vandaag reed ik in het zonnetje met mijn mp3 cd aan richting Hengelo… ik ga daar graag naar de action en de hema enzo…. nah, nevermind… ik zat in de auto keihard mee te zingen met van alles wat er maar voorbij kwam…. ik hou zo van zingen in de auto….en toen kwam daar opeens “andere maan” voorbij… en die hoor ik erg vaak want het 1 van mijn liefste AEDM liedjes….maar vandaag kon ik opeens niet meer meezingen… dikke brok in mijn keel en voor ik het wist zat ik werkelijk dikke tranen weg te vegen…er overviel me opeens zo’n overweldigend verdriet omdat dat liedje zo met Daphne verbonden was…. ik weet niet of jullie dat gevoel kennen dat je hart gewoon écht pijn doet?… het is zo’n overheersende bal verdriet opeens…. dit liedje paste zo goed bij ons, ooit stond er een tijdje een andere maan…. maar eigenlijk is onze liefde voor elkaar nooit weggeweest….. deze tekst gaat over een diepe vriendschap en hoe dat opeens kan veranderen… opeens overviel het me hoelang er al een andere maan staat…niet omdat we elkaar niet meer willen zien maar omdat het gewoon niet meer kan…. iedere avond is er weer een nieuwe maan maar ik maak geen mooie herinneringen meer met Daph….ik moet het doen met die ik al heb en dat zijn er gelukkig heel veel maar soms voel je opeens dat je iemand veel te lang niet gezien hebt, of gevoeld… of geknuffeld…. of samen zo hard moet lachen dat de tranen over je wangen lopen…of keihard meezingen met alle koortjes van Acda en de Munnik op weg naar een voorstelling in welk theater dan ooit….

soms staat er een andere maan omdat je elkaar een tijdje niet kunt zien door welke omstandigheden dan ooit…

en soms staat er altijd een andere maan…

 

daphenikklik voor grotere foto

 

er staat een andere maan
er staat een andere maan
je hebt het eigenlijk niet door maar zo snel als dingen gaan
er staat een andere maan

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Over enthousiasme met de rem erop…

Ik ben over het algemeen een blij mens, dat zit in me…daar hoef ik niet heel veel voor te doen of te hebben…dat is gewoon geluk hebben, niks beter of slechter dan iemand die dat niet is maar voor mij werkt het en maakt het dat ik oprecht van mijn leven geniet, in al zijn beperkingen….

Ik plan niet te ver van tevoren en neem alles dag voor dag… (hoewel er zijn natuurlijk uitzonderingen als ik denk aan volgend jaar juni maar dat terzijde…) maar dat is ook meteen mijn grote valkuil… want er is namelijk iets groots bijgekomen… mijn AlpAvontuur! En dat betekent iets meer dan alleen een datum in juni volgend jaar… het levert me zoveel leuks op

*alle mensen die meeleven, acties verzinnen, geld overmaken voor het KWF maar ook naar mij persoonlijk om mijn droom te sponsoren…echt lief lief lief…het maakt me ontzettend blij maar ook verbaasd, jemig, dat mensen dat voor me willen doen… ik kan het maar niet begrijpen gewoon… maar het voelt zo goed, de welbekende vibe zoals ik het noem
* Ik vind het fietsten op de hometrainer leuk…ik geniet ervan
* ik leer zomaar allemaal leuke nieuwe mensen kennen
* ik denk na over sponsoracties, wil dingen ondernemen, bedenken… creatief zijn
* het voelt gewoon erg goed om iets positiefs te doen.. en daarmee wil ik zeker niet zeggen dat ik dat niet deed of had… er is heel veel goed in mijn leven he…maar qua gezondheid zat ik wel in een neerwaartse spiraal een half jaar geleden…
*steun uit allerlei onverwachte hoeken maar zo ontzettend leuk om allemaal mee te maken, dank!
* en zo kan ik nog wel even doorgaan… echt het is het beste wat me is overkomen in een hele lange tijd.

