zware operatie is waar mijn artsen niet aanwillen…en ik begin te vermoeden dat dat misschien wel nooit meer kan… het is wat het is en eerlijk gezegd vind ik het ook echt niet meer erg om mijzelf in de spiegel te zien…. ik heb er vooral last van dat anderen er misschien wel iets van denken…. hoe belachelijk is dát…. deal with it he, ik heb maar 1 borst maar die andere, die rockt de pan uit hahaha…..
maar goed, terug naar het zwemmen….er zit zonder overdrijven een behoorlijk gat op de plek waar mijn borst zat… ik dacht altijd dat ik gewoon plat zou worden, niemand had me voorbereidt op een krater en door het afvallen gaat dat allemaal steeds strakker staan….dat is vooral lastig en pijnlijk voor me maar echt, ik schrik niet meer van mijn eigen spiegelbeeld… het is wat het is, 1 borst en 1 krater…. 1 berg en 1 dal…. hmmm misschien moet ik de alp op mijn linkerborst laten tatoëren en mijzelf in het dal omhoog fietsend :-)… strak plan paool…ga ik later maar eens uitwerken… maar in een strak badpak ga je dat dus zien… ik had dus al dik vier jaar niet meer gezwommen… dus nee, niet voor mezelf vond ik het erg maar voor iedereen die het zag… je kan er maar druk mee zijn… waarop die lieve Jenny zei, Paool, ik laat mijn zwemprothese uit en dan gaan we samen… ik schoot even helemaal vol… wat ontzettend lief van je Jen… echt!  Dus besloot ik het maar te durven….eenmaal op de kamer wilde ik al weer bakzeil halen maar Rob zei, het is nu of nooit Paool… als je het hier niet durft ga je zeker weten nooit meer een zwembad in….klopt… doen dus….hahaha mijn medezwemmers denken nu, WTF is er allemaal aan dat zwempartijtje vooraf gegaan… maar dat dus… gedoe…. ik was zo gespannen…. dank voor de thumbs up toen ik eenmaal binnen kwam…. en het was heerlijk om te zwemmen… dat wil zeggen… zwemmen? ik kon niet meer zwemmen, mijn arm stond zo strak dat ik maar met 1 arm rondjes kon draaien in het begin, later kon ik wel wat slagen maken… dat is raar…

Daarna heb ik een poos zalig in een ligstoel liggen zonnen… wat een heerlijkheid zeg… helaas was ik inmiddels zo melig als een deur en dan sla ik door….zet daar een Ken bij die poses aan het oefenen was voor de nieuwe l’homo en een Peder (gniffel) Frank die op zijn buik in de voorgevormde stoel ging liggen omdat de achterkant bruin moest worden,maar heel benauwd vroeg of we hem er weer uit konden rollen,  Batman die bezig was met een plaktattoo en het is feest….ik heb serieus in jaren niet zo hard gelachen, pijn in mijn buik gewoon… tranen over mijn wangen toen Ken in slow motion over het balkon liep omdat David Hasselhof even ging zwemmen…. ik keek zo eens rond, en flapte er toen uit dat je met de beste wil van de wereld van mijn harry’s  geen Pamela Andersson meer kon maken…..buikpijn echt….  zo melig, zo lekker om ongedwongen keiharde grappen te maken en vooral heel erg gelukkig te zijn… ik geloof zelfs dat er foto’s van zijn maar die zijn onder embargo 🙂 Gelukkig had batman factor 50 bij zich en kon ik heerlijk een paar uurtjes daar blijven….

Daarna lekker chillen op het gewone terras en ik wilde graag online… samen met Frieda… ik geloof dat we een uurtje of tig bezig zijn geweest om een mailtje te versturen of niet? maar wat hebben we weer zitten giebelen en lachen… om niks, om alles, om gelukkig zijn…

Batman had een cadeautje voor me, oh wow…waarom? maar wat leuheuk….

en ik kreeg een fantastisch shirt!!! Een roze… hij had zelf een zwarte aan…. in maat M wat ik op zich vrij spannend vond maar hee, appeltje eitje… zij die altijd XXL en meer aan wilde om zich in te verstoppen zegt hoi in maatje M…maar echt, dat shirtje, zoooooooo gaaf 🙂 Dus daar moest een foto van gemaakt worden voor op facebook… reminder: verbrande neus, haar op standje treurig, pandahoofd en heel moe, dus of Thijs even een foto wilde maken… dat wilde Thijs wel…. toen nog wel…..tot ik de 1 na de andere afkeurde… dat lag niet aan Thijs he…. dat lag aan mij…. ik zag d’r gewoon niet uut… het werd overgenomen door Peder maar die  was er nog sneller klaar mee….echt he, had ik dat geweten, had ik even mijn haar gedaan, make up goed, maskertje gedaan, botox ingespoten en wat bananensliertjes gerookt…. maja… dat had ik niet he…. Batman was het inmiddels ook zat en die zei dat ik moest kiezen en wel nu…. neeeeeeeeheeeeee niet, gewoon niet maar ja… wel dus… en die foto werd geliked door de hele wereld….zul je net zien…

(klik voor groter of rechtsklikken en afbeelding bekijken, dan kun je hem vergroten… het is te erg….)

maar dat shirt, echt…zo gaaf!! Ik had de neiging om als een kind tegen iedereen te roepen dat ik een shirt had gekregen van Arjan, sterker nog, volgens mij heb ik dat ook de hele avond gedaan… kijk nou wat ik heb gekregen, kijk nou….. ik heb hem aangetrokken en niet meer uitgedaan….beetje sneu is het wel he 🙂

I’ve Done It

toevallig!

echt die draag ik zo vaak mogelijk de komende tijd
(Ik had hem zelfs de dag erna weer aan, (neeeeeeee Thijs, ik had er niet in geslapen)

En toen moest de feestavond nog beginnen 🙂 Ik was van plan om ernstig vroeg naar bed te gaan maar ik had al snel in de gaten dat me dat niet ging lukken… ik wilde deze week eens wel met elk circus mee en ik had het ontzettend naar mijn zin met mijn gezelschap… ik hou de conversaties nog maar even voor mezelf maar spannend was het 🙂 Sorry dat ik niet met je kon dansen Amber, maar ik beloof dat ik het een keertje goedmaak hoewel ik natuurlijk niet kan dansen en zeker niet naast jou… maar ik stond werkelijk weer te zwaaien op mijn benen, alles bewoog en dat zonder alcohol… uiteindelijk eindigde iedereen die er nog was op de dansvloer en werd ik midden op een tafeltje naast de DJ geparkeerd aan de zijkant van de dansvloer.. voordeel van veel in een rolstoel zitten of op bed liggen, ik dans ook op een tafel, kan ik niet zoveel aan veranderen…. shake that ass mensen….:-)

Ik heb een heule leuke foto van DJ Drank 🙂 maar ik zal hem niet zomaar plaatsen… (had dat gisteren maar bedacht hoor ik Frieda nu denken 🙂  Wat een fijne avond, hoewel de bierdouche op een niet nader te noemen plek van mij niet had gehoeven…. ik noem geen namen hoesthoeshoestthijshoesthoest maar laten we het er op houden dat het er best raar uit zeg 🙂 gelukkig waren de meesten toen al naar bed… om over het huwelijk nog maar te zwijgen 🙂 Kortom heerlijke avond…

ik durf te beweren dat dit hands down 1 van de gelukkigste dagen van mijn leven was…

ps…wat dat shirtje betreft:  eenmaal thuis heb ik hem gewassen en gestreken… mind you… ik strijk NOOIT tenzij het een bloes is en het moet anders strijk ik nooit) En dan ziet dat er zo uit….can I hear Blij Ei?
het is dat ik ziek ben, ik zie er iets minder flori uit nu maar anders had ik zo over straat gelopen de hele dag

Dit is voor mij geluk…hier was ik bij en net zo gelukkig denk ik… de tekst die alles duidelijk maakt…

 

Hé, hallo!
Kijk mij eens het gras zien groeien.
En iedereen maar denken da’k niks doe,
Maar niets minder waar.
Want al ben ik dan niet klaar.
Ik ben de wedstrijd met de Beatles en buren moe.

Hé, hallo!
Kijk mij eens de wolken breken,
Liggend op mijn rug hier in het gras.
Verslagen, maar preciezer,
De gelukkige verliezer.
Van wat een wedstrijd met de Beatles en de buren was.

Alles moet aparter dan apart.
Alles moet bijzonder en daar alles maar dat alles weer moet.
alles moet unieker dan uniek.
alles moet bijzonderder dan alles wat allang bijzonder was.

wat de beatles en de buren was.

La la la
La la la la la la la
La la la la la la
La la la la la la la la la

En voor de rest moet je bij de Beatles en de buren zijn!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Paola….the movie….   hmmm misschien moet ik nog even nadenken over een titel… ik zou er niet op googelen als ik u was 😉

maar kijk nou, krijg ik een paar filmpjes van Chantal opgestuurd, helemaal te gek! Wat een feestje onderweg…dit was trouwens luttele seconden voor er iemand plotseling de weg overstak en ons niet zag….. ik roep altijd dat er zomaar bomen oversteken maar in dit geval was het een meisje…..het liep gelukkig goed af maar was wel even een schrikmomentje van ons allen….. ik gok ook voor de oversteekster waar we tegenaan reden….

leuk om een stukje film van ons samen te hebben…

aaaaaaaaaaah bocht nummer zeven…. hier was het even uitrusten geblazen… hier is ook die foto van chantal en mij genomen en hier was een feestje….  het was overal een feestje hoor maar dit was echt tof…. die wazige blije blik heb ik de hele weg gehad… echt fantastisch, ogen en oren te kort en hartslag te hoog 🙂

en dan deze…. mijn hartslag was net weer gestegen naar 160 omdat ik weer muziek hoorde  trapte ik me weer te pletter… of ik ff wilde dimmen hoorde ik… maar batman en muziek is ongeveer hetzelfde dus wij gingen daar als een speer… teampje he 🙂 Wij rocken dat…. tenminste dat hoop ik…….
Het was net voor we het dorpje inreden en een heel steil stuk, je kunt dat op de video niet goed zien maar het was even een venijnig stuk…. ook heel grappig om Frieda en Jeroen te zien….wij hadden diezelfde vage smile steeds als we elkaar zagen….. ook in genietmodus… en dan dat zwaaitje van ons naar elkaar aan het eind… ik denk dat iemand me riep  want ik geloof niet dat ik zelf nog erg bij de pinken was… het lijkt heel ontspannen maar het was hard werken….maar oh die muziek helpt zo hard… en ik kan daar niet echt meer praten ofzo 🙂 Bijna boven maar nog niet helemaal…. het is een raar gevoel…je wil heel graag boven komen maar je wil ook niet dat het al voorbij is…

