Nog twee weken…

Nog twee weken,

adem in adem uit…

het gaat snel….

te snel opeens…

mijn lijf is moe, op en ik huil om niks, werkelijk om niks… ik zit met verbazing naar mezelf te kijken gewoon…mijn lijf kraakt, doet pijn en ik vraag me werkelijk af waar ik aan begonnen ben…. en ik snap dat het spanning is, en stress en dat iedereen wel van die kakdagen heeft maar dat maakt het nog niet leuk he… ik zei net tegen vriendinnetje dat we hoognodig een spa dag nodig hadden, en dan bedoel ik niet het watertje… ik heb altijd goede en slechte dagen, dat is niet verandert, alleen vliegt het me nu even aan…

 

rumag

 

pizza dan maar vanavond 🙂

en voor nu muziek…keihard meezingen  en dom in de kamer dansen dan maar, dat helpt altijd… en dan maar hopen dat niemand me ziet….

Bewaren

Hallo hoogmoed, hier de val…

ik heb een valkuil wat het fietsen betreft… ik wil teveel en vooral ook steeds meer. Ik weet dat… ik weet dat als ik gisteren 20 km fietste op de hometrainer dat ik er morgen graag 21 doe of iets sneller of zwaarder… op zich is daar natuurlijk niks mis mee…het motiveert, kan je een boost of een doel geven…

maar je kunt er ook in doorslaan… dus probeer ik soms niet te letten op wat ik doe en te luisteren naar wat mijn lijf die dag aangeeft…dat is namelijk vaak heel wat anders dan ik in gedachten had….maar even zo vaak komt dat duiveltje op mijn schouder zitten dat ik niet zo moet miepen en doorzetten….ik wil toch die berg op…daar moet je wat voor doen…en dus ga ik over grenzen heen….eerst voorzichtig maar soms ook ronduit dom…

Gisteren ging ik op de fiets naar het ziekenhuis, dat is niet ver, het is ongeveer 5 km vanaf hier… het was mooi weer en ik had er zin in… dus kreeg ik het idee om zelf te fietsen, zonder de ondersteuning…dat is best zwaar vond ik halverwege maar ik vond vooral ook dat ik niet moest zeuren… ik haalde zelfs het viaduct en deed bij het ziekenhuis gewoon een dansje… daar had ik toen nog energie voor… onbegrijpelijk maar ik vermoed vooral adrenaline.. of epo….of een boterham met pindakaas… ik liep het halve ziekenhuis door om mijn port-a-cath door te laten spoelen op de oncologie en daarna naar de nefroloog voor uitslagen rondom mijn nieren… dat is als ik met de auto kom al een happening want tot voor heel kort liep ik die afstanden met mijn rollator…. Helaas ging de opwaartse lijn weer een beetje minder met mijn nieren maar ik vermoedde al zoiets want ik heb veel meer pijn, maar over het algemeen gaat het heus redelijk goed met de rest van mijn gedoetjes…beetje rust nu daarover hoewel die neergaande lijn van mijn nieren me wel weer laten zien hoe fragiel het eigenlijk is…..

en toen moest ik weer naar huis…

en dáár had ik verstandig moeten zijn

let op het woord “had”

maar nee hoor, ik dacht, dat kan ik op de terugweg ook… met de wind tegen… het was eigenlijk jammer dat er geen hindernisbaan was om het nog iets extra’s te geven he….dat fietsen was maar een eitje… en wat is nou 4 jaar niet kunnen fietsen…. dat ging ik wel ff oplossen… hell, de volgende keer maak ik er een triathlon van…batgirls zijn geen pussy’s he… gelukkig maar met een zekere amerikaanse president aan de macht… batgirls weten daar wel raad mee…..

en dus fietste ik naar huis terug…en zelfs toen ik de laatste drie meter niet meer redde op het viaduct kwam het niet in me op dat ik niet heel goed bezig was…ik werd links en rechts ingehaald door 400 scholieren, moeders met kinderwagens, slakken en ik zweer dat ik een boom over zag steken…. maar gewoon doorgaan he….nu ik het zo opschrijf denk ik alleen maar “WTF was I thinking” (yup in het engels, ik denk soms in het engels… it’s a gift 🙂 maar goed, terug naar hoe stom ik kan zijn… eenmaal thuis was ik eerst nog euforisch dat me dit toch maar mooi gelukt was… maar na een half uur begon ik toch wel erg veel pijn in mijn rug te krijgen.. en in mijn heupen…veel te veel kracht op gezet… je zou denken dat 7 maanden revalidatie wel een beetje verstandiger zou zijn geworden maar nee, ik ben gewoon een druif…

en nu zit ik op de blaren….niet echt he…want ik smeer tegenwoordig met Nutella, ehm creme maar bij wijze van spreken… mijn hele lijf doet zeer… en ik kan alleen mezelf maar de schuld geven

mocht u me tegenkomen binnenkort mag je me een draai om de oren geven…

of een knuffel

ik verdien ze allebei

🙂

Bewaren

Bewaren

over grenzen die vervagen…

het fietsen is leuk. Punt.

