beetje boven water

ik vind het nogal lastig om te bloggen want eigenlijk wil ik leuke dingen opschrijven… en dat ga ik ook doen hoor… maar ik maak ff niet zoveel mee op het moment. Mijn wereldje is vrij klein, ben heel veel alleen thuis, en probeer daar het beste van te maken. Zonder allerlei details van anderen het web op te smijten, mijn vrienden hebben het zwaar en ik wil er voor hen zijn, ik heb sinds de alp echt zoveel slecht kaknieuws gehad van dierbare mensen om me heen, het is niet te bevatten soms… vooral de kanker slaat keihard toe op het moment…. ik heb veel verdriet maar ook verdriet om mijn vrienden die door allerlei shit heen moeten…. en ik wil ze zo graag gelukkig maken… ik wil van alles voor hen doen en hopelijk doe ik ook wat kan en waar ze behoefte aan hebben… en denk alsjeblieft niet dat ik al te veel op mijn bordje heb… niet doen, daar wordt echt niemand gelukkiger van, ik doe heel graag wat voor jullie allemaal…wat dan ook…ik zou eten koken aan iemand anders overlaten maar voor de rest roept u maar… met liefde!

lichamelijk is het hier ronduit shit te noemen, constant is er iets waar ik weer door terug wordt gefloten… heck ik raad niemand aan om naar me te fluiten want ik sla terug vanaf nu. Ha! Maar ik voel me ondertussen een grote zeur en mekkerkont, en onleuk vooral… en ik ben er klaar mee… jullie vast ook, snap ik helemaal….oh shit, weg….daar is ze… ik zie het wel hoor, dat jullie stiekem een kruis maken met je vingers als ik in de buurt ben… gniffel… en terecht! en terecht! ik loop nog net niet als een spin met ronddraaiend hoofd achterwaarts van de trap af maar meneer King zou er een leuke film van kunnen maken denk ik… hmmm come to think of it, dat nodigt nu niet echt uit om iets aan me te vragen… ik ben vooral onleuk voor mezelf ook he… en voor anderen iets doen maakt me blij. Punt

en dan is er nog mijn tegenprestatie actie…engeltjes haken… het komt er echt aan hoor mensen die allemaal hebben bijgedragen aan mijn laptop. Ik ben jullie echt heus zeker niet vergeten maar ik moest ff een alp bedwingen voor ik me er toe kon zetten… en daarna begon mijn lijf aan zijn eigen alp… maar vandaag zit ik buiten en begin ik met het maken van alle tegenprestatie engeltjes, ik heb ook nog wat andere bestellingen en die komen er ook aan. Het lijf wilde even niet meewerken met haken… sterker nog, ik lig op apegapen… beetje lezen, beetje puzzelen, koelkast open en dicht doen om iets lekkers te pakken…. *gil*…. dat was het wel zo’n beetje.. dus mochten jullie denken dat ik het vergeten ben…nee nee echt niet, juist niet, het jengelt maar in mijn hoofd dat ik dat echt moet doen…ik heb zo’n superego met een eigen ego….die vind nogal veel van zichzelf…. kun je maar last van hebben LOL…. Freud zou een fieldtrip met me hebben gehad….. maar echt, als het had gekund had ik het ook al gedaan!! Ik ben jullie zo ontzettend dankbaar, krijg nog tranen in mijn ogen vaak… echt onbaatzuchtig en gewoon keilief, dat is het! Maar ze komen jullie kant op hoor…met een dikke zoen… dat ook!

zo en nu ga ik haken en van het zonnetje genieten en vooral dankbaar zijn met iedereen in mijn leven…. ik zit hier vaak te denken waar ik het toch aan te danken heb, al die leukerds om me heen… als mensen zeggen dat de wereld kak is en dat Nederland stom is en iedereen onaardig en weet ik veel roep ik altijd, dat zou ik niet weten… ik heb namelijk de leukste mensen van de wereld om me heen verzameld en daar ligt mijn focus… veel leuker… dankjewel voor jullie vriendschap… tofferds!

ik keek in de spiegel gisteren…. trok rokje aan, rokje uit, jurkje aan jurkje uit, gatver, overal dik en kilo’s teveel… ik kon wel janken….sterker nog, dat deed ik ook…. niet dat dat iets nieuws is, ik ben echt een vrolijk nootje de laatste weken…. calimero is er niks bij….  maar jemig, die vetrollen….blergh……erg ongelukkig met mezelf, ik wil zo graag die laatste kilo’s eraf maar het lukt me maar niet….ik snoep teveel, ik eet te veel… en ik weet het ook wel hoor maar het lukt me gewoon even niet……teveel chocolalala en aanverwant lekkers……, en ook zo geen zin in dat gelijn weer…. en dus viel mijn oog in de supermarkt op iets…. ik trap vast ergens in….maar ik probeer het eens,  ik sla een maaltijd over voor een shake….


Onze producten bevatten hoogwaardige eiwitten, zijn een bron van vezels en bevatten een optimale mix van vitaminen en mineralen. Maar bovenal zorgen we ervoor dat onze producten zeer smaakvol zijn. Kortom de producten bevatten alles wat je dagelijks nodig hebt om je goed te voelen en dit ook uit te stralen!

nah, dat klonk heus heul lekker… en weinig calorieën… klonk ook goed… yoghurt met bosvruchten nam ik mee, en met appel…. dat ging helemaal goedkomen met mij…. ik verheugde mij er zelfs op…. zo rol ik gewoon…..

vanmorgen was het dan zover, een pot thee mee naar buiten, vakliteratuur en mijn laptop… en natuurlijk….DE SHAKE

ik had het lekker koud laten worden, draaide de dop eraf… nam een slok…

om die vervolgens met een slok hete thee weg te spoelen…

holy gatverdamme!!!

wat onvoorstelbaar ontzettend vies

ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die hier yoghurt met bosvruchten van kan maken… het komt niet eens in de buurt… wat een vies gebeuren was dat zeg…. ik snap wel waarom niemand daar van aankomt, ik hoefde nog net niet naar de wc te rennen…en mocht u denken, daar is Paool weer, die overdrijft graag…ik zou zeggen probeer het eens… en ik weet dat er ook lekkere shakes zijn he, milkshakes…bij de mc Donalds bijvoorbeeld….ik noem maar een zijstraat…

neehee grapje… er zijn serieus lekkere afvalshakes enzo.. ze bestaan…. vriendinnetje gebruikt ze en die zijn heus heul lekker zegt ze… maja, die afvaldames willen om begrijpelijke redenen  mijn medische achtergrond er niet bij hebben…

ik heb nog wel 3 potten thee nodig om dit smaakje weg te spoelen…

en een pot nutella…

kortom, ik ga maar eens een boterham pakken… met smeerkaas… en gewoon de snoep, chips en aanverwant lekkers in de vijver gooien…  want zoals Barry Hay ook steeds zei in zijn biografie, there’s no such thing as a perfect paradise….

dat ook! 

PS, ik weet niet of ik de verpakking nu bij het plastic afval moet gooien of in de chemobak… ik neig naar het laatste…
🙂

fietsen kreng…

het zit hier de hele week al niet echt lekker…. ik voel me alleen… ben ook veel alleen maar vooral op de fiets heb ik er last van… en ik heb er de balen van… vandaag besloot ik naar mijn moeder te fietsen maar dan wel met een flinke omweg… het waaide enorm, echt niet normaal, ik waaide op sommige stukken bijna uit mijn fietsbroek en ik had mijn onderbroek niet bij me dus dat zou echt niet tof zijn geweest….. maar ik trapte door… het moest gewoon… ik huilde, ik mopperde, ik was boos boos boos, op de wereld, op mezelf dat ik niet moest mekkeren, op het feit dat mijn lieve vriendinnen dood gaan, of heel veel verdriet hebben op dit moment, en ik er geen zak aan kan veranderen…op de wind, op de stomme omgeving die ik al honderd keer gezien had, op mijn zere lijf… op het alleen zijn… op alles… ik fietste en ik trapte en ik ging maar door… op een gegeven moment maakte ik dit filmpje… het waait echt keihard dus je hoort me bijna niet maar ik denk dat het wel duidelijk maakt hoe ik me voelde… ik voelde me net moppersmurf… ik haat alles, hartgrondig.

maar ik zette door, hoorde af en toe weer vogels fluiten, zag de prachtige omgeving want jemig, zelfs al heb je dit honderd keer gezien, het is hier zo achterlijk ontzettend mooi… koeien in de wei… het feit dat ik dat weer zag zegt al heel veel… het overviel me opeens… alles…ik heb er een poosje over nagedacht of ik deze wel zou plaatsen omdat ik me nogal kwetsbaar voel hier maar alla, het hoorde er wel bij… dit was waar het om draaide voor mijn gevoel… dus billen knijpen maar even en doorscrollen als je me een miepert vindt…ook goed hoor 🙂

 

en het feit dat ik daarna in Duitsland al een klein stukkie op een 80 km weg reed doet daar niets, ik herhaal NICHTS aan af he… kuch…. echt het ligt niet aan mij, rete onduidelijk die borden daar soms…maar ik was heus de weg kwijt…letterlijk en figuurlijk… gelukkig draaide ik me om en vond ik het gemiste bordje…. en de rust, die kwam een beetje terug… ik werd door een lieve mevrouw aangesproken, die had een leuk winkeltje bij een boerderij met allerlei producten uit de omgeving, en zo dronk ik samen met haar een glas heerlijke pure zelfgemaakte appelperensap uit de buurt en at ik een plaatje zelfgebakken cake… soms overkomen dingen je…

ik maak nooit filmpjes onderweg en nu zomaar drie… naja, er wordt nog een vlogger geboren hier…dwz, als er niemand in de buurt is…. want anders schaam ik me tegen de klippen op…dat had ik eerder met foto’s maken dus wie weet wat er allemaal nog volgt… voor je het weet vliegen de genante tapes je om de oren…u bent gewaarschuwd… en nee geen rare gekkies onderweg dit keer, beter ook, ik had er geen geduld voor gehad… de juf Ank in mij had dit wel even aangepakt denk ik maar zo….hopla inpakken die handel en ga iets nuttigs doen met je leven vriend, voor je het weet heb je een blaasontsteking! … dus zelfs met een bloot hemdje Jan Jansen, het kon gewoon dit keer…. hoewel er wel een aantal oudere stellen langskwamen waarbij de man dom zat te grijnzen en de mevroien allemaal heel boos terugkeken en niets zeiden op mijn vriendelijke hallo…  ha, stel je voor dat ik twee tieten had gehad…*gniffel*

Pitsstop bij mijn mam gemaakt, en daarna nog via het Slangenburgse bos terug naar huis… daar rende een heel klein hertje een heel stuk met me mee….. wow… als het universum me iets duidelijk wilde maken heeft het in ieder geval zijn best gedaan vandaag…. en de relive mag natuurlijk ook niet ontbreken… een klein gevecht met mezelf in een aantal kilometers samengevat

Relive ‘De ikwordgillendgekrit!’

 

van de fijne dingen enzo

er was veel…. veel leuks…  zo ging ik met lieve vriendinnen naar Paul de Munnik in het theater in Doetinchem. Wat een prachtige avond… de man met de mooiste stem van Nederland die prachtige nieuwe liedjes zong, maar ook hele mooie nummers van mensen die hem geïnspireerd hebben… en echt Paul die ne me quitte pas van Brel zingt… ik hoef dat toch niet uit te leggen ofzo he? Wat fijn om dit samen met jullie te delen meiden, ik luisterde van de week weer sinds tijden naar de cd van Acda en de Munnik…. ik huilde bij elk liedje…om het gemis van hen samen maar vooral omdat elk liedje een herinnering aan Daphne is… het is zo met elkaar verbonden… dus zonnebril op, tranen wegpoetsen en keihard meezingen… ze zit in mijn hart…en die vind dat ik af en toe gewoon mag huilen.

Het amphion theater heeft een gevelprobleempje (understatement of the year) en nu is er een nieuw hek omheen geplaatst…. ziet er een stuk beter uit als de bouwhekken die er al tijden omheen stonden… en dit maakte het helemaal gaaf:

Ik zeg er twee dingen over: Ik moet een appeltaart bakken en dat zeil?…MIJN!!! Ik ga hem volgende week ophalen, ik twijfel nog tussen zelf de taart bakken of het zekere voor het onzekere nemen 🙂

Daarna natuurlijk het fijne fietsdagje met de solostokers, en deze keer was het bij mij. Dus ik was al aan de bak geweest om een mooi tochtje uit te zetten… en gelukkig was het die dag droog en zonnig. Frieda en Jenny, jullie rocken de pan uit, echt…. ik ben zo trots op jullie… en Anco, Lau en Arjan, dankjewel dat jullie er waren, superlief om dit voor ons te doen, echt! Jullie beseffen niet half hoe belangrijk het voor ons is om die fijne begeleiding te krijgen… het is al een hele happening als je gezond bent maar voor onze lijven met al hun beperkingen in allerlei opzichten is het allemaal net even wat lastiger… het frustreert me dat ik voor mijn gevoel echt tekort kom, en daar heb ik echt een week last van gehad, zo moe, zo op…niet van het fietsen maar van het gemaal in mijn hoofd dat dit echt niet goed gaat komen voor me…

vandaag ben ik er maar eens voor gaan zitten, ophouden nu met miss zwakke schakel zijn… wat wil je nu eigenlijk Paool? twee jaar geleden was je nog 30 kilo zwaarder, stond je met je rollator boven op een berg Chantal aan te moedigen maar moest je daar al steeds gaan zitten omdat je niet meer kon…. ik heb 15 jaar alleen maar ingeleverd, veel operaties gehad, veel ellende gehad met de nieren, schildklier en de extreme vermoeidheid die daaruit voortvloeit ….en daar kwam ook nog die stomme kanker bij… en een tumor in mijn hersenvlies… goedaardig voor zover we weten maar stom is het wel….twee jaar geleden nog maar kon je helemaal niks….vorig jaar kon je achterop een tandem meedoen aan het Alp avontuur…ik verklaarde hele wereld voor katsknettergek maar er gebeurde iets met me… ik vond naast al het keileuke gebeuren het fietsen leuk… ik, die al 15 jaar niet zonder ondersteuning kon fietsen en het viaduct niet over kon en links en rechts werd ingehaald door fietsende peuters met zijwieltjes en overstekende ANWB paddenstoelen. Vorig jaar ontdekte ik hoe gelukkig ik van het fietsen werd, hoe mooi onze achterhoek is en hoeveel goeds het voor mijn nog altijd zieke lijf is… want dat ben ik namelijk even een beetje vergeten…dat het beter met me gaat is duidelijk, dat ik iets meer energie heb is ook duidelijk maar ik ben niet beter, er is nog steeds behoorlijk veel mis aan de binnenkant van dit blije ei… soms ben ik dat kwijt, dan wil ik ook gewoon zo’n bultje op fietsen of keihard doorfietsen bij tegenwind.. tegenwind betekent enorm veel krachtverlies….ik heb dat gewoon niet… dus moet ik er hard voor werken om gewoon door te fietsen…en na een rondje fietsen nog even de hele hut schoonhouden en 5 winkels afkleppen… dat kon niet, dat kan nog steeds niet en dat zal ook niet meer kunnen… laat het los Paool….dan moeten ze in Rhenen en zeker in Limburg maar op je wachten, ik ga proberen dat zo te voelen en me niet schuldig te voelen…hmmm come to think of it, ik kan beter met de ochtendploeg mee gaan, dan eindig ik met de middagploeg… ik bedenk het ter plekke 🙂 maar serieus, wat wil je nu bewijzen? en aan wie? ik weet het allemaal best heus wel hoor…maar wat je hoofd zegt, zegt je hart vaak niet is mijn ervaring… over communicatieproblemen gesproken…die twee kunnen er wat van, Rutte 3 is er niks bij.

Ik heb gedroomd dat ik er zo lang over deed dat me gevraagd werd of ik toch niet beter gewoon voor de koffie en de broodjes wilde zorgen. Die ik bij voorkeur niet zelf gemaakt had… wat is dat toch dat ik zo hard voor mezelf ben… ik wil niet gewoon fietsen, nee ik wil gewoon als Tom naar boven fietsen…. maar in de praktijk komt het er op neer dat ik net zo snel als Tom van de fiets kan springen als ik hoge nood heb, veel meer overeenkomsten hebben we niet… we gebruiken niet eens dezelfde shampoo. Maar ik ga proberen wat liever voor mezelf te zijn…volgens mij wordt mijn leven daar een stuk makkelijker van… want van het fietsen word ik zo ontzettend gelukkig, laat ik daar dan even geen wedstrijd van maken..

enne die mensen boven op de bult in Elten zijn nog aan het uitvogelen hoe het fietsgroepje in elkaar zat… hahaha

 

en dan de zondag… wat een feestje was dat. Ik had van Esther een dagje uit cadeau gekregen naar Utrecht. Er was daar een gezellige jurkenmiddag voor gelijkgestemde zielen georganiseerd.. de comic con is er niks bij… echt! Leuk. Het was midden in Utrecht en op de mooie dag zaten de terrassen vol, en de mensen keken hun ogen uit naar al die kleurige dames… maar goed, ieder zijn ding he… ik mocht van Rob voor mijn verjaardag een jurkje uitzoeken en dat werd de blauwe… yup de blauwe…in plaats van de roze 🙂 dank voor al het advies meiden, jullie rocken..

we hebben er een hele gezellige dag van gemaakt en na een heerlijke lunch nog even Utrecht door geweest…

en na een paar drukke dagen van de week waarin we cadeauflesjes hebben gemaakt die we natuurlijk heel graag verkopen voor AD6, niet in het minst omdat ik anders nog heel lang tegen al dat snoep aan moet kijken… echt te zwaar hoor, dus doe het dan voor mij, heb jij een leuk cadeautje en ik ben er vanaf…. 5 euro per flesje…. dat kun je toch niet laten liggen?, er zijn er met Congrats, of Happy Birthday of Thanks of gewoon zomaar omdat je iemand lief vindt…..ik zeg win/win
*knippertmetdeogen*

enne, al die leuke foto’s…. er gaat heus wel eens wat mis hoor….dat ik omval ofzo…… niet omdat mijn hakken zo hoog zijn… of omdat het glad is…gewoon omdat ik Paool ben

dat dus!

Gedichtendag

ik probeer altijd een gedichtje te plaatsen op Facebook of op mijn blog op deze dag…. soms iets liefs of een blij versje of iets moois…. dit jaar vind ik het lastig…. ik voel me eenzaam en heb werkelijk de beroerdste week sinds tijden, morgen geef ik mezelf een ontzettende schop onder mijn gat om er weer tegenaan te gaan… het is klaar nu met huilen en depri zijn… dat is zo 2015…. dat stomme huilen……als iemand boe zegt jank ik al….. het doet niks voor mijn teint en al dat snot… zo niet sexy…. bijna net zo erg als pantykniekousjes…. dát gevoel… zo’n afgeknepen kousje die vaak net onder een rok uitpiept… ook wel sexremmers genaamd , maar goed, ik dwaal af… voor ik het weet heb ik het over welke sexremmers er nog meer zijn…. dat zou best gek zijn

mijn hoofd zit vol, ik maal maar door, vind geen rust, ik zei van de week al tegen Tallie en Michael, ik wil helemaal niks meer, gewoon niet…. ik heb zin om de auto te pakken en te vluchten naar een warm land en daar op fietske te stappen met mijn hoofd in de zon…. dat grijze weer…ik heb er nooit last van gehad maar dit jaar… ik haat het! Hopelijk krijgt mijn lijf weer een beetje rust na al het gedoe en kan ik me bezig houden met de leuke dingen des levens… zodat mijn vrienden weer gewoon met me kunnen praten zonder dat ik in tranen ben… van de week zei iemand tegen me dat ze altijd zo’n bewondering voor me had, dat ik altijd weer een lichtpuntje zag en uitging van de mogelijkheden…. believe me, soms is ze wieberen, dat blije ei… soms komt mijn inner bitch even bovendrijven…gelukkig is zij het… zolang die inner goddes maar 50 tinten wegblijft vind ik alles best mensen…..inner bitch it is…. maar daar ben ik serieus na een dag of wat wel klaar mee,

maar goed, inner bitch kan weer op vakantie wat mij betreft…naar Siberië ofzo…. dan kan ik weer gewoon mezelf zijn…. zo’n irritant blij mens die overal iets moois in ziet…. daar voel ik me toch een stuk beter bij…. ik ben niet zo van dat boze gedoe, veel te vermoeiend om de dag zo door te komen….  gelukkig was de kapster er vanmiddag, kleurtje er weer in… het begin is er!

 

enne….gisteren was ik in het ziekenhuis en daar zag ik dit hangen… soms moeten dingen zo zijn, hopla Paool… get over it!….voor Arjan mij Calimero gaat noemen 🙂

 

 

het dondert en het bliksemt….

ik voel het borrelen…. en ik stop het weer weg…

ik probeer angstvallig de leuke dingen te benoemen, te genieten… omdat dat voor mij het fijnste werkt…. ik koop lichtjes voor in de takken voor het raam, ik kijk kerstfilms op netflix, ik haal zalige harde broodjes bij de bakker en ik kijk naar de vogeltjes buiten… draai kerstmuziek, geniet van mijn prachtige nieuwe kleren en lees hier en daar wat vakbladen… ik haak wat, ik rommel wat in huis…. ik knuffel met de katten en ik schrijf een gedicht voor een jurkenzussie waar ik het lootje van heb getrokken… ik kruip onder een dekbedje, ik app met vrienden, lach geregeld hardop, ik verheug me om met mama naar de notenkrakerballet te gaan binnenkort….ik popel om de kerstboom op te zetten en dat wordt een uitdaging met die twee terrorcats…..ik doe dansjes in de kamer bij een mooi liedje, drink warme chocomel en heck, ik heb zelfs een enorme pan met verse tomaten/groentesoep gemaakt met balletjes, zo rol ik tegenwoordig namelijk gewoon…. en ik geniet ervan, echt….

maar het valt niet mee op het moment…. want het gaat best wel kak eigenlijk… ik voel me tekort schieten naar iedereen, merk dat alles me ontzettend zwaar valt en de pijn behoorlijk aanwezig is.. pijn in mijn gewrichten maar sinds een week ook in mijn nieren en blaas… het zal allemaal wel…. been there done that and certainly didn’t buy the tshirt…. maar het is mistig buiten en mistig in mijn hoofd…. want ergens is daar dat stemmetje steeds….wat als dit niet over gaat, het duurt nu al een flink aantal weken, de onvoorstelbare vermoeidheid die me laat liggen als ik maar iets gedaan heb…. ik heb totaal geen energie, nergens voor… verlammend is het… ik doe het allemaal wel want het moet van mezelf,  niet miepen, gewoon doorgaan… en ik heb ook heel veel om dankbaar voor te zijn… en dat ben ik ook…van harte en met volle teugen….want over het algemeen ben ik maar een bofbips…

maar de angst dat ik een terugval heb is zo enorm groot dat het me overvalt, ik wil echt niet meer terug naar het bank/bedleven die ik nog maar net een beetje achter me heb gelaten… rusten tussendoor, okay, snap ik….en doe ik ook….maar wakker liggen van de pijn en te moe zijn om te plassen is iets wat ik graag als vage herinnering had gehouden… mijn schildklierwaardes zijn ook drama dus hopelijk komt daar een gedeelte van de vermoeidheid vandaan, nieren blijven beroerd maar stabiel en de bijwerkingen van de borstkankertherapie zijn driewerf kak…. dus in mijn hoofd weet ik dat het allemaal daar van kan komen, en dat er ook weer betere tijden komen maar de angst laat zich daar niet door leiden…

dus probeer ik wanhopig om de regie te houden, door te gaan met alles wat ik zo graag doe en hoop ik dat het snel op zijn retour gaat….1 ding is zeker, aan mij zal het niet liggen! Ha!

OutOfOrder

ik doe het nog hoor mensen, alleen ff niet zo goed… het wordt tijd voor een batterij die iets langer meegaat…. ik rommel wat in huis, ik kook uit mijn heuse kookboek, ik doe wat verplichte ziekenhuis en therapiedingen, doe gelukkig ook wat leuke dingen en natuurlijk fiets ik hier en daar een rondje als Continue reading →

This gallery contains 12 photos.

over wielrenners en MTBers…

of toch niet? Een maand geleden begon ik dit blogje te schrijven maar vond toch dat ik niet zo moest mekkeren dus het bleef in mijn concepten staan….over het algemeen word ik vooral ernstig gelukkig van fietsen… maar men, het is wel een kwestie van je koppie erbij houden soms zeg….  vandaag fietste ik weer Continue reading →

This gallery contains 9 photos.

niet alles is blij ei

ik lag vannacht weer eens wakker en zat zo eens mijn laatste facebookupdates te bekijken… blij, gelukkig en zorgeloos… hoe fijn is dat… maar niet geheel eerlijk he… want op de twee grote fietstochten en het weekendje na van de laatste weken lig ik vooral veel op mijn bed/bank in de kamer… oeverloos moe ben ik… het frustreert me… mijn hoofd wil verder, wil het geluk achterna, maar mijn lijf trekt aan de rem… niet zozeer van het fietsen want dat brengt me gewoon teveel geluk, sommige dingen zijn het waard om over grenzen te gaan… het is ook niet de afstand hoewel ik mezelf ook daarin af moet remmen want ik sta dan bij zo’n knooppuntenbordje en zie een stuk waar ik nog niet ben geweest en ik wil daar ook fietsen… maar ik maak welbewuste keuzes en verkijk je niet op de afstand, ik rust heel veel tussendoor, pak bankjes en mooie plekjes om wat te drinken en te eten en niet geheel onbelangrijk mijn zere kont rust te gunnen… gisteren was het prachtig weer en dus moest ik echt fietsen, omdat het dadelijk in de winter een ander verhaal wordt pak ik de prachtige herfstdagen mee… dit betekent dat ik dat weekend andere dingen moet laten… dat is niet erg maar het geeft zo’n vertekend beeld merk ik zelf…. die stomme stomme vermoeidheid, ik vind het zo’n belemmering… ik ben zo moe… en daardoor heb ik meer pijn… nah, niet meer pijn, maar ik kan er slechter tegen… ik verzet me er tegen door toch zo’n tocht te maken en de vitamine D op te slurpen en de endorfinen op te slaan… , het levert zoveel meer op dan het neemt… vooral in mijn hoofd, mijn lijf weet dat nog niet zo zeker…. maar ik vind dat hoofd ook net zo belangrijk als mijn lijf….. want mijn hoofd moet het allemaal aankunnen…… het is allemaal zo moeilijk soms, ik weet dat men vindt dat ik het kalmer aan moet doen maar mijn hart roept dat mensen maar eens in mijn schoenen moeten gaan staan en dan pas oordelen…. echt….. ik wil wel eens zien welke keuzes er dan gemaakt worden…… maar het maakt me zo boos… ik voel me weer in de wereld staan en de angst om het weer kwijt te raken is groter dan ik dacht merk ik als ik lig te malen en te woelen….kan ik dat aan? stel dat? ik weet het oprecht niet…. ik voel mijn kaken spannen en een kloet in mijn buik… ik wil dat niet meer…. ik vind geen energie hebben wel 1 van de moeilijkste dingen op het moment…. vooral omdat ik er boos van word… lekker snugger, om boos te zijn op iets waar je geen invloed op hebt… ik vind vast mijn balans wel weer….zoroliknamelijk

is het kommer en kwel?

echt niet, ik wil alleen even aangeven dat het naast mijn blij ei updates ook veel iets minder blij ei is… en ook daar probeer ik weer iets leuks van te maken, lekker dekentje, pot thee, haakspulletjes, netflix, lezen… er is zoveel om me heen…. beetje jammer dat ik daar op veel momenten echt te moe voor ben…. ik schrik me regelmatig een ongeluk als er weer een dag voorbij is waarin ik hoop zo min mogelijk te moeten plassen omdat het zo’n happening is…maar dadelijk pak ik mijn spulletjes op en ga lekker buiten liggen… liggen is liggen maar niets weerhoudt mij ervan om het zo leuk mogelijk te hebben!

Nog twee weken…

Nog twee weken,

adem in adem uit…

het gaat snel….

te snel opeens…

mijn lijf is moe, op en ik huil om niks, werkelijk om niks… ik zit met verbazing naar mezelf te kijken gewoon…mijn lijf kraakt, doet pijn en ik vraag me werkelijk af waar ik aan begonnen ben…. en ik snap dat het spanning is, en stress en dat iedereen wel van die kakdagen heeft maar dat maakt het nog niet leuk he… ik zei net tegen vriendinnetje dat we hoognodig een spa dag nodig hadden, en dan bedoel ik niet het watertje… ik heb altijd goede en slechte dagen, dat is niet verandert, alleen vliegt het me nu even aan…

 

rumag

 

pizza dan maar vanavond 🙂

en voor nu muziek…keihard meezingen  en dom in de kamer dansen dan maar, dat helpt altijd… en dan maar hopen dat niemand me ziet….

Bewaren

Hallo hoogmoed, hier de val…

ik heb een valkuil wat het fietsen betreft… ik wil teveel en vooral ook steeds meer. Ik weet dat… ik weet dat als ik gisteren 20 km fietste op de hometrainer dat ik er morgen graag 21 doe of iets sneller of zwaarder… op zich is daar natuurlijk niks mis mee…het motiveert, kan je een boost of een doel geven…

maar je kunt er ook in doorslaan… dus probeer ik soms niet te letten op wat ik doe en te luisteren naar wat mijn lijf die dag aangeeft…dat is namelijk vaak heel wat anders dan ik in gedachten had….maar even zo vaak komt dat duiveltje op mijn schouder zitten dat ik niet zo moet miepen en doorzetten….ik wil toch die berg op…daar moet je wat voor doen…en dus ga ik over grenzen heen….eerst voorzichtig maar soms ook ronduit dom…

Gisteren ging ik op de fiets naar het ziekenhuis, dat is niet ver, het is ongeveer 5 km vanaf hier… het was mooi weer en ik had er zin in… dus kreeg ik het idee om zelf te fietsen, zonder de ondersteuning…dat is best zwaar vond ik halverwege maar ik vond vooral ook dat ik niet moest zeuren… ik haalde zelfs het viaduct en deed bij het ziekenhuis gewoon een dansje… daar had ik toen nog energie voor… onbegrijpelijk maar ik vermoed vooral adrenaline.. of epo….of een boterham met pindakaas… ik liep het halve ziekenhuis door om mijn port-a-cath door te laten spoelen op de oncologie en daarna naar de nefroloog voor uitslagen rondom mijn nieren… dat is als ik met de auto kom al een happening want tot voor heel kort liep ik die afstanden met mijn rollator…. Helaas ging de opwaartse lijn weer een beetje minder met mijn nieren maar ik vermoedde al zoiets want ik heb veel meer pijn, maar over het algemeen gaat het heus redelijk goed met de rest van mijn gedoetjes…beetje rust nu daarover hoewel die neergaande lijn van mijn nieren me wel weer laten zien hoe fragiel het eigenlijk is…..

en toen moest ik weer naar huis…

en dáár had ik verstandig moeten zijn

let op het woord “had”

maar nee hoor, ik dacht, dat kan ik op de terugweg ook… met de wind tegen… het was eigenlijk jammer dat er geen hindernisbaan was om het nog iets extra’s te geven he….dat fietsen was maar een eitje… en wat is nou 4 jaar niet kunnen fietsen…. dat ging ik wel ff oplossen… hell, de volgende keer maak ik er een triathlon van…batgirls zijn geen pussy’s he… gelukkig maar met een zekere amerikaanse president aan de macht… batgirls weten daar wel raad mee…..

en dus fietste ik naar huis terug…en zelfs toen ik de laatste drie meter niet meer redde op het viaduct kwam het niet in me op dat ik niet heel goed bezig was…ik werd links en rechts ingehaald door 400 scholieren, moeders met kinderwagens, slakken en ik zweer dat ik een boom over zag steken…. maar gewoon doorgaan he….nu ik het zo opschrijf denk ik alleen maar “WTF was I thinking” (yup in het engels, ik denk soms in het engels… it’s a gift 🙂 maar goed, terug naar hoe stom ik kan zijn… eenmaal thuis was ik eerst nog euforisch dat me dit toch maar mooi gelukt was… maar na een half uur begon ik toch wel erg veel pijn in mijn rug te krijgen.. en in mijn heupen…veel te veel kracht op gezet… je zou denken dat 7 maanden revalidatie wel een beetje verstandiger zou zijn geworden maar nee, ik ben gewoon een druif…

en nu zit ik op de blaren….niet echt he…want ik smeer tegenwoordig met Nutella, ehm creme maar bij wijze van spreken… mijn hele lijf doet zeer… en ik kan alleen mezelf maar de schuld geven

mocht u me tegenkomen binnenkort mag je me een draai om de oren geven…

of een knuffel

ik verdien ze allebei

🙂

Bewaren

Bewaren

over grenzen die vervagen…

het fietsen is leuk. Punt.

daarnaast is het duidelijk dat het me heel veel energie kost, schrik niet, het levert me ook ontzettend veel op…ik merk dat ik verder kan lopen zonder rollator, ik kan wat langer staan hoewel dat nog wel een dingetje is… maar de meeste winst zit vooral in mijn hoofd…. ik geniet er heel erg van… van het fietsen zelf (wie had dat gedacht), van alle gezelligheid er omheen, van al die leuke nieuwe mensen leren kennen, van de sfeer in het team, van het feit dat mijn lijf naast pijn en vermoeidheid ook weer leuk kan zijn als je in de spiegel kijkt…van mijn lief die alles doet om het voor mij mogelijk te maken om dit te doen….van al die lieve leuke dingen die ik meemaak om geld in te zamelen…echt… de wereld kan wel verrot zijn maar in mijn omgeving zeker niet!!…  naja, van veel dus…

maar er is wel een maar…. al mijn energie gaat daar in zitten… ik heb mijn grenzen behoorlijk verlegd om dit te kunnen doen. En dat geeft niet he, dat had ik wel ingecalculeerd… maar ik was even vergeten dat mijn gewone leven ook doorgaat… en als daar dingen in gebeuren die veel energie kosten gaat het ooit mis…

ooit is nu gekomen

nah, niet heel dramatisch hoor maar je gaat lang door op adrenaline , dwars door grenzen en pijngrenzen heen…ik  begin te beseffen dat die vermoeidheid echt nooit meer weggaat…. gewoon niet…. en mijn lieve mama heeft zich begin december bezeerd aan haar ribben, ruggewervels en we zijn heel veel naar het ziekenhuis, dokter en alles eromheen geweest, voor ons beiden een aanslag op onze energie, daarbij komt nog dat ze heel erg veel pijn heeft en ik daar echt last van heb….het is zo naar om dat niet weg te kunnen nemen… hopelijk werkt de morfinepleister en de oxycodon nu eindelijk eens naast de fysio….maar we zijn er nog niet… wat te doen aan de oorzaak?
Mijn lieve vriendin stierf aan de gevolgen van borstkanker… nadat ze 7 en een half jaar ziek was geweest… intens verdriet maar daarnaast ook alles eromheen was erg zwaar maar ook zo fijn om dit te kunnen delen met mijn vriendinnen, allemaal stoere wijven!

