sorry sorry sorry

ik ging gisteren boodschappen doen…. ik zet mijn karretje voor een vitrine en daar wil een vrouw bij…oh sorry zeg ik en duw mijn karretje naar achteren… daarna loop ik verder…iemand haalt me in, zag ik niet aankomen…. oh sorry hoor ik mezelf zeggen…. vervolgens sorry ik nog een keer omdat ik ergens bij moet, sorry ik tegen twee kleppende mensen in een gangpad en hoor ik mezelf sorry zeggen omdat ik tegen een karretje aanbots omdat iemand me keihard voorbij scheurde… een vrouw gaat in het gangpad bijna tegen me aanstaan achter mij, ik buk om iets te pakken en kom dus tegen haar aan, sorry zeg ik… zij zegt  niets en kijkt me kwaad aan…

ik zweer dat ik nog  sorry zei tegen een stokbrood die bijna uit het mandje viel…

dit was een paar minuten tijd…

WTF Paool….

echt hou daar mee op…

even later zeg ik sorry tegen een man die tegen mij aanbotste…om er vervolgens achteraan te zeggen, ohnee, eigenlijk was het uw schuld… hij keek me heel raar aan… en ik wilde bijna weer sorry zeggen…

wat is dat?

gewoon  niet doen, we zijn allemaal boodschappen aan het doen en ja daar zal wel eens een karretje in de weg staan of je komt tegen iemand aan, ik hoef me daarvoor niet te verontschuldigen, zeker niet als het door de ander komt… hou op met dat sorry dat ik besta gedoe… het is irritant en je doet jezelf zo te kort…om over de onbeschofte reacties nog maar te zwijgen…

er is werkelijk niks mis met sorry zeggen als het gerechtvaardigd is maar hier moet ik echt mee ophouden..

even later ga ik naar de drogist, iemand wil eruit en ik wil erin… ik ga aan de kant, sorry ligt alweer op mijn lippen… maar ik verander het snel in, gaat u voor, waarop de dame me hartelijk bedankt

dit komt uit een plog van een hele tijd geleden…. I rest my case!

Morgen is het nationale complimentendag… heerlijk!

Keukenprinses…

ik kook serieus tegenwoordig af en toe heule lekkere dingen. En dus besloot ik vandaag hutspot met hachee warm te maken uit de diepvries… ik ben er reuze trots op dat de hachee gelukt is..

na een tijdje…

hmmmm ik had er toch geen rookworst in gedaan?

hm, zal wel

en wortel zat er toch in…

even later… neh, wat raar….

zit ik nog eens goed te kijken, heb ik dus gewoon de bruine bonensoep van mijn schone zussie warm zitten maken….

en die had ik dus bijna over den hutspot gedaan

echt serieus, ik ben officieel niet meer te redden

🙂

Voor Francy…

Een jaar geleden alweer… wat vliegt de tijd toch, het hele jaar door kreeg ik herinneringen waar Francy reageerde op mijn berichtjes… ik koester die keer dat ze samen met Tallie bij me op bezoek kwam als grote verrassing toen ik zelf weer totaal in de prak lag… ik schreef iets voor haar afscheid …dit is een klein stukje daaruit:

 

Toen ik hoorde dat ik kanker had viel mijn wereld in duigen… en ik denk dat dat voor ons allemaal geldt… het voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd geslagen en ik zat in een grote bubbel narigheid…maar na verloop van tijd merkte ik dat ik op zoek ging naar antwoorden op mijn vragen, naar behandelmogelijkheden, naar steun, naar hoop… en zo vonden wij elkaar door een simpele app op onze telefoon te installeren die later een groep op facebook werd.

Van lotgenoten werden we langzamerhand vriendinnen. Wij hebben samen zoveel plezier gehad, en zoveel mooie dingen gedeeld….als de kanker ons iets positiefs heeft gebracht is het wel dat wij allen elkaar hebben leren kennen. Persoonlijk had ik liever gehad dat we als gemeenschappelijke hobby kantklossen hadden of voetbalplaatjes sparen maar dat is een ander verhaal… het is zoals het is… wat ik van Francy heb geleerd is dat we elkaar vonden in onze manier van omgaan met onze ziekte, dat je geen invloed hebt op wát er allemaal met je gebeurt en wat je moet doorstaan in het leven maar dat je wel kunt bepalen hoe je daar mee omgaat… dat de kracht in jezelf zit… en dat is iets dat wij voor de rest van ons leven met ons meedragen. Je bent ons grote voorbeeld als het gaat om kracht, veerkracht en hoe sterk iemand kan zijn…jij was zo ongelooflijk stoer en dapper! wat heb ik daar een enorm veel respect voor!

Lieve Francy, we gaan je zó ontzettend missen… maar je zit in ons hart en daar ga je nooit meer uit! Dank dat je zo’n lieve vriendin voor ons was…. jij hebt verschil gemaakt in onze levens.