daarnaast is het duidelijk dat het me heel veel energie kost, schrik niet, het levert me ook ontzettend veel op…ik merk dat ik verder kan lopen zonder rollator, ik kan wat langer staan hoewel dat nog wel een dingetje is… maar de meeste winst zit vooral in mijn hoofd…. ik geniet er heel erg van… van het fietsen zelf (wie had dat gedacht), van alle gezelligheid er omheen, van al die leuke nieuwe mensen leren kennen, van de sfeer in het team, van het feit dat mijn lijf naast pijn en vermoeidheid ook weer leuk kan zijn als je in de spiegel kijkt…van mijn lief die alles doet om het voor mij mogelijk te maken om dit te doen….van al die lieve leuke dingen die ik meemaak om geld in te zamelen…echt… de wereld kan wel verrot zijn maar in mijn omgeving zeker niet!!…  naja, van veel dus…

maar er is wel een maar…. al mijn energie gaat daar in zitten… ik heb mijn grenzen behoorlijk verlegd om dit te kunnen doen. En dat geeft niet he, dat had ik wel ingecalculeerd… maar ik was even vergeten dat mijn gewone leven ook doorgaat… en als daar dingen in gebeuren die veel energie kosten gaat het ooit mis…

ooit is nu gekomen

nah, niet heel dramatisch hoor maar je gaat lang door op adrenaline , dwars door grenzen en pijngrenzen heen…ik  begin te beseffen dat die vermoeidheid echt nooit meer weggaat…. gewoon niet…. en mijn lieve mama heeft zich begin december bezeerd aan haar ribben, ruggewervels en we zijn heel veel naar het ziekenhuis, dokter en alles eromheen geweest, voor ons beiden een aanslag op onze energie, daarbij komt nog dat ze heel erg veel pijn heeft en ik daar echt last van heb….het is zo naar om dat niet weg te kunnen nemen… hopelijk werkt de morfinepleister en de oxycodon nu eindelijk eens naast de fysio….maar we zijn er nog niet… wat te doen aan de oorzaak?
Mijn lieve vriendin stierf aan de gevolgen van borstkanker… nadat ze 7 en een half jaar ziek was geweest… intens verdriet maar daarnaast ook alles eromheen was erg zwaar maar ook zo fijn om dit te kunnen delen met mijn vriendinnen, allemaal stoere wijven!

Daarnaast viel Jip me eergisteren drie keer achter elkaar aan en gisterenmiddag weer…na een week dat het helemaal goed ging…hij is dinsdag gecastreerd en dat gaat natuurlijk nog even duren voor die hormonen weg zijn, dat begrijp ik wel maar dat hij het toch nodig vindt om met een rode waas voor zijn ogen in mijn armen te gaan hangen was wel de welbekende druppel…. ik kan op het moment alleen maar op de bank liggen en rusten…meer is het even niet… dat uitgeputte gevoel is zo naar…. ik moet echt mijn grenzen weer eens trekken maar dat kan dus niet…dat geeft onrust, ik wil niet ziek worden, niet zo moe zijn dat ik dadelijk niets meer kan….en ik wist dit he…. maar het kost al enorm veel energie als daarnaast alles op rolletjes loopt….maar voor nu moet ik door, boodschappen, koken, therapie, zelfs douchen is een happening….ziekenhuis en oja ook nog even jarig zijn donderdag…. zaterdag misschien een dagje verwennen in het inloophuis en zondag mijn eerste buitentraining waar ik overigens heeeeeeeeeeeel veel zin in heb naast dat ik het ook doodeng vindt maar ssssssst, ik ben Batgirl… die is nergens bang voor toevallig…Ha!

(wacht maar tot je straks in de kabelbaan moet Batgirl….kuch)

ik ga zo maar eens even slapen en dan straks gewoon weer op de fiets…niet omdat het moet, niet omdat het kan maar omdat ik dat graag wil… want het is goed voor me!

 

beetje stil hier…

sorry sorry, ik ben stil…ik probeer foto’s te maken van de dagen maar ze zijn grijs en naar……. ik heb niks te melden….ik zie de binnenkant van mijn huis…. en ik wil wel foto’s maken maar het is elke dag hetzelfde……daar wordt ook niemand vrolijk van…. ik zit mezelf in de weg, mijn lijf wil niet, heb pijn en ben vooral erg moe…. ik slaap ontzettend slecht en ik merk dat ik daar zo langzamerhand last van krijg…. blij en positief zijn kost me op het moment veel energie… en ik ben eigenlijk gewoon verdrietig…. ik maak me overal druk om en bij alles wat ik doe ben ik al aan het denken wat er mis kan gaan… zo ben ik helemaal niet…. mind me, ik ben altijd al een jankerd geweest, ik huil al om een tekenfilm maar nu is het anders…..beren op de weg….veel beren……. ik ben veel alleen en ik kan daar altijd heel goed tegen maar nu is het opeens een dingetje…en ik maak me zorgen of Jip niet eenzaam is zonder soortgenootje… echt ik ben in staat om verdrietig te zijn omdat ik niet zeker weet of de zon op gaat komen… werkelijk Paool, je kan van alles een probleem maken he… niks voor mij… maar ik doe het nu wel… bah…

weten ze zeker dat het vandaag niet blue monday is?

of blue month…

ik ben ernstig onleuk!

sorry

 

 

ik ben dol op amaryllissen… dus als ze er zijn ben ik er als de kippen bij… zo trots op mijn prachtige exemplaren die al zo mooi uitliepen…

amarylllis1

 

laat ik dan even duidelijk zeggen dat ik daarnaast ook erg hou van kaarsjes aan in huis…. ik hou van de warmte en de sfeer…

tipje… zet hem niet te dichtbij je prachtige bollen…zie linkerbloemknop….serieus, hou op met me….

amarylllis2

als u me zoekt, ik zit even in een hoekje te huilen ofzo…en het hoongelach aan te horen dat me nu ten deel zal vallen…

ps mocht u wat willen zeggen over het schaaltje snoep dat zienderogen leger is geworden verwijs ik u graag naar mijn wederhelft 🙂

Onrust in mijn lijf

er zit onrust in me… ik kan het niet zo goed uitleggen maar ik kan geen rust vinden… en die heb ik zo hard nodig. Ik slaap sinds een paar weken weer ontzettend slecht, af en toe heb ik een “goede nacht” waarin ik een beetje kan bijtanken maar ik slaap vaak maar een paar uurtjes, soms zit ik om half 4 al beneden, soms om 5 uur, maar altijd vroeg…. dat geeft onrust, echt goed slapen is zo belangrijk… en ik erger me te pletter aan mijn lief die naast me ligt te snurken… ik gun het hem van harte hoor maar ik wil ook heel graag slapen… omdat ik hem niet wakker wil maken met mijn gedraai en gemuts ga ik er maar uit en beneden in bed liggen…

Ik kan me niet concentreren en ben om de haverklap afgeleidt of bedenk dan dingen die ik beter kan gaan doen… het zal allemaal wel dat het heel belangrijk is dat ik was ga vouwen maar ik moet gewoon ontspannen…. dat onbenullige doorgaan is alleen maar omdat ik de rust niet kan vinden… ik ben werkelijk tien dingen tegelijk aan het doen en eigenlijk doe ik niets echt…

Ik lees…. een stukje… dan besluit ik de radio aan te zetten… weer lezen… oh misschien even haken, haakwerk erbij… maar mijn gedachten gaan alweer naar wat ik beter kan gaan doen…en door de pijn in mijn armen is het ook veel beter het even te laten liggen…. dan maar wat in psp prutsen… maar dan schiet me te binnen dat ik nog wat dingen moet doen voor het inloophuis… eerst dat…. daarna zet ik netflix aan… ook daar moet ik steeds terugspoelen omdat ik niet oplet…dan ga ik kaartjes schrijven… want dat moet opeens… en even later moet ik opeens van alles opruimen… dus hop zet ik de serie die ik volg op pauze….en dan bedenk ik dat ik de afwas moet doen… en zo gaat dat maar door… opgejaagd….

het enige moment waarop dat wel lukt is boven op de hometrainer want daar kan ik niet steeds switchen, gewoon dom fietsen en kijken… en wat ik nooit had gedacht, het ontspant me… beetje jammer dat ik een slijmbeursontsteking in mijn elleboog aan het ontwikkelen ben… ik los dat maar op door veel met losse handen te fietsen… maar ik ben zo klaar met dit kaklijf dat altijd weer iets vindt dat me terugfluit… er zit een ontzettend huilbui in de weg maar ik ben te boos om daar aan toe te geven….

kortom, ik ben een zonnetje mensen…

 

2016-10-30-14-52-15

2016-10-30-14-42-40

gelukkig word ik erg blij van Taco Cat en Grumpy Cat van Ties

ik heb al een week of twee, drie ontzettend veel pijn in mijn lijf…gallisch word ik er van…en na het uitje naar Paul werd het een stuk erger opeens… geen idee wat er was of wat het veroorzaakt… ik ga er vanuit dat de heer P de M er niets mee te maken had, duh gekkies…jullie dachten het ff he?…  maar echt, huilen van de pijngedoe… dus ophogen met de pijnstilling en hopen dat het weer wat minder gaat worden…maar tot nu toe is er nog niet veel verbetering of verandering…behalve dat ik kotsmisselijk van de tramadol ben en ik niet in de auto kan als ik extra ingenomen heb… dus ik vind het nogal kak moet ik eerlijk zeggen… het helpt als ik afleiding heb en dus lees ik veel, puzzel, knutsel in psp, luister lekkere muziek, haak door de pijn heen en lees wat op facebook en twitter…. en als het mooi weer is zit ik lekker buiten in de zon. Het lukt me 55 minuten van een uur om er positief mee om te gaan (daar is ie weer, positief mensen 🙂 ) maar die andere vijf minuten gebruik ik vaak om even te janken, het allemaal oneerlijk en stom te vinden en vooral heul achterlijk en daarna gaan we weer doooooooorrrr… ik las gisteren de column van Halina en daar stuurde iemand als reactie deze link op…

Goud!

Ik heb de tranen over mijn wangen lopen van het lachen… heerlijk, ff relativeren… ik hartje Brigitte 🙂

 

Benen overal…

ik plaats foto’s…. van hoe ik geniet als ik buiten zit, of hoe ik lekker een engelse detective kijk, of bij mijn lieve vriendinnetje in bad lig….maar als ik zo eens verder kijk dan alleen die benen van me zie ik iets anders… ik zie dat ik lig…

en lig…

en nog meer lig…

en dat ik er nog wat van probeer te maken…

dat zie ik ook…

bij iedere zonnestraal pak ik de kussens en lig ik buiten, ik leuk mijn bed beneden op en ik zorg dat ik mijn geknutsel bij de hand heb, boek, haakwerk, netflix, vakliteratuur, iets lekkers te snoepen, het contact met vrienden, ik heb veel plezier met mijn lief… etc.

maar wat ik niet zeg is dat dit het is op het moment…

ik lig

want ik kan niet zoveel méér op het moment

ik ben zo verschrikkelijk moe, mijn energielevel is echt beneden het vriespunt, en echt alles kost me zoveel energie dat ik niet veel verder kom dan mijn leven leuker te laten lijken… of leuker te liegen zoals held Acda het bezingt…. maar ik lieg niet hoor… ik geniet oprecht van alles wat ik om me heen heb maar deze intense moeheid verlamd me… ik wil eropuit… ik wil naar de dierentuin in Emmen, en naar de zee…en naar Francy…en ik had graag naar Linda gewild, en naar Chantal…. en ik wil naar het feestje van mijn lieve broer en zussie, en de verjaardagen van vrienden…maar voorlopig kom ik niet veel verder dan het bed boven, het bed beneden en mijn ligstoel buiten….en het vliegt me aan…

is dit het nou?, hoorde ik mezelf net huilend tegen liefste zeggen

want zo vind ik het niet meer leuk

sterker nog, ik vind het dikke vette kak en dan druk ik me nog netjes uit

de achteruitgang van mijn gezondheid benauwd me… het gaat soms zo hard…af en toe gaat het een tijdje beter maar ik kom nooit meer op het punt waarop ik daarvoor was… en dat is eng….ik ben zo intens verdrietig aan de zijlijn… niet iedereen kan van Basten zijn, dat weet ik ook wel…maar ik zie het leven aan me voorbij trekken door het raam….hell,  de van kleur verschietende uil buiten heeft zelfs een spannender leven dan ik*rolt met de ogen*….dan vind ik het oneerlijk en stom en komen de muren op me af… zelfs als de zon schijnt…. het is overigens niet zo dat ik ook graag van kleur wil veranderen (op zich kan ik dat al heel goed met al die tamoxifenvliegers) maar bij wijze van spreken he…… en het gaat wel weer over hoor maar kolere zeg, zo had ik me onze vakantie niet voorgesteld….

en dus moet ik bedenken hoe ik hier mee verder ga…. want dat ik hier uitkom lijkt me logisch… ik vind de andere optie namelijk geen optie… het doel is leven… misschien met zijwieltjes… of een hulpmotor…

maar leven zal ik!

toevallig!!

 

pl_20160802T215034

Paola

15 juli 2016

dat je dat best wel wist, van die goedkope scheermesjes maar dat de meneer van den winkel zei dat die heel goed waren tegenwoordig… en dat je dan denkt, hmmm het scheelt wel veel…laat ik het proberen.

En dat je nu op 11 plaatsen op je benen wondjes hebt die hartstikke hard bloeden

Haat!

Lord wat een ring

setting:

kruidvat

deelnemers:

Paool en een willekeurige ring

ik zat een beetje te neuzen tussen de “gouwen ringen en de kettings” enzo en ik zag opeens een leuke ring die misschien wel om mijn middelvinger kon…laat dat maar aan mij over he…dat moet geen probleem zijn…. dus ik doe hem heel voorzichtig om maar er zat natuurlijk een beveiligingsding op die maakte dat de ring iets kleiner uitviel

iets maar

maar net genoeg om hem never nooit meer af te krijgen

dus

het zweet brak me uit

gottogot, moet ik dat ding dadelijk nog kopen ook

ik stond net op het punt een fles vloeibare zeep erover heen te smijten, God Bless het kruidvat, als dit grapje in de intratuin was gebeurd had ik mijn vinger eraf moeten knippen met een heggenschaar.. aan de andere kant had ik in de intratuin geen ring gevonden hoewel ik daar weer hele andere dingen kan….maar goed, we dwalen af….na nog een paar keer draaien en trekken voelde ik eindelijk iets van beweging…

ik bleef langzaam wrikken en stukje bij beetje kwam het iets losser om mijn knokkel…die zag je gewoon opzwellen, om het nog even iets makkelijker te maken…. kuch…..

ten einde raad gaf ik een flinke ruk en de ring vloog met een enorme zwaai de halve winkel door… echt als ik auditie had gedaan voor lord of the rings was Frodo een onhandige muts met 1 borst en paars haar geweest…

ik keek eens rond en gelukkig was het niet druk in de winkel en terwijl ik nog iets mompelde dat ik echt niet met deze relatie verder wilde dook ik in de schappen waar ik de Ene Ring tussen de dozen maandverband vandaan plukte… nog een geluk dat de vleugels nog gewoon ingeklapt in het doosje zaten he, je weet nooit waar het blijft met die superabsorberende lagen…er zijn verhalen die claimen dat er hele vijvers in kunnen verdwijnen… om nog maar eens op Frodo terug te komen…die hele toestand met die berg… hij had het ding gewoon in een always ultra moeten smijten, hadden we er nooit meer wat van gehoord…kortom met gevaar voor eigen leven redde ik de ring en heb ik hem zo snel als ik kon terug gedaan in het rekje…

waar ik een hele leuke andere ring zag

hmmm zal ik?

🙂

lord-of-the-rings-ring-1

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

even ijken

zo moe….

mijn hoofd zit vol met dingen die ik graag wil doen, zou ik weer kunnen haken?, het lonkt gewoon maar mijn duim doet nog best zeer… of leuk we gaan naar het theater mooie dingen zien, even eruit…… of ik wil graag iets leuks gaan doen….  gewoon omdat het lente is…en ik denk aan lammetjes en kuikentjes, krokussen en vogeltjes die nestjes maken, bomen die knoppen krijgen.. een nieuwe seizoen.. een nieuw begin…

maar ondertussen gebeurt er even niks… ik heb teveel dingen gedaan de laatste tijd, jarig zijn, twee keer naar Paul, en iedere dag wel wat dingetjes….teveel winkels, teveel boodschappen gesjouwd, teveel energie gebruikt die niet meer opgeladen wordt….en leuke dingen kosten ook energie… sommige zijn het zo waard he maar weg is weg… of het nu leuk was of niet….  mijn lijf zegt dat het klaar is… ik moet deze week nog even door maar daarna gaat het gas terug… want als ik zo doorga val ik…hard… been there, done that, got the tshirt… niet tof! En het is nog een lelijk tshirt ook…. typisch een kwestie van jammer!