Daarnaast viel Jip me eergisteren drie keer achter elkaar aan en gisterenmiddag weer…na een week dat het helemaal goed ging…hij is dinsdag gecastreerd en dat gaat natuurlijk nog even duren voor die hormonen weg zijn, dat begrijp ik wel maar dat hij het toch nodig vindt om met een rode waas voor zijn ogen in mijn armen te gaan hangen was wel de welbekende druppel…. ik kan op het moment alleen maar op de bank liggen en rusten…meer is het even niet… dat uitgeputte gevoel is zo naar…. ik moet echt mijn grenzen weer eens trekken maar dat kan dus niet…dat geeft onrust, ik wil niet ziek worden, niet zo moe zijn dat ik dadelijk niets meer kan….en ik wist dit he…. maar het kost al enorm veel energie als daarnaast alles op rolletjes loopt….maar voor nu moet ik door, boodschappen, koken, therapie, zelfs douchen is een happening….ziekenhuis en oja ook nog even jarig zijn donderdag…. zaterdag misschien een dagje verwennen in het inloophuis en zondag mijn eerste buitentraining waar ik overigens heeeeeeeeeeeel veel zin in heb naast dat ik het ook doodeng vindt maar ssssssst, ik ben Batgirl… die is nergens bang voor toevallig…Ha!

(wacht maar tot je straks in de kabelbaan moet Batgirl….kuch)

ik ga zo maar eens even slapen en dan straks gewoon weer op de fiets…niet omdat het moet, niet omdat het kan maar omdat ik dat graag wil… want het is goed voor me!

 

beetje stil hier…

sorry sorry, ik ben stil…ik probeer foto’s te maken van de dagen maar ze zijn grijs en naar……. ik heb niks te melden….ik zie de binnenkant van mijn huis…. en ik wil wel foto’s maken maar het is elke dag hetzelfde……daar wordt ook niemand vrolijk van…. ik zit mezelf in de weg, mijn lijf wil niet, heb pijn en ben vooral erg moe…. ik slaap ontzettend slecht en ik merk dat ik daar zo langzamerhand last van krijg…. blij en positief zijn kost me op het moment veel energie… en ik ben eigenlijk gewoon verdrietig…. ik maak me overal druk om en bij alles wat ik doe ben ik al aan het denken wat er mis kan gaan… zo ben ik helemaal niet…. mind me, ik ben altijd al een jankerd geweest, ik huil al om een tekenfilm maar nu is het anders…..beren op de weg….veel beren……. ik ben veel alleen en ik kan daar altijd heel goed tegen maar nu is het opeens een dingetje…en ik maak me zorgen of Jip niet eenzaam is zonder soortgenootje… echt ik ben in staat om verdrietig te zijn omdat ik niet zeker weet of de zon op gaat komen… werkelijk Paool, je kan van alles een probleem maken he… niks voor mij… maar ik doe het nu wel… bah…

weten ze zeker dat het vandaag niet blue monday is?

of blue month…

ik ben ernstig onleuk!

sorry

 

 

ik ben dol op amaryllissen… dus als ze er zijn ben ik er als de kippen bij… zo trots op mijn prachtige exemplaren die al zo mooi uitliepen…

amarylllis1

 

laat ik dan even duidelijk zeggen dat ik daarnaast ook erg hou van kaarsjes aan in huis…. ik hou van de warmte en de sfeer…

tipje… zet hem niet te dichtbij je prachtige bollen…zie linkerbloemknop….serieus, hou op met me….

amarylllis2

als u me zoekt, ik zit even in een hoekje te huilen ofzo…en het hoongelach aan te horen dat me nu ten deel zal vallen…

ps mocht u wat willen zeggen over het schaaltje snoep dat zienderogen leger is geworden verwijs ik u graag naar mijn wederhelft 🙂

Onrust in mijn lijf

er zit onrust in me… ik kan het niet zo goed uitleggen maar ik kan geen rust vinden… en die heb ik zo hard nodig. Ik slaap sinds een paar weken weer ontzettend slecht, af en toe heb ik een “goede nacht” waarin ik een beetje kan bijtanken maar ik slaap vaak maar een paar uurtjes, soms zit ik om half 4 al beneden, soms om 5 uur, maar altijd vroeg…. dat geeft onrust, echt goed slapen is zo belangrijk… en ik erger me te pletter aan mijn lief die naast me ligt te snurken… ik gun het hem van harte hoor maar ik wil ook heel graag slapen… omdat ik hem niet wakker wil maken met mijn gedraai en gemuts ga ik er maar uit en beneden in bed liggen…

Ik kan me niet concentreren en ben om de haverklap afgeleidt of bedenk dan dingen die ik beter kan gaan doen… het zal allemaal wel dat het heel belangrijk is dat ik was ga vouwen maar ik moet gewoon ontspannen…. dat onbenullige doorgaan is alleen maar omdat ik de rust niet kan vinden… ik ben werkelijk tien dingen tegelijk aan het doen en eigenlijk doe ik niets echt…

Ik lees…. een stukje… dan besluit ik de radio aan te zetten… weer lezen… oh misschien even haken, haakwerk erbij… maar mijn gedachten gaan alweer naar wat ik beter kan gaan doen…en door de pijn in mijn armen is het ook veel beter het even te laten liggen…. dan maar wat in psp prutsen… maar dan schiet me te binnen dat ik nog wat dingen moet doen voor het inloophuis… eerst dat…. daarna zet ik netflix aan… ook daar moet ik steeds terugspoelen omdat ik niet oplet…dan ga ik kaartjes schrijven… want dat moet opeens… en even later moet ik opeens van alles opruimen… dus hop zet ik de serie die ik volg op pauze….en dan bedenk ik dat ik de afwas moet doen… en zo gaat dat maar door… opgejaagd….

het enige moment waarop dat wel lukt is boven op de hometrainer want daar kan ik niet steeds switchen, gewoon dom fietsen en kijken… en wat ik nooit had gedacht, het ontspant me… beetje jammer dat ik een slijmbeursontsteking in mijn elleboog aan het ontwikkelen ben… ik los dat maar op door veel met losse handen te fietsen… maar ik ben zo klaar met dit kaklijf dat altijd weer iets vindt dat me terugfluit… er zit een ontzettend huilbui in de weg maar ik ben te boos om daar aan toe te geven….

kortom, ik ben een zonnetje mensen…

 

2016-10-30-14-52-15

2016-10-30-14-42-40

gelukkig word ik erg blij van Taco Cat en Grumpy Cat van Ties

ik heb al een week of twee, drie ontzettend veel pijn in mijn lijf…gallisch word ik er van…en na het uitje naar Paul werd het een stuk erger opeens… geen idee wat er was of wat het veroorzaakt… ik ga er vanuit dat de heer P de M er niets mee te maken had, duh gekkies…jullie dachten het ff he?…  maar echt, huilen van de pijngedoe… dus ophogen met de pijnstilling en hopen dat het weer wat minder gaat worden…maar tot nu toe is er nog niet veel verbetering of verandering…behalve dat ik kotsmisselijk van de tramadol ben en ik niet in de auto kan als ik extra ingenomen heb… dus ik vind het nogal kak moet ik eerlijk zeggen… het helpt als ik afleiding heb en dus lees ik veel, puzzel, knutsel in psp, luister lekkere muziek, haak door de pijn heen en lees wat op facebook en twitter…. en als het mooi weer is zit ik lekker buiten in de zon. Het lukt me 55 minuten van een uur om er positief mee om te gaan (daar is ie weer, positief mensen 🙂 ) maar die andere vijf minuten gebruik ik vaak om even te janken, het allemaal oneerlijk en stom te vinden en vooral heul achterlijk en daarna gaan we weer doooooooorrrr… ik las gisteren de column van Halina en daar stuurde iemand als reactie deze link op…

Goud!