 

ik vind dit zo leuk om te zien… dankjewel lieve Tallie… you made my day a bit brighter… ik voel me zo hondsberoerd maar hier word ik toch maar mooi blij van!! Heerlijk, ik hoest gezellig in de maat mee 🙂

PurplePaool and the mountain of Doom part 2

tsja, deel 2…. de finish, en dan?

voor mij was de finish niet echt het doel…het doel was al begonnen, een paar uur daarvoor toen we op de fiets stapten… maar het moment dat je over de finish komt is toch wel even een dingetje hoor…. ik ben zo trots op dit team….. op de stokers, maar zeker ook op de captains die dit voor ons mogelijk maakten…allemaal kanjers….  en Frieda en Jeroen die het samen deden, hoe ontzettend gaaf!

dan geef je even gewoon licht… tenminste zo voelde het wel… wow, dat hadden we toch maar mooi geflikt, behalve dat ik ontzettend emotioneel was wilde ik ook vooral iedereen omhelzen en feliciteren maar dat is niet gelukt volgens mij…. ik kon alleen maar een beetje verdwaasd rondkijken… ik stond boven op die berg…hoe dan? 🙂 Gelukkig waren er wat mensen wat meer bij de pinken dan ik en die kwamen naar me toe….if I had a brain I would be dangerous… I know…. ik had van alles bedacht van tevoren maar op het moment zelf wist ik daar niets meer van… beter ook hoor, dance like nobody’s watching kun je in mijn geval ook beter alleen maar doen als nobody watcht…. mijn lief vloog me in de armen en ik kon alleen maar in zijn oor fluisteren dat ik zo genoten had, dat het zo gaaf was en dat ik zo gelukkig was… niet uit te leggen, doe ik dan ook maar niet maar hee het was bijzonder!

Daarna hadden we een interview met radio alp d’huzes… ik had geen tijd me zorgen te maken, volgens Arjan moest ik gewoon antwoord geven op de vragen…right, de man moet nog een hoop leren in paola land he… hier kan in theorie zo ontzettend veel fout gaan dat ik hem alleen maar met bambi ogen aan kon kijken…
Gelukkig begon de ontzettend aardige meneer eerst met vragen stellen aan Arjan, dus dat gaf me iets meer rust…tot ik hem hoorde zeggen, nou, dat kan Paola vast veel beter vertellen… tuurlijk kan ze dat 🙂 Ik weet echt niet meer wat ik allemaal gezegd heb maar ik denk te weten dat ik hele goede dingen over 2climb2raise gezegd heb, tenminste dat hoop ik zo…het kan ook maar zo zijn dat ik het over de kruidenbuiltjes van Maggi heb gehad of hoe je monchou taart in een schaaltje maakt hoor…. maar ik heb Arjan niet van kleur zien verschieten en in elkaar zien krimpen dus ik denk dat het goed gekomen is 🙂 Hopelijk kan ik het nog een keer terugluisteren… dit is echt minuten na de finish gedaan, dus dat moet je kunnen horen, dat ik klink als een blij ei.

Ik had twee armbanden laten maken voor Chantal en mij…. dankjewel lieve Nicole…ze zijn prachtig geworden, die doe ik echt niet meer af voorlopig….”Breast Friends Forever” Mijn haar zit ook te gek zie ik…

De fietsen gingen snel naar beneden met de nieuwe captains want onze tweede groep ging starten… we slipped into something more comfortable…dat wil zeggen andere schoenen in mijn geval want ik was een onderbroek vergeten… natuurlijk zou ik bijna zeggen…. laat ik het zo stellen, het zit niet echt in mijn systeem…. nah, dat klinkt gek…. normaal wel he…maar als ik een fietsbroek aan heb vergeet ik het wel eens… pfieuw… bijna mijn reputatie down the drain…. maar nee echt heus, zo kinky ben ik niet… echt heus niet…. (niet te vaak niet zeggen paool, dubbele ontkenningen en je bent weer terug bij af)….lief blijven lachen en verder met je verhaal…  dus gewoon in mijn fietskloffie rond blijven lopen was ook goed… want wij waren hartstikke coole mutsen he…. kuch…. mutsencreme rules!
ik was al blij dat het schoenenverhaal wel goed was gegaan, want ik wiebelde al door de dag en op mijn fietsschoenen leek ik helemaal wel op een tuimelaar…

Arjan ging als begeleider nog een keer naar boven met een ander team (de derde keer he)… ik mocht helaas niet meer, uiterst stom gewoon dus gingen wij ergens maar eens iets eten ofzo hadden we bedacht…

op een terras ergens in Frankrijk in de zon…..
zit een man die het tot gisteren nooit won

Hij heeft eindelijk de wind weer in z’n kop
‘k heb een tweede kans gekregen
En da’s meer dan ik verdien
Maar als dit het is, is dit het
Als dit het is, is dit het
Als dit het is, is dit het
En we zullen het wel zien’

O, o, o,
Even rustig ademhalen O, o, o,
’t lijkt of het regent als altijd
Maar het regent en het regent zonnestralen

man, vrouw, whatever….dit was ik gewoon…..dat liedje blijft voor altijd verbonden met mijn fietsavontuur…

Maar wat fijn om dat samen met lieve mensen te delen…. allemaal on cloud 9… dat hadden we toch maar mooi geflikt he… Rob ging daarna nog naar bocht zeven om de anderen aan te moedigen maar ik ben boven gebleven, het koste allemaal toch net iets meer energie dan gedacht… Wij haalden boven de mensen in, zij iets lager…

op deze foto kun je al zien dat het weer aan het veranderen was…het was drukkend heet en ik kon alleen maar vurig hopen dat onze teams op tijd binnen waren… ik weet niet meer precies hoe laat het begon te regenen maar toen het los ging ging het los, hagel, grote regendruppels en onweer…. in het begin nog wat verder weg maar het werd steeds heftiger… we mochten niet meer aan de finish staan, niet meer de hekken vasthouden en waren langzamerhand behoorlijk doorweekt… daar stonden we onder een afdak van een gebouw en zagen de teams finishen in de stromende regen… ik vond het echt indrukwekkend… het bliksemde, donderde en al die stoere mensen kwamen gewoon binnen… We zagen Anton, Ciska en Judith binnenkomen en toen hoorden we dat er een motard door de bliksem was getroffen (gelukkig is het goed afgelopen)
het onweer was te dichtbij gekomen en hing pal boven de berg… metafoor anyone?…ik voelde dat wel….iedereen was inmiddels van de weg gehaald maar Yolanda en Annemieke waren er nog niet, samen met Arjan en Michael… en ik had mijn lief ook nog niet gezien…. ik probeerde de angst weg te slikken maar dat ging even niet lukken… dit was zo heftig, zo’n noodweer…daar kun je alleen maar heel nederig van worden…. niet bang voor mezelf he… maar we waren nog niet compleet….daar stonden we dan… ik voelde dat dit niet zomaar over zou zijn en we liepen terug naar de trailer, ik was inmiddels kleddernat tot op het bot en had geen droge kleren meer bij me… niet erg, ging wel weer over… ik was alleen vergeten dat je daar heel koud van werd… van 38 graden op de berg naar 6 graden boven is heftig… gelukkig waren er van die fijne dekens en stuurde Rob die inmiddels boven water was (thank God) me naar het palais du sport… daar zaten we dan met ons allen…nog steeds onzeker over een aantal mensen en ik wilde niet als een stalker mensen lastig vallen… want laten we wel wezen, ik heb me zelf geen seconde onveilig gevoeld daarboven…, alleen erg bezorgd om anderen….maar ik was veilig, klaar…ik zat daar op de grond omdat staan nu eenmaal niet mijn sterkste punt is en ja ik had het koud maar verder was er niets aan de hand…

goud is niet echt mijn kleur he…ik had hem andersom aan moeten doen zie ik nu…. waar is Leco als je hem nodig hebt, niemand die je dat even zegt ofzo 🙂 En zo’n deken lijkt heftig maar echt… niks aan de hand met me hoor, gewoon heel erg moe…ik voelde me alsof ik een berg had opgefietst 🙂

er liepen mensen rond met bouillon, lakens, een lekkere trui van Mieke en later kreeg ik nog een lekker warm fleecevest.. er zijn zeker 6 mensen bij me geweest die me mee wilden hebben naar de medische post, nee echt het gaat goed met me, heus, er zijn mensen die het veel kouder hebben, die in de stromende regen gefietst hebben, ik zit alleen omdat ik niet zo lang kan staan, echt, ik voel me goed….jullie zijn geweldig… 1 vrouw geloofde er geen bal van, je voelt harstikke koud aan en je haar is nat… yup, maar dat is niet erg, echt niet… wat een warmte en wat een lieve mensen allemaal… Amber, dankjewel dat je mijn handen gewarmd hebt, jij bent gewoon een kacheltje… heerlijk was het…..superlief was je!!!

Dat zitten op de vloer was ook niet echt bevorderlijk maar ook daar was een oplossing voor…gewoon naar de grote zaal, daar speelde inmiddels een dweilorkest, en het was warm…fijn!  Maarten speelde, de eindstand werd bekend gemaakt en we werden constant op de hoogte gehouden van de stand van zaken… ik durfde eindelijk een appje naar batman te sturen die me liet weten dat ze in bocht 2 waren en bij een dj in de camper lekker warm zaten… adem in adem uit paool…. het gaat goedkomen… de donder en de bliksem werd langzaam minder maar de regen kletterde maar door…. bij Guus klinkt dat een stuk gezelliger met die meters bier…. niet veel later kwamen ze gelukkig binnen, ik ben nog nooit zo opgelucht geweest en waren we weer compleet!! Ik gok dat Batman dacht dat ik gek geworden was toen ik hem zag *kuch*…. die redt iedere avond de wereld dat weet ik ook wel ….maar het is gewoon een naar gevoel als je maar af moet wachten… ik ben daar slecht in, dan sta ik er liever zelf…

En toen begon het wachten, hoe nu verder, er mocht niemand de berg op… niemand de berg af maar hee, wij waren warm en droog….iedereen werd van de berg afgehaald …..er kwam wat te drinken, er waren stroopwafels, er was zelfs paracetamol 🙂 ik dank God op mijn blote knietjes dat Durex niet de hoofdsponsor was… (wat een intens sleeeechte grap paool, maar ik moet er stiekum heel hard om lachen)

Natuurlijk is er een rampenplan en je weet nooit hoe iets loopt als je hem in werking moet stellen maar mensen, dit rampenplan werkte…informatievoorziening was geweldig, duidelijk en in stappen werd geregeld hoe we allemaal weer op de plek van bestemming aan konden komen…er was geen moment paniek of boosheid of wat dan ook, er was vertrouwen dat het goed zou komen…iedereen probeerde er het beste van te maken… … dit schoot door mijn hoofd:

 

Ik was inmiddels zo moe dat dat dansen er niet meer inzat…maar het gevoel was er wel… wat een toestand maar gossamme zeg, wat een goed verhaal hebben wij…. alles zat erin, laten we wel wezen, een Indiana Jones film is saaier…. ik denk persoonlijk dat er wel een verfilming inzit…. iemand een idee wie mij moet spelen? wel graag een stoer wijf he… niet zo´n natte krant graag….je weet wel, van die tutholas´s die de hele film lopen te gillen, en vallen en die de held zes keer moet redden, okee, dat vallen zal er wel in blijven maar verder…. een stoer wijf….met twee tieten… dat mag ook….dat lijkt me een stuk makkelijker casten (gniffel) en wat moet de titelsong worden? Ik voel een projectje aankomen… Hollywood, here we come!!!

Langzamerhand kwamen de bussen aan, en wij hadden geluk dat we in de laatste konden zo ongeveer…. maar het woord bus klonk me beter in de oren dan het woord skilift…. zoals Amber tegen me zei, hee Paool, er is ook goed nieuws, nu hoef je niet in de lift 🙂 ik zweer dat ik iedereen naar me zag kijken, wat nou, ik heb niets maar dan ook niets met die toestand te maken….. toevallig…..ik had gewoon een zooi valium ingenomen en was op de vloer gaan liggen…. high with a little help from my friends…..

wat ontzettend lief dat er iemand voor me opstond om me te laten zitten, dankjewel Frieda dat je dat rondriep daar, ik durf dat zelf dus gewoon niet he…. en daar gingen we…met een bus de alp af, het dorp door en bij Oz de berg weer op… ik kon niet naar buiten kijken en het was warm maar ik werd niet misselijk… dat vond ik toch wel een bijzonderheidje…. want ik draaide al de horlepiep de hele dag… we zaten wat te kletsen met mensen om ons heen toen ik direct achter mij een man hoorde zeggen dat hij knettermisselijk was… dat zijn geen woorden die je wil horen van iemand die een potentiele kandidaat was om in mijn mijn nek te spugen…. rustig en diep ademhalen meneer…. en vooral niet spugen…. gelukkig vond zijn vrouw dat ook een uitermate dom idee… ik hoorde haar streng zeggen dat hij niet mocht overgeven en ik zag dat hij daar wel naar luisterde :-)…. ik had al meer mensen groen zien worden en ik begon even te inventariseren waar de kotszakjes waren……. gelukkig zaten er een paar enorme hoeden schuin voor me… ik denk dat ze hun eigen zitplaatsen hadden maar dat kon ik niet helemaal goed zien…. het was niet nodig gelukkig maar ik had jullie hoed geconfisceerd als de nood aan de man kwam… ik was me persoonlijk vooral aan het concentreren op mijn blaas…. plassen moest ik…heel heel erg plassen 🙂   en ook daar had ik die hoeden voor gebruikt, zonder pardon 🙂 of ik had in mijn zeem geplast, die zijn daar toch voor nietwaar Tallie?

uiteindelijk waren we rond half 12 thuis en werden we opgewacht door de hoteleigenaar die iedereen welkom heette,  in de armen vloog en zoenen uitdeelde, hoe lief is dat….Marijke stond met dekens klaar…. warmte…. superlief…  en zo zaten we bijna midden in de nacht aan tafel… nadat ik was wezen plassen en eindelijk die natte zeem had uitgedaan….ik had geen trek maar heb er toch maar wat ingegooid, geen idee wat trouwens… iemand?….maar lief was het!! Eten he…. niet in de zeem…. maar in mezelf…en die zeem was nat van de regen.. ..ik had er niet echt in geplast…jullie dachten het even he, geef maar toe…

En toen naar bed…. liefste ging douchen en ik ging daarna douchen had ik bedacht…. kortom, ik werd midden in de nacht wakker, kleren aan, liefdevol ondergedekt… dacht ik toen nog… later hoorde ik dat ik op zijn dekbed lag en hij die gewoon zelf nodig had… ah mensen, de romantiek…het was dus een wonder dat ik nog in bed lag gewoon

🙂

Het is allemaal goed afgelopen, we hebben een fantastische belevenis gehad en ik kan altijd zeggen, oh die AD6 editie van 2017?…. je weet wel, die later verfilmd is met die muts die de hele film viel en dat ze steeds gered moest worden…

daar was ik bij!

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Ook dit postje schrijf ik een paar dagen later omdat ik daar helaas nauwelijks de wifi kon gebruiken en er al helemaal geen foto’s bij kreeg, daarbij had ik het ook enorm leuk met iedereen en rupsje nooitgenoeg wilde alles meemaken en zoveel mogelijk met iedereen delen dus ik heb het maar lekker over me heen laten komen om dan een paar dagen later het verslag te schrijven, ik ga geheid dingen vergeten want zoals iedereen weet zat mijn geheugen in mijn rechterborst en die heb ik al een tijdje niet meer gezien, in het begin kreeg ik nog wel eens een kaartje maar uit het oog uit het hart blijkt maar weer, ondankbaar “B”tje 🙂 :

oja ff een voetnoot, mededeling of leestip, ik schrijf soms in de tegenwoordige tijd en soms in de verleden tijd… het kan soms niet anders en ik wil soms niet anders, dus het is literair een beetje een zooitje maar dat is het altijd dus ik hoop dat het niet al teveel moeilijkheden oplevert voor u allen. En ik heb koorts, daar word ik over het algemeen ook niet veel frisser van, ik gok dattu nog veel gekkere dingen tegen gaat komen 🙂 That’s my story and I’m sticking to it!

 

eindelijk is het dan zo ver

ik heb geen oog dichtgedaan natuurlijk en zat zoals gewoonlijk al heel vroeg beneden in de lobby… het personeel schrikt zich iedere morgen weer kapot als ze de hoek omkomen… aanstellers much?…. ik gok dat ze problême avec le memoire hebben want op de vierde dag zou je het kunnen verwachten lijkt me….ik zit er namelijk iedere dag… mijn lief snurkt nogal en ik lig nogal veel wakker, heb enorm veel last van kramp, meestal op 5, 6 plaatsen in mijn benen en voeten tegelijk, ga dat er maar eens uitstrekken en vooral voor op mijn scheenbeen is het uitermate pijnlijk…vervolgens liep ik de vloerbedekking bijna uit de kamer…. en dat valt voorwaar nog niet mee met al die omgezaagde boomstammen om me heen…. dus zit ik regelmatig beneden bij de wifi te hopen dat ik alvast iets kan schrijven… of om uit het raam te kijken naar het prachtige uitzicht, om de zon op te zien komen en te genieten…. ik wil daar wonen gewoon… ik was vooral erg zen daar in den morgen… Het is maar goed dat ik veel alleen was, zat liedjes te zingen via spotify op mijn computer en stiekumme dansjes te doen (wel zittend want de wereld danste zelf ook) ik kan er niks aan doen..als ik muziek hoor beweeg ik…

het wordt net licht…wat een schoonheid iedere morgen weer

Ik zit dus rustig my own business te minden als Ken de bocht om komt rennen, die moest iets heul belangrijks doen en dat was voor ons het sein om weer een staaltje doorslaan te doen samen, echt zet ons bij elkaar en het gaat mis, ook om half 5 ‘smorgens… dat maakt allemaal niks uit….waar het allemaal over ging weet ik niet meer maar geloof me als ik zeg dat u het niet wil weten… gewoon niet…. het is overmacht, het moet…..wij hadden de kaken alweer in standje pijnlijk staan omdat we niet meer bijkwamen… dat belooft wat voor vandaag…

Heel langzaam druppelden de mensen naar beneden en opeens hoor ik dat ik inmiddels in bocht 6 zit… huh… ja er bleek dikke pret want Batman was de begeleider van Lau en Paul die op de tandem om half 5 mochten starten in een bijzondere rit. Omdat onze tandems boven stonden moest hij mijn chip vast meenemen op de fiets…. de rest van de captains gingen allemaal met de lift naar de top om dan met de tandems af te dalen…. appeltje eitje die alp, het voelde alsof ik gewoon rustig in de lobby cq ontbijt zat…opeens bedacht ik me dat mijn halve vriendenkring via de app mijn tijden doorkregen en ik zou toch om 9 uur starten? Dus snel een postje op facebook dat ik het écht niet was, later bleek dat zelfs twee van die berichten nog onduidelijk waren… hmmmm zou het zo kunnen zijn dat men mijn updates en verhaaltjes niet goed leest ofzo?…nah, dat zal tonnie? 🙂 goed lang verhaal… rit 1 ben ik  niet…Het is nog wel een puzzeltje wat Arjan daar uitgevroten heeft want zoals u ziet komt hij toch een half uur sneller dan ik boven… tsssk, die dacht natuurlijk dattie het lachertje van zijn vriendenkring werd als die muts met die bananen net zo snel als hij boven zou komen… ik hoop wel dat ik leuke dingen gedaan heb daar… indien iemand me gezien heeft, whatever happens in Alpe d’Huez stays in Alpe d’Huez!!

