Dag 3 (met terugwerkende kracht :-)

tsja er valt niet heul veul te vertellen over dag 3, behalve dat het een verplichte rustdag was net als de dag ervoor… dus gingen we andere dingen doen dan fietsen… in mijn geval zit daar dan een kleine beperking want wandelen zit er niet in… we wilden ook niet weer de alp op, in ons geval betekende dat eerst onze berg vanaf Oz station naar beneden, dan naar Bourg d’Oiseans en dan de Alpe d’Huez nog op… toch wel een dikke drie kwartier rijden…en om me de moed niet helemaal in de schoenen te laten zakken leek het me mentaal ook maar beter om gezellig in Bourg te blijven…. en we konden bij de start ook kaarsen regelen dus dat leek me een stuk beter….

Samen met Rob en Jan Jansen die eigenlijk heel anders heet maar niet genoemd wil worden een dagje Bourg doen leek me wel gezellig… en dus gingen Rob, Michael en ik op weg…oh kak….. kan ik er nog Michael Boogerd van maken of is het gewoon mislukt nu mensen?

allereerst leek het ons handig om de kaarsen te regelen en dat dacht iedereen die er was ook, maar dat geeft niks, gewoon even op elkaar wachten…. het is altijd een lichtelijk emotionele toestand (understatement of the year) maar ik probeer me daar een beetje voor af te sluiten… ik weet precies hoe dat gaat, dan blijf ik huilen…. en ik had vergeten waterproof mascara te kopen dus dat zou betekenen dat ik de rest van de dag als een pandabeer door het durpie moest wandelen… en ik wilde wel gewoon ergens gaan eten maar ik vrees dat niemand bamboe op het menu had staan…

Daarna zijn we gaan shoppen en winkelen om op een terras te eindigen…heel naar allemaal… maar iemand moet het doen he… Jan Jansen, ehm Thomas Dekker, ach fuck it, sue me…. Michael.. heeft daarna vast besloten alleen nog maar met Rob op pad te gaan…ik zag het respect voor mijn lief groeien waar ik bij stond… maar dat was vaak ook op de momenten dat hij ontsnapte aan hele dure cadeaus om het nog goed te maken 🙂

Ik begon hoe langer hoe meer te zwaaien en draaien, en daar was geen rumboon aan te pas gekomen en ik had volgens mij ook niet aan een glas wijn geroken… maar wel een fles whiskey in de handen gehad… dat kan genoeg zijn maar ondertussen begon ik me steeds meer zorgen te maken… stel nou dat het iets is met mijn lijf en ik morgen niet mag starten? ik kreeg het er spaans benauwd van en wilde er dan maar ff niks over zeggen… het zal me toch niet weer gebeuren dat ik het eindpunt niet haal zoals eigenlijk altijd… en daardoor werd ik natuurlijk nog veel ellendiger… en terwijl ik de schone schijn op probeerde te houden moest ik mezelf inmiddels als captain jack sparrow in een volle storm op de open zee staande houden… hee ho, alrighty mateys……dus toen de eerste die ik tegenkwam iets aardigs tegen me zei waren al die goede voornemens weg en zei ik met een klein stemmetje dat ik zo bang was dat het niet door kon gaan… kortom huilen…

echt stoer zeg

batgirl van niks

ik had beter the joker kunnen zijn bedacht ik later… dit schept verwachtingen he

gelukkig bleek verder alles wel okee te zijn en dus besloten we een heleboel tie rips mee te nemen om me vast te binden op de fiets als het niet anders kon… nu weet ik dat ik al een virale ontsteking te pakken had die mijn oor en keel infecteerde… en dus ook mijn evenwichtsorgaan…. de wereld draaide gezellig door… ik bedacht me nog dat ik ook gewoon stil kon blijven staan onderaan de berg, met een beetje geluk kwam de top zo voorbij vliegen..maar toen ik eenmaal wist dat mijn hart en bloeddruk vrij normaal deden voelde ik me al een stuk geruster 🙂 okee, heel naar dat draaien paool, maak er maar het beste van… en doooorrrrrr….

op naar morgen….

