ik ben de hele dag al aan het denken hoe ik dit blogje wil schrijven… ik weet het niet zo goed met 2016….. laten we het erop houden dat ik er niet kapot van ben… dus geen terugblik van mij en mijn gezondheid, dat is al genoeg aan bod gekomen….en er waren heel veel mooie dingen, daar ga ik morgen over schrijven… maar ik vind dat ik wel iets moet zeggen… maar wat dan?… ik ben niet zo van het benoemen van stom gedoe maar er was veel stom gedoe… waarvan stom gedoe met lieve vriendinnen wel het ergste was…ik weet het niet hoor maar ik ga liever zelf door allerlei shit heen dan het verdriet en de onmacht te voelen terwijl je niks aan de situatie kunt veranderen… ja mijn sprankelende persoonlijkheid (gniffel) kan ik in de strijd gooien, en hier en daar een grapje en iets liefs maar daar heb je als het er op aankomt geen bal aan he… ik hoop van harte dat ik wel iets bijdraag aan het geluk van hen allemaal… dus dat is meteen mijn goede voornemen voor volgend jaar, de lieve mensen om me heen gelukkig maken…

dus u bent gewaarschuwd

🙂

en dan eindig ik met heel voorzichtig zeggen dat ik hoop dat volgend jaar maar veel mooie dingen mag brengen…

aan mij zal het niet liggen!

Bewaren

mijn liefste snurkt… maar nu is ook nog snotverkouden…. dus nu zaagt hij 4 hectare bos per nacht om… en dus zat ik vannacht alweer vroeg beneden want hoe lief ik hem ook vind, snurken is gekmakend… gelukkig is de top 2000 erop… ik hou d’r zo van… bij de meeste liedjes heb je wel een bepaald gevoel of een mooie herinnering… ik hou van de jaren zeventig sound maar de jaren tachtig was mijn jeugd… met een casettebandje proberen de mooiste liedjes op te nemen zonder het geklets van de DJ erdoor… alle songteksten sparen uit de popfoto en de hitkrant….. ik zing nu nog de meeste eighteesmuziek zonder problemen mee… maar ik hou ook van nieuwe muziek en alles daartussen… af en toe komt er iets voorbij dat voor mij dan niet had gehoeven maar ik heb een zeer brede muzieksmaak… ik had alleen graag een andere nummer 1 gezien, niet omdat ik Queen persé slecht vind maar bijna altijd nummer 1, neh, meer dan genoeg andere mooie muziek… voor mij zal het altijd Mad World van Gary Jules zijn, daar word ik intens gelukkig maar ook heel verdrietig van… prachtig! Vooral ook met deze dans erbij… zo jammer dat het niet langer duurt, zo mooi…

 
Er is eigenlijk maar 1 nummer dat ik echt oversla en dat is nummer 170 dit jaar… wat een verschrikkelijk nummer, jeuk jeuk, driewerf jeuk… maar dan ook echt…dan zap ik naar een andere zender…. brrrr

mag je zelf op gaan zoeken in de lijst

🙂

tipje, hij staat in ieder geval niet in mijn lijst

Vooroordelen en Ontplofmodus

ik ben in gedachten verzonken en zit ondertussen een plekje te zoeken dichtbij de winkel… ik heb pijn, ben moe en dat maakt dat ik niet zo goed met de pijn om kan gaan…. en bij ons voor de appie etc zit een flink plein en dat kost me vaak al erg veel energie voor ik aan de boodschappen begin… ik parkeer de auto en op dat moment komt er een vrouw naast de auto lopen die met hele boze gebaren en druk gedoe naar voren wijst… ik buig en zie, ach verrek ik sta op een gehandicapten plaats, niet handig, dus beter even ergens anders neer zetten…ik gebaar dat ik het niet gezien had maar ze blijft raar en boos doen… op dat moment begon ze me al een beetje te irriteren… ik gebaar nogmaals, sorry… ik zet hem ergens anders neer… ze blijft boos doen en loopt heel langzaam verder, omkijkend of ik wel echt die auto weg zet…

hmmm okay, opinionated much?

ik weet niet hoor maar ik begin dit wel een irritatiefactortje te vinden…. als ik de auto verplaatst heb haal ik mijn rollator eruit en zie ik dat ze te ver weg is om een fittie te beginnen want ik ben inmiddels op mijn kookpunt…. dat ik er in jouw ogen frips en fruitig uitzie wil niet zeggen dat ik dat ben he….. ik heb geen gehandicaptenkaart omdat ik dat aanvragen veel te duur vindt, niet omdat ik het niet nodig heb miss drukmetdehelewereldmaarletmaaropjezelf… ik maakte misschien een in gedachten verzonken foutje…maar ik vind jouw reactie en manier waarop jij over mensen oordeelt een stuk naarder… ik kom dit heel veel tegen, mensen die tegen me zeggen dat iemand moet zitten omdat hij ouder is dan ik in de wachtkamer, of een tijd geleden iemand die zei dat ik toch jonge benen had (duh, die benen van mij zijn 18)

misschien moet ik eens een sticker op mijn voorhoofd plakken, ik zie er best leuk uit maar van binnen doe ik het niet zo goed of geen make up meer op doen?

of zou het probleem gewoon bij mensen liggen die meteen met hun oordeel klaar staan?

😉

                           groetjes van mijn 18jarige benen!

Bewaren

reconstructie of niet…

als ik naar mezelf kijk in de spiegel zie ik iemand die langzaam afvalt (veel te langzaam by the way maar dat is een ander verhaal) maar ik zie verder gewoon mezelf.. en dat is tegenwoordig mezelf met 1 borst. Ik schrik er niet meer van, het hoort bij me… tuurlijk had ik het liever anders gezien maar het is wat het is… ik heb bijna drie jaar lang de spiegel vermeden…. in het begin controleerde Rob mijn wond want ik kon er niet naar kijken… ik voelde me zo verminkt… en ik dacht dat ik nooit zou kunnen wennen aan mijn eigen spiegelbeeld…maar hee, kijk mij nou eens… ik ga die spiegel iets minder haten en ik ga weer steeds meer op de Paola lijken die ik was en ik ben er blij mee… op die ene borst na dan, kleinigheidje hou je altijd he 🙂

Ik heb lang nagedacht over een reconstructie maar wilde eerst afvallen, iedereen weet dat je borsten vaak ook kleiner worden als je afvalt en dan zit ik dadelijk met twee verschillende borsten, vind ik ook niet tof… mijn borst is erg diep weggehaald, ik ging er vanuit dat ik een platte rechterkant zou krijgen maar het werd een kuil… en door die kilo’s die ik kwijt raak gaat dat steeds strakker staan… ik kan mijn arm steeds minder goed bewegen en heb sinds een jaar oedeemtherapie nodig om dat allemaal wat los te krijgen en te houden…het staat zó strak om mijn ribben…in de eerste jaren zat er steeds heel veel bloed in de wond die eruit gehaald moest worden en dat was heel vervelend maar maakte wel dat er ruimte zat…nu zit ik in een vacuum getrokken kuil te kijken… mijn meelevende chirurg vond het zo sneu…word je nog gestraft voor het afvallen ook …

mwoah, valt wel mee… zo voelt het niet voor me… wat ik wel moeilijker vind is dat ik van alle kanten hoor dat ik natuurlijk een reconstructie mag als ik dat wil maar gezien mijn nieren, en alle gedoe het sterk af te raden is…..het maakt het nog een stuk moeilijker dat ik persé geen siliconen in mijn lijf wil, dat is heel persoonlijk en ik snap heel goed dat mensen die keuze wel maken he, het voelt alleen voor mij niet goed….. ik heb daar verder geen oordeel over omdat ik ook heel goed begrijp waarom mensen het wel doen… voor mij is het  een diepflap of anders niet… en dat maakt het allemaal nog veel lastiger… want dat is een retezware operatie waarbij eigen vet uit mijn buik wordt gebruikt om een borst van te maken en dat is nogal een happening… komt nog bij dat het hele strakke gebeuren aan mijn rechterkant ws erg moeilijk op te rekken valt… dus van alle kanten hoor ik dat het beter van niet is…of het lukt is al niet zeker maar of mijn lijf het nog blijft doen is al helemaal niet zeker….ik ben ook bang dat ik er zo’n enorme terugval van krijg en wat heb ik dan…twee borsten en lig ik hier weer hele dagen op bed te koekeloeren… en ik lig er nu al zoveel…ik ben bang dat ik er dan nooit meer uitkom… dat is echt een reële angst die niemand bij me weg kan nemen…

en dus kies ik ervoor om voorlopig met 1 borst door het leven te gaan…zeker gezien het alpavontuur… 1 avontuur per jaar vind ik meer dan genoeg…en ik wil dat zeker niet in gevaar brengen door nu dit soort dingen aan te gaan…. batgirl worden is doel 1 en de rest komt allemaal daarna….  maar ook dat brengt weer allerlei keuzes en gedoe met zich mee… een prothese zit niet goed, in eerste instantie niet door het bloed en nu omdat het allemaal zo strak en gevoelig is… ik kan er helemaal geen druk op hebben… dat is voor mij geen probleem meer… dan draag ik niets… ik heb een B cup aan de linkerkant en rechts dus niets… dat maakt dat het niet pamela anderson opvallend is maar je kunt het wel zien… ik voer soms een kort gesprekje met iemand die naar mijn rechterkant zit te kijken… heb je tieten kijken ze niet in je ogen maar als je ze niet hebt doen ze het soms ook LOL… ik begrijp dat het opvallend is of dat je het opeens ziet als je met me praat….. het is zo… niet erg… ik vind het niet meer erg laat ik het zo zeggen….

maar ik ben er nog niet helemaal… ik durf niet te zwemmen, en ik ben al weken bezig om een sportshirtje te vinden die wat losser om mijn lijf zit… ik hou niet van die strakke sportdingen… die broekjes boeien me niet (niks mis met mien benen he)  maar die shirtjes… ik had bijna een shirt 3 maten te groot gekocht maar liefste zei dat dat echt niet kon 🙂 ik vind vast nog wel iets… denk ik maar zo… en ooit ga ik weer zwemmen….laatst was ik op een workshop en vroeg iemand of ze iets tegen me mocht zeggen… ja tuurlijk, altijd he… ze vond me dapper dat ik gewoon mezelf was en dat het duidelijk te zien was dat ik maar 1 borst had maar dat ze daarvoor nog meer respect voor me had…

oh wow

ik vond het een lastig compliment,….omdat het niet echt als een verdienste voelt….. het is allemaal zo gelopen…en het is wat het is…maar ik kijk tegenwoordig in de spiegel..en ik zie een big smile, twinkelogen en oja ook nog 1 borst…want laten we wel wezen…ik heb maar 1 borst maar die ander is leuk voor twee :-)…. ik weet ook wel dat ik geluk heb dat ik zo’n positieve miep ben en dat ik daar niet echt de hand in heb en dat het in me zit,  maar het was echt een hele lange zware weg om van daar naar hier te komen..believe me….en ik kan dat, zorolik namelijk! Ik heb geen invloed op de ziektes die ik heb, of de kanker terugkomt, of mijn nieren het nog lang volhouden, of die tumor in mijn hersenvlies gaat groeien of toch kwaadaardig blijkt te zijn, of die niet werkende bijschildklieren nog meer ellende aanrichten in mijn lijf… niets van dat al…maar ik heb wel in de hand hoe ik er mee omga… en dat pakt niemand van me af!

Dus Dat!!

Gisteren was het eindelijk zo ver, de workshop handlettering van paperfuel.. ik wilde dat zo graag een keertje doen maar we moesten er helaas een eindje voor rijden… dat maakte dat ik al een beetje uitgeblust was voor we begonnen maar het was leuk… en moeilijk… echt ik zag er uit als miss verloren, iedereen maakte prachtige dingen, (die van Petra, echt zo gaaf)… en ik deed ook iets…

gniffel

wonderbaarlijk, ik maak de moeilijkste layouts digitaal maar letters maken vond ik erg moeilijk…komt bij dat ik geen idee had hoe je ze moest maken in verschillende fonts… die zoek ik normaal gewoon even in mijn lijstje…… dit is andere koek… …ik had het kunnen weten natuurlijk want ik kan ook niet tekenen… maar dagifniks… gewoon oefenen… ik heb een oefenboek meegenomen… gouden greep… en daar ga ik veel gebruik van maken… want ondertussen is het wel hartstikke leuk om te doen… echt heus!

en daar gaat het om…

pl_20161202t103203

2016-12-01-21-39-14

ik moest er vannacht wel ernstig voor boeten omdat werkelijk al mijn spieren constant verkrampten en de slijmbeursontsteking in mijn elleboog een knalfuif had…maar hee nagenieten kan op allerlei manieren he… dat moet je ruim zien… mijn lijf heeft gewoon een ontzettend gevoel voor humor… ik ben me er eentje!