Onrust in mijn lijf

er zit onrust in me… ik kan het niet zo goed uitleggen maar ik kan geen rust vinden… en die heb ik zo hard nodig. Ik slaap sinds een paar weken weer ontzettend slecht, af en toe heb ik een “goede nacht” waarin ik een beetje kan bijtanken maar ik slaap vaak maar een paar uurtjes, soms zit ik om half 4 al beneden, soms om 5 uur, maar altijd vroeg…. dat geeft onrust, echt goed slapen is zