niet alles is blij ei

ik lag vannacht weer eens wakker en zat zo eens mijn laatste facebookupdates te bekijken… blij, gelukkig en zorgeloos… hoe fijn is dat… maar niet geheel eerlijk he… want op de twee grote fietstochten en het weekendje na van de laatste weken lig ik vooral veel op mijn bed/bank in de kamer… oeverloos moe ben ik… het frustreert me… mijn hoofd wil verder, wil het geluk achterna, maar mijn lijf trekt aan de rem… niet zozeer van het fietsen want dat brengt me gewoon teveel geluk, sommige dingen zijn het waard om over grenzen te gaan… het is ook niet de afstand hoewel ik mezelf ook daarin af moet remmen want ik sta dan bij zo’n knooppuntenbordje en zie een stuk waar ik nog niet ben geweest en ik wil daar ook fietsen… maar ik maak welbewuste keuzes en verkijk je niet op de afstand, ik rust heel veel tussendoor, pak bankjes en mooie plekjes om wat te drinken en te eten en niet geheel onbelangrijk mijn zere kont rust te gunnen… gisteren was het prachtig weer en dus moest ik echt fietsen, omdat het dadelijk in de winter een ander verhaal wordt pak ik de prachtige herfstdagen mee… dit betekent dat ik dat weekend andere dingen moet laten… dat is niet erg maar het geeft zo’n vertekend beeld merk ik zelf…. die stomme stomme vermoeidheid, ik vind het zo’n belemmering… ik ben zo moe… en daardoor heb ik meer pijn… nah, niet meer pijn, maar ik kan er slechter tegen… ik verzet me er tegen door toch zo’n tocht te maken en de vitamine D op te slurpen en de endorfinen op te slaan… , het levert zoveel meer op dan het neemt… vooral in mijn hoofd, mijn lijf weet dat nog niet zo zeker…. maar ik vind dat hoofd ook net zo belangrijk als mijn lijf….. want mijn hoofd moet het allemaal aankunnen…… het is allemaal zo moeilijk soms, ik weet dat men vindt dat ik het kalmer aan moet doen maar mijn hart roept dat mensen maar eens in mijn schoenen moeten gaan staan en dan pas oordelen…. echt….. ik wil wel eens zien welke keuzes er dan gemaakt worden…… maar het maakt me zo boos… ik voel me weer in de wereld staan en de angst om het weer kwijt te raken is groter dan ik dacht merk ik als ik lig te malen en te woelen….kan ik dat aan? stel dat? ik weet het oprecht niet…. ik voel mijn kaken spannen en een kloet in mijn buik… ik wil dat niet meer…. ik vind geen energie hebben wel 1 van de moeilijkste dingen op het moment…. vooral omdat ik er boos van word… lekker snugger, om boos te zijn op iets waar je geen invloed op hebt… ik vind vast mijn balans wel weer….zoroliknamelijk

is het kommer en kwel?

echt niet, ik wil alleen even aangeven dat het naast mijn blij ei updates ook veel iets minder blij ei is… en ook daar probeer ik weer iets leuks van te maken, lekker dekentje, pot thee, haakspulletjes, netflix, lezen… er is zoveel om me heen…. beetje jammer dat ik daar op veel momenten echt te moe voor ben…. ik schrik me regelmatig een ongeluk als er weer een dag voorbij is waarin ik hoop zo min mogelijk te moeten plassen omdat het zo’n happening is…maar dadelijk pak ik mijn spulletjes op en ga lekker buiten liggen… liggen is liggen maar niets weerhoudt mij ervan om het zo leuk mogelijk te hebben!

als ik het schoolplein op kom man….

kijk nou… een meisje nog, hoewel ik daar toch heus al wel een jaar of 22, 23 was…. ik woonde op kamers met een aantal andere leuke meiden en jongens en ik genoot van mijn werk, school en de hele rambam…. ik was een goede leerling, sterker nog… ik had belachelijk hoge cijfers op de Continue reading →

This gallery contains 3 photos.

afgelopen weekend bivakkeerden we met een stel meiden in een landhuis op een camping in Drenthe Overijssel… ik heb werkelijk in jaren niet meer zoveel en zo hard gelachen. Tranen over mijn wangen en buikpijn gewoon… ik kan daar werkelijk geen enkele uitspraken over doen, want de afspraak is, what happens in Drenthe, stays in Drenthe dus sorry allemaal maar de smeuïge details hou ik voor me… en believe me als ik zeg dat ze smeuïg waren, ik ben er persoonlijk nog lang niet van bijgekomen. Gelukkig ben ik zelf een heel net meisje, dat scheelt…

Het bed was helaas niet helemaal mijn ding dus slapen deed ik niet echt… en al helemaal niet omdat er een clownsmasker op de deur hing… ik heb me er drie dagen over lopen verbazen dat dat net op onze kamer was…. tot Tallie zondagavond naar huis ging en ik nog een nachtje bleef… opeens keek ik tegen een lege deur aan….echt, ik ben soms letterlijk uit de klei getrokken…. niks toeval… ik begin nu ernstig te denken dat ze ook al die spinnen losgelaten had…. dus slapen…neuh…. dat niet…..nu moet ik zeggen dat ik ook nauwelijks het bed gezien heb maar dat terzijde…het was een heerlijk go with the flow weekend met spelletjes, kletsen, lachen en vooral heul veul eten… ik sta voorlopig niet op de weegschaal.. ik moet echt 3 maanden detoxen denk ik… ik voel me net een een volgevreten plofkip… ik denk zelfs dat ik er ook zo uitzie maar dat probeer ik ook te negeren…. maar hee, het was het waard, gewoon even nergens op letten… echt wij hadden dit soort gesprekjes

“ja die pindakaas met karamel zeezout lijkt me heerlijk, jammer dat we die niet mee hebben”
“je zou het uit kunnen proberen door pindakaas erop te doen en een stuk oranje tony chocolonely erop te raspen”

en dat vonden we niet gek he…. het was gewoon een hartstikke goed idee 🙂

klein tipje van de sluier, er was 1 man mee… hij wilde zijn naam niet zeggen, we moesten hem the dude noemen…een beetje een slappe appie maar aan de andere kant bleek hij reuze flexibel te zijn, echt je verwacht het niet van zo’n coole johnny. Echt erg grappig om te spelen… ik raad iedereen een dude aan 🙂

de zondag zijn Tallie en ik een rondje gaan fietsen… een stukkie was de bedoeling… allereerst ging er meteen op de route al een pontje niet dus moesten we het aanpassen, daarna ergens weer iets opgepakt en een prachtige tocht langs het water gefietst… de bedoeling was op de terugwewg met het pontje terug te gaan maar dat ging ff mis… dus fietsten we… en fietsten we… en fietsten we….tot we helemaal aan de andere kant Zwolle binnen kwamen omdat we toen pas het water over konden…. en daarna was het nog heul heul ver voor we bij 69 (pun intended) uitkwamen…. ik viel bijna van de fiets…uiteindelijk bleken we bijna 77 km te hebben gefietst… maar echt een prachtige tocht, lekker zonnetje erbij…. over de snoeiharde wind zwijg ik wijs…. die was gewoon stom…. en mijn strava had kuren dus je moet niet alles geloven wat je ziet…ik ben niet dwars door het water heen gefietst he mensen… dus de afstand die hij aangeeft klopt niet… voor adequate info zie de strava van Tallie 🙂 en mijn kont maar dat raad ik u ernstig af *gniffel*

snel weer doen he meiden? maar niet te snel, ik lig totaal out of order op het moment maar wel met een big smile en soms keihard lachend als ik ergens aan terug denk…tof was het!! En nu ik er toch over begin… jullie waren ook tof

🙂

 

 

 

 

Interview…

een tijdje geleden kwam via via de vraag of ik aan een interview mee wilde werken voor het blad “mijn geheim”… ik word altijd een beetje giebelig van die titel want in mijn beleving moest ik dan wel met iets heul spannends komen: “overdag is zij rustig aan het knutselen maar ’s nachts knutselt ze Continue reading →

This gallery contains 4 photos.

koersuh met Tallie

Na mijn akelige rotweek met veel pijn beloofde het vandaag een heerlijke dag te worden…. zo’n dag waarin je lekker wil gaan fietsen… en dus besloten we vandaag een lekker tochtje te maken samen… en wat een fijne tocht werd het zeg. We zijn in Doesburg gestart, dat scheelde alles bij elkaar toch zo’n dertig Continue reading →

This gallery contains 11 photos.

a silver lining…

zonder er een zijig zweefmiepenverhaal van te maken, ik zei het al na mijn vorige blog, de kanker heeft me naast een heleboel narigheid toch zeker ook dingen gebracht die er anders niet waren geweest… ik word altijd een beetje iebelig van mensen die zeggen dat het het beste is wat hen is overkomen… zo ver wil ik niet gaan…hoewel als zij dat zo voelen is dat prima he, voor mij persoonlijk dus niet…..een aantal dingen die er uit voort zijn gekomen zijn dat zeker wel maar de ziekte zelf het beste noemen vind ik persoonlijk zwaar overschat…daarvoor heb ik teveel verdriet, pijn en verlies gezien en gevoeld, is mijn angst voor terugkeer net iets te groot en zie ik teveel mensen allerlei behandelingen doorstaan om kwaliteit van leven te hebben…  ik zie het meer als iets verschrikkelijks waar gelukkig ook mooie dingen bijhoren maar de kakziekte an sich is voor mij verschrikkelijk, laten we wel wezen kanker vind zichzelf al belangrijk genoeg, het wordt hoog tijd dat het eens een toontje of tien lager gaat zingen…. feit blijft wel dat dit soort ingrijpende gebeurtenissen iets met je doen… zowel positief als negatief….

dus daar gaan we:

  • De band met mijn vrienden is veel sterker geworden… Ik vind het zo fijn dat ze er altijd voor me zijn, ook nu het weer wat beter gaat met me… ik kan altijd een beroep op hen allemaal doen. Ik wil jullie allemaal wel noemen maar ik weet dat de meesten dat niet tof vinden en dan lijkt het net of ik mensen vergeet… doe ik niet! Nooit! Als Winston van de postcodeloterij eindelijk zijn weg naar ons huis heeft gevonden geef ik een groot feest voor jullie allemaal… als er iets bovenaan mijn bucketlist staat is het dat wel… op een mooie dag aan het water met blote voeten in het zand… dat werk…
  • Ik vind het makkelijker om nee te zeggen, ik moet keuzes maken… en ik heb gemerkt dat mensen dat helemaal niet erg vinden (enkelen daargelaten en ook daar maak ik me steeds minder druk om) zoals ik dat ook niet erg vindt als mensen een afspraak af moeten zeggen. Ik kan daardoor ook veel meer genieten van de momenten dat ik ja zeg…
  • Ik vind het steeds makkelijker om hulp te vragen en te accepteren…. ik hoor nu in gedachten iedereen keihard lachen….right…. jahaaaaaaaaa het blijft wel een puntje waar ik aan moet werken
  • Ondanks dat ik nu een borst mis, heb ik me in jaren niet zo goed in mijn vel gevoeld. Ik durf zelfs sinds deze zomer strakke shirtjes aan te trekken… hoewel ik soms nog wel last heb van de manier waarom anderen daarop reageren. Ik heb soms het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor het feit dat ik geen reconstructie of prothese overweeg… bizar. Ik voel me prima in mijn vel… ik rock dat niet bestaande decoletté gewoon als een eindbaas. Ha!
  • Ik wist al dat ik een blij ei was, maar ik heb daar enorm veel profijt van gehad tijdens het hele gebeuren… dat had ik al toen ik 15 jaar geleden met die nieren begon te prutsen maar gedurende deze hele periode helemaal. Ik bekijk iedere dag opnieuw en als ik een kakdag heb is er altijd weer morgen… kakdagen laat ik gewoon bestaan… en dat werkt voor mij merk ik… niet meer vechten tegen dat soort dagen maar gewoon even doorbijten…morgen nieuwe rondes, nieuwe kansen, en anders overmorgen…ik leef veel intenser dan toen ik nog dacht dat het leven maakbaar was… later kon ik nog veel…believe me, later is nu!
  • mijn lief, we lachen wat af…dat deden we al maar dat is alleen maar meer geworden…. mijn rots in de branding die ook nog eens alles voor me deed en doet… dit soort gedoe heb je echt samen en ik kan me zo voorstellen dat het ook heel anders kan gaan in een relatie…
  • nieuwe hobby’s door nood geboren… want wat doe je als je leven zich op je bed voor het raam afspeelt… de voederpaal die ik van mijn vriendin cadeau kreeg was precies wat ik nodig had… voorheen zag ik alleen mussen die later gewoon allemaal verschillende vogels bleken te zijn, ik zag opeens vinken, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen, grote bonte specht, merels, mussen, groenlingen, boomklevers etc. etc. tot zelfs ijsvogeltjes toe… echt zo leuk! Ik heb het haken opgepakt, maar ook vele andere hobby’s zoals digitaal scrappen en gewoon scrappen, zelf leren hoe het programma paintshop daarbij kan helpen en later lessen schrijven voor andere paintshoppers  op purplechickcreations. Ik heb altijd naar nieuwe mogelijkheden gezocht toen ik thuis kwam te zitten.. vrijwilligerswerk dat ik vanuit huis kon doen, ik hou de facebookpagina van een aantal instellingen bij en ben vrijwilligster geworden bij de BVN en het Inloophuis en alle leuke contacten die daaruit voortvloeien.  