Ik heb de tranen over mijn wangen lopen van het lachen… heerlijk, ff relativeren… ik hartje Brigitte 🙂

 

Benen overal…

ik plaats foto’s…. van hoe ik geniet als ik buiten zit, of hoe ik lekker een engelse detective kijk, of bij mijn lieve vriendinnetje in bad lig….maar als ik zo eens verder kijk dan alleen die benen van me zie ik iets anders… ik zie dat ik lig…

en lig…

en nog meer lig…

en dat ik er nog wat van probeer te maken…

dat zie ik ook…

bij iedere zonnestraal pak ik de kussens en lig ik buiten, ik leuk mijn bed beneden op en ik zorg dat ik mijn geknutsel bij de hand heb, boek, haakwerk, netflix, vakliteratuur, iets lekkers te snoepen, het contact met vrienden, ik heb veel plezier met mijn lief… etc.

maar wat ik niet zeg is dat dit het is op het moment…

ik lig

want ik kan niet zoveel méér op het moment

ik ben zo verschrikkelijk moe, mijn energielevel is echt beneden het vriespunt, en echt alles kost me zoveel energie dat ik niet veel verder kom dan mijn leven leuker te laten lijken… of leuker te liegen zoals held Acda het bezingt…. maar ik lieg niet hoor… ik geniet oprecht van alles wat ik om me heen heb maar deze intense moeheid verlamd me… ik wil eropuit… ik wil naar de dierentuin in Emmen, en naar de zee…en naar Francy…en ik had graag naar Linda gewild, en naar Chantal…. en ik wil naar het feestje van mijn lieve broer en zussie, en de verjaardagen van vrienden…maar voorlopig kom ik niet veel verder dan het bed boven, het bed beneden en mijn ligstoel buiten….en het vliegt me aan…

is dit het nou?, hoorde ik mezelf net huilend tegen liefste zeggen

want zo vind ik het niet meer leuk

sterker nog, ik vind het dikke vette kak en dan druk ik me nog netjes uit

de achteruitgang van mijn gezondheid benauwd me… het gaat soms zo hard…af en toe gaat het een tijdje beter maar ik kom nooit meer op het punt waarop ik daarvoor was… en dat is eng….ik ben zo intens verdrietig aan de zijlijn… niet iedereen kan van Basten zijn, dat weet ik ook wel…maar ik zie het leven aan me voorbij trekken door het raam….hell,  de van kleur verschietende uil buiten heeft zelfs een spannender leven dan ik*rolt met de ogen*….dan vind ik het oneerlijk en stom en komen de muren op me af… zelfs als de zon schijnt…. het is overigens niet zo dat ik ook graag van kleur wil veranderen (op zich kan ik dat al heel goed met al die tamoxifenvliegers) maar bij wijze van spreken he…… en het gaat wel weer over hoor maar kolere zeg, zo had ik me onze vakantie niet voorgesteld….

en dus moet ik bedenken hoe ik hier mee verder ga…. want dat ik hier uitkom lijkt me logisch… ik vind de andere optie namelijk geen optie… het doel is leven… misschien met zijwieltjes… of een hulpmotor…

maar leven zal ik!

toevallig!!

 

pl_20160802T215034

Paola

15 juli 2016

dat je dat best wel wist, van die goedkope scheermesjes maar dat de meneer van den winkel zei dat die heel goed waren tegenwoordig… en dat je dan denkt, hmmm het scheelt wel veel…laat ik het proberen.

En dat je nu op 11 plaatsen op je benen wondjes hebt die hartstikke hard bloeden

Haat!

Lord wat een ring

setting:

kruidvat

deelnemers:

Paool en een willekeurige ring

ik zat een beetje te neuzen tussen de “gouwen ringen en de kettings” enzo en ik zag opeens een leuke ring die misschien wel om mijn middelvinger kon…laat dat maar aan mij over he…dat moet geen probleem zijn…. dus ik doe hem heel voorzichtig om maar er zat natuurlijk een beveiligingsding op die maakte dat de ring iets kleiner uitviel

iets maar

maar net genoeg om hem never nooit meer af te krijgen

dus

het zweet brak me uit

gottogot, moet ik dat ding dadelijk nog kopen ook

ik stond net op het punt een fles vloeibare zeep erover heen te smijten, God Bless het kruidvat, als dit grapje in de intratuin was gebeurd had ik mijn vinger eraf moeten knippen met een heggenschaar.. aan de andere kant had ik in de intratuin geen ring gevonden hoewel ik daar weer hele andere dingen kan….maar goed, we dwalen af….na nog een paar keer draaien en trekken voelde ik eindelijk iets van beweging…

ik bleef langzaam wrikken en stukje bij beetje kwam het iets losser om mijn knokkel…die zag je gewoon opzwellen, om het nog even iets makkelijker te maken…. kuch…..

ten einde raad gaf ik een flinke ruk en de ring vloog met een enorme zwaai de halve winkel door… echt als ik auditie had gedaan voor lord of the rings was Frodo een onhandige muts met 1 borst en paars haar geweest…

ik keek eens rond en gelukkig was het niet druk in de winkel en terwijl ik nog iets mompelde dat ik echt niet met deze relatie verder wilde dook ik in de schappen waar ik de Ene Ring tussen de dozen maandverband vandaan plukte… nog een geluk dat de vleugels nog gewoon ingeklapt in het doosje zaten he, je weet nooit waar het blijft met die superabsorberende lagen…er zijn verhalen die claimen dat er hele vijvers in kunnen verdwijnen… om nog maar eens op Frodo terug te komen…die hele toestand met die berg… hij had het ding gewoon in een always ultra moeten smijten, hadden we er nooit meer wat van gehoord…kortom met gevaar voor eigen leven redde ik de ring en heb ik hem zo snel als ik kon terug gedaan in het rekje…

waar ik een hele leuke andere ring zag

hmmm zal ik?

🙂

lord-of-the-rings-ring-1

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

even ijken

zo moe….

mijn hoofd zit vol met dingen die ik graag wil doen, zou ik weer kunnen haken?, het lonkt gewoon maar mijn duim doet nog best zeer… of leuk we gaan naar het theater mooie dingen zien, even eruit…… of ik wil graag iets leuks gaan doen….  gewoon omdat het lente is…en ik denk aan lammetjes en kuikentjes, krokussen en vogeltjes die nestjes maken, bomen die knoppen krijgen.. een nieuwe seizoen.. een nieuw begin…

maar ondertussen gebeurt er even niks… ik heb teveel dingen gedaan de laatste tijd, jarig zijn, twee keer naar Paul, en iedere dag wel wat dingetjes….teveel winkels, teveel boodschappen gesjouwd, teveel energie gebruikt die niet meer opgeladen wordt….en leuke dingen kosten ook energie… sommige zijn het zo waard he maar weg is weg… of het nu leuk was of niet….  mijn lijf zegt dat het klaar is… ik moet deze week nog even door maar daarna gaat het gas terug… want als ik zo doorga val ik…hard… been there, done that, got the tshirt… niet tof! En het is nog een lelijk tshirt ook…. typisch een kwestie van jammer!

Dus ging ik helemaal niet naar het theater gisteren, of iets leuks doen vandaag….. ik zag mijn bed….boven en beneden…

oeverloos moe…mijn lijf voelt als lood… ik kijk naar mijn armen die toch nog echt mijn armen zijn maar aanvoelen als twee blokken beton… om over mijn benen maar te zwijgen… mijn gewrichten hebben een doorsmeerbeurt nodig, vooral de slijmbeursontstekingen in mijn heupen laten me van de ene naar de andere kant draaien ‘s nachts, ik kan nauwelijks liggen en ik dank God op mijn blote knietjes voor mijn waterbed…. ik voel me als die vrouw van die reclame die op een heel groot bed zit en niet weet hoe de dag te beginnen… helaas heeft het voor mij geen zin een vitaminepilletje in te nemen… deze moeheid gaat nooit meer weg… ik moet een weg vinden er mee om te gaan…. dat is de enige manier om het leuk voor mezelf te houden… ik weet dat klagen niet helpt…dat het niks oplost… maar soms kun je gewoon even niet meer…positief zijn en vrolijk zijn en doorgaan… dus het is nu vooral positief zijn en vrolijk zijn en liggen…. twee van de drie, goede score want ik heb invloed op die eerste twee… die laatste not so much, behalve dan doseren en plannen…

ik vergeet dat ik heel veel ingeleverd heb en dacht weer op hetzelfde niveau door te gaan…ik weet dat het niet zo is…. maja, ik kan heel goed verstandige stemmen in mijn hoofd negeren…andere dan weer niet…. maar dat is een ander verhaal….dus, ik moet weer even ijken…. energielevel gedaald dus dat vergt aanpassingen… right… niet leuk, wel waar… en zonder daar dus een drama van te maken betekent dat rust, dingen schrappen, en kijken waar ik energie uithaal… ik raak in paniek als ik merk hoe klein het stukje nog maar is dat ik lopen kan zonder rollator, dat merkte ik bij een begrafenis waar ik de rollator niet mee kon nemen omdat ik mijn hand niet kon gebruiken… ik was alleen maar bezig met rechtop blijven staan en bedenken dat ik ook nog terug moest lopen….het opende mijn ogen…. dit kan niet meer… en jammerdebammer wat een ander er van vindt, dit doe ik ook niet meer…. volgende keer beslis ik anders… leermomentje mensen, zomaar… je maakt wat mee als je Paola bent he, retespannend, mijn leven.

ik ben een beetje als de lente die vandaag begonnen is, begonnen maar duidelijk de zaken nog niet op orde als ik naar buiten kijk… het regent, het is koud en het is grijs en donker….ik ben wel begonnen maar er nog even niet klaar voor denkt de lente…. en dat kan…. tot die tijd moeten we er zelf wat van maken…met kaarsjes aan, een fijne cd op, iets lekkers eten, mijn lief zoenen…..en vooral dansen in de regen….al is het maar in je hoofd….

wat dat is ook leuk!

Je moet het alleen willen zien!

zonnebloemendaphne

2016-03-11 17.26.47

 

right, dat haken is leuk maar gaat ff niet door… sterker nog… mijn hele hand gaat ff niet door, hij is twee keer zo dik bij de duimaanhechting… fraai!! Hopelijk hoeft mijn ring er niet af want dat kan ff  niet meer… iemand een oplossing hiervoor zodat ik door kan blijven haken? want ik zou het heel erg vinden als ik dat niet meer kan….

Jarige Job

ik was dus gisteren jarig…. heel erg jarig zelfs… na alle maanden gedoe kreeg mijn lieve vriendinnetje vorige week heel slecht nieuws en stortte mijn wereld even in… WTF is dat met mijn vriendinnen die door verschrikkelijke dingen heen moeten? alsof een vriendschap met mij levensgevaarlijk is ofzo… kijk dat ik in een vorig leven reteslecht ben geweest of zoals mijn andere vriendinnetje zegt, in meerdere vorige levens vrees ik 🙂  is me wel duidelijk maar ik heb liever niet dat de mensen om me heen daar ook last van hebben he… duh 🙂 Dus dan moet je weer even je benen terugvinden die opeens onder je vandaan zijn geschopt ofzo… en dat duurt dan weer een paar dagen he… dat je overal om huilt en als je merkt dat je dat ook bij een reclame over maandverband zit te doen wordt het tijd ermee op te houden he… er zijn grenzen mensen! En vriendinnetje heeft ook helemaal niks aan zo’n huilebalk vriendin… die zijn stom en ik ben niet stom, toevallig!

en dus was ik gisteren jarig en vond ik dat ik het leven moest vieren… en dat was fijn! Ik heb een heerlijke dag gehad, ben ontzettend verwend en heb zoveel lieve mensen om me heen! Echt heel jarig zijn door alles om je heen, facebook, appjes, bezoek, kaartjes, veel cadeautjes, teveel om op te noemen…ik lag  s’avonds onwijs gestrekt, zo moe maar ik heb enorm genoten.

En toen werd ik vanmorgen wakker met een verschrikkelijke pijn in mijn pols/duim… zo erg dat de tranen in mijn ogen knalden toen ik bewoog… wat is dát nu weer… na veel gedoe (aankleden was al hel) een zooi pijnstillers toch maar besloten dat ik vandaag een fijne dag ging hebben… ik vermoed zelf dat het een slijmbeurs ontsteking is en ik denk dat het haken de boosdoener is… en dus bedacht ik vanmorgen dat ik in al mijn frustratie een boos en kijkmijeenszieligzijn stukje ging schrijven… maar gaandeweg besloot ik dat ik daar geen zin in had… zijn ze nou helemaal betoeterd, het leven vieren is het leven vieren en ik moest hoognodig heel erg rust nemen… dus dat doe ik nu dan maar he… een extra cadeautje of zoals ik al zei, een jaar ouder en het gezeik begint alweer 🙂 maar goed, niet haken, niet kunnen muizen of foto’s bewerken, geen briefpapiertjes ontwerpen en moeilijk typen, ik denk dat het een rustige week wordt en dat mijn e reader hard aan het werk moet…voordeel is dat ik die afwas die er nog staat ook never nooit niet kan doen… we eten deze week maar van plastic jip en janneke bordjes denk ik… het blijft feest gewoon… partyanimal die ik ben…

als u me dan nu even excuseert, dan ga ik nu even plassen…

tot over een uur ofzo

dus

🙂

 

1457605771901

Paola

7 maart 2016

Paul de Munnik presenteert vandaag zijn solo cd in de Kleine Komedie….. drie keer raden wie daar naar toe gaat?…. het kost me vast drie jaar van mijn leven maar ik ga ervoor! Ik vind het spannend

trapobatriek2

Retespannend en vooral Godsonmogelijk om naar boven te komen voor mij… de treden met de mandarijntjes mag ik gebruiken… helaas sloeg mijn lief twee treden over met het verfen dus ik moet hals, nek en nieren breken om boven te komen… het is een happening.

Gelukkig moet het hele ding nog een keer

Hoera! 🙂