maar

er komt een klein maartje aan… geen grote en eigenlijk wil ik helemaal geen maartje… maar ik merk dat het er wel is… ik word op een behoorlijke manier door mijn lichaam teruggefloten. Ik ben nu een kleine maand aan het fietsen, dingen aan het ondernemen en vooral heel heel erg aan het genieten… maar ondertussen gaat de rest van mijn leven ook gewoon door… moet ik voor veel afspraken naar het ziekenhuis, ga ik door scans, slaap ik werkelijk als een drol, probeer ik het huishouden te doen, maar ook leuke dingen met vrienden, en er voor anderen zijn..etc.. Ik heb een aantal behoorlijke nieraanvallen gehad, en ik heb erg veel pijn…. mijn lijf moet ontzettend aan het fietsen wennen… fietsen gaat wel maar lopen wordt alleen maar slechter, mijn heupen vinden het niet tof, evenals mijn rug en sinds eergisteren mijn nek en schouders… ik kan het stuur niet eens vasthouden en mijn hoofd knalt uit elkaar… daar waar ik dacht dat mijn benen het probleem zouden zijn zit het nu vooral in mijn armen en handen en hoe hou ik het stuur het beste vast….
Mijn therapeute heeft me gisteren gemasseerd en me op fietsrantstoen gezet, een half uur fietsen en niet langer… en dan langzaam weer opbouwen… mijn armen even niet aan het stuur, gewoon laten hangen… ik moet daar even van slikken, en ik vind het lastig, maar het is niet anders… ik weet ook meteen weer dat dit niet even beter gaat worden, maar dat het betekent dat ik offers moet brengen en zeker in zal moeten leveren op bepaalde dingen… de komende tijd staat in het teken van voorbereiding en ik moet daar mijn weg in vinden.. ik kan niet alles wat anderen wel kunnen en ik hoef zeker niet de streber te zijn die ik ben ( ik zweer dat ik op de verpleegkunde opleiding nauwelijks cijfers onder de 8 had, het moest en het zou perfect en dat zit gewoon in me met alles… ) als ik iets doe moet het goed… en daar zit hem nu net de crux, ik kan dit er niet “even bij doen”… het betekent dat ik andere dingen niet kan en mijn verwachtingen van mezelf aanpassen… (oh gatver, ik hoor opeens dat nare kind van de reclame “zeg, hoe hoog leg jij de lat?” ugh…ga weg zeg papleppel, ga touwtje springen ofzo..brrr)  maar goed, die lat moet lager… en ik moet een tandje lager…of twee… of zes…

en ik ben er verdrietig van… niet dat ik dit niet wist he, maar door mijn enthousiasme wil ik te veel en te snel… ik weet dat het opbouwen is maar mijn lijf frustreert me… zoals gewoonlijk… ik baal van de extra pijn maar ik wil me er ook niet door laten tegenhouden, ik kan met gemak door de pijn heen  en hard zijn voor mezelf maar doe ik daar goed aan?… ik heb geen moment gedacht dat ik dit wel even ging doen, zeker niet… ik moet het wiel even uitvinden voor mezelf….. en daar hoort dit ook bij… als het zo makkelijk zou zijn had ik het allang gedaan natuurlijk…ik zit een beetje in de hoemoetditingodsnaamgoedkomenfase… gelukkig heb ik inmiddels een rotsvast vertrouwen in het feit dat Batman me hier ontzettend bij gaat helpen en weet ik dat ik dat los kan laten maar ik wil hier zo graag zelf ook iets aan bijdragen… want Batgirl is het nog lang niet…

misschien moet ik dat maar eens gaan doen…

op zoek naar mijn inner batgirl

🙂

 

motivatie_fiets_cyclus_biking_de_woorden_van_de_briefkaart-r8c0b7341837343b68355bf3054384d42_vgbaq_8byvr_512

 

 

 

Bewaren

Bewaren

mijn lieve vriendin Esther maakt prachtige taarten, cupcakes en andere lekkere dingen. Kijk maar eens op haar facebookpagina hier  . Een paar weken geleden maakte ze de leukste takkiehondjes van een raider  ehm twix en ze zijn überschattig gewoon… ook maakte ze twee kopjes warme chocomel van marshmellows…  echt te lief. Als Esther iets op pinterest ziet werkt het gewoon… mijn “nailed it” foto’s zijn meer van dit kaliber:

klikkerdeklikker

Vorige week vertelde ze me dat ze me wilde helpen geld in te zamelen voor mijn Alp avontuur, hoe lief is dát! Dus als je iets leuks wil, ga naar de pagina van Esther of bestel ze bij mij… Ik wil ze ook met alle liefde opsturen (als je er niet 1 besteld he, want dat is een beetje jammer van de verzendkosten 🙂  of bij je langsbrengen, no problem. Tenzij je Ninet bent, dan gaat dat wat lastiger worden, sorry Net…

De hondjes zijn 1 euro per stuk, de kopjes gaan per twee en zijn 2 euro. Geen geld voor zoiets leuks en je helpt mij en mijn team 2climb2raise er reuze mee…

mijn email is purpletwinklestar@gmail.com

🙂

Update: als je interesse hebt mail me op bovenstaand adres of stuur me een pb via facebook… ik kan ze ook opsturen, geen probleem. Dankjewel voor iedereen die tot nu toe besteld heeft, we gaan als een speer!

14657502_1041472032636085_6450502946462900202_n
15000763_1055704624546159_69611688005455074_o

14976483_1054693451313943_7148966468295875862_o

15002305_1055703417879613_3845568671378331472_o

Bewaren

Een playlist maken is ook een vak

Miepmoddermaaraan dacht ik ga vandaag maar eens een muziekje aanzetten tijdens het fietsen, dat leek me wel prettig…niet gehinderd door enige kennis dacht ik playlist op spotify aan en gewoon lekker meezingen…..

leuk bedacht….

in theorie….

dat meezingen was het probleem niet maar mijn maakmeblijliedjes zijn niet persé liedjes waar je makkelijk op fietst…ik kwam er achter dat ik heel iebelig word van niet in het ritme fietsen, ik ben me constant aan het aanpassen omdat ik nu eenmaal altijd meewiebel of dans, zelfs als ik zit… en I see fire van Ed Sheeran die opeens voorbij kwam was niet echt dat je zegt laten we doortrappen…na lean on van Major Lazer…. daar zit dus een filosofietje of tien achter he… ik weet werkelijk helemaal niks van dit soort dingen… en jahaa, ik vind het eigenlijk ook heel logisch he, maar heb er gewoon nooit over nagedacht….er gaat een wereld voor me open ;-)…. voor mij is muziek namelijk zingen en op de stoel wippen en in de kamer dansen… of zitten voor de blues…. of keihard in de auto zingen….

tot nu toe dan….

ik ga maar eens een playlist maken waar ik niet van een ballad naar een dancenummer hops…en mijn kerstplaylist zal ook wel niet voldoen…zul je net zien!

🙂

spotify

OMG… hoe blij kun je zijn?

ik had nog een fashion cheque liggen die ik vorig jaar had gekregen en die liep over drie weken af… oeps, dat ging mooi nie gebeuren nie…vond ik de lakschoenen waar ik mijn zinnen op had gezet in de uitverkoop en samen met de bon bijna voor noppes! Ha!

Dus Anneclair… ik smile van oor tot oor met mijn new shoes on! Samen met mijn uilenschoenen hands down op 1

whoei!!!

pl_20161110t173919

Hey, I put some new shoes on
And suddenly everything is right
I said, hey, I put some new shoes on, and everybody’s smiling
It’s so inviting
Oh, short on money
But long on time
Slowly strolling in the sweet sunshine
And I’m running late
And I don’t need an excuse
‘Cause I’m wearing my brand new shoes

 

ik ben dol op amaryllissen… dus als ze er zijn ben ik er als de kippen bij… zo trots op mijn prachtige exemplaren die al zo mooi uitliepen…

amarylllis1

 

laat ik dan even duidelijk zeggen dat ik daarnaast ook erg hou van kaarsjes aan in huis…. ik hou van de warmte en de sfeer…

tipje… zet hem niet te dichtbij je prachtige bollen…zie linkerbloemknop….serieus, hou op met me….

amarylllis2

als u me zoekt, ik zit even in een hoekje te huilen ofzo…en het hoongelach aan te horen dat me nu ten deel zal vallen…

ps mocht u wat willen zeggen over het schaaltje snoep dat zienderogen leger is geworden verwijs ik u graag naar mijn wederhelft 🙂

Over fietsen en meer

die onrust vind ik lastig… er is maar 1 moment waarop ik dat echt niet ben en dat is omdat het niet kan… op mijn hometrainer… daar zit ik op te fietsen, netflix te kijken of naar buiten of ik lees mijn ereader…kan allemaal…en omdat ik fiets kan ik er niet steeds af om “dingetjes te doen” het geeft een enorme rust…want ik doe wat dingetjes zo op een dag… waardoor ik eigenlijk niets echt doe…

maar dat fietsen…wow

ik had gedacht het oervervelend te vinden…

het helpt natuurlijk ook wel dat ik ondertussen soms bijna val omdat ik me te pletter schrik  met mijn hoofd in Teenwolf zit….heerlijk 🙂

maar daar is ook de andere kant….wanneer ga je te hard van stapel? fiets ik te veel, te lang? of te vaak? Ik fiets om de andere dag, dat werkt voor mij, ik hoef ook niet iets te halen of te doen maar ik vind het fietsen zo ontspannend dat ik misschien te lang fiets…ik loop een stuk slechter op het moment, mijn heupen hebben chronische slijmbeursontstekingen, mijn rug blijft mijn zwakke punt en mijn bilspieren staan zo strak dat ik snap dat ik daar hele leuke dingen mee zou kunnen doen 😉 (jammer dat dat niet betekent dat ik ook een strakke kont heb maar da’s een ander verhaal) …  dat was er allemaal al…al lang voor die tijd…kortom… doe ik het goed?

Vanmiddag ga ik naar de oedeemtherapie en daarna voor het eerst bij haar aan het werk. Mijn fantastische therapeut wil me graag begeleiden, ik groei echt van al die lieve dingen die mensen voor me willen doen of spontaan aanbieden. “oh ik plan je een uurtje in, gaan we samen kijken wat we kunnen doen, wat een fantastisch mooi initiatief ”

ik zit nog even in de positieve vibe

PS, over positieve vibe gesproken jahaaaaaaaaaaaaa ik heb mijn onderbroek uitgelaten in mijn fietsbroek…bevrijdend mensen…. ik denk dat ik ze gewoon helemaal in de ban doe *gniffel* … en het is waar, de zadelpijn is minder hoewel zeker niet weg… ik denk dat ik een masseur nodig heb…of George Clooney die speelt of hij een masseur is… daar ben ik nog niet helemaal over uit.

🙂

2016-10-26-11-41-07

Bewaren

“maar het gaat niet om mij”, zei mijn captain toen ik hem gisteren een berichtje stuurde dat ik hem had gezien in de uitzending op tv. Nee dat was me ook wel duidelijk, anders was het een waardeloze aflevering geweest, als je de hoofdpersoon 10 seconden in beeld hebt…hoewel dat bij sommige acteurs echt een pre zou zijn maar dat is weer een ander verhaal…

Ik ging daar over nadenken, tuurlijk ging deze aflevering niet om hem, of over het team maar over een vrouw die op haar manier nog mooie dingen wilde doen met haar leven, haar dromen en haar levenskwaliteit… maar ik vond eigenlijk dat het ook een beetje over hen ging… hoewel zij niet de hoofdpersoon waren maar laten we wel wezen, door dit team kon deze vrouw haar droom om de alp te beklimmen wel doen. En hoe geniaal is dit… de mensen waar het eigenlijk om gaat maar daar om wat voor reden dan ook te ziek voor zijn toch de kans geven om deze ervaring te mogen beleven.. je moet er maar opkomen he… en ik merk in alles dat zij niet bezig zijn met zichzelf maar met het team, met de stokers, met de organisatie eromheen want met zo’n kwetsbare doelgroep moeten er heel veel dingen geregeld worden naast de gewone organisatie… ik voel dat namelijk… ik voel dat ik “belangrijk” ben en dat ze dingen voor me weg willen nemen (in mijn geval een heleboel beren dus ga er maar aan staan)… ik voel me ergens bijhoren, gewenst… en ik heb 15 jaar gehoord dat ik nergens bij hoor, dat er niets voor me gedaan kan worden dan dat wat het nu is en dat het altijd zoeken is… niet dat mijn artsen er niet voor me zijn he, dat zijn ze zeker wel maar ik heb nu eenmaal meerdere heftige ziektes die elkaar behoorlijk in het vaarwater zitten… ik snap best dat ze af en toe met de handen in het haar zitten… ik volg alles op wat ze me aanbieden, ik probeer therapieën die ik eigenlijk niet zie zitten omdat ik altijd hoop dat er iets gaat werken… ik heb 7 maanden gerevalideerd en het heeft me lichamelijk niets opgeleverd, qua pijn, fysiek…maar het heeft me gelukkig wel heel veel geleerd over plannen, over doelen stellen en over energie verdelen… en natuurlijk val ik nog wel eens meters diep die kuil in maar het gaat wat dat betreft echt stukken beter met me… ik laat circussen voorbij gaan, kies heel egoïstisch voor mezelf en plan mijn activiteiten…maak keuzes in wat ik wel of niet doe…en soms zal ik daar mensen mee kwetsen maar echt ik moet dit doen anders kan ik niets meer… dat is niet dramatisch, dat is de waarheid… en voor iemand die verpleegkundige is en die altijd heeft gezorgd voor mensen is het retemoeilijk om hulp te vragen… ik leer het steeds meer hoewel daar wel een aandachtspuntje of 25 ligt he vrienden?

maar goed, even terugkomend op 2climb2raise… ik vind dat het heus wel gezegd mag worden dat het dankzij jullie mogelijk is dat ik een keer wel met een circus mee mag… en wát voor circus zeg, ik ga de alpe beklimmen, (hoewel ik gisteren zag dat die tandem nog een hele happening voor me gaat worden maar dat is een ander verhaal captain…. be afraid, be very afraid ) en voor het eerst sinds jaren kwamen er hier mensen vertellen dat het natuurlijk mogelijk was toen ik heel eerlijk vertelde hoe de vlag er qua energie en gezondheid bij hing… echt, het ontroert me…. jullie hebben me de afgelopen weken meer gegeven aan hoop, aan kracht en aan invulling van mijn leven dan ik in jaren heb gevoeld… en ik ben daar nu al dankbaar voor… het geeft me zo’n positieve vibe! En daar zijn dus mensen voor nodig die dit allemaal doen, die naar mij toekomen, die meedenken en die me het gevoel geven dat ik het waard ben… dankjewel! Dat is voor iemand die nooit teveel wil zijn en altijd bang is dat ze anderen tekort doet een heel waardevol gevoel!

dus,heel veel veren captain en iedereen van het team, heel veel veren… al hoop ik wel dat je ze eruithaalt als ik achter je zit die berg op

🙂

2climb2raise, AD6

Bewaren