Ik heb me gelukkig nooit verveeld, ik ken dat eigenlijk niet… lezen, creabea zijn, logikwizzen oplossen, etc. alles kost natuurlijk ook meer energie dus ik ben veel tijd kwijt aan rusten ook… duidelijk een adrenalinejunk dus ….. en daar hoort ook het huishouden bij… alles duurt langer, ik heb gelukkig hulp en dat is fantastisch superfijn! En natuurlijk het bloggen, al jaren een belangrijk onderdeel maar nu merk ik hoeveel ik van schrijven hou… ik ben opgehouden met uitleggen dat ik heus niet alles opschrijf op dit blog en dat ik heel goed afweeg wat ik wel of niet zeg of plaats of deel… en laten we wel wezen zolang Trump gekozen kan worden als minister president zijn er wel ergere dingen om je druk over te maken he…
  • lotgenotencontact, heel waardevol en dierbaar… veel herkenning, veel lachen en harde grappen, veel troost en ook verdriet…maar ook een aantal supervriendschappen… lieve Tallie, ik ben zo blij met jou, ik denk echt dat wij elkaar moesten vinden… dat kan toch niet anders, volgens mij zijn we stiekem gewoon soulmates ik ben daar zo dankbaar voor hoewel ik je zoveel liever bij een andere club had leren kennen en ik kan niet eens nadenken over hoe boos ik op de kanker ben die jou zo hard raakt…. ik denk dat dit wel het duidelijkste voorbeeld is van alle gevoelens die het woord kanker bij me oproept…en zolang wij nog heel hard kunnen lachen samen komt het met ons wel goed (ik kies iets uit dat door de beugel kan he…. believe me, hoewel het niet in onze bh zit want die mogen niet meer) 🙂
  • Alpe d’Huzes en in het verlengde daarvan 2climb2raise en alle lieve mensen die daarbij horen!! Dat zijn er heel veel he… met of zonder schuilnamen maar allemaal leukerds… in het afgelopen jaar is mijn leven door die ene email ontzettend verandert… zonder de kanker had ik geen kennis met hen gemaakt en gingen ze niet op zoek naar een Batman die mij naar boven zou kunnen fietsen… stel je voor zeg… wat een gemis zou dat ook voor hem zijn geweest *gniffel* Ik heb serieus de beste week sinds jaren gehad daar boven in Oz… een week gewoon alleen maar genieten. Ik verwijs naar al mijn blogs uit die tijd en de dingen die ik niet genoemd heb…tsja, what happens in Oz stays in Oz. Dat moet je echt zelf uitzoeken he… ik zeg doen!
  • En dan het fietsen…. het is niet te geloven dat dat mijn nummer 1 hobby zou worden… ik hoor het mezelf nog zeggen, oh die berg op, dat lijkt me zo gaaf maar dat fietsen, daar ga ik geen barst aan vinden…. hoe fout kun je het hebben zeg….vrijheid is het…en geluk…en energie….en afvallen… en lichtjes in de ogen…. en nog heel veel meer….. .ik zag mezelf een paar weken geleden in een blad over de fietssport bladeren in de appie… het moet toch niet gekker worden ofzo zeg…angstaanjagend gewoon… en dat op een boterham met pindakaas he…naja en zo’n 25 pillen per dag maar dat is meer om mijn eigen motor draaiende te houden dan dat ik er profijt van heb… en daarbij denk ik dat de gemiddelde bloeddoping dokter heel hard moet lachen om mijn bloed waar nog net geen bordjes met toxic indrijven, hoewel de groene kleur al wel een belletje zou kunnen laten rinkelen 🙂 niet echt he gekkies, ik heb gewoon nog blauw bloed net als alle andere royalty.
  • ik maak me niet meer zo snel druk dat ik teveel wil of alles wil meemaken…hoe zeer het soms ook doet, het levert ook groter geluk op om te genieten van wat je wel kunt….

    kijk ons zitten bij het water
    zoals elk weekend weer
    de wereld aan onze gympies
    maar we hoeven ’t niet meer
    we zijn gewoon twee vrienden
    en we kijken naar de zee
    en we zwijgen van hetzelfde
    je hoeft niet elke keer mmmm
    met elk circus mee

 

 

(klik voor groter)

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

vriendin en ik zitten op een bankje in de ijssalon… we hebben allebei ernstig nagedacht over welke smaken we wilden in ons bakje…want, alles klonk heerlijk…. uiteindelijk hadden we een gevuld bakje, een lepeltje en zaten we uit te wisselen hoe lekker onze ijsjes waren…

twee nieuwe klanten komen binnen, een man en een vrouw….

zij is meteen aan het kijken wat er allemaal is en dan hij:

“ik wil graag een vanille ijsje

“dat hebben we niet”, zegt het meiske aan de andere kant van de vitrine

“oh” zijn gezicht betrekt…

de vrouw besluit eerst te kiezen, kan hij nog even nadenken…

als zij haar ijsje heeft is hij weer aan de beurt

“nee, dan hoef ik niks…ik wil vanille….”

zijn gezicht staat op standje chagrijn en aanstel en doorslaan

dan hoef ik niks? 24 smaken zijn er mensen, VIERENTWINTIG EFFING SMAKEN… en hij wil geen ijsje omdat er geen vanille is… wat de boer niet kent zie ik recht voor mijn neus gebeuren… ik zegt tegen vriendin die net zo verbijsterd kijkt als ik waarschijnlijk, dat is er zo eentje die bij de mc Donalds om een frikandel speciaal vraagt… en daarna een kroket zegt ze… yep…  en dan boos is omdat het er niet is…

dus dat!

ze lopen samen de ijssalon weer uit… en ik kan alleen maar denken, mijn hemel, wat zou er een wereld voor je open gaan als je eens open zou staan voor iets nieuws… iets kiezen wat je nog nooit gehad hebt… iets wat je niet kent, nooit geproefd hebt of gewoon iets anders probeert omdat het leven niet alleen maar vanille is…

het zou je zomaar kunnen bevallen meneerdanhoefikniks

mooi woord vind ik dat… unheimisch… het zegt precies wat ik al een paar dagen voel…. als ik lach lachen mijn ogen niet mee… ik ben gespannen… waar komt dat toch vandaan… ik kan er maar niet de vinger op leggen…

tot nu opeens het kwartje valt…

lowlands is begonnen…

aha…dat verklaart een heleboel.

lowlands 2012 is voor mij altijd verbonden met het weekend dat ik mijn borstkanker ontdekte… ik wist het zeker, nu ging ik dood… was ik al 15 jaar aan het emmeren met mijn nieren, ging ik dood aan kanker…ik moest er zelfs om lachen in mijn eentje,  wat een ironie… angst die uit al je poriën komt, een heel weekend niet slapen, van ach het zal wel niet naar dit was het dan… telkens weer…. een week later de diagnose dat het toch echt borstkanker was… naar buiten toe was ik stoer, ik geloof niet dat ik een traan heb gelaten bij de artsen die ik bezocht, wel stiekum in de wachtkamer als mijn lief me een knipoog gaf of mijn hand pakte….maar verder? zakelijk was ik…wat moet ik doen om dit te overleven… kom maar op met alles…. ik liet op 5 plekken happen uit mijn borst schieten, er werd van alles ingespoten, er werden foto’s van gemaakt, echo’s gemaakt, 3 verdachte plekken gevonden…. ik zag een bont en blauwe borst, en daar kwam nog een smurfenblauwe plek bij om de poortwachtklier zichtbaar te maken, ze spuiten een blauwe kleurstof in in de buurt van de borsttumor….. dat wordt via de lymfebanen afgevoerd en op deze manier kunnen de klieren opgespoord worden…ik vond het wat hoor die operatie, er kon natuurlijk weer eens geen infuus in, tot in mijn beide voeten aan toe zijn ze aan het zoeken naar een ader geweest… … alsjeblieft laat het doorgaan kon ik alleen maar denken terwijl er weer een naald tevergeefs mijn lijf in ging… vooral ook zo frustrerend omdat het in het voorportaal van de OK’s gebeurd en de 1 na de andere patiënt wel raak werd geprikt… ik dacht alleen maar, het kan mij niet bommen wat je doet, als steek je er tien naalden tegelijk in maar blaas het alsjeblieft niet af, ik wil door….uiteindelijk mocht de OK wel doorgaan, het infuus zou alleen ter beveiliging zijn… het werd onder plaatselijke verdoving gedaan, muziekje aan, retelieve mensen om me heen, echt…allemaal….maar wat was dat akelig zeg, het kreng lag ontzettend diep dus dat was graven, verdoving bijspuiten als ze dieper moest, veel en vaak bijspuiten werd het…omdat ze voelde dat het pijn deed hoorde ik steeds “bijspuiten denk ik”  maar ik probeerde niet te veel te miepen, voor wie eigenlijk? voor mezelf misschien want ik wist dat als ik begon met huilen ik voorlopig niet op zou houden…. dit klusje moest geklaard… niks meer en niks minder…. uiteindelijk werden er twee klieren weggenomen die naar de patholoog werden gestuurd…en weer afwachten…killing vond ik al die dingen..

’s avonds keek ik in de spiegel naar mijn borst, WTF was daar in die korte tijd mee gebeurd?… ik zag een gehavende bont en blauwe borst… sommige plekken waren alweer aan het wegtrekken, echt mijn hele borst is geel, groen en paars geweest…hoe erg het was daarbinnen wist ik nog niet maar dat dit mijn borst niet meer was was me inmiddels wel duidelijk…. afscheid nemen moest ik, en snel ook……te snel? ik weet het niet…. achteraf gezien had ik meer foto’s willen maken, ook van alle andere dingen, gek is dat, ik durfde dat niet terwijl de halve wereld maar aan mijn borst zat, en ik meer mensen mijn blote borsten liet zien dan in mijn hele vorige leven…. en ik allerlei onderzoeken, scans, OK’s en weet ik veel moest ondergaan durfde ik nog niet te vragen of ik een foto mocht maken om dit te bewaren…ze zouden het wel stom vinden en dus deed ik het niet…. je kunt ook te bescheiden zijn…. dat heb ik inmiddels wel geleerd, om mijn plekkie op te eisen…of in ieder geval proberen het op te eisen 🙂

Dus voor even sta ik stil bij wat was…omdat je soms even stil moet staan bij waar je vandaan komt met alles…

(klik op de foto voor de tekst)

En over een paar dagen kan ik weer naar wat is.

this girl is on fire.

Toevallig!

 

Bewaren

Bewaren

herinneringen op facebook

Soms zijn ze geweldig die herinneringen, soms verdrietig, soms confronterend….vandaag kreeg ik ook een herinnering aan de tijd die er weer aan zit te komen, de tijd dat ik mijn diagnose van kanker kreeg… ik voel het in mijn lijf…. het blijft altijd een beetje een rare tijd… the day my life changed…

ik las over het altijd blij, positief, gelukkig zijn of doen en vooral veel bagatelliseren? Alsof ik geen ruimte in iemands leven mag innemen als ik niet blij ben? Mijn liefste, vrienden en mams waren terecht heel boos later dat ik dingen voor ze verzweeg.. maar ik kon het niet toen…. over hoe ik dat zag, positief zijn was in mijn ogen, blij ei zijn… en vooral niet zeggen dat het eigenlijk kak ging… nee alleen de goede dingen benoemen en zeker de nare niet…ik zie nu dat dat een vertekend beeld gaf…

dus hoe zit het nu?

is er wat veranderd?
 