D-Day, I’m on my way

 

de opmerkzame kijker ziet daar ook een meloen bij liggen… Het leek een zeker Ken (edit redactie: schuilnaam no 2) en mij ontzettend grappig om in plaats van de sliertjesbananen een meloen of een ananas mee te nemen voor onderweg…iemand beeld bij een enorme meloen bij Batman achter in zijn shirt?… wij wel….. dus kocht ik er 1 bij de supermarkt…  wij hebben nogal eens de neiging om door te slaan samen… sterker nog, ik vrees dat we elkaars slechte invloed zijn…zet ons bij elkaar en er zit geen rem meer op… gelukkig zijn er volwassenen mee, daar wilde ik het graag bij laten…

PS…ik besef net dat die schuilnaam ook niet veel zin meer heeft nu Ken….

Bewaren

Bewaren

De tweede dag… ik had redelijk geslapen, maar ik merkte wel dat de vermoeidheid toe begon te slaan… maar ik zit hier niet voor mijn rust ofzo he… alles wil ik meemaken, sfeer proeven en opsnuiven…. (oh verrek, ik heb de sliertjes nog buiten hangen, straks even regelen…. zal je net zien dat iemand anders een stairway to heaven zit te beleven ofzo…)

maar dat terzijde…de tweede dag… de grote bijeenkomst van Big Challenge stond op het programma en daar wilde ik heel graag bij zijn… want mijn stoere vriendin was daar 1 van de sprekers. Daar wilde ik echt wel bij zijn. Rob ging samen met een groep het geitenpad beklimmen naar alpe d’huez en kon me dus niet naar de alp brengen… gelukkig konden we wat regelen….hoe lief is dat, en dus werd ik samen met Jenny naar boven gebracht… dat wil zeggen, eerst deze berg af, dorpjes door naar oiseans en dan dat “bergje” ernaast weer op… dat was wel even een ritje naast het feit dat Edgar eigenlijk Max Verstappen bleek te zijn maar ons geruststelde met de woorden, “hee, we gaan bergop, als ik mijn voet van het gaspedaal haal, staan we stil he” 🙂 uhum knikten wij, dat snapten we best… heus… 🙂 Maar dankzij Max en mevrouw Max die eigenlijk Elsa heet kwamen wij toch  maar mooi tien minuutjes voor tijd op de alp aan… okee, we zijn er, nu dat hele stel mensen nog vinden, dat zou toch moeten lukken… nadat we de weg gevraagd hadden moesten we een heuvel beklimmen, en weer afdalen…en bleek er nog een heuvel te liggen… maar we hoorden niemand en zagen niemand…best gek want het moest toch wel een behoorlijke groep zijn… nadat ik Tallie geappt had dat we het niet konden vinden en ons te pletter zochten was daar een mevrouw die het wel wist, heuvel op en daarachter…tuurlijk joh, doen we even… maar enfin (die moest effe, we zijn tenslotte in Frankrijk he, ik denk dat ik er zo ook nog wel even een trottoir ingooi) we klommen wel weer even, dat konden wij namelijk. En yep gelukkig, daar hoorden wij wat…het was al begonnen maar men, wat een mensen… ik zag natuurlijk echt niet waar ze was zo, dus ging ik als pocahontas die uitkijkt over de prairie op zoek naar Tallie….met mijn hand boven mijn hoofd tuurde ik naar de mensen, en van links naar rechts en nog maar een keertje… en nog een keertje… ik hoorde ondertussen wel de spreker maar focussen he… eerst kijken waar ze is… ik had nog net geen verrekijker mee, laat ik het zo zeggen, subtiel was het niet… opeens hoor ik achter me een zacht stemmetje… “Paola, hee Paola”… ..ik tuur rustig door, “wat is er?” …toen hoorde ik zo’n zin die je echt nooit wil horen…gewoon niet….

“ik weet niet of je het in de gaten hebt maar je staat al de hele tijd achter de spreker”

uhum…

okee

wacht ff

WAT?

ik verschiet van kleur en we schuivelen langzaam naar de zijkant om in het gras te gaan zitten… niets tegen elkaar zeggend maar gewoon langzaam uit beeld verdwijnend… echt wat verschrikkelijk, bij deze mijn oprechte excuses en ik hoop dat er iemand kan photoshoppen en van mij a little happy tree kan maken ofzo… wat genant!! Elk moment dat het weer in mijn gedachten schiet en believe me, dat is heus vaak mensen voel  ik de hitte weer naar mijn hoofd trekken…. echt, wat een blamage… of is het blámágé hier? Maakt ook geen Uck uit natuurlijk, het voelt hetzelfde he…

