Stoempen…

De zon scheen… wel 1 hele dag waarschijnlijk….en daarna is het weer kakweer zoals de afgelopen weken…. dus ik vond dat ik echt vandaag met blote benen moest fietsen… jurrekie aan, over mijn fietskleding en mijn jack… want er stond wel enorm veel wind… wat zeg ik, als ik over het water was gegaan was ik zo naar Doesburg gezeild…..ha, wie dut mi’j wat vandage…

naja….dat ik dus ook nog weer terug moest was wel even een dingetje…….met de wind pal voor…. mijn hemel… wát een wind zeg….maar wat lekker… ik kreeg windvlagen waarbij ik bijna van mijn fiets waaide maar zo lekker…in de zon, tegen de wind in keihard trappen en nauwelijks vooruit komen… ik ben vooral erg blij dat ik Rachel niet op mijn hoofd hoef (mijn pruik heet Rachel want ik leek op zij van Hazes met dat ding op maar dat terzijde) want die had ik in de IJssel op kunnen vissen denk ik….maar verder, heerlijk…niet nadenken gewoon fietsen… een oudere meneer die me voorbij zoefde want hij had wel zijn ondersteuning aan vroeg of het deerntje het niet kold had… nee hoor, ik zweet me helemaal ongans maar lief dat u het vraagt :-)… een stuk beter dan het stel wat me op de dijk tegemoet kwam… hij ging achter haar fietsen, om mij ruimte te geven dacht ik nog… maar nee, hij ging helemaal naar beneden hangen, deed zijn tong uit zijn mond en probeerde onder mijn rok te kijken… hij hing echt halverwege op zijn fiets…..best knap op zich als het niet zo ieuw was geweest….ik verdenk hem ervan dat hij op de seniorengym zit om dit te kunnen doen… pervert! En zijn vrouw was miss Oblivious terwijl ze mijn hallo niet beantwoorde en geringschattend naar me keek… of misschien wel helemaal niet en dat ze dacht daar heb je weer zo’n trut, heb ik Hendrik weer een week over de zeik….ik zal blij zijn als het weer winter is….

er is veel stil leed mensen….

je weet het niet he….

🙂

Mijn lief gaf als tip om de volgende keer even mijn been uit te steken en hem van zijn fiets te mikken… wat ik vooral hilarisch vond is dat er gewoon een fietsbroek onder zat…ik weet niet wat hij dacht te zien maar dat kan nooit een zeem zijn geweest

Maar het was druk aan het water en de meeste mensen waren blij en vriendelijk… op het water en ernaast, met hond, met kinderen, lopend en op de fiets… halverwege deed ik mijn jas uit om de mouwen eruit te halen en net toen ik hem al wapperend in de wind weer aantrok liep er een gezin voorbij… ik sloeg hem nog net niet voor zijn hoofd…oeps… sorry… ik moet dus ook even achterom kijken als ik dit soort dingen doe… ook handig op die berg dadelijk…

kortom, fijn ritje…die trouwens een km of zes, zeven langer was dan aangegeven, hij telde pas halverwege ergens omdat strava geen signaal had…

of de link voor een groter beeld: klik

Onze Jip is nu alweer drie weekjes terug….maar niet alleen, hij is samen met een vriendinnetje thuis gekomen 🙂 Een klein fel dondertje die hartstikke lief is…. ze heet nu nog Clarel, we hebben haar naam nog niet verandert omdat wij haar nog in de opvang hebben om te kijken of het goed gaat met hen beiden samen hier… en dan met name ook of Jip mijn arm nog als zijn favoriete speeltje ziet…

ik durf nog niet te pochen maar het gaat best heel goed eigenlijk… hij hangt nog wel eens in mijn arm maar dat is echt sporadisch… ze spelen ontzettend veel samen maar vechten elkaar ook de tent uit… het zal er wel bij horen… maar ze liggen ook veel samen te slapen. Twee totaal verschillende poezen maar wat een leukerds allebei…

Ik ben stichting dierbemiddeling europa zo dankbaar dat we dit op ons gemak uit mogen proberen… Jip heeft eerst drie weken bij Cindy in huis gezeten waar een dag later Clarel arriveerde… en dat klikte samen… het is wel duidelijk geworden dat hij eenzaam was… hij zag mij als zijn speelmaatje en had niet in de gaten dat ik daar niet op gebouwd ben… en daarnaast is het ook een ontzettende onbenul, hij is altijd zijn grenzen aan het opzoeken, luistert voor geen meter als hij iets wil en geeft niet op… je ziet haar denken, daar heb je hem weer met zijn gedoe… maar ze blaast flink van zich af als het genoeg is geweest… misschien had ik dat ook moeten doen 🙂

Maar ik heb goede hoop dat dit goed gaat komen zo… er is behoorlijk leven in de brouwerij en ze rennen samen door het hele huis heen… ze zijn beide flink aan het niezen en proesten geweest… Jip begint nu weer helaas maar Clarel  is na het derde kuurtje volgens mij nu eindelijk aan de beterende hand… om nog maar te zwijgen van het pillengeeffeestje iedere dag twee keer…lean mean fightmachines….. maar ik hoop zo dat dit goed blijft gaan, echt we duimen!

 

pootje in pootje…en het liefst allebei bij mij op schoot 🙂

 

zondagje fietsen

twee ritjes fietsen…

Misschien kunnen we elkaar even treffen..

uhum…

hoe dan?

simpel… Batman rijdt een stukje vd route af…

en ik fiets zes keer het cafeetje voorbij..

Maar het is gelukt

 

Batman fietste 178 km

Batgirl  fietste 37 km

 

verschil moet er wezen, daar kan ik alleen maar heel diep voor buigen enzo… heb ik niet gedaan he, dan was ik nooit meer overeind gekomen maar in gedachten wel 🙂 Vol bewondering heb ik zijn rit gevolgd… toen ik thuis KO met een dekentje op de bank lag…. echt fantastisch.

let vooral niet op mij…ik ben net betrapt met een gebakje voor mijn neus…batman had toevallig heus ook taart he maar conveniently zien we die niet 🙂

enne by the way…… ik heb de ondersteuning niet aangehad!!!!!!!!

Gewoon niet!! Retetrots ben ik toevallig, er was hagel, regen, zon en vooral veeeeeel wind…maar ik wil dit en wat ik in mijn kop heb zit niet in mijn kont zou mijn moeder zeggen…of de rest van de achterhoekers: attamottamotta
en d’r mot niks natuurlijk maar ik wil graag wat kracht in mijn benen, knie was ingetaped en gaan met die banaan #zoroliknamelijk

 

 

Bewaren

Spinningmarathon

Sonsport Active Center organiseert op 13 mei een spinningmarathon waarvan de opbrengst naar mijn team 2climb2raise gaat. Arjan is daar spinninginstructeur en ik hoor uit betrouwbare bron dat het de leukste en gezelligste sportschool is. Dat moet ik dus maar eens gaan zien… geen idee wat mijn rol daar zal zijn… ik denk persoonlijk dat ik in een hotpants drankjes en natte sponsen ronddeel *gniffel*

nah, ff serieus Paool… ik doe wat ik kan doen…en ik hoor wel wat dat is…. er is vast iets leuks om te doen!! Het lijkt me erg leuk om mee te maken en ik heb er zin in!

🙂

Maar echt, wat ontzettend gaaf dat dit gedaan wordt en ik hoop dat alle plekken bezet zullen zijn. Ik zit hier met een big smile omdat er zoveel leuke dingen georganiseerd worden door iedereen… tof!

dat je een eindje gaat fietsen… en dat je dan wat foto’s aan je Strava wil toevoegen en dat je dan dit ziet…. hahaha…ik zweer dat die handen en voeten niet van mij zijn… dattu niet denkt dat ik gewoon gezellig bij de schoonheidsspecialiste lag he 🙂
ja ja Paool… tuurlijk…eindje fietsen… paar uur wegblijven en zo de catwalk op kunnen, ik kan dat.
*wink wink*
 
En toen keek ik naar de foto’s in het bos, ik dacht leuk een foto van mijn silhouet in de schaduw….
en dan zie je dit…
gil
da’s eng ofzo
vooral op die eerste lijkt het net of ik aangevallen wordt..
ieks…..creeeeeeeeeepy zeg…
ik sta leuk een foto te maken en daar verschijnt opeens een schaduw….ik voelde me al ernstig roodkapje daar alleen in het bos….maar het blijkt  dat ik van alles meemaak als ik fiets schijnbaar… niet alleen in my head is het zombie…. en ik maar denken dat ik geen barst meemaak… meneer Hitchcock, eat your heart out! Met je douchegordijn verhaaltjes…. me and my imagination… volgende keer volg ik het konijn met het horloge… ik wil graag theedrinken met madhatter 🙂
Ha!

Over Bergen en Dalen

“wie had dat een jaar geleden gedacht”

zomaar een opmerking die me niet meer loslaat… ja wie had dat gedacht… ik niet in ieder geval….vorig jaar ging het best heel slecht met me… en dat is nog niet eens een jaar geleden… na het alpavontuur (lees er bij zijn en er enorm van genieten maar ook zo teruggeworpen op een lijf die werkelijk niks meer kon) werd het nog erger… ik schreef er onder andere dit blog over…..