Aan het ontbijt ontdekte ik dat er al een behoorlijke drukte in mijn maag was… daar kon niet heel veel eten meer bij in…maar ik had de dag tevoren een aantal keren te horen gekregen dat ik moest eten… dus deed ik dapper mijn best en hee, het lag niet aan het ontbijt, dat was iedere dag echt geweldig….maar bij stress en spanning gaat mijn keel op slot… ook onderweg ging dat nog een probleem worden maar ik had van heel veel lieve mensen allerlei makkelijke dingen meegekregen, van tabletten, tot een soort gesuikerde fruitreep en knijpfruit in een zakje naar speciale winegums uit een sportzaak…. en natuurlijk had ik bananen… wat zou ik zonder sliertjes op die berg moeten… dat gaat ie nog missen, Batman…. dat getrut met bananen…. ik maak eerst de schil los, dan moet dat vieze topje eraf en dan alle losse sliertjes…. dat lijkt mij een logisch verhaal maar ik hoorde Arjan toch echt een paar keer verzuchten dat ik dat ding op moest eten en wel nu…. tsssk….. ik ga die meloen maar weer eens tevoorschijn halen, of een verse ananas…..eens zien of ie dan nog over de bananen emmert als ik met zo’n kurketrekker in de weer ga 😉
eten dus….het is lastig, en op de fiets helemaal…ik krijg het niet weg…maar fietsen zonder eten is uitermate dom, dat weet ik ook wel… Ik heb geloof ik zelfs nog een ei gegeten, die deze keer wel gelukt was…. we moesten zelf onze eitjes koken en voor we wisten hoe lang ze moesten heb ik er zeker twee onthoofd die ik zo op kon snuiven… snotties, doe maar niet…. het zal allemaal reuze gezond zijn die rauwe eieren maar ik denk persoonlijk dat mensen die dat zeggen gewoon net als ik geen ei kunnen koken maar dat terzijde nietwaar Jan? (als het anders moet, neem even contact op met mijn advocaat, de heer Zwarte Kip, hij woont in een glazen fles….djeez, ik trek die schuilnamen niet meer hoor….  maar die eitjes….aan het einde van de week hadden we het aardig onder de knie he 🙂

En toen was het eindelijk tijd om te gaan… tien keer de tas gecontroleerd of alles erin zat… nog meer ratelen als normaal… sorry daarvoor… dat is stress…. dan zit er helemaal geen rem meer op… gewoon oordoppen mee he lieve Jen? Kun je mij ook mee uitzetten… ach en als we dadelijk fietsen ben ik toch buiten adem… mooi meegenomen

hop dames… de bus in! Ik ben weer de enige met een megatas zooi bij me…

Mooi weer, heel veel zin en een gezonde spanning… daar gingen we dan, op weg naar Bourg d’Oiseans.. een plekje net voor de start. Insmeren, fietsen goed zetten, de geweldige gehaakte batman en batgirl erop en hartslagmeter om doen en gaan met die banaan… even checken of we miep zwaaimaarraakvooreenknaak  vast op de fiets moesten zetten, mijn evenwichtsorgaan besloot dat vakantie nu eenmaal vakantie is, en het bijltje erbij neer te gooien, daar is het laatste woord nog niet over gezegd, hij had best een andere week uit kunnen kiezen…. maar met duct tape en tie rips kom je een heel eind he…als ik niet had kunnen blijven zitten had ik me vast laten zetten….gelukkig had niemand pur bij zich … en was het ook niet nodig, ik denk zomaar dat ik dan nu nog op die fiets had gezeten….

klik op de foto’s voor de onderschriften, vooral die met die zonnestralen… wat een prachtige foto is dat onverwachts geworden <3

En dan op weg…. gewoon 1 groot feest!!! Ik heb werkelijk de hele godganse weg met een vage dwaze blik zitten stralen, zo lekker wezenloos voor je uitkijken….met een glimlach van oor tot oor……ik gok dat de helft van de mensen dacht dat ik de teamarts van Thomas Dekker tegen was gekomen…. maar nee, ik kan van nature zo kijken….pretletterhoofd….  Jan die eigenlijk Michael heet sloot bij ons aan en samen begonnen we aan de klim… iedereen die de berg wel eens op is gegaan weet dat het begin meteen aanpakken is, niks te lanterfanten, trappen Paool… het is gelijk retezwaar… maar ik dacht geen moment waar ben ik aan begonnen… en ik hoop zo ontzettend dat de mannen om mij heen dat ook niet dachten…. ik heb echt alles gegeven wat ik had en ik hoop zo dat het ook mijn verdienste was, deze klim…. ik heb geen moment niet meegetrapt en ik hoop dat Arjan dat gemerkt heeft….ik kan niet gewoon maar een beetje meedraaien… want ík wil namelijk die berg op…. anders was ik wel op de bagagedrager gaan zitten he…. het moest ook mijn prestatie zijn….let wel, ik weet dat ik zonder Arjan echt niet boven was gekomen maar wij waren volgens mij wel een goed team meneer Batman,  en ik kan je niet vaak genoeg zeggen dat ik zo dankbaar ben dat je mijn blog las en besloot dit met mij te gaan doen…. je had geen idee waar je aan begon en boy, waar begon je aan!!! *gniffel*  Ik gok dat je wel eens dacht dat je gek was geworden toen je ja zei maar verdomd, wij rockten dit samen!! Ik ben je zo dankbaar dat je mij die kans gaf, ik krijg namelijk niet zoveel kansen in mijn leven dus ik was vaak bang dat je toch zou besluiten om het niet te doen….dat ik een appje of een telefoontje zou krijgen dat mijn verwachtingen helaas ff iets te hoog gespannen waren… niet omdat jij het niet wilde maar omdat jullie het beter voor mij zouden vinden, dat is zonder overdrijven the story of my life….. die angst zit er behoorlijk in….  echt, ik heb er geen moment spijt van gehad, sterker nog, dit was 1 van de beste beslissingen van de laatste 15 jaar…en het moment dat jij op de fiets riep dat je echt zo geen spijt had om dit met mij te doen…ik zweer dat ik bijna van de fiets viel van trots….maar dan ook echt! Wow, dit gebeurt nu echt gewoon….. echt…. ik droom niet…. ik fiets de effing Alp op…..echt als je puur geluk opzoekt in het woordenboek zie je een foto van mij op dát moment….en dan begrijpt iedereen wat puur geluk is ook…… Ik had dit avontuur niet met een andere captain willen beleven, jij hebt er echt alles aan gedaan om mij te laten shinen, niet alleen nu maar het hele jaar…dat zegt iets over jou… en ja ik weet dat het verhaal over mij gaat maar team Paola kon ook team Paola zijn omdat ik me nergens zorgen over hoefde te maken en alleen maar hoefde te genieten…. dat is een ongekend gevoel voor mij…. ik ben al heel heel lang niet meer onbezorgd…. nu was ik het…. totaal onbezorgd….. fijn om dat weer eens te voelen…. en ja, ik klets weer als dokter oetker bakt maar ik moet het kwijt….. mijn leven stond die dag absoluut niet in het teken van mijn ziekte…. gewoon niet!!! Dat is heel heel lang geleden……omdat er mensen vertrouwen in me hadden of in ieder geval in Arjan 🙂 Ik merk dat ik honderdduizend dingen zeg maar niet de woorden vindt voor wat ik wil zeggen…misschien dan maar gewoon even zo… met de woorden van mijn mannen…. ik denk dat het alles zegt…

Even rustig ademhalen
Want het lijkt alsof het regent als altijd
Maar het regent, en het regent….zonnestralen

 

dus tegen diegene die tegen mij riep “ja zo kan ik het ook wel’ , ik nodig je uit dat eens te proberen…. maar dan wel op mijn manier met al mijn gedoe erbij…. praten we daarna nog een keer vriend….. grapjassen heb je overal he… vaak zijn het nederlanders die denken dat ze Guido Weijers zijn… maar die fietste toevallig zelf mee dommies…. maar daarnaast heb ik alleen maar fantastische dingen gehoord, zo gaaf….ik kan het gewoon niet uitleggen hoe dit voelde… je moet het meemaken om het te snappen, mensen die je naam roepen langs de kant, iedereen moedigt je aan en ook zoveel complimenten van andere renners en lopers… in het begin riep ik alleen maar dank je, lief, bedankt, jullie ook, dank… maar ik kon het gewoon niet bijhouden… teveel… en ik probeerde ook nog wat van de omgeving te genieten, ook niet onbelangrijk… Ik durf te beweren dat ik in geen jaren zo verschrikkelijk gelukkig ben geweest!! Tuurlijk deed mijn lijf pijn, tuurlijk was ik moe, tuurlijk liep mijn hartslag naar grote hoogtes, van alles aan de hand maar ik kon alleen maar stralen… ik ken veel #kleingeluk momenten, iedere dag weer…. maar dit was grootgelukinhetkwadraatmaal400 ofzo… wat een belevenis!! En al mijn lieve bekenden die me aanmoedigden, knuffelden en me naar boven schreeuwden… ik vind me dat toch tof! Ik heb achter mijn zonnebril van puur geluk heel wat tranen weggepinkt…. stilletjes hoop ik….. terwijl ik het opschrijf voel ik weer de tranen over mijn wangen rollen… ik kan niet uitleggen hoe gelukkig jullie me gemaakt hebben… ik vergeet dit nooit meer, ik weet niet hoe ik dat ooit goed moet maken… dat kan ik niet denk ik…. voor eeuwig in het krijt bij drie mannen met een fiets *gniffel* (nog veel meer hoor, het hele team rockt… maar dit was even ons team op dat moment) Frank dankjewel voor alles, echt ik heb volgens mij wel honderd keer gehoord dat ik een topper ben, alles wat je voor me gehaald hebt aan eten op de berg,  want ze stonden overal met allerlei lekkers… van stroopwafels tot komkommer, tot banaan en bouillon etc. ,  het feit dat je mijn hartslag in de gaten hield als ik dat even vergat omdat ik vond dat ik niet moest opletten maar fietsen, je positiviteit en je gezelligheid en niet te vergeten je geweldige liedjes onderweg waar ik helaas niet bij mee kon zingen omdat ik buiten adem was maar

Come on and shine (shine), shine like a star
Shining so bright like the star that you are
Oh oh oh oh shine (shine) into the future
Spreading your light wherever you are

Ik heb me de hele weg een star gevoeld..  je bent een enorme lieverd! *insert rollende ogen van Arjan, gniffel* En Michael met zijn grapjes, die halverwege de berg mijn elastiekje uit mijn haar terugbracht die ik onderweg was verloren…. zo het ravijn in…. zorollenmijnkanjers…. dat laatste lieg ik natuurlijk he, van dat ravijn… dat snapt u wel… dichterlijke vrijheid noemen we dat, straks ga ik ook nog zeggen dat we geëvacueerd zijn ofzo, let maar op….  maar als ie in het ravijn was gegaan had ie hem ook opgehaald…. toevallig….maar Jan, ik ben zo trots op je kanjer, vorig jaar achterop…dit jaar zelf…. twee keer… hoe dapper ben je dan! Zoveel respect voor je kerel. Bedankt dat je zo lief voor me was de hele weg.  Bedankt dat jullie me zoveel en zo vaak lieten stoppen, niet alleen om op adem te komen maar om alles zoveel mogelijk te beleven…dat het echt mijn feestje was en dat jullie me geen moment het gevoel gaven dat ik rete irritant was…. ik begrijp nu dat je dit een aantal keren op een dag wil doen… zes keer niet want dan heb je geen tijd om het te beleven maar een paar keer… lijkt me heul tof..

nog een paar leuke filmpjes van onderweg 🙂 we gingen nogal eens live op facebook geloof ik LOL

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wat een avontuur…. Indiana Jones is er niks bij…..ik heb genoten!! Wat ontzettend leuk om samen met het hele team over de finish te komen en dit op deze manier te beleven, ik hoop dat mijn teamgenoten precies dat hebben gevoeld wat ik heb gevoeld die dag…..dat gun ik al die toppers zo!!!

bocht zeven…. retedruk maar heel erg samen en alleen met elkaar

Ik heb dat hele laatste stuk nog net niet zitten gillen maar dat wilde ik eigenlijk wel…. lieve lieve Chantal, wat fijn dat ik het met jou mocht beleven… ik blijf dit wonderbaarlijk vinden… dat ik vorig jaar bij de finish nauwelijks overeind kon blijven en nu dit…. bizar!!! Ik ben zo trots op je en dat ik dit avontuur met je mocht delen… dat je mij dat laatste duwtje hebt gegeven om te mailen en me op alle manieren te ondersteunen…. echt, vriendschap is zo mooi……dat moment in de nederlandse bocht was heel bijzonder…. ik stortte even helemaal in, al die mensen, al die kaarsen, al ons verdriet om onze prachtige vriendinnen die er niet meer zijn… en onze vriendschap…. en het feit dat ik daar stond met jou in mijn armen…. dat ik jou nog wel vast kan houden en omarmen….omdat er wél hoop is… en nieuwe kansen en nieuwe behandelingen…. omdat we al dat geld ophalen…zodat jij gebruik kan maken van nieuwe therapiën die ervoor zorgen dat we nog heel lang bij elkaar blijven… het levende voorbeeld dat we op de goede weg zitten, al onze onmacht over die Uckziekte…. intens verdriet en intens geluk…..het ligt soms even heel dicht bij elkaar…

 

Bewaren

Bewaren

Wat fantastisch om over de streep te komen, mijn lief te knuffelen die zóveel voor me heeft gedaan in de voorbereiding maar ook daar…. wat ben je toch een kanjer Rob…. echt!!! Zonder jou had ik dit niet gekund, jij reed me naar alle trainingen en werd gaandeweg steeds enthousiaster toen je zag wat het me me deed…. Ik hoop dat er wat foto’s zijn van ons…ik heb nog niet zoveel binnen maar jij rockt bigtime!!! Mijn stille kracht die er altijd voor me is… dank dat je mij liet shinen en zo’n fantastische supporter was, dat is heel hard werken namelijk! 🙂 Ik weet dat je dit niet tof vind maar ik zeg het lekker toch he… lekker puh 🙂

klik hier voor het gave ReLive filmpje…ik kan er geen genoeg van krijgen 🙂 ik vind het vooral ook heel erg grappig dat we schijnbaar totaal off the road gaan….

#zorollenwij

 

beklimming 2 is dus mijn beklimming he….zeg maar gerust, mijn feestje 🙂

 

 


wordt vervolgd 🙂 want believe me…. the mountain of doom had nog heel wat in petto 🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Stichting 2climb2raise

Ik wil graag even een stukje schrijven over het geweldige team waar ik dit avontuur mee aan ben gegaan….echt dit kan alleen maar goed voor je zijn… ik zeg, neem contact op met deze geweldige stichting. Ik ben denk ik wel een voorbeeld, vorig jaar met rollator en rolstoel richting Frankrijk, om mijn stoere dappere vriendin aan te moedigen daarna heb ik een aantal hele slechte maanden gehad… ik heb veel op bed gelegen in de kamer en wilde het afblazen… ik heb regelmatig tegen mijn lief gezegd dat als het zo doorging ik eigenlijk niet meer wilde, niet dat ik niet meer wilde leven maar op deze manier leven vond ik zo zwaar op dat moment…. ik ben serieus een enorm positief blij ei he, ik geniet van de vogeltjes buiten, de zon, mijn vrienden om me heen, mijn hobbies, mijn lief, mijn familie, alles… ik zie altijd het zonnige  in dingen, dat is niet knap of een verdienste, het is hoe ik ben… ik heb altijd een halfvol glas, altijd…. maar soms wil ik gewoon eens een vol glas…. zelfs op de operatiekamer kon ik nog denken dat dit allemaal best lastig was maar dat ze leuke muziek draaiden 🙂 (als ik met een ruggenprik ging he… zij die alles graag in de hand houdt groet u)
Ik kon nauwelijks nog lopen, niet fietsen en moest bijna ieder feestje of gezelligheidje af zeggen, te ziek om daar bij te zitten…. energie is een woord dat ik alleen nog maar kende van een ver verleden en daar kon ik zeker geen gevoel meer bij oproepen…. moe was ik… en to be fair, dat ben ik nog steeds….  ook leuke dingen kosten naast dat ze heel veel opleveren energie en soms zelfs zoveel dat het beter is om ze niet te doen….sommige dingen zijn nu eenmaal zo en daar moet je je bij neerleggen… en ik zag het leven aan me voorbij gaan vanaf mijn bed in de kamer…. mijn lijf wilde niet maar mijn hoofd wilde dansen in de zon, die wilde naar het theater of met vrienden uit eten, die wilde keihard lachen op een terras en noem maar op…. mijn computer was mijn lijntje naar de wereld, naar mijn vrienden, naar mijn hobbies,… maar echt fysiek dingen doen,  dat ging steeds minder vaak gebeuren en dus mailde ik dat het maar beter was dat ik hun tijd niet zou verdoen, misschien konden ze iemand anders meenemen….mijn vriendin was dat jaar ervoor gestorven aan darmkanker op 36 jarige leeftijd….dat had er zo ingehakt omdat ik zoveel mogelijk bij haar wilde zijn, mooie herinneringen wilde maken, en dat deden we…. intens geluk en intens verdriet wisselden elkaar af…..  en het ging zo snel, zo hard….ik ging mateloos over mijn grenzen maar ik zou het zo weer doen… het was het meer dan waard… ik weet dat ik alles voor haar gedaan heb wat ik maar kon, we grappen wel eens, als Daphne riep springen, vroegen wij hoe hoog…. en dat valt verdomd nog niet meer met een rollator he, springen…..  maar wow, neerwaartse spiraal anyone?….na haar overlijden stortte ik langzaam in…. en een aantal maanden geleden stierf onze lieve francy, een lotgenootje die een vriendinnetje werd door de jaren heen…en weer stond ik te spreken naast een kist waarin een veel te jonge vrouw lag die ik echt nog niet kon missen…. echt slechte tijden waar ik niet graag aan terug denk….
 
Ja dat mailtje, ik ga dit niet doen mensen… jullie hebben geen bal aan mij…. en erger nog, dadelijk moest ik tegen hen zeggen dat dit verhaal ook weer niet goed ging komen en dan hadden ze misschien wel al die tijd aan mij zitten verdoen…. dat was vooral de reden…niet omdat ik zelf niet wilde maar omdat ik hen niet teleur wilde stellen…..God zij dank lieten ze me niet zomaar gaan en vroegen ze of ze toch voor een gesprek mochten komen… mijn lief zag het niet zitten ook….die had aan de zijlijn zijn vrouw alleen maar achteruit zien gaan en die wist dat dit avontuur ook zomaar kon betekenen dat het nog slechter met me ging… we hebben veel moeten praten samen… maar na dat gesprek was ik al om en Rob volgde even later toen hij zag hoe gelukkig ik alleen al van het idee werd…gelukkig maar want we hebben dit echt samen gedaan!!!
En zo ging ik dit jaar achter op een tandem de berg op…hoe simpel klinkt dit zinnetje maar hoe niet simpel was de weg er naar toe…
Het heeft me zoveel gebracht, natuurlijk conditie en lichamelijk voel ik me zo veel beter, ik was al bezig met afvallen maar door het bewegen ging het nog beter, tenminste meestal… ik kreeg ook meer spieren en die zijn weer zwaarder maar tot nu toe 30 kilo lichter zag ik gisteren op de weegschaal…. maar daarnaast gebeurde er iets wat misschien nog veel belangrijker was… ik hoorde ergens bij, ik had een doel, ik groeide iedere dag meer (niet letterlijk he, gekkies…) omdat ik nu eindelijk met iets positiefs bezig was, het was jarenlang alleen maar achteruit gegaan… natuurlijk heb ik ziektes die niet meer overgaan, maar voor het eerst sinds 15 jaar heb ik niet ingeleverd dit jaar, ik ben sterker geworden…ik was daar overigens wel vanuit gegaan… ik ga dit doen maar het betekent dat ik daarna misschien wel heel lang op bed moet liggen… en toch vond ik dat dat het waard was…. want ik was inmiddels heel erg goed geworden in kijken naar het leven maar zelf leven bestond uit kijken en meeleven met andere mensen die dingen mee maakten….hoe mijn borstkankerverhaal verder loopt weet niemand maar voor nu sta ik aan de goede kant van de streep, ik zit nog steeds in de behandelingen, al zie je dat niet meer zo duidelijk…hormoontherapie is zwaar, het vergt iedere dag heel veel van me….mijn nieren zijn redelijk stabiel en met die 25% werking blijf ik oeverloos moe en dat zal nooit overgaan… nierfalen gaat niet over, het gaat bij mij op en vooral vaak af maar toch lever ik steeds meer in….het gaat heel langzaam toch wel achteruit maar dat doet het ook als ik op bed lig… mijn niet goed werkende schildklier en niet werkende bijschildklieren doen ook nog een flinke duit in het zakje… en echt een flinke duit… ik heb de hoofdprijs met mijn ziektes, niet tof, maar het is wat het is…ik ben al vanaf mijn 17de ziek dus ik weet niet heel veel anders meer….ik vertel dit niet om zielig te zijn he…het is wat het is, ik wil alleen duidelijk maken hoe slecht ik er lichamelijk aan toe ben/was maar dat ik dit kon doen… en daar zit de verdienste van deze stichting in.
Want echt die rockt!!
Bigtime!
Zij zorgen voor alles, het hotel, de fietsen, de trainingsplaatsen, alle dingen rondom het starten, skipassen, the whole shabang….ik hoefde me nergens druk of zorgen over te maken… alleen maar genieten en vragen als ze iets voor me konden doen….alles kwam goed…en deze week… men, deze week… echt, iedereen van 2C2R…. jullie mogen zó trots zijn op jezelf, alles was tot in de puntjes geregeld, ik voelde me een koningin en werd ook nog zo behandeld… respect daarvoor, jullie geven mij het gevoel dat ik het waard ben om iets voor te doen en daar kan niets tegenop… en daarnaast zijn jullie ook nog eens zo verschrikkelijk lief… allemaal, stuk voor stuk… ik voel me rijk dat ik jullie heb leren kennen en ik hoop van harte dat het niet over is nu…. want als ik daar aan denk word ik gek… misschien kan ik zelfs wel wat voor jullie betekenen…. dat zou fijn zijn… ik zou zo graag iets terug doen waar ik jullie gelukkig mee kan maken….Ik ga niet al jullie namen noemen want ik word gek van al die schuilnamen *gniffel* maar jullie mogen zo trots zijn op jezelf….ach heck ik doe het toch (Arjan, Peter, Lau, Paul) wat zijn jullie toffe gasten!!  Ik heb me zo vaak bezwaard gevoeld maar nooit het gevoel gehad dat het voor jullie zo voelde…. dat is een gave…
(als ik mensen nu nog niet noem komen jullie zeker op het D day verslag voorbij… reken maar!)
Ik heb gehuild, afgezien, pijn gehad maar vooral ben ik zo gelukkig in dit team, ik heb in jaren niet zo hard gelachen en genoten… buikpijn van het lachen en doorslaan, van elkaar plagen en troosten… weet dat jullie echt heel veel voor me betekenen. Een plek in mijn hart is voor jullie allemaal gereserveerd…
ja en nog 1 naam ga ik noemen even….mijn captain… lieve Batman, (gossamme, toch weer een schuilnaam 🙂  )  wát een avontuur… ik dank je dat de moed je niet in de schoenen zakte toen je zag hoe ik er aan toe was, dat je me altijd het gevoel gaf dat het voor jou ook een feestje was… dat je het aandurfde om die berg met mij te beklimmen en we weten allebei dat er twee bergen waren he…de alp en de berg die ik zelf met me meezeulde…soms ontmoet je mensen in je leven precies op het juiste moment… en ik snap heus dat je af en toe doodmoe van me werd met mijn gedoe en mijn onhandigheid en mijn doorslaan, met mijn oeverloze gelul en grapjes,  maar ik hoop dat het voor jou ook iets moois heeft gebracht ( al was het maar dat je weet dat ik nooit voor je hoef te koken 🙂 count your blessings Arjan!  Maar ff serieus… we hebben zoveel gelachen naast het afzien, jij hebt mij het gevoel gegeven dat ik dit kon, dat het ook mijn verdienste was… dat ik niet achterop zat maar dat we het samen deden en tuurlijk weet ik dat je heel heel hard moest werken maar ik heb ook heel heel hard gewerkt om deze berg op te komen… Je betrokkenheid bij alles wat ik deed, het delen van mijn berichten, even naar de workshop komen met verdomd lekkere macarons, niet waar Milja? 😉 echt, ik waardeer het zo ontzettend…dat is niet in een flesje whiskey te vatten, ik hoop dat ik nog een beter idee krijg.
Lieve Arjan, jij bent echt een kanjer… en durf het niet te zeggen dat mensen de laatste alinea maar moeten vergeten als je dit verhaaltje misschien wel deelt… want dat is niet waar!! Ik heb een rotsvast vertrouwen in jou… de eerste keer dat ik achterop de tandem klom zat ik met mijn ogen dicht nog net niet te gillen als er weer een boom overstak, nu zit ik nog net niet als een maffe ernie achterop wheeeeeeeeeeeeeeee te schreeuwen als we met 55 km per uur naar beneden gingen soms… dat ik dat kon loslaten zegt iets over jou! Helaas is de keerzijde dat je mij niet meer kwijtraakt he… dát, en je kan nooit meer een batmanfilm zien zonder aan fietsen te denken….. maar nieuwe plannen beginnen te kriebelen, hoe gaaf is dat…
Waarom schrijf ik dit allemaal…. omdat ik wil dat iedereen deze kans moet pakken, dit team kan dat aan… dus lieve lotgenoten van me of mensen die dit lezen en kankerpatiënt zijn, neem alsjeblieft contact op met deze stichting,  je kunt alles vinden op de webpagina hier. Ik gun dit team weer een mooie groep voor volgend jaar en ik gun mijn lotgenoten en alle andere mensen met kanker een ervaring als de mijne… het gaat je iets moois brengen. Denk er eens over na en lees mijn verhaal nog een keer…. ga ervoor!!!
Klik hier voor een interview van onze voorzitter boven op de alp!! Het geluid wordt beter… en het is de moeite waard! En daarna mailen 🙂

Bewaren

Dag 3 (met terugwerkende kracht :-)

tsja er valt niet heul veul te vertellen over dag 3, behalve dat het een verplichte rustdag was net als de dag ervoor… dus gingen we andere dingen doen dan fietsen… in mijn geval zit daar dan een kleine beperking want wandelen zit er niet in… we wilden ook niet weer de alp op, in ons geval betekende dat eerst onze berg vanaf Oz station naar beneden, dan naar Bourg d’Oiseans en dan de Alpe d’Huez nog op… toch wel een dikke drie kwartier rijden…en om me de moed niet helemaal in de schoenen te laten zakken leek het me mentaal ook maar beter om gezellig in Bourg te blijven…. en we konden bij de start ook kaarsen regelen dus dat leek me een stuk beter….

Samen met Rob en Jan Jansen die eigenlijk heel anders heet maar niet genoemd wil worden een dagje Bourg doen leek me wel gezellig… en dus gingen Rob, Michael en ik op weg…oh kak….. kan ik er nog Michael Boogerd van maken of is het gewoon mislukt nu mensen?

allereerst leek het ons handig om de kaarsen te regelen en dat dacht iedereen die er was ook, maar dat geeft niks, gewoon even op elkaar wachten…. het is altijd een lichtelijk emotionele toestand (understatement of the year) maar ik probeer me daar een beetje voor af te sluiten… ik weet precies hoe dat gaat, dan blijf ik huilen…. en ik had vergeten waterproof mascara te kopen dus dat zou betekenen dat ik de rest van de dag als een pandabeer door het durpie moest wandelen… en ik wilde wel gewoon ergens gaan eten maar ik vrees dat niemand bamboe op het menu had staan…

Daarna zijn we gaan shoppen en winkelen om op een terras te eindigen…heel naar allemaal… maar iemand moet het doen he… Jan Jansen, ehm Thomas Dekker, ach fuck it, sue me…. Michael.. heeft daarna vast besloten alleen nog maar met Rob op pad te gaan…ik zag het respect voor mijn lief groeien waar ik bij stond… maar dat was vaak ook op de momenten dat hij ontsnapte aan hele dure cadeaus om het nog goed te maken 🙂

Ik begon hoe langer hoe meer te zwaaien en draaien, en daar was geen rumboon aan te pas gekomen en ik had volgens mij ook niet aan een glas wijn geroken… maar wel een fles whiskey in de handen gehad… dat kan genoeg zijn maar ondertussen begon ik me steeds meer zorgen te maken… stel nou dat het iets is met mijn lijf en ik morgen niet mag starten? ik kreeg het er spaans benauwd van en wilde er dan maar ff niks over zeggen… het zal me toch niet weer gebeuren dat ik het eindpunt niet haal zoals eigenlijk altijd… en daardoor werd ik natuurlijk nog veel ellendiger… en terwijl ik de schone schijn op probeerde te houden moest ik mezelf inmiddels als captain jack sparrow in een volle storm op de open zee staande houden… hee ho, alrighty mateys……dus toen de eerste die ik tegenkwam iets aardigs tegen me zei waren al die goede voornemens weg en zei ik met een klein stemmetje dat ik zo bang was dat het niet door kon gaan… kortom huilen…

echt stoer zeg

batgirl van niks

ik had beter the joker kunnen zijn bedacht ik later… dit schept verwachtingen he

gelukkig bleek verder alles wel okee te zijn en dus besloten we een heleboel tie rips mee te nemen om me vast te binden op de fiets als het niet anders kon… nu weet ik dat ik al een virale ontsteking te pakken had die mijn oor en keel infecteerde… en dus ook mijn evenwichtsorgaan…. de wereld draaide gezellig door… ik bedacht me nog dat ik ook gewoon stil kon blijven staan onderaan de berg, met een beetje geluk kwam de top zo voorbij vliegen..maar toen ik eenmaal wist dat mijn hart en bloeddruk vrij normaal deden voelde ik me al een stuk geruster 🙂 okee, heel naar dat draaien paool, maak er maar het beste van… en doooorrrrrr….

op naar morgen….

D-Day, I’m on my way

 

de opmerkzame kijker ziet daar ook een meloen bij liggen… Het leek een zeker Ken (edit redactie: schuilnaam no 2) en mij ontzettend grappig om in plaats van de sliertjesbananen een meloen of een ananas mee te nemen voor onderweg…iemand beeld bij een enorme meloen bij Batman achter in zijn shirt?… wij wel….. dus kocht ik er 1 bij de supermarkt…  wij hebben nogal eens de neiging om door te slaan samen… sterker nog, ik vrees dat we elkaars slechte invloed zijn…zet ons bij elkaar en er zit geen rem meer op… gelukkig zijn er volwassenen mee, daar wilde ik het graag bij laten…

PS…ik besef net dat die schuilnaam ook niet veel zin meer heeft nu Ken….

Bewaren

Bewaren

De tweede dag… ik had redelijk geslapen, maar ik merkte wel dat de vermoeidheid toe begon te slaan… maar ik zit hier niet voor mijn rust ofzo he… alles wil ik meemaken, sfeer proeven en opsnuiven…. (oh verrek, ik heb de sliertjes nog buiten hangen, straks even regelen…. zal je net zien dat iemand anders een stairway to heaven zit te beleven ofzo…)

maar dat terzijde…de tweede dag… de grote bijeenkomst van Big Challenge stond op het programma en daar wilde ik heel graag bij zijn… want mijn stoere vriendin was daar 1 van de sprekers. Daar wilde ik echt wel bij zijn. Rob ging samen met een groep het geitenpad beklimmen naar alpe d’huez en kon me dus niet naar de alp brengen… gelukkig konden we wat regelen….hoe lief is dat, en dus werd ik samen met Jenny naar boven gebracht… dat wil zeggen, eerst deze berg af, dorpjes door naar oiseans en dan dat “bergje” ernaast weer op… dat was wel even een ritje naast het feit dat Edgar eigenlijk Max Verstappen bleek te zijn maar ons geruststelde met de woorden, “hee, we gaan bergop, als ik mijn voet van het gaspedaal haal, staan we stil he” 🙂 uhum knikten wij, dat snapten we best… heus… 🙂 Maar dankzij Max en mevrouw Max die eigenlijk Elsa heet kwamen wij toch  maar mooi tien minuutjes voor tijd op de alp aan… okee, we zijn er, nu dat hele stel mensen nog vinden, dat zou toch moeten lukken… nadat we de weg gevraagd hadden moesten we een heuvel beklimmen, en weer afdalen…en bleek er nog een heuvel te liggen… maar we hoorden niemand en zagen niemand…best gek want het moest toch wel een behoorlijke groep zijn… nadat ik Tallie geappt had dat we het niet konden vinden en ons te pletter zochten was daar een mevrouw die het wel wist, heuvel op en daarachter…tuurlijk joh, doen we even… maar enfin (die moest effe, we zijn tenslotte in Frankrijk he, ik denk dat ik er zo ook nog wel even een trottoir ingooi) we klommen wel weer even, dat konden wij namelijk. En yep gelukkig, daar hoorden wij wat…het was al begonnen maar men, wat een mensen… ik zag natuurlijk echt niet waar ze was zo, dus ging ik als pocahontas die uitkijkt over de prairie op zoek naar Tallie….met mijn hand boven mijn hoofd tuurde ik naar de mensen, en van links naar rechts en nog maar een keertje… en nog een keertje… ik hoorde ondertussen wel de spreker maar focussen he… eerst kijken waar ze is… ik had nog net geen verrekijker mee, laat ik het zo zeggen, subtiel was het niet… opeens hoor ik achter me een zacht stemmetje… “Paola, hee Paola”… ..ik tuur rustig door, “wat is er?” …toen hoorde ik zo’n zin die je echt nooit wil horen…gewoon niet….

“ik weet niet of je het in de gaten hebt maar je staat al de hele tijd achter de spreker”

uhum…

okee

wacht ff

WAT?

ik verschiet van kleur en we schuivelen langzaam naar de zijkant om in het gras te gaan zitten… niets tegen elkaar zeggend maar gewoon langzaam uit beeld verdwijnend… echt wat verschrikkelijk, bij deze mijn oprechte excuses en ik hoop dat er iemand kan photoshoppen en van mij a little happy tree kan maken ofzo… wat genant!! Elk moment dat het weer in mijn gedachten schiet en believe me, dat is heus vaak mensen voel  ik de hitte weer naar mijn hoofd trekken…. echt, wat een blamage… of is het blámágé hier? Maakt ook geen Uck uit natuurlijk, het voelt hetzelfde he…

Nadat ik weer wat was bijgekomen was Chantal de eerste spreekster…. ze wordt aangekondigd en ik zie ergens mijn vriendinnetje opstaan uit de grote groep, “kijk”, zegt Jenny, dáár zit ze nou Paool”, daar hebben we ons later verschillende keren de tranen om gelachen…

Maar daar stond ze he, dat stoere wijf voor al die mensen haar verhaal te vertellen, die ondanks dat ze weet dat ze niet meer beter wordt van deze kakziekte een verhaal vertelde van hoop en hoe belangrijk het is om je leven te vieren, om te koesteren wat je hebt en hoe zij in het leven staat.. echt ik ben zo trots op haar, hoe krachtig ze is en hoe ze omgaat met alle dingen in haar leven. Dat wist ik natuurlijk allang, maar nu weet iedereen die op die berg zat dat! En ook de rest van de sprekers hadden verhalen die verdrietig waren maar ook hoopvol naar de toekomst. De ballonnenceremonie was ook prachtig, mooie blauwe lucht, echt indrukwekkend…wat fijn dat we daar bij mochten zijn! Ik gok dat het meteen de laatste keer is dat we dat mochten, sorry Jen, ik heb het voorgoed voor je verpest….

Daarna hebben we nog lekker samen een terrasje gepakt, en wat gegeten… zalig weer, en het besef dat we dit samen gingen doen kwam langzaam binnen… ik ga zo ontzettend veel huilen… fantastisch!  Aan het eind van de middag kon ik nog net even de meiden van de lotgenotengroep treffen voor palais du sport, waar we ook een aantal coole foto’s hebben laten maken.

Dit beloofd wat voor de komende tijd… ik word hier zo gelukkig van!!!

 

Bewaren

Bewaren

De eerste dag….

daar zit ik dan, helemaal alleen beneden bij de receptie te schrijven…. ik was gisteren na aankomst zo moe dat een stukkie schrijven er even niet meer inzat… ik had ook niet heel veel meer te vertellen dan dat we een goede reis hadden, rustig op de weg, prachtig weer maar daardoor wel bloedheet in de auto… laat ik het zo stellen, de broodjes die we bij ons hadden konden we na duitsland zelf verder laten lopen….en ik zweer dat ik zag dat ze dat ook deden…. afzien deel 1, als voorbode op wat vandaag komt om over donderdag nog maar te zwijgen… spannund… dat is het! Maar wel leuk spannend…

Whaaaaa! Frankrijk

het was warm onderweg… even met de beentjes buiten de auto…stilstaande auto he, dattu niet denkt dat ik onderweg een beetje the fast and the furious aan het uithangen ben

Het was warm op onze kamer dus lagen we met de deur open, uitzicht op een prachtige berg en de flikkerende sterren…tenminste dat leek zo, kan ook door mijn vermoeidheid zijn dat ik dacht dat ze flikkerden daar wil ik af zijn…ik ga er vanavond op letten.  Maar wonderschoon….

En ik heb een gouden tip…. iedereen weet dat bananen een heel gedoe zijn, die moet je afpellen en dan alle sliertjes eraf halen en bruine plekken mogen ook niet….en dan heb je vieze handen, die ik gelukkig aan een grote rug voor me af kan vegen, maar onderschat dat niet mensen… bananen zijn een dingetje…. maar gisteren hoorde ik opeens dat we die sliertjes niet weg moeten gooien…je moet ze drogen mensen… drogen… en daarna kun je ze oproken en er is mij beloofd dat je er high van wordt… dat is me nog eens een verrassing… er hangen inmiddels enkele sliertjes te drogen 🙂 en er zijn foto’s maar nauwelijks wifi, dus ergens deze week zal ik hem er tussen plakkeren

We gaan vandaag onze eerste echte beklimming doen…ik zit in de middagploeg dus ik kan me nog even geestelijk voorbereiden, het is maar goed ook… want echt, ik hoor het me nog zeggen terwijl we langzaam naar boven klommen : “ik mag toch hopen dat dit niet de berg is waar we morgen tegenop gaan fietsen, neh, dat zal toch niet..toch?”

Kortom, heeeeee hallo hoogmoed, hier de val…

 

Vanmiddag was onze generale…. Arjan heeft het precies nagemeten en dit was wat me te wachten stond:

We klimmen vanuit Allemond naar ons hotel in Oz en Oisans: gemiddeld stijgingspercentage 6,4% / afstand 8,78km / hoogte start 767 meter / hoogte top 1.336 meter / hoogteverschil 569 meter. En dat allemaal in de voorbereiding naar de ultieme klim van de Alpe d’Huez op donderdag 1 juni: gemiddeld stijgingspercentage 8,1% / maximum stijgingspercentage 13,1% / afstand 13,2 km / hoogte start 744 meter / hoogte top 1.815 meter / hoogteverschil 1.071 meter.

dit laat de batman me dan van tevoren lezen…. terwijl hij een keer of drie vertelde hoe keikapot hij al was van de eerste klim…. mannen! 🙂
Helaas was de temperatuur  inmiddels naar standje sauna gestegen en dat speelde me behoorlijk parten…ik vond sommige stukken echt hartstikke zwaar hoor maar ook stukken die heel goed gingen…. maar zo snel de zon op mijn koppie brandde liep mijn hartslag behoorlijk op….ik zag wielrenners wel eens een bidon over hun hoofd gooien bij de tour de france maar ik weet nu hoe dat voelt…heaven!!! Ik had geen idee, maar ik snap nu die gelukzalige blik…. dus als je dat voorbij ziet komen op de tv… believe me, de man is blij…

Het ging goed, daar ben ik zo blij om, dat geeft rust en moed voor donderdag….ik zit al met smart op alle info van die berg te wachten…. want reken maar dat die gaat komen he…

voor en na foto’s….ik ben daar fan van of van fan…. naja…. ik vind het echt tof om te doen…. ik probeerde nog onder de nafoto uit te komen maar helaas, ik heb verloren….mocht u het zich afvragen…ik heb nog steeds dat rode hoofd… beetje verbrand ook, terwijl ik voor we gingen nog factor 50 heb gesmeerd…. dus als je me tegenkomt deze week, don’t mention the war… eh mijn neus…

fris en fruitig voor de generale….en gespannen, maar dat ziet vast niemand 🙂

 

en de na foto…

en hier is ie dan….de link naar de rit… en jaaaaaaaaa ik zat heus ook op die fiets… er zijn ook foto’s van!

https://video.relive.cc/strava_1011219285_1496070425896.mp4?x-ref=og

Dank!!

Het komt nu echt dichterbij…. vannacht gaan we richting Frankrijk. We hebben oppas voor de poesjes en het huis, ik ben de laatste dingen aan het wassen, doe nog wat booschapjes, flip over de koffers die ik in moet pakken en alles wat daar bij hoort… en ondertussen doe net of ik uiterst relaxt ben…

kuch

niet echt

ik heb er heel veel zin in maar vind het ook hartstikke eng tegelijkertijd merk ik… ik ga van uiterst zen naar hyperoverspannen in 10 seconden… u bent gewaarschuwd 🙂

Vorig jaar stond ik langs de kant Chantal aan te moedigen, dit jaar komen we samen over de streep hoop ik… ik kan me daar nog niets bij voorstellen op dit moment maar het gaat heus gebeuren, ik heb alle vertrouwen in Arjan​ die eigenlijk Batman is…. want het is me wat hoor, zo’n berg op met mij achterop… ik hoop dat hij er nog geen spijt van heeft 🙂 Ik ben er trots op dit met jouw te mogen doen!! We eten er een banaan op samen… jij met en ik zonder sliertjes 🙂

En dan lieve Chantal​, mijn stoere dappere vriendinnetje die mijn grote voorbeeld is en mijn grote aanstichter was tot dit mooie gebeuren… wij gaan het doen!! Wij gaan het doen! Samen met mijn fantastische team 2climb2raise , allemaal lieve en dappere stokers en captains maar ook iedereen die er omheen zit en zoveel voor ons doet… ik kan jullie niet genoeg danken voor deze kans. Het is fijn ergens bij te horen.