En dat is echt zo… soms komt er iemand in je leven die echt verschil maakt… vanuit de lotgenotengroep heb ik een aantal hele dierbare vriendschappen… intens, warm, gelukkig, wij begrijpen elkaar en ja wij lachen ook heel heel veel…. we zijn net mensen…. en ze brengen me zoveel in mijn leven… keihard lachen, keihard gelukkig zijn voor elkaar en met elkaar en ja, ook keihard verdriet is daar een onderdeel van…maar verdriet kan er alleen maar zijn als er ook heel veel liefde,  warmte en houden van is geweest en dat zal bij mij altijd 10.000 keer belangrijker zijn dan de dood.

Vandaag mis ik haar…. ben ik verdrietig, brand ik een kaarsje… maar ik ben ook heel blij dat ik deze ontzettend waardevolle vriendschap mocht meemaken.

zo’n 3  jaar geleden besloot ik na een aantal slapeloze nachten dat ik het toch heus ging doen…op de foto in het prachtige fotoboek dat niet over borstkanker gaat… ik werd o.a. door medicatie steeds dikker… en ik was mezelf totaal kwijt.. mijn zelfbeeld was zo erg dat ik zo’n twee jaar niet in de spiegel keek, behalve als het echt moest… zo ongelukkig met de vrouw die mij aankeek dat ik heel snel wegkeek….. ik kon maar niet geloven dat ik dat was….. en nee ik heb echt niks tegen volle vrouwen, ze zijn vaak prachtig, maar ik was dit niet…. en daar gaat het om, dat je zelf blij bent met hoe je eruit ziet……en dat ging echt niet alleen omdat ik in een kuil keek waar vroeger mijn borst zat… dat speelde uiteraard wel mee maar ik was ook doodongelukkig met mijn gewicht. Voor die borst schaamde ik me al lang niet meer….voor mijn lijf wel…. Ik kende dit niet van mezelf, ik was door de jaren heen steeds zwaarder geworden maar was altijd een magere Sidonia geweest…. wie was die oude dikke vrouw die me aankeek….

tot die foto werd gemaakt… ja ik was nog steeds miss bolle toet maar daarna ging het eindelijk langzaam beter met me… het was de ommezwaai voor mij…en het begin van het helingsproces…. ik wist niet dat ik toen nog zwaarder zou worden maar het maakte wel dat ik weer een heel klein beetje liever voor mezelf werd… ik mocht stoppen met een aantal medicijnen en heel langzaam gingen daar wat kilo’s af…. het gaat niet snel helaas maar we zijn op de goede weg

Sidonia hoef ik zeker niet meer te worden maar ik wil er nog een paar kilootjes af… dan zitten mijn jurkjes en rokjes net even wat lekkerder… ik ben inmiddels op gezond gewicht en dat  is echt al fantastisch… ik kijk in de spiegel, ook naar die kuil waar ooit mijn rechterborst zat…oja, dat is ook zo…die is er niet meer… het is goed zo… ik zie steeds meer Paola tevoorschijn komen… met vlechie…. en daar ben ik zo ontzettend gelukkig mee!!

Little Hick Up

zo dat was een enerverend weekje… met alle pijn en gedoe… ik heb nu wel even genoeg dokters, apotheken, spuiten, eerstehulpgedoe, naalden, scans en infuuspalen gezien… gelukkig hele lieve verpleging, ondertussen liep ik ‘s nachts ook nog met infuuspaal mijn verwarde buuf weer in bed te leggen… lief menske, maar ze kletste nog 10 keer meer dan ik… even om uit te leggen hoe ernstig het was…

ik dek haar toe, zegt ze, “za’k ow zo ook ff onderdekken deerntje”… “nou doe maar niet want dan blijven we samen aan de gang he, ga maar lekker slapen”… (right what was I thinking) het werd nog een enerverende nacht, maar gelukkig sliep ik toch niet…kortom, ik heb me niet verveeld… nadat de pijn een beetje onder controle kwam vond ik dat ik het best getroffen had met mijn kamergenoten maar mijn blik was op naar huis… en dat duurde en duurde maar..

gelukkig ben ik weer fijn in mijn eigen bedje nu…pijn onder controle voor zover dus nu nog op zoek naar de oorzaak…maar dat zie ik dan wel weer.. nu eerst even bijkomen van alles. En hopen dat het zeikweer wordt anders ga ik iets nieuws invoeren… stoned wiebel mountainbiken….

vooralsnog heb ik een hele week leeg gepland, even kijken wanneer ik weer af kan gaan bouwen naar gewoon normaal Paolaniveau *gniffel*…. want ik kan geen kant op wat ik wel lastig vindt maar zoals Chantal zou zeggen, heb je meer tijd om te haken…. wat ook weer waar is natuurlijk…. maar laten we het zo stellen: beware! On my way back

🙂

let niet op mijn droopy ogen, fris en fruitig ben ik! that’s my story and I’m sticking to it!