niet aan die tijd natuurlijk, zo deed ik het toen… zo ging het ook toen ik 5 jaar geleden ontdekte dat er met mijn borst iets niet goed was…. ik was een heel weekend alleen, Rob zat op Lowlands… en dus had ik handsdown het ergste weekend van mijn leven, helemaal in mijn eentje…. ik zou zo ontzettend boos op hem zijn geweest als hij me dit geflikt had maar ik dacht, WTF, stel dat het niks is, ga ik daar een hoop onrust zaaien… maar een heel weekend met deze toestand zitten was echt de hel… want je weet het he, ik voelde gewoon dat dit niet goed was… ik had het er alleen met twee lieve vriendinnen online over dat ik wat gevoeld had maar dat het vast heus niks was maar ’s nachts was het echt hel….ik heb twee nachten op de badkamer doorgebracht, ik voel wat, ik voel niks, ik zie wat, ik zie niks…. echt de hel…….maandags zat ik bij de huisarts, dinsdag op de mammacare voor alle akeligheden (mammografie, echo en een heleboel pijnlijke happen uit mijn borst, serieus, wie bedenkt een soort pistool waarmee je gewoon een borst aan flarden schiet…) en vrijdags wisten we dat ons leven op de kop stond….wat een weg was het…. dat het zo heftig zou worden wist ik toen echt nog niet….en ik ben nu nog steeds met behandelingen bezig die er behoorlijk inhakken… ik hoorde een tijdje geleden dat het toch al zo lang geleden was op een toon dat het maar eens over moest zijn… dit gaat niet meer over he… mijn vorm van borstkanker kan zelfs na 20 jaar nog terugkomen, die angst is er altijd…zeker niet altijd op de voorgrond gelukkig, ik prijs mezelf zo gelukkig dat ik al zoveel jaren relatief goed door ben gekomen…. en om eerlijk te zijn ligt mijn angst nog net iets meer bij die nieren van me…. echt als ik er aan denk dat dat nog beroerder gaat worden slaat de schrik me om het hart… het gaat zoveel impact op mijn leven hebben…. kijk mij nu, ik fiets, ik ben zo gelukkig!! ik geniet zo ontzettend van de vrijheid die het me geeft maar ik ben zooooo verschrikkelijk bang dat het me afgenomen gaat worden, dat is al die jaren zo geweest, alleen maar achteruitgang, ik kan dit gewoon niet geloven en het doet me ook ontzettend zeer als mensen dingen door laten schemeren dat ik schijnbaar wel kan fietsen maar wel in een rolstoel zit als we een dagje uit gaan…… ja want ik vind dat wel lekker makkelijk ofzo… in die stoel zitten…het is elke keer weer een strijd hier in huis als ik vind dat het eigenlijk niet hoeft en Rob aangeeft dat ik dan niet mee kan…klaar… en hij heeft gelijk maar ik vind het lastig…nog steeds… en ik vind het werkelijk nog lastiger dat mensen over me oordelen… ik kan het steeds beter los laten gelukkig, het zegt meer over hen dan over mij en dat is echt zo…. en toch doet het zeer vooral als het van mensen dichtbij me komt, gelukkig zijn daar de meeste al uit mijn leven…. en de rest probeer ik op mute en ignore te zetten wat dat betreft, ik hoef me namelijk niet te verdedigen tegen mensen die nooit zullen veranderen in hun mening en mij niet aardig vinden… ik kan niet iedereen pleasen….mensen die niet begrijpen wat dit hele avontuur mij gebracht heeft of hoe gelukkig ik ben als ik fiets moeten dat maar vinden… het is jammer maar ik ga me niet meer verdedigen na al die jaren, ik hou ook mijn mond niet meer…. dat vind ik op zich ook wel erg bevrijdend merk ik….. als jij lelijke dingen tegen mij mag zeggen krijg je tegenwoordig te horen dat je dat maar tegen iemand moet zeggen die er in geïnteresseerd is want ik ben het niet…. ik zoek het niet op, ik verdedig me niet maar ik zeg wel dat ik er klaar mee ben…. want als ik een rondje fiets waar ik echt intens gelukkig van wordt, lig ik de rest van de dag meestal totaal afgebrand in mijn bed of op mijn bedbank beneden…. maar daar heb ik het dus niet over…… en ik deal ermee, zoals ik met alles gedeald heb….ik geniet van elke dag, maar ik leef ook echt met de dag….. maar echt ik zweer het…. ik zit nu beneden, kijk naar de vogels in mijn tuin en ik ben helemaal gelukkig als de zon schijnt…. mijn lijfspreuk is dat ik niets kan doen wat me is overkomen, en zeker niet wat er nog kan komen, ik doe wat ik moet doen om kwantiteit van leven te hebben, ik luister en overleg met mijn artsen, ik volg de raad (meestal) op van de mensen die verstand hebben van fietsen en me willen helpen omdat ik weet dat ze mij willen helpen om volgend jaar die berg op te komen….ik ben zo dankbaar voor alle lieve vriendschappen die ik had maar zeker ook de nieuwe die ik heb gekregen…. het is onvoorstelbaar wat dat ene mailtje me gebracht heeft… misschien kom ik in aanmerking om met jullie op de tandem te mogen maar ik denk het niet………ik zie het nog voor me… en zelfs die trok ik nog in een aantal maanden later… laten we het toch maar niet doen, ik heb de halve zomer op bed gelegen… en dan heb ik het over vorig jaar he….
 
Maar voor een groot gedeelte van de kwaliteit zorg ik zelf… ik heb geen invloed op mijn ziekte en wat er evt nog komen gaat maar ik heb wel invloed op de manier waarop ik ermee omga…..ik sprak deze woorden een half jaar geleden nog toen mijn lieve lotgenote die een dierbare vriendin werd door de jaren heen overleed…. zij liet me dit elke dag zien…ik mis haar zo maar ze is wel samen met mijn andere lieve vriendinnetje mijn grote voorbeeld over hoe ik in het leven wil staan….Ik hoop dat ik dit ook elke dag laat zien!!

als er iets is dat deze verschrikkelijke akelige ziekte me gebracht heeft zijn het de mensen die hierdoor allemaal in mijn leven zijn gekomen…. stuk voor stuk een verrijking van mijn leven, en daar ben ik iedere dag dankbaar voor hoewel ik er altijd bij zeg dat ik ze liever bij een gezamelijke onwaarschijnlijke gekke hobby tegen was gekomen…kantklossen ofzo LOL… en 2climb2raise en een heleboel lieve fantastische mensen van die groep die vrienden werden door de tijd heen, waren niet in mijn leven gekomen als ik geen kanker had gekregen….