zo erg dat ik Lau  van 2climb2raise een mailtje stuurde dat ik mijn excuses aanbood voor de mail naar hen toe voor informatie en mogelijkheden maar dat ik er echt vanaf zag…niet dat ik niet meer wilde, meer dan ooit maar ik wilde vooral niet hun tijd verdoen…dat ik dan toch weer af moest zeggen (story of my life) en mensen teleur moest stellen die enorm veel in mij moesten investeren… dat ik mezelf daarbij ernstig teleurstelde vond ik minder erg…   ik ging echt never nooit meer uit mijn bed beneden komen… ik heb er weken gelegen… alleen maar totaal uitgeput door het raam het leven aan je voorbij zien gaan… letterlijk en figuurlijk…. ik stuurde updates hoe leuk ik het had en dan was oprecht ook zo, ik ben nu eenmaal zo’n naar mens die kan genieten van kleine dingen maar ik werd er natuurlijk ook heel erg ongelukkig van… en dan heb ik het niet over FOMO (Fear Of Missing Out)… dat vind ik een raar luxeprobleempje van mensen die alles hebben… hou toch op, ga iets doen wat je leuk vindt en geniet daarvan maar zit niet te mekkeren dat je daardoor andere dingen mist…verwende blagen zou mijn mam zeggen :-)… ik heb het over niets meemaken omdat het gewoon niet lukt… omdat je moet slapen of liggen en je enige uitjes het ziekenhuis en de therapie zijn omdat je daar nu eenmaal heen moet…. gelukkig heb ik vrienden die dat snappen, die me in bad gooien, of me ophalen voor een lunch of wat dan ook…lief!

Maar dat was toen…. en kijk nou…ik heb dit soort dagen nog steeds, misschien zelfs wel een week of twee… maar er zijn ook zoveel betere tijden… ik merk dat ik heel heel heel gelukkig wordt van een doel hebben, van ergens bij horen, van iets presteren, van mensen ontmoeten etc… soms komt iets op het juiste moment in je leven, misschien kon het ook niet eerder…sterker nog, ik weet dat het niet eerder kon… maar nu hoorde ik voor het eerst dat mensen van alles in me wilden investeren en het wilden proberen… daarnaast hoor ik vooral wat ik niet meer mag en dat het alleen maar meer… 5 artsen die naar een stukje Paool keken/kijken…maar niemand die zag dat Paool totaal ondersneeuwde… en daar was dit hele gebeuren……

kijk me nou, ik fiets gewoon rond… van de week fietste ik voor het eerst langs de Oude IJssel richting Hoog Keppel…prachtig, in het avondzonnetje… intens gelukkig voelde ik me… zelfs toen er een vlieg mijn mond in vloog omdat ik even vergeten was dat er geen Batman voor me zat die dat soort dingen voor me deed…. en ik dus al hoestend en proestend de vlieg uit wilde spugen en dat over mijn eigen mouw deed…. ik kan dat… en ik weet dat het in het licht der dingen heus niet veel voorstelt om 30 km te fietsen in een tempo waar de gemiddelde fietser keihard om lacht,  maar voor mij is het topsport…vooral als ik gewoon ook heel vaak mijn ondersteuning niet aan hoef te zetten, het is fijn dat het er is omdat ik dan zeker weet dat ik weer thuis kom… ik kom van mijn bed mensen… letterlijk….. ik voel dat ik meer energie heb maar dat is ook vooral geestelijk….mijn lichamelijke moeheid is er altijd, dat kan ook niet anders… en daar verander ik ook niet zoveel aan… ik ben altijd moe… en dat is niet moe zoals iedereen wel eens is, dat is uitgeput… maar doordat ik zoveel positiefs doe, mijn wereld vergroot en zo geniet van dit hele gebeuren verandert er wel iets… die vermoeidheid blijft maar ik kan toch maar mooi zonder rollator de stad in… of zonder rollator naar de winkel… staan kan nog steeds niet goed maar dat geeft niet en als we een dagje uitgaan moet de rolstoel mee… het zij zo… ik kan ook gewoon heel veel wel nu… wie had dat gedacht? behalve mijn buuf…die zei het, dit gaat je brengen dat je zonder rollator kan lopen, let maar op… en ze had heus gelijk 🙂

vorig jaar maakte ik deze foto…. met deze tekst….

het gaf me troost dat ik toch iets kon betekenen in de wereld van mijn vriendinnen… hee aanmoedigen is zwaar werk…heus! Dus als er nog vrienden van ons meewillen… jullie zijn van harte welkom!

nu lees ik het weer maar ziet het er toch even iets anders uit (en dan heb ik het nog niet eens over onze koppies die beiden heel erg anders zijn nu 🙂

Mooi dit…

Ik heb er zin an!

Bewaren

Bewaren

Tweede buitentraining Elst

Ik keek er al weer een tijdje naar uit, de tweede buitentraining… ook weer in Elst (Utrecht)…met een beetje spanning ook wel… mijn lijf is weer een beetje aan het klooien en mijn knie doet wat moeilijk….niet dramatisch maar toch een beetje vervelend.. maar er is vooral veel positief nieuws…ik kan niet zoveel veranderen aan Continue reading →

This gallery contains 19 photos.