Nadat ik weer wat was bijgekomen was Chantal de eerste spreekster…. ze wordt aangekondigd en ik zie ergens mijn vriendinnetje opstaan uit de grote groep, “kijk”, zegt Jenny, dáár zit ze nou Paool”, daar hebben we ons later verschillende keren de tranen om gelachen…

Maar daar stond ze he, dat stoere wijf voor al die mensen haar verhaal te vertellen, die ondanks dat ze weet dat ze niet meer beter wordt van deze kakziekte een verhaal vertelde van hoop en hoe belangrijk het is om je leven te vieren, om te koesteren wat je hebt en hoe zij in het leven staat.. echt ik ben zo trots op haar, hoe krachtig ze is en hoe ze omgaat met alle dingen in haar leven. Dat wist ik natuurlijk allang, maar nu weet iedereen die op die berg zat dat! En ook de rest van de sprekers hadden verhalen die verdrietig waren maar ook hoopvol naar de toekomst. De ballonnenceremonie was ook prachtig, mooie blauwe lucht, echt indrukwekkend…wat fijn dat we daar bij mochten zijn! Ik gok dat het meteen de laatste keer is dat we dat mochten, sorry Jen, ik heb het voorgoed voor je verpest….

Daarna hebben we nog lekker samen een terrasje gepakt, en wat gegeten… zalig weer, en het besef dat we dit samen gingen doen kwam langzaam binnen… ik ga zo ontzettend veel huilen… fantastisch!  Aan het eind van de middag kon ik nog net even de meiden van de lotgenotengroep treffen voor palais du sport, waar we ook een aantal coole foto’s hebben laten maken.

Dit beloofd wat voor de komende tijd… ik word hier zo gelukkig van!!!

 

Bewaren

Bewaren

De eerste dag….

daar zit ik dan, helemaal alleen beneden bij de receptie te schrijven…. ik was gisteren na aankomst zo moe dat een stukkie schrijven er even niet meer inzat… ik had ook niet heel veel meer te vertellen dan dat we een goede reis hadden, rustig op de weg, prachtig weer maar daardoor wel bloedheet in de auto… laat ik het zo stellen, de broodjes die we bij ons hadden konden we na duitsland zelf verder laten lopen….en ik zweer dat ik zag dat ze dat ook deden…. afzien deel 1, als voorbode op wat vandaag komt om over donderdag nog maar te zwijgen… spannund… dat is het! Maar wel leuk spannend…

Whaaaaa! Frankrijk

het was warm onderweg… even met de beentjes buiten de auto…stilstaande auto he, dattu niet denkt dat ik onderweg een beetje the fast and the furious aan het uithangen ben

Het was warm op onze kamer dus lagen we met de deur open, uitzicht op een prachtige berg en de flikkerende sterren…tenminste dat leek zo, kan ook door mijn vermoeidheid zijn dat ik dacht dat ze flikkerden daar wil ik af zijn…ik ga er vanavond op letten.  Maar wonderschoon….

En ik heb een gouden tip…. iedereen weet dat bananen een heel gedoe zijn, die moet je afpellen en dan alle sliertjes eraf halen en bruine plekken mogen ook niet….en dan heb je vieze handen, die ik gelukkig aan een grote rug voor me af kan vegen, maar onderschat dat niet mensen… bananen zijn een dingetje…. maar gisteren hoorde ik opeens dat we die sliertjes niet weg moeten gooien…je moet ze drogen mensen… drogen… en daarna kun je ze oproken en er is mij beloofd dat je er high van wordt… dat is me nog eens een verrassing… er hangen inmiddels enkele sliertjes te drogen 🙂 en er zijn foto’s maar nauwelijks wifi, dus ergens deze week zal ik hem er tussen plakkeren

We gaan vandaag onze eerste echte beklimming doen…ik zit in de middagploeg dus ik kan me nog even geestelijk voorbereiden, het is maar goed ook… want echt, ik hoor het me nog zeggen terwijl we langzaam naar boven klommen : “ik mag toch hopen dat dit niet de berg is waar we morgen tegenop gaan fietsen, neh, dat zal toch niet..toch?”