Bewaren

Bewaren

of ik dat jurkje van Daphne wilde….

oh wow…. graag!

en dus zei ik tegen haar mam, ik pas er never nooit niet in maar heel heel graag… gewoon omdat ik haar er zoveel in gezien heb maar ook als stok achter de deur….daar wil ik heen met afvallen….

vandaag was het zover… vandaag hadden mijn sproeten en ik het jurkje van Daphne aan…

ze voelt erg dichtbij vandaag

 

(klik voor groter)

 

ik had er wel eens van gehoord….van Tante Betsy of King Louie of HOK etc….. HOK staat voor HalsOverKop… maar ik keek eigenlijk nooit verder, het was echt niet in mijn maat en behalve dat het mij zeker niet zou passen, paste het ook niet heel goed in mijn portemonnee…. maar een poosje terug heb ik van Tante Betsy op facebook een setje kleding gekregen…. echt zo ontzettend lief, en ik koos een setje way out of my comfortzone en ging voor knalrose… een rokje met vogeltjes, een shirt en een vestje… maja toen ging het dus kriebelen want als er iets Paola was dan was het dat wel… en ik paste er gewoon in!!!! Ik heb altijd van kleding gehouden die anders, kleurrijk, grappig, en een beetje gek was…

Dus werd ik lid van wat groepen waar ze tweede, derde en vierhonderdstehands kleding verkochten en sloeg ik een aantal keren mijn slag…rokjes met bloemetjes, pannetjes, lampenkapjes… te leuk gewoon…. en vriendinnetje is ook om… we zijn samen denk ik wel zo’n 55 kilo afgevallen en nu kunnen we kleding ruilen… hoe cool is dát!! Dus Esther, als je een keer een setje aan wil… je bent van harte welkom

🙂

Bewaren

Bewaren

Relive is zo gaaf!

 

en dus onwijs verdwaald… als er ook maar een weg opgebroken is ben ik het kwijt hoor mensen…klein stukje veluwe meegepakt en ik had me even vergist in het klimgehalte, ik dacht even een leuk stukje bos te doen…. bleek ik ernstig te moeten klimmen daar…. ik dacht nog een knooppuntje mee te pakken maar dat leek me opeens een ernstig slecht idee, dus even een stukkie terug…..zo grappig om terug te zien op relive… een wielrenner achter mij vond het ook lollig dat ik omkeerde….ik heb hem maar een knipoog gegeven en wordt er niet anders van…. het is wat het is he, mijn lijf doet het nu eenmaal niet zo goed als die van hem denk ik dan maar zo….. ik had al genoeg geklommen toen ik nog dacht dat ik gewoon een stukje het bos in ging….dus ging ik maar het volgende bordje pakken, bleek ook nog aardig klimmen te zijn….. en daarna met 51 km naar beneden… whoei!!!!!!!!!

ik hoor net dat ik dus een stuk richting posbank had gehad…ik zag een bordje en dacht, oh daar moet ik niet zijn, op die posbank maar dat zal dan nog wel een eindje weg zijn…. hahaha doos….ik dacht dat dat kilometers verder lag… en dat dat een heuvel was…ik vond wel dat ik aardig moest knaaien daar…..2 heren hier zaten me meewarig aan te kijken, gottogot… niet al te nozel maar wel nozel genoeg om dat niet te willen…lekker puh 🙂

Veel bankjes gepakt, gewoon genoten van het zonnetje en de omgeving… maar wow,  wanne wind weer…. waait het wel eens niet in Nederland?

En nu lekker helemaalniks.nl voor een paar dagen…. strak plan!

 

 

Ik wil nieuwe foto’s graag
Ik wil foto’s van hoe mooi het was
Ik wil foto’s van vandaag
Foto’s bij een zee of zo
Over jou alvast met dat cadeau
Ik wil foto’s van hoe mooi het was vandaag
Dat ze gelukkig was
Op naar 2017 moet natuurlijk op naar 2018 zijn he… if I had a brain I would be dangerous 🙂

Friends be like…

samen lekker fietsen! wat een fijne dag…. 1 met een gouden randje… fietsen met Tallie en Sjannie…hoe fijn was dat!! Ik heb echt zo genoten….wat een leuk tochtje, prachtige omgeving… mooie plekken bezocht….. dankjewel lieve dames… ik ben stiekum retetrots dat ik dit kon…. zomaar op mijn eigenste fietske…. dankjewel voor alle goed tips en Continue reading →

This gallery contains 28 photos.

Klein geluk met vrienden

dat we dit nog mogen meemaken…. Rob op de fiets!! En er zijn foto’s van 🙂 Dat was een mooi ritje even naar Doesburg op en neer….de volgende keer wel mijn verlichting mee nemen…kuch… best spannend zo zonder lichie langs het water… Op de heenweg hoorden we alleen maar dat het te snel ging en Continue reading →

This gallery contains 6 photos.