Maar ik schrijf dit vooral om jullie allemaal… iedereen die me zo ontzettend gesteund heeft al de laatste maanden, dmv sponsoring, door engeltjes of takkies van me te kopen, de workshop te volgen, mensen te mobiliseren, door de lieve kaartjes, appjes en berichtjes…. door de knuffels, de zoenen en alles wat er maar bijhoort…. mijn lieve vrienden die werkelijk van alles voor me hebben gedaan… het gevoel dat het me zo ontzettend gegund wordt vind ik zo overweldigend… mijn lieve broer die zo trots op me is en mijn lieve mam en verdere familie die allemaal zo meeleven…. echt ik hartje jullie allemaal….

Toen ik hieraan begon zei ik, ik krijg dat sponsorgeld never ever nooit bij elkaar…. en kijk nu eens…. ik heb gewoon bijnaaaaa 4000 euro opgehaald!!! Hoe fantastisch is dát zeg!! Echt ik ben nogal labiel incontinent vandaag, heb door omstandigheden niet geslapen vannacht dus daar word ik ook niet echt stabieler van maar echt, ik pink even een traantje weg zeg….

Jullie rocken bigtime!!

Alp d’Huez, ik kom eraan…dichterbij de hemel kom ik niet, dichtbij lieve Francy en Daphne

update: hahaha ik lijk wel een oscarwinnares die haar eigen lief vergeet te noemen…. dat komt omdat het voor mij zo logisch is dat ik dat niet hoef te noemen maar echt ook heel heel heel veel dank voor mijn lief die me overal naar toe gereden heeft, alles voor me heeft gedaan, iedereen opriep tot sponsoring  en zonder wie ik dit niet had kunnen doen…gewoon niet… Je bent een topper!!

 

Van de week hadden we onze laatste buitentraining in Limburg… en opeens komt het wel heel snel dichterbij… mijn lijf deed het even niet meer zo goed, en ik raakte daar best wel van in paniek… het zal me toch niet gebeuren dat er nu nog wat mis gaat. Mijn hart maakte overuren en ik voelde me of ik constant in een adrenalinestoot zat… zo dodelijk vermoeiend… ’s nachts bonkte mijn hart me het bed uit…. akelig,  ik voelde me zo ontzettend slecht dat ik toch maar mijn internist aan de jas getrokken heb om bloed te laten prikken. Mijn uitslagen waren op dat moment goed, ik was al een poosje geminderd voor ik ging prikken dus we hebben besloten dat de thyrax naar een kwartje minder gaat… we zien wel hoe het afloopt, kan alle kanten nog op. Het duurt een tijd voor het echt zichtbaar is….als het nog gaat zakken kan er altijd weer wat bij…..vandaag is de eerste dag dat het weer een beetje beter gaat gelukkig… zo geen zin in gezeik nu… de rest laat ik wel controleren als ik weer terug ben… want er is niertechnisch ook weer het 1 en ander aan het klieren… en dat zette me meteen weer even met beide benen op de grond, er is veel mis in mijn lijf en soms voelt het of ik op wolkjes fiets maar het is maar een dun lijntje… ik herinner me nog ons weekendje weg dat niet doorging omdat ik alleen een weekendje weg ging naar hotel Slingeland… all inclusive, dat dan weer wel….. en Clooney is best leuk he maar doet me net ff iets teveel met naalden en narigheid…… dus fingers crossed, geen stom gedoe nu…

Verder ben ik vooral ontzettend dankbaar dat ik dit hele gebeuren in dit team mee mag maken…. alles is tot in de puntjes geregeld, dat geeft zoveel rust bij alle spanningen die ik al heb… het is enorm fijn om je geen zorgen te hoeven maken om de fiets, of in welk hotel we slapen om maar eens iets te noemen…ik kan alles steeds beter loslaten merk ik, zelfs mijn stuur, ik heb mijn ogen niet meer dicht achterop en knijp nog maar een aantal keren per fietstocht in mijn nietbestaande remmen en ik geniet van een snelle afdaling waarbij ik zelfs denk, yep als we onderuit gaan dan kan ik daar dus geen bal aan veranderen…. laat ik maar genieten, hoewel het wel jammer zou zijn van mijn bruine benen die dan op het asfalt achter blijven, je valt er lekker van af maar het wordt zo’n zooitje he…… dus voorlopig ga ik maar niet liggend afdalen…. of het moet op de bodem van de kabelbaan zijn maar dat zien we dán wel weer…

ik ben dus nogal een perfectionist en een controlfreak….(joh, jij? ga weg Paool, wat kun je dát goed verbergen zeg)….jaaahaaha, daweetikwel he, dattudaweet maar ik weet het zelf ook… ik gaf pas aan iemand een postertje met de tekst, “niet perfect is ook goed”…… wij wisten allebei dat dat natuurlijk echt niet zo is in onze ogen…. maar goed, het schijnt zo te zijn….. ik doe liever dingen niet die ik niet goed kan….maar ja, een mens moet toch eten he….. mijn kookkunsten zijn verre van perfect te noemen…. ik denk dat liefste een maag van gewapend beton heeft… en mijn vrienden Maggi, Honig en Knorr zijn altijd bereidt er nog een beetje iets feestelijks van te maken… samen met mijn BFF’s Ben en Jerry…. als die aanschuiven komt het meestal wel goed 🙂

maar ik dwaal af… ik weet niet hoe ik van dit team op mijn kookkunsten uitkom maar ik kan dat gewoon…. dom lullen….zoals mijn buurvrouw ooit tegen me zei, “als lullen pudding was, was jij dokter Oetker”

(en vergeet vooral niet Oetker uit te spreken als Utker he…. een beetje zoals Uck Ancer…. dat moet opeens… we zeiden het namelijk altijd verkeerd en daar werd de dokter niet echt vrolijk van)

ik ben hartstikke trots dat ik dit avontuur  aan mag gaan met 2climb2raise en dat zij het aandurven met mij… ze wisten natuurlijk niet echt waar ze aan begonnen en ik verwachtte iedere week dat ik een tikje op de schouder kreeg dat het misschien toch beter was als ik een andere hobby ging zoeken….of dat ze me onderweg ergens zouden achterlaten…. ga hier maar even zitten Paool, eet een banaan…. omdat ze weten dat ik dan uren met die vieze sliertjes bezig ben…..ik had dat best begrepen he…. maar ff serieus, ik vind dit team heel bijzonder!! Dank voor alle leuke goed verzorgde trainingen. Ik heb er echt met volle teugen van genoten…gewoon koersuh…. dat wil ik….gewoon…koersuh….wie had dat gedacht?

nu op naar de finale!

waarbij ik overigens hoop dat die beter afloopt dan dat het gisteren voor Ajax deed

dat wel

Nog twee weken…

Nog twee weken,

adem in adem uit…

het gaat snel….

te snel opeens…

mijn lijf is moe, op en ik huil om niks, werkelijk om niks… ik zit met verbazing naar mezelf te kijken gewoon…mijn lijf kraakt, doet pijn en ik vraag me werkelijk af waar ik aan begonnen ben…. en ik snap dat het spanning is, en stress en dat iedereen wel van die kakdagen heeft maar dat maakt het nog niet leuk he… ik zei net tegen vriendinnetje dat we hoognodig een spa dag nodig hadden, en dan bedoel ik niet het watertje… ik heb altijd goede en slechte dagen, dat is niet verandert, alleen vliegt het me nu even aan…

 

rumag

 

pizza dan maar vanavond 🙂

en voor nu muziek…keihard meezingen  en dom in de kamer dansen dan maar, dat helpt altijd… en dan maar hopen dat niemand me ziet….

Bewaren

Fietsweetjes

*Er hangen koekoeksklokken in het bos, ik heb ze zelf gehoord 🙂
*Vliegen vliegen het liefst in je keel.. waarom is mij een raadsel… kun je de hele wereld over dansen, laat je liever iemand stikken… wonderbaarlijk.
*Spugen is niet vrouwelijk, wel noodzakelijk…het lukt me steeds vaker om mijn mouw niet te raken *trots*
*Eendjes steken over wanneer ze dat willen
*Knooppuntenroutes rocken, maar nummers verdwijnen waar je bij staat… ik verdenk Hans Klok…
*In je eentje op een terras gaan zitten is niet eng en voelt niet raar… dat ga ik vaker doen
*Het waait altijd in Nederland, ook als je denkt dat dat niet zo is, stap op de fiets en je hebt de wind voor… Fact!
*Mannen die uit een zijpad komen op het bospad, wachten tot je voorbij bent en dan achter je aan fietsen zijn eng.
*Ik word erg gelukkig van fietsen, echt gelukkig….
*Ik vrees dat ik de enige ben die opeens denkt, als ik hier om nevermind wat voor reden dan ook van de fiets pleur en ik scheur mijn broek moet ik in mijn blote kont naar huis… of heeft iedereen gewoon een verschoninkje dan wel extra broek in 1 van die zakjes op de rug zitten? Ik vind het living on the edge hoor…. in mijn geval dan….
*Binnenwegen waar je 60 mag zijn racebanen… niet echt ontspannen fietsen.
*Een holle rug is een soort van snelweg voor je zweet…. naar je bilnaad

en last but not least:

*Wielrenners met een dure fiets die schamper lachen als ze mij zien zwoegen,(u denkt gebeurt dat? yep dat gebeurt… gelukkig zijn er ook heel veel leukerds hoor maar ze zijn erbij)…. tegen jullie ik wil 1 ding zeggen, don’t judge a book by it’s cover… ik kan dan wel met mijn fietsbroekie op een gewone fiets zitten en dat kun je funny vinden:

Ik ga 1 juni een berg beklimmen!!

en jij?

 

Even ontstressen… hard nodig! Let vooral niet op mijn gemuts, het is onvoorstelbaar maar die knooppuntenroutes vallen zowaar nonnie mee he… ik ben vaak opeens nummers kwijt 🙂 Ik heb enorm genoten van dit ritje, zo mooi… lekker fietsweer en vooral veel genieten van de omgeving…

In nieuw Wehl probeerde ik eerst nog een stukje toe te voegen maar dan moest ik veel te ver om… toen ik met dikke tranen en snot in mijn keel toch maar langs Elver (voorheen Fatima) ging wist ik opeens waarom…

mijn thuis, ik ben er zeker 10 jaar niet langs gereden omdat ik het zo ontzettend erg vond dat ik het mooiste beroep van de wereld niet meer uit kon voeren… onvoorstelbaar dat ik daar nog zo door wordt geraakt… ik heb me er helemaal van afgesloten toen, zelfs geen contact meer met mijn lieverds…gewoon omdat ik het niet aankon… echt het is nog zo’n blauwe plek op mijn ziel….

Z-verpleegkundige…ik ben het al jaren niet meer maar ik zal het altijd zijn!