Kortom, heeeeee hallo hoogmoed, hier de val…

 

Vanmiddag was onze generale…. Arjan heeft het precies nagemeten en dit was wat me te wachten stond:

We klimmen vanuit Allemond naar ons hotel in Oz en Oisans: gemiddeld stijgingspercentage 6,4% / afstand 8,78km / hoogte start 767 meter / hoogte top 1.336 meter / hoogteverschil 569 meter. En dat allemaal in de voorbereiding naar de ultieme klim van de Alpe d’Huez op donderdag 1 juni: gemiddeld stijgingspercentage 8,1% / maximum stijgingspercentage 13,1% / afstand 13,2 km / hoogte start 744 meter / hoogte top 1.815 meter / hoogteverschil 1.071 meter.

dit laat de batman me dan van tevoren lezen…. terwijl hij een keer of drie vertelde hoe keikapot hij al was van de eerste klim…. mannen! 🙂
Helaas was de temperatuur  inmiddels naar standje sauna gestegen en dat speelde me behoorlijk parten…ik vond sommige stukken echt hartstikke zwaar hoor maar ook stukken die heel goed gingen…. maar zo snel de zon op mijn koppie brandde liep mijn hartslag behoorlijk op….ik zag wielrenners wel eens een bidon over hun hoofd gooien bij de tour de france maar ik weet nu hoe dat voelt…heaven!!! Ik had geen idee, maar ik snap nu die gelukzalige blik…. dus als je dat voorbij ziet komen op de tv… believe me, de man is blij…

Het ging goed, daar ben ik zo blij om, dat geeft rust en moed voor donderdag….ik zit al met smart op alle info van die berg te wachten…. want reken maar dat die gaat komen he…

voor en na foto’s….ik ben daar fan van of van fan…. naja…. ik vind het echt tof om te doen…. ik probeerde nog onder de nafoto uit te komen maar helaas, ik heb verloren….mocht u het zich afvragen…ik heb nog steeds dat rode hoofd… beetje verbrand ook, terwijl ik voor we gingen nog factor 50 heb gesmeerd…. dus als je me tegenkomt deze week, don’t mention the war… eh mijn neus…

fris en fruitig voor de generale….en gespannen, maar dat ziet vast niemand 🙂

 

en de na foto…

en hier is ie dan….de link naar de rit… en jaaaaaaaaa ik zat heus ook op die fiets… er zijn ook foto’s van!

https://video.relive.cc/strava_1011219285_1496070425896.mp4?x-ref=og

Dank!!

Het komt nu echt dichterbij…. vannacht gaan we richting Frankrijk. We hebben oppas voor de poesjes en het huis, ik ben de laatste dingen aan het wassen, doe nog wat booschapjes, flip over de koffers die ik in moet pakken en alles wat daar bij hoort… en ondertussen doe net of ik uiterst relaxt ben…

kuch

niet echt

ik heb er heel veel zin in maar vind het ook hartstikke eng tegelijkertijd merk ik… ik ga van uiterst zen naar hyperoverspannen in 10 seconden… u bent gewaarschuwd 🙂

Vorig jaar stond ik langs de kant Chantal aan te moedigen, dit jaar komen we samen over de streep hoop ik… ik kan me daar nog niets bij voorstellen op dit moment maar het gaat heus gebeuren, ik heb alle vertrouwen in Arjan​ die eigenlijk Batman is…. want het is me wat hoor, zo’n berg op met mij achterop… ik hoop dat hij er nog geen spijt van heeft 🙂 Ik ben er trots op dit met jouw te mogen doen!! We eten er een banaan op samen… jij met en ik zonder sliertjes 🙂

En dan lieve Chantal​, mijn stoere dappere vriendinnetje die mijn grote voorbeeld is en mijn grote aanstichter was tot dit mooie gebeuren… wij gaan het doen!! Wij gaan het doen! Samen met mijn fantastische team 2climb2raise , allemaal lieve en dappere stokers en captains maar ook iedereen die er omheen zit en zoveel voor ons doet… ik kan jullie niet genoeg danken voor deze kans. Het is fijn ergens bij te horen.

Maar ik schrijf dit vooral om jullie allemaal… iedereen die me zo ontzettend gesteund heeft al de laatste maanden, dmv sponsoring, door engeltjes of takkies van me te kopen, de workshop te volgen, mensen te mobiliseren, door de lieve kaartjes, appjes en berichtjes…. door de knuffels, de zoenen en alles wat er maar bijhoort…. mijn lieve vrienden die werkelijk van alles voor me hebben gedaan… het gevoel dat het me zo ontzettend gegund wordt vind ik zo overweldigend… mijn lieve broer die zo trots op me is en mijn lieve mam en verdere familie die allemaal zo meeleven…. echt ik hartje jullie allemaal….

Toen ik hieraan begon zei ik, ik krijg dat sponsorgeld never ever nooit bij elkaar…. en kijk nu eens…. ik heb gewoon bijnaaaaa 4000 euro opgehaald!!! Hoe fantastisch is dát zeg!! Echt ik ben nogal labiel incontinent vandaag, heb door omstandigheden niet geslapen vannacht dus daar word ik ook niet echt stabieler van maar echt, ik pink even een traantje weg zeg….

Jullie rocken bigtime!!

Alp d’Huez, ik kom eraan…dichterbij de hemel kom ik niet, dichtbij lieve Francy en Daphne

update: hahaha ik lijk wel een oscarwinnares die haar eigen lief vergeet te noemen…. dat komt omdat het voor mij zo logisch is dat ik dat niet hoef te noemen maar echt ook heel heel heel veel dank voor mijn lief die me overal naar toe gereden heeft, alles voor me heeft gedaan, iedereen opriep tot sponsoring  en zonder wie ik dit niet had kunnen doen…gewoon niet… Je bent een topper!!

 

Van de week hadden we onze laatste buitentraining in Limburg… en opeens komt het wel heel snel dichterbij… mijn lijf deed het even niet meer zo goed, en ik raakte daar best wel van in paniek… het zal me toch niet gebeuren dat er nu nog wat mis gaat. Mijn hart maakte overuren en ik voelde me of ik constant in een adrenalinestoot zat… zo dodelijk vermoeiend… ’s nachts bonkte mijn hart me het bed uit…. akelig,  ik voelde me zo ontzettend slecht dat ik toch maar mijn internist aan de jas getrokken heb om bloed te laten prikken. Mijn uitslagen waren op dat moment goed, ik was al een poosje geminderd voor ik ging prikken dus we hebben besloten dat de thyrax naar een kwartje minder gaat… we zien wel hoe het afloopt, kan alle kanten nog op. Het duurt een tijd voor het echt zichtbaar is….als het nog gaat zakken kan er altijd weer wat bij…..vandaag is de eerste dag dat het weer een beetje beter gaat gelukkig… zo geen zin in gezeik nu… de rest laat ik wel controleren als ik weer terug ben… want er is niertechnisch ook weer het 1 en ander aan het klieren… en dat zette me meteen weer even met beide benen op de grond, er is veel mis in mijn lijf en soms voelt het of ik op wolkjes fiets maar het is maar een dun lijntje… ik herinner me nog ons weekendje weg dat niet doorging omdat ik alleen een weekendje weg ging naar hotel Slingeland… all inclusive, dat dan weer wel….. en Clooney is best leuk he maar doet me net ff iets teveel met naalden en narigheid…… dus fingers crossed, geen stom gedoe nu…

Verder ben ik vooral ontzettend dankbaar dat ik dit hele gebeuren in dit team mee mag maken…. alles is tot in de puntjes geregeld, dat geeft zoveel rust bij alle spanningen die ik al heb… het is enorm fijn om je geen zorgen te hoeven maken om de fiets, of in welk hotel we slapen om maar eens iets te noemen…ik kan alles steeds beter loslaten merk ik, zelfs mijn stuur, ik heb mijn ogen niet meer dicht achterop en knijp nog maar een aantal keren per fietstocht in mijn nietbestaande remmen en ik geniet van een snelle afdaling waarbij ik zelfs denk, yep als we onderuit gaan dan kan ik daar dus geen bal aan veranderen…. laat ik maar genieten, hoewel het wel jammer zou zijn van mijn bruine benen die dan op het asfalt achter blijven, je valt er lekker van af maar het wordt zo’n zooitje he…… dus voorlopig ga ik maar niet liggend afdalen…. of het moet op de bodem van de kabelbaan zijn maar dat zien we dán wel weer…

ik ben dus nogal een perfectionist en een controlfreak….(joh, jij? ga weg Paool, wat kun je dát goed verbergen zeg)….jaaahaaha, daweetikwel he, dattudaweet maar ik weet het zelf ook… ik gaf pas aan iemand een postertje met de tekst, “niet perfect is ook goed”…… wij wisten allebei dat dat natuurlijk echt niet zo is in onze ogen…. maar goed, het schijnt zo te zijn….. ik doe liever dingen niet die ik niet goed kan….maar ja, een mens moet toch eten he….. mijn kookkunsten zijn verre van perfect te noemen…. ik denk dat liefste een maag van gewapend beton heeft… en mijn vrienden Maggi, Honig en Knorr zijn altijd bereidt er nog een beetje iets feestelijks van te maken… samen met mijn BFF’s Ben en Jerry…. als die aanschuiven komt het meestal wel goed 🙂

maar ik dwaal af… ik weet niet hoe ik van dit team op mijn kookkunsten uitkom maar ik kan dat gewoon…. dom lullen….zoals mijn buurvrouw ooit tegen me zei, “als lullen pudding was, was jij dokter Oetker”

(en vergeet vooral niet Oetker uit te spreken als Utker he…. een beetje zoals Uck Ancer…. dat moet opeens… we zeiden het namelijk altijd verkeerd en daar werd de dokter niet echt vrolijk van)

ik ben hartstikke trots dat ik dit avontuur  aan mag gaan met 2climb2raise en dat zij het aandurven met mij… ze wisten natuurlijk niet echt waar ze aan begonnen en ik verwachtte iedere week dat ik een tikje op de schouder kreeg dat het misschien toch beter was als ik een andere hobby ging zoeken….of dat ze me onderweg ergens zouden achterlaten…. ga hier maar even zitten Paool, eet een banaan…. omdat ze weten dat ik dan uren met die vieze sliertjes bezig ben…..ik had dat best begrepen he…. maar ff serieus, ik vind dit team heel bijzonder!! Dank voor alle leuke goed verzorgde trainingen. Ik heb er echt met volle teugen van genoten…gewoon koersuh…. dat wil ik….gewoon…koersuh….wie had dat gedacht?

nu op naar de finale!

waarbij ik overigens hoop dat die beter afloopt dan dat het gisteren voor Ajax deed

dat wel

Nog twee weken…

Nog twee weken,

adem in adem uit…

het gaat snel….

te snel opeens…

mijn lijf is moe, op en ik huil om niks, werkelijk om niks… ik zit met verbazing naar mezelf te kijken gewoon…mijn lijf kraakt, doet pijn en ik vraag me werkelijk af waar ik aan begonnen ben…. en ik snap dat het spanning is, en stress en dat iedereen wel van die kakdagen heeft maar dat maakt het nog niet leuk he… ik zei net tegen vriendinnetje dat we hoognodig een spa dag nodig hadden, en dan bedoel ik niet het watertje… ik heb altijd goede en slechte dagen, dat is niet verandert, alleen vliegt het me nu even aan…

 

rumag

 

pizza dan maar vanavond 🙂

en voor nu muziek…keihard meezingen  en dom in de kamer dansen dan maar, dat helpt altijd… en dan maar hopen dat niemand me ziet….

Bewaren

Fietsweetjes

*Er hangen koekoeksklokken in het bos, ik heb ze zelf gehoord 🙂
*Vliegen vliegen het liefst in je keel.. waarom is mij een raadsel… kun je de hele wereld over dansen, laat je liever iemand stikken… wonderbaarlijk.
*Spugen is niet vrouwelijk, wel noodzakelijk…het lukt me steeds vaker om mijn mouw niet te raken *trots*
*Eendjes steken over wanneer ze dat willen
*Knooppuntenroutes rocken, maar nummers verdwijnen waar je bij staat… ik verdenk Hans Klok…
*In je eentje op een terras gaan zitten is niet eng en voelt niet raar… dat ga ik vaker doen
*Het waait altijd in Nederland, ook als je denkt dat dat niet zo is, stap op de fiets en je hebt de wind voor… Fact!
*Mannen die uit een zijpad komen op het bospad, wachten tot je voorbij bent en dan achter je aan fietsen zijn eng.
*Ik word erg gelukkig van fietsen, echt gelukkig….
*Ik vrees dat ik de enige ben die opeens denkt, als ik hier om nevermind wat voor reden dan ook van de fiets pleur en ik scheur mijn broek moet ik in mijn blote kont naar huis… of heeft iedereen gewoon een verschoninkje dan wel extra broek in 1 van die zakjes op de rug zitten? Ik vind het living on the edge hoor…. in mijn geval dan….
*Binnenwegen waar je 60 mag zijn racebanen… niet echt ontspannen fietsen.
*Een holle rug is een soort van snelweg voor je zweet…. naar je bilnaad

en last but not least:

