Acda en de Munnik

vanaf het allereerste liedje dat ik op de radio hoorde was ik verkocht… maar dan ook echt… fan fan fan….. ik kocht het cdtje en liep er mee door mijn vriendenkring, luister hier eens naar, zo mooi, echt het scheelde niet veel of ik was er als het promotieteammeisje mee langs de deuren geleurd… dit moest iedereen horen en vooral, dit moest iedereen mooi vinden.. hoe kan je dit niet mooi vinden?… een aanval op hun muziek was een aanval op mij persoonlijk… keihard en pijnlijk… want al maakten wij zelf grapjes dat we bepaalde liedjes niet meer konden horen, van anderen pikte ik dat echt niet he… gekkies….ik ontmoette er zoveel lieve mensen en samen reisden we van theater naar theater…. om altijd weer zo ongelovelijk te genieten en vooral te voelen… tot in het diepst van mijn wezen….dat Thomas tegen een vriend van hem zei, dit is Paola en zij is zo’n fan… *schaamrood nog op de kaken* maar zo was het wel… een dag zonder hun muziek kon ik me niet voorstellen….. maar langzaam werd mijn lijf meer en meer moe, werd alles zwaarder, vooral ik (harhar) en had ik meer medicatie, pijnstillers nodig om gewoon te leven… dus trok ik me meer en meer terug omdat ik niet meer mee kon…kwamen er wat barstjes in vriendschappen… nee, niet meer met elk circus mee zoals zij zelf zongen… en ik vond dat ook vooral niet erg want ik kon niet meer….ik was op….

en dus stopte ik het weg, heel diep….ergens wist ik wel dat ik dat met een reden deed maar zolang het daar ver weg was kon ik het allemaal negeren… verdriet niet toelaten want ik had daar geen ruimte voor, er was veel te veel aan de hand waar ik met mijn hoofd bij moest zijn… ik kon zelfs geen troost meer putten uit de liedjes… veeg teken natuurlijk want ik snap nu opeens waarom niet… te dichtbij, en pijn waar ik niet mee kan/kon dealen….en dus ging ik naast het lopende niertraject het borstkankertraject in… zonder hen…. toch merkte ik dat ik af en toe weer hun muziek opzette om dan meteen vol te schieten… ik miste het… ik miste de vriendschappen en ik miste de troost, de warmte, het plezier, de voorpret, napret en tussenpret… kortom ik miste mij……. een stukje van mij was ergens geparkeerd… zorgvuldig ingepakt met een heleboel papier en een lintje met een driedubbele knoop erin…

en nu gaan ze uit elkaar…

yep, dat vind ik jammer en nee ik ga niet van het dak springen ofzo… maar nooit meer mooie nieuwe liedjes vind ik wel even slikken….. gelukkig komt er nog een afscheidstournee… en komen ze ook hier in de stad… ik moet daar bij zijn… afsluiten… via facebook had ik alweer een tijdje contact met vriendjes van vroeger… ik last met een glimlach verhalen over optredens, mijn hemel wat hebben we ontzettend veel gave dingen meegemaakt samen he… het komt allemaal weer boven…ook de verdrietjes die er ook waren….maar ik betrap mezelf dat ik regelmatig met een big smile in de kamer zit… de herkenbare glazige blik voor de insiders…oja toen en onee daar schaam ik me nog voor floepen voorbij… mooi… maar daarmee komt ook het gemis opeens binnen… mannoman okee, daar had ik even niet op gerekend… het doet zeer… ik besef nu pas hoe diep ik dingen weggestopt had… zelfbescherming als ik weer eens iets las over een vondelparkconcert, theaterfeestjes en plezier waar ik niet bij was… ik was nergens meer bij… ik hoor er niet meer bij…..

en daar was facebook… het afgelopen anderhalf jaar heb ik weer contact gekregen met een heel aantal van mijn cluppie van toen… lieve berichtjes om me te steunen en voorzichtig begon ik me weer wat open te stellen… leuk… gezellig… lief….

en nu zit ik met een big smile…. want ik ben er namelijk bij…. waarbij zult u zeggen?…nou gewoon… bij de aller allerlaatste… in Carré… ik ga daar bij zijn, met of zonder bed, rolstoel, rollator whatever…maar ik ben daar zo bij mensen!!!!Samen met een heleboel lieve mensen waar ik heel veel prachtige dingen mee gedeeld heb… samen afsluiten… hoe mooi is dat….

mannoman….Ik ga daar zo ontzettend bij zijn!!

Ha!!!

Tof dat je een reactie wil geven....ik zou zeggen ga je gang

%d bloggers liken dit: