31 december 2017

weer een jaar voorbij… en wat voor een jaar!

ik zit samen met Jip en Klaar in het donker met alleen de kerstboomlampjes aan naar de top 2000 te luisteren…. ik schiet van de ene emotie in de andere…. mijn gedachten dwalen af naar het afgelopen jaar…. ik ben niet zo van terugkijklijstjes enzo maar jemig wat een jaar was het he….

Het jaar waarin er letterlijk en figuurlijk weer een wereld voor me open ging… hoe fantastisch om het fietsen te ontdekken en weer een beetje in de wereld mee te draaien in plaats van het leven aan je voorbij zien gaan… niet dat ik ongelukkig was hoor, zeker niet maar nu ik weer wat meer kan merk ik dat ik daar heel gelukkig van wordt. Ik kan wat verder lopen zonder rollator… en de rolstoel gaat alleen nog mee als we een dagje uit gaan ofzo… want het lopen en staan is nog niet alles…geeft niks, alles is meegenomen, vorig jaar dacht ik nog dat ik helemaal in een rolstoel terecht zou komen…..het hele alpavontuur was voor mij een grote gok…ik ging er vanuit dat ik ernstig in moest leveren maar dat was gelukkig niet zo…integendeel… maar dan nog had ik het er voor over gehad… ik heb heel wat kilometers gefietst en ik heb er enorm van genoten… helaas kwam daar eind november toch een behoorlijke terugval achteraan waar ik nu eindelijk een beetje van op lijk te knappen… dat vind ik wel lastig, als je eenmaal geproefd hebt aan alles wil je niet meer terug… aan de andere kant weet ik dat ik kwetsbaar ben in mijn gezondheid met al mijn gedoe en vooral niet werkende gedoe…. dus ik probeer te pakken wat ik pakken kan, ik leef van dag naar dag… en dat werkt voor mij heel goed, fijne dag is een fijne dag, en een kakdag die laat ik een kakdag zijn… er is altijd morgen…..

want morgen gaat ook veel moois brengen….en de morgens daarna… maar daarover morgen meer 🙂

bultje op

koud was het vandaag, maar wel een prachtig zonnetje…. de voorspelling laat van alles zien maar niet meer zo’n mooie dag voorlopig dus ik vond dat het tijd voor fietske werd… dat was makkelijker gezegd dan gedaan want ik kreeg mijn voorwiel er niet goed in…. enfin een half uur later ging ik eindelijk op weg…. en ja ik heb ontzettende lelijke dingen gezegd…hielp niks maar luchtte wel op! Bootwerker much! Helaas bleef het op de 1 of andere manier irritant, toch wel een keer of tig af moeten stappen omdat mijn rem maar bleef schaven langs het wiel… iets moet daar aan veranderen, zit er veel te dicht op of ik heb hem er niet goed ingedaan… voor de zoveelste keer dan toch want ik zit wat af te klungelen met die rem… maar goed, ik wilde fietsen….

en dus ging ik langs het water… prachtig mooi…maar wat een wind zeg…niet normaal… maar zo beredeneerde ik, dan heb je hem  maar voor gehad he… halverwege Doesburg bedacht ik dat ik de posbank op wilde… er zit zo’n onrust in me dat ik never niet naar boven zou komen…ik moest het uitproberen van mezelf…maja, dat betekende eerst er heen fietsen tegen de wind in…. dat is best wel een eindje…

en dat was het…. wow…. maar ik ben boven gekomen en niet halverweg zoals mijn strava zegt…die me overigens daarna in 1 streep naar huis laat fietsen…. ik fietste dezelfde weg terug he voor alle duidelijkheid… en ik fietste ook iets harder dan 12 gemiddeld ofzo… ik weet niet hoor maar volgens mij val je dan gewoon om ofzo… omhoog gaan was een happening trouwens, het viel me ontzettend zwaar… ik raak daar wel lichtelijk van in paniek moet ik zeggen… zo’n terugval is geen kattenpis dat is duidelijk 🙁

maar het was heerlijk om weer op fietske te zitten…. laten we hopen dat mijn lijf weer een beetje de weg terugvindt de komende tijd…. *fingers crossed*

 

 

Breaking News!

Per direct ben ik gestopt met de tamoxifen….na 5 jaar min een aantal weken die ik eigenlijk nog moest ben ik er helemaal klaar mee!!! Ik kon vanmorgen nauwelijks nog mijn bed uitkomen van de pijn en de ellende… ik wil dit niet nog een maand… wat een hel was die troep. Het is klaar… gewoon klaar… 5 jaar van behandelingen en gedoe… ik sluit het vandaag af…. het is dat het slecht is anders had ik ze nu door de wc gespoeld maar ik zal ze netjes inleveren (gatver wat kan ik toch akelig braaf zijn)

en nu wil ik taart!! en cupcakes… en cake, en appelbeignets en en en….

Bring it ON!!

Ik ben klaar voor Paola 2.0

Oncologisch stabiel….

Ik moet altijd een beetje grinniken als ik dat hoor bij de oncoloog en chirurg….oncologisch stabiel…. meer wordt het niet maar ik knijp in mijn handjes… heel heel hard… want zo lang het ook niet minder wordt ben ik een gelukkig mens.

Gisteren mocht ik de oncoloog weer met een bezoekje vereren….het stelt allemaal niet zo knetter veel voor maar ik merk dat ik er toch onrustig over ben… mijn geamputeerde kant is een behoorlijke diepe kuil geworden, mede door het afvallen… maar ik verbaas me erover dat het voor mij prima is zo… ik ben mijn borsten niet… ik heb echt begrip voor iedereen die anders voelt hoor maar voor mij is het zo goed voor nu. Ik word wat minder spastisch en trek dus gewoon een strak shirtje of jurkje aan… ja en dat kun je zien… zo hebben we allemaal wel wat he…sommige mensen hebben een halve bouwmarkt in hun gezicht hangen, of lopen in klederdracht iemands ogen uit te steken met die grote gesteven mutsen…. en laten we wel wezen… ik heb de jaren 80 actief meegemaakt, heel veel erger kan het niet worden he 🙂

Maar goed, de oncoloog…die vertelde mij dat ik in februari 5 jaar hormoontherapie had gehad en dus mocht stoppen…oh echt? in mijn beleving was ik later begonnen maar wow wat fijn! Ik ben perplex, had het nog niet verwacht… gebakje ga ik straks nog halen want ik vind dat ik die wel verdiend heb…. heel hard….we hopen dat de vermoeidheid ook wat verbeterd hoewel het ook wel een aandachtspuntje is, gelukkig zijn er nog signalen waar het ook vandaan kan komen en daar ga ik vooralsnog maar mooi van uit…. en ik probeer het kleine stemmetje op kerstvakantie te sturen… want die zit er natuurlijk ook, stoppen met tamoxifen betekent stoppen met de behandelingen, stoppen met het tegenhouden van de kanker (voor zover dat kan natuurlijk)… voor mijn gevoel was ik daar nog heel hard mee bezig, naja, niet alleen voor mijn gevoel, het waren 5 best zware jaren, want het was allesbehalve appeltje eitje.. en nu moet ik het zonder doen… vertrouwen op mijn lijf… dat kan ik niet zo goed meer helaas…. maar ik ga ervoor… ik maak mijn pillen op en bestel geen nieuwe meer…. en ga gewoon door met ontzettend genieten van het leven. Hoe het verder gaat heb ik geen invloed op, maar ik denk dat ik het verder wel rock…dat leven…. we nemen het zoals het komt

Bring It On!

het dondert en het bliksemt….

ik voel het borrelen…. en ik stop het weer weg…

ik probeer angstvallig de leuke dingen te benoemen, te genieten… omdat dat voor mij het fijnste werkt…. ik koop lichtjes voor in de takken voor het raam, ik kijk kerstfilms op netflix, ik haal zalige harde broodjes bij de bakker en ik kijk naar de vogeltjes buiten… draai kerstmuziek, geniet van mijn prachtige nieuwe kleren en lees hier en daar wat vakbladen… ik haak wat, ik rommel wat in huis…. ik knuffel met de katten en ik schrijf een gedicht voor een jurkenzussie waar ik het lootje van heb getrokken… ik kruip onder een dekbedje, ik app met vrienden, lach geregeld hardop, ik verheug me om met mama naar de notenkrakerballet te gaan binnenkort….ik popel om de kerstboom op te zetten en dat wordt een uitdaging met die twee terrorcats…..ik doe dansjes in de kamer bij een mooi liedje, drink warme chocomel en heck, ik heb zelfs een enorme pan met verse tomaten/groentesoep gemaakt met balletjes, zo rol ik tegenwoordig namelijk gewoon…. en ik geniet ervan, echt….

maar het valt niet mee op het moment…. want het gaat best wel kak eigenlijk… ik voel me tekort schieten naar iedereen, merk dat alles me ontzettend zwaar valt en de pijn behoorlijk aanwezig is.. pijn in mijn gewrichten maar sinds een week ook in mijn nieren en blaas… het zal allemaal wel…. been there done that and certainly didn’t buy the tshirt…. maar het is mistig buiten en mistig in mijn hoofd…. want ergens is daar dat stemmetje steeds….wat als dit niet over gaat, het duurt nu al een flink aantal weken, de onvoorstelbare vermoeidheid die me laat liggen als ik maar iets gedaan heb…. ik heb totaal geen energie, nergens voor… verlammend is het… ik doe het allemaal wel want het moet van mezelf,  niet miepen, gewoon doorgaan… en ik heb ook heel veel om dankbaar voor te zijn… en dat ben ik ook…van harte en met volle teugen….want over het algemeen ben ik maar een bofbips…

maar de angst dat ik een terugval heb is zo enorm groot dat het me overvalt, ik wil echt niet meer terug naar het bank/bedleven die ik nog maar net een beetje achter me heb gelaten… rusten tussendoor, okay, snap ik….en doe ik ook….maar wakker liggen van de pijn en te moe zijn om te plassen is iets wat ik graag als vage herinnering had gehouden… mijn schildklierwaardes zijn ook drama dus hopelijk komt daar een gedeelte van de vermoeidheid vandaan, nieren blijven beroerd maar stabiel en de bijwerkingen van de borstkankertherapie zijn driewerf kak…. dus in mijn hoofd weet ik dat het allemaal daar van kan komen, en dat er ook weer betere tijden komen maar de angst laat zich daar niet door leiden…

dus probeer ik wanhopig om de regie te houden, door te gaan met alles wat ik zo graag doe en hoop ik dat het snel op zijn retour gaat….1 ding is zeker, aan mij zal het niet liggen! Ha!