Dus ging ik helemaal niet naar het theater gisteren, of iets leuks doen vandaag….. ik zag mijn bed….boven en beneden…

oeverloos moe…mijn lijf voelt als lood… ik kijk naar mijn armen die toch nog echt mijn armen zijn maar aanvoelen als twee blokken beton… om over mijn benen maar te zwijgen… mijn gewrichten hebben een doorsmeerbeurt nodig, vooral de slijmbeursontstekingen in mijn heupen laten me van de ene naar de andere kant draaien ’s nachts, ik kan nauwelijks liggen en ik dank God op mijn blote knietjes voor mijn waterbed…. ik voel me als die vrouw van die reclame die op een heel groot bed zit en niet weet hoe de dag te beginnen… helaas heeft het voor mij geen zin een vitaminepilletje in te nemen… deze moeheid gaat nooit meer weg… ik moet een weg vinden er mee om te gaan…. dat is de enige manier om het leuk voor mezelf te houden… ik weet dat klagen niet helpt…dat het niks oplost… maar soms kun je gewoon even niet meer…positief zijn en vrolijk zijn en doorgaan… dus het is nu vooral positief zijn en vrolijk zijn en liggen…. twee van de drie, goede score want ik heb invloed op die eerste twee… die laatste not so much, behalve dan doseren en plannen…

ik vergeet dat ik heel veel ingeleverd heb en dacht weer op hetzelfde niveau door te gaan…ik weet dat het niet zo is…. maja, ik kan heel goed verstandige stemmen in mijn hoofd negeren…andere dan weer niet…. maar dat is een ander verhaal….dus, ik moet weer even ijken…. energielevel gedaald dus dat vergt aanpassingen… right… niet leuk, wel waar… en zonder daar dus een drama van te maken betekent dat rust, dingen schrappen, en kijken waar ik energie uithaal… ik raak in paniek als ik merk hoe klein het stukje nog maar is dat ik lopen kan zonder rollator, dat merkte ik bij een begrafenis waar ik de rollator niet mee kon nemen omdat ik mijn hand niet kon gebruiken… ik was alleen maar bezig met rechtop blijven staan en bedenken dat ik ook nog terug moest lopen….het opende mijn ogen…. dit kan niet meer… en jammerdebammer wat een ander er van vindt, dit doe ik ook niet meer…. volgende keer beslis ik anders… leermomentje mensen, zomaar… je maakt wat mee als je Paola bent he, retespannend, mijn leven.

ik ben een beetje als de lente die vandaag begonnen is, begonnen maar duidelijk de zaken nog niet op orde als ik naar buiten kijk… het regent, het is koud en het is grijs en donker….ik ben wel begonnen maar er nog even niet klaar voor denkt de lente…. en dat kan…. tot die tijd moeten we er zelf wat van maken…met kaarsjes aan, een fijne cd op, iets lekkers eten, mijn lief zoenen…..en vooral dansen in de regen….al is het maar in je hoofd….

wat dat is ook leuk!

Je moet het alleen willen zien!

zonnebloemendaphne

2016-03-11 17.26.47

 

right, dat haken is leuk maar gaat ff niet door… sterker nog… mijn hele hand gaat ff niet door, hij is twee keer zo dik bij de duimaanhechting… fraai!! Hopelijk hoeft mijn ring er niet af want dat kan ff  niet meer… iemand een oplossing hiervoor zodat ik door kan blijven haken? want ik zou het heel erg vinden als ik dat niet meer kan….

Jarige Job

ik was dus gisteren jarig…. heel erg jarig zelfs… na alle maanden gedoe kreeg mijn lieve vriendinnetje vorige week heel slecht nieuws en stortte mijn wereld even in… WTF is dat met mijn vriendinnen die door verschrikkelijke dingen heen moeten? alsof een vriendschap met mij levensgevaarlijk is ofzo… kijk dat ik in een vorig leven reteslecht ben geweest of zoals mijn andere vriendinnetje zegt, in meerdere vorige levens vrees ik 🙂  is me wel duidelijk maar ik heb liever niet dat de mensen om me heen daar ook last van hebben he… duh 🙂 Dus dan moet je weer even je benen terugvinden die opeens onder je vandaan zijn geschopt ofzo… en dat duurt dan weer een paar dagen he… dat je overal om huilt en als je merkt dat je dat ook bij een reclame over maandverband zit te doen wordt het tijd ermee op te houden he… er zijn grenzen mensen! En vriendinnetje heeft ook helemaal niks aan zo’n huilebalk vriendin… die zijn stom en ik ben niet stom, toevallig!

en dus was ik gisteren jarig en vond ik dat ik het leven moest vieren… en dat was fijn! Ik heb een heerlijke dag gehad, ben ontzettend verwend en heb zoveel lieve mensen om me heen! Echt heel jarig zijn door alles om je heen, facebook, appjes, bezoek, kaartjes, veel cadeautjes, teveel om op te noemen…ik lag  s’avonds onwijs gestrekt, zo moe maar ik heb enorm genoten.

En toen werd ik vanmorgen wakker met een verschrikkelijke pijn in mijn pols/duim… zo erg dat de tranen in mijn ogen knalden toen ik bewoog… wat is dát nu weer… na veel gedoe (aankleden was al hel) een zooi pijnstillers toch maar besloten dat ik vandaag een fijne dag ging hebben… ik vermoed zelf dat het een slijmbeurs ontsteking is en ik denk dat het haken de boosdoener is… en dus bedacht ik vanmorgen dat ik in al mijn frustratie een boos en kijkmijeenszieligzijn stukje ging schrijven… maar gaandeweg besloot ik dat ik daar geen zin in had… zijn ze nou helemaal betoeterd, het leven vieren is het leven vieren en ik moest hoognodig heel erg rust nemen… dus dat doe ik nu dan maar he… een extra cadeautje of zoals ik al zei, een jaar ouder en het gezeik begint alweer 🙂 maar goed, niet haken, niet kunnen muizen of foto’s bewerken, geen briefpapiertjes ontwerpen en moeilijk typen, ik denk dat het een rustige week wordt en dat mijn e reader hard aan het werk moet…voordeel is dat ik die afwas die er nog staat ook never nooit niet kan doen… we eten deze week maar van plastic jip en janneke bordjes denk ik… het blijft feest gewoon… partyanimal die ik ben…

als u me dan nu even excuseert, dan ga ik nu even plassen…

tot over een uur ofzo

dus

🙂

 

1457605771901

trapobatriek2

Retespannend en vooral Godsonmogelijk om naar boven te komen voor mij… de treden met de mandarijntjes mag ik gebruiken… helaas sloeg mijn lief twee treden over met het verfen dus ik moet hals, nek en nieren breken om boven te komen… het is een happening.

Gelukkig moet het hele ding nog een keer

Hoera! 🙂

bucketlist

dat je dan dit lees op facebook..

Vooral de dwang van een bucketlist vind ik zo stom, zegt Liesbeth tegen LINDAnieuws.

‘Onzin’
De bucketlist, dat is een lijst met dingen die je gedaan moet hebben voordat je doodgaat. Omdat ze heel tof zijn, spannend, eng, uniek, geestverruimend, onvergetelijk en ga zo maar door. Onzin, zegt Liesbeth. Alsof je leven niet volmaakt zal zijn als je je bucketlist niet hebt afgewerkt. Bovendien is het vaak helemaal niet nodig. Dat Nederland klein en onbeduidend is, zie je ook wel op de kaart. Daarvoor hoef je niet naar de top van de Himalaya.

Niet bungeejumpen
Als tegengeluid, of gewoon om er een beetje tegenaan te schoppen, introduceert Liesbeth in maandblad Elsevier Juist de non-bucketlist. Op haar lijst? Bungeejumpen, de Galapagoseilanden, de Taj Mahal en de marathon van New York. Die marathon staat op veel lijsten, zegt ze. Dat lijkt me vreselijk, daarna voel je je hartstikke rot hoor. Gelukkig is Liesbeth van nature al niet erg dol op enorme fysieke inspanning of verre reizen. Sommige andere bucketlist-klassiekers mogen haar best overkomen. Ik zal echt niet wegkijken als er een walvis voor mijn neus opdoemt wanneer ik langs de zee wandel.

Uitzondering
En zieke mensen dan, slaat hun bucketlist ook nergens op? Nee, dat snap ik wel, zegt Liesbeth. Dat je iets verzint om aan vast te houden als je vreselijk ziek bent, tuurlijk begrijp ik dat. Daarvoor maak ik een compassievolle uitzondering. Maar wie gezond is moet gewoon genieten en zeker leuke dingen doen, maar er vooral niet zo’n plichtmatig iets van maken. Het zijn ook altijd van die exotische bestemmingen, zegt Liesbeth. Terwijl je je uiteindelijk toch doodongelukkig in zo’n ver land voelt, ik althans. Niemand heeft een reis naar Gent op de bucketlist staan.

Noorderlicht en Kyoto
Geen bucketlist dus voor Liesbeth, maar een wensenlijstje heeft ze stiekem wel, al is-ie kort: het Noorderlicht zien en naar Kyoto. Ja, het Noorderlicht lijkt me heel gaaf, indrukwekkend en mooi en Kyoto schijnt ook prachtig te zijn. Maar als het er niet van komt, kijkt ze wel naar de plaatjes.

duuuus….

de dwang van de bucketlist… right…

je kunt werkelijk óveral een probleem van maken he?… laat iedereen lekker in zijn waarde, wel of geen bucketlist, de mijne bevat dingen die ik graag in mijn leven zou willen doen, gebeurt het niet is het ook goed… en daar staan dingen op als met mijn blote voeten op het strand, of een ballet zien en nog veel meer…. dat maakt mij namelijk gelukkig…..en daar gaat het namelijk om… en wat een ander daarvan vindt, vind ik uitermate onbelangrijk… het is mijn leven…mijn keuzes…als je je druk kunt maken over dit soort dingen heb je voorlopig ook geen bucketlist nodig lijkt me… alsof meetellen in de wereld afhangt van de reizen die je maakt en de toffe dingen die je doet…. waarom zou je in hemelsnaam je eigen leven daaraan willen spiegelen? ik ben oprecht verbaasd dat het uberhaupt een issue is…..en natuurlijk is haar mening ook een mening, en die ventileer ik net zo graag als zij anders zou ik er geen postje aan wijden he 😉 Ik probeer alleen niet te oordelen… en dat is niet altijd makkelijk dus…

geniet van het leven en doe de dingen die je graag wil doen, als je dat financieel kunt, fit genoeg bent en als je gelukkig wordt van boven op de Himalaya staan moet je dat doen lijkt me… het lijkt mij vooral koud… en bevroren plassen spreekt me ook niet echt aan ofzo maar als jouw passie is om aan een touw over gletsjers heen te zwieren zeg ik doen…  whatever rocks your boat he….

maar van Liesbeth mag dat niet…. Liesbeth heeft geen bucketlist….maar wel een wensenlijstje….wat daar het verschil tussen is, is mijn volkomen een raadsel maar dat terzijde… Ik gun Liesbeth een prachtig leven toe waarin ze de dingen kan doen die ze graag wil doen… en dat kan voor mijn part op je rug in een weiland naar de wolken kijken zijn, een kilo drop per dag te eten of achterstevoren picknicken op een olifant…. of zoals mijn lieve vriendinnetje Petra altijd zegt, het wordt weer tijd dat ik mindful een drol ga haken 🙂

 

Acceptatie

ik zat dus om drie uur vannacht al beneden… het zij zo! Vannacht nieuwe rondes nieuwe kansen… en ik lig vandaag toch op bed… na een intensieve dag, zowel geestelijk als lichamelijk en ik had al zoveel pijn gehad de afgelopen dagen…. het gaat niet zo goed… en dat is zwak uitgedrukt… dat wil zeggen, het gaat niet zo goed in mijn lichaam… in mijn hoofd gaat het een stuk beter… ik voel dat het genieten terug komt, dat ik weer blij wordt van een prachtige herfstdag… en dat er rust komt…het verdriet is niet weg maar ik voel me iets beter gelukkig…. ik doe een driedubbele schroef met flic-flac en 5 salto’s  in gedachten….dat zien jullie niet aan me maar in gedachten ben ik werkelijk van elastiek… ik dans ook erg goed in gedachten en daarnaast ben ik een getalenteerd zangeres… zo jammer dat ik dat niet met jullie kan delen want het is de moeite waard mensen… dat wat ik allemaal kan enzo….we dwalen af, het is niet netjes om op te scheppen over wat je allemaal kunt he…ook al is het dan in gedachten…maar ik voel me iets beter dus, dat zei ik…. helaas is dat voor mijn lichaam schijnbaar het teken om weer raar te gaan doen…erg raar… ik kreeg een verrassend slechte uitslag van mijn nieren twee weken geleden en ik moet over twee weken terug komen om te kijken hoe het gaat… als ik zie hoe ik er de laatste tijd bijlig, zit en hang beloofd dat niet veel goeds, laat ik het zo zeggen, als uitgeteld op de bank hangen olympisch was won ik goud,   maar we houden hoop dat het iets verbeterd is, ik moet het loslaten want ik heb het niet in de hand… net als met de kanker… het is er en je kunt alleen maar ondergaan, stapt u maar in de rollercoaster mylady… wij bepalen de snelheid…have fun!

maar voor het eerst in mijn leven voelde ik iets van onrechtvaardigheid naar mijn ziektes… ik zeg met de hand op mijn hart nooit waarom krijg ik dit allemaal, ik weet dat er bij iedereen wel dingen loos zijn en dat je niet verder dan de voordeur kijkt vaak… 1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker, dan kun je zeggen, waarom ik? maar ik zei altijd, waarom ik niet? waarom zou ik het een ander wel gunnen? maar twee weken geleden dacht ik voor het eerst terwijl ik alles zat te overdenken in het ziekenhuis, kan het nu niet eens een deurtje verder gaan? ik wil dit niet meer….in het ziekenhuis gelegen met zoveel pijn en nierfalen… weer thuis, net herstellende van een aanval van gordelroos op de plek waar mijn borst heeft gezeten…uitermate pijnlijk… en dan dit weer…  nierfunctie die nog slechter is dan toen ik in het ziekenhuis lag…….WTF?…. en geen duidelijke oorzaak….nog veel meer WTF….. en dus heb ik een week gehuild….. tranen met tuiten… en wanhopig mijn handen ten hemel geheven enzo… en ach en wee geklaagd en mijn wonden gelikt… ik was er maar druk mee…. ik vond mezelf retezielig… heel naar, want daar schiet je geen bal mee op, met jezelf retezielig vinden….  en dus heb ik me de week erna weer bij elkaar gepakt… klaar nu… en doorrrrr….. maar dat klonk een stuk makkelijker dan het was… want ik kan niet zoveel op het moment… ik lig vooral veel terwijl ik in mijn hoofd bedenk wat ik allemaal nog moet doen…. ook heel helpend Paool…. not!

Gisteren was een moeilijke lange dag… we gingen de as van mijn lieve vriendinnetje uitstrooien bij de zee….emotioneel heel zwaar en uitputtend, maar daarnaast zat mijn persoonlijke dilemma me ontzettend in de weg…. dat ik gewoon niet toe kan geven dat ik de rollator nodig heb…of de rolstoel…we moesten een eindje naar een strandpaviljoen lopen, dat kon ik wel vond ik…. daarna nog naar de zee en op de terugweg bleek dat ik niet meer kon… ik liep op reserves van reserves… zo ellendig… en mijn lief ging naar de auto de rollator ophalen zodat ik verder kon…iedereen moest wachten op mij….wat ongelooflijk lastig vind ik dat… die dag ging niet om mij, die ging om de as uitstrooien,  en om haar lief en haar ouders…. en nu zat ik daar weer aandacht te vragen… ik was zo boos op mezelf, ga in die rolstoel zitten doos… maar zo werkt het niet….. en daarna kwam Rob terug met rolstoel in plaats van de rollator…ik wil niets horen, zitten zei hij… hahaha… right… zitten… en aanwijzingen geven, en zeggen dat ik heus dit stukje wel kon lopen en dat ik zelf wel kon rijden… ik heb nog een lange weg te gaan…dus…….. maar je kunt een rollator nog zo leuk opleuken, het blijft een rollator…..om over de rolstoel maar te zwijgen….de week ervoor had ik ook al een belachelijk eind gelopen omdat ik het ding niet me wilde nemen….. naar het ziekenhuis? OK… naar een high tea in de stad? not so much… maar ik moet er heus aan…want dit is namelijk niet meer leuk…niet voor mij en zeker ook niet voor de mensen om me heen…denk ik… vul ik vooral in ook…… ben ik ook goed in, invullen en denken voor een ander…. en dan vooral hoe ontzettend irritant mensen me wel niet vinden, ik denk nooit, goh die mensen denken vast, wat een leukerd is Paool maar altijd, heb je haar weer met haar ziektetjes en aanstellertjes….. terwijl ik zelf dus echt never nooit zo over iemands verdriet en ziektes denk… leer toch eens van jezelf houden zei laatst iemand tegen me… vond ik wel mindful en opzoeknaarjezelferig en ik giechelde wat in mezelf… tuurlijk, ik ga maar eens mindful een paarse drol haken ofzo maar ze had wel gelijk natuurlijk… dus dat staat op de agenda…practice what you preach… want ik zeg namelijk al heel lang dat ik moet gaan zien dat een hulpmiddel mij iets oplevert, dat ik meer kan door hulpmiddelen… echt ik weet alles zo goed….nu nog handelen…  ik zie iedereen met de ogen rollen gewoon…. misschien helpt het als jullie tegen me zeggen dat ik niet mee mag als ik niet in de rolstoel ga zitten… want nergens meer aan deelnemen is mijn allerallergrootste angst………

pimp my ride

pimp my ride

 

Vampier

oh ik stop ermee hoor zegt ze tegen me… ik voel en weet zeker dat ik goed zit, en dan opeens is het weg, ik probeer niet te gniffelen omdat ik die zin denk ik al wel vierduizend keer in allerlei variaties heb gehoord…. dan zie ik haar naar mijn handen kijken, nope, ik vind veel goed maar mijn handen en voeten gaat niet gebeuren, been there done that, werd paars, groen geel en blauw en verder leverde het niets op…. ik heb mezelf beloofd dat dat nooit meer gaat gebeuren nadat ze ooit een uur of twee bezig zijn geweest met 7 verschillende prikkers waaronder de anesthesie op de OK, dat nooit meer!…ik zeg, probeer dan mijn andere arm, aan de geamputeerde kant? Ik zie haar liever niet blik maar ik ben vastberaden… geen geklooi in de rest van mijn lijf…. dat mijn port a cath op het moment geen bloed geeft vind ik typisch een kwestie van heel jammer…. maar goed… het is gelukt… een keer of wat prikken, roeren en zoeken leverde eindelijk een klein straaltje op… wij vonden dat een hoeraatje waard en ik zag dat ze een zucht van verlichting slaakte… joh, maak je niet druk zeg ik tegen haar… ik kan wel wat hebben he… en zelfs de anesthesisten worden lichtelijk paranoia als ze mij zien verschijnen dus je bent in goed gezelschap

en zeg nou eerlijk, voor de symmetrie is het wel zo gezellig zo met tig watjes en pleisters 🙂

bloedprikken is altijd weer een happening

bloedprikken is altijd weer een happening

 

 

FuutFuut

goh, zo werkt dat dus… mijn hersens vinden dat het tijd wordt dat ze terugkomt van vakantie en hier chocomel komt drinken en m&ms eten…. hoe is het mogelijk dat ik zo in de ontkenningsfase zit… ik kan gewoon niet huilen….of nauwelijks, en iedereen die me kent weet dat dat niet echt normaal is he…. maar ik zit vast…iets blokkeert me…ik zit in een levensgrote bubbel waarin dit alles niet gebeurd is… gewoon niet…..het werkt so far hoewel er langzaam barstjes in komen, die ik uit alle macht probeer te plakken…

en aan de andere kant is daar mijn lijf die nog nooit zo hard gefloten heeft… het is klaar Paool… je hebt gedaan wat je kon maar nu moet je aan jezelf denken… en om de 1 of andere stomme reden betekent dat enorm veel pijn.. ik kan alleen nog maar op mijn bed liggen…en ik ben zo boos…zo ontzettend boos…. ik vind mijn lichaam het stomste lichaam ever…. en ja ik weet ook wel dat ik heel ergens anders boos over ben en dat ik heel goed kan relativeren en onder ogen zien dat dit er aan zat te komen maar moet het met zoveel pijn? Got the point,going to get the t-shirt… move on graag…

Mijn relativeringsvermogen is op vakantie…samen met mijn iedere dag is een feestje gevoel…

en dus vind ik alles stom

vooral mezelf!

ik wilde dat ik ook even op vakantie kon… maja… ik neem mezelf altijd mee he… zo jammer… is er al een maatschappij die astrale reizen aanbiedt? 🙂

/zieliggedoemodeuit

 

uitgeteld