*Wielrenners met een dure fiets die schamper lachen als ze mij zien zwoegen,(u denkt gebeurt dat? yep dat gebeurt… gelukkig zijn er ook heel veel leukerds hoor maar ze zijn erbij)…. tegen jullie ik wil 1 ding zeggen, don’t judge a book by it’s cover… ik kan dan wel met mijn fietsbroekie op een gewone fiets zitten en dat kun je funny vinden:

Ik ga 1 juni een berg beklimmen!!

en jij?

 

Even ontstressen… hard nodig! Let vooral niet op mijn gemuts, het is onvoorstelbaar maar die knooppuntenroutes vallen zowaar nonnie mee he… ik ben vaak opeens nummers kwijt 🙂 Ik heb enorm genoten van dit ritje, zo mooi… lekker fietsweer en vooral veel genieten van de omgeving…

In nieuw Wehl probeerde ik eerst nog een stukje toe te voegen maar dan moest ik veel te ver om… toen ik met dikke tranen en snot in mijn keel toch maar langs Elver (voorheen Fatima) ging wist ik opeens waarom…

mijn thuis, ik ben er zeker 10 jaar niet langs gereden omdat ik het zo ontzettend erg vond dat ik het mooiste beroep van de wereld niet meer uit kon voeren… onvoorstelbaar dat ik daar nog zo door wordt geraakt… ik heb me er helemaal van afgesloten toen, zelfs geen contact meer met mijn lieverds…gewoon omdat ik het niet aankon… echt het is nog zo’n blauwe plek op mijn ziel….

Z-verpleegkundige…ik ben het al jaren niet meer maar ik zal het altijd zijn!

ik was van de week bij de AC Tion en daar zag ik opeens dit in mijn blikveld verschijnen…

en ik dacht, What the Uck is dat?

Het bleek een bh koffertje te zijn…

dat schijnt gewoon al heel lang te bestaan

ik wist het niet…naast lunchboxjes voor bananen kun je dus ook je bh’s in stijl vervoeren… wat hebben die van mij zich al die jaren moeten behelpen in een gewone koffer, sneu eigenlijk als je erover nadenkt…

maar goed…eind goed al goed

en in mijn geval helemaal, ik kan aan de andere kant ook nog een broodje kaas voor onderweg meenemen… of als ik heel gek doe, met pindakaas…

wow!

hoe heb ik ooit zonder gekund.

 

 

ik kreeg net een herinnering op facebook van een blog die ik een jaar geleden schreef

klik hier om te lezen

wat een zware tijd… er leek geen eind aan te komen….

hoe anders is het dit jaar… ik voel me zoveel beter…tuurlijk ben ik onrustig omdat ik weer die dagen voel komen die zo zwaar waren toen.. en ik zeg en schrijf er niet veel over maar ik heb echt hele hele slechte dagen… ik leg nog steeds liever de nadruk op wat er goed gaat en wat er allemaal fijn is in mijn leven…heel veel namelijk…maar vooral mijn vermoeidheid zit me heel vaak in de weg… ik wil er niet aan toegeven maar ik lig echt veel op de bank tussen alle dingen door… onwijs gestrekt noem ik het…. klinkt net iets leuker dan ik kan niet meer op mijn benen staan…..maar komt eigenlijk wel op hetzelfde neer… liggen….

het voelt nog steeds als een rollercoaster… ik heb wel meer rust maar op een sombere kakdag als vandaag is het opeens weer heel erg aanwezig…

bijna twee jaar geleden…

onvoorstelbaar

vorig jaar was het gemis zo heftig en rauw… nu voel ik het af en toe venijnig bijten…

op 1 juni 2015 was ik getuige bij Michiel en Daphne’s dag… twee weken later overleed ze….ik vind het bij tijden nog steeds niet te bevatten…dit jaar hoop ik bovenop een berg te staan… hoe gek is dat? Dat het geen dag is waarop we samen op het terras zitten om de trouwdag te vieren was vanaf het begin al duidelijk, we wisten dat ze nog maar een korte tijd te leven had, dat het maar twee weken mochten zijn wisten we toen niet….

Ze gaat mee naar boven op 1 juni!! Ik geloof dat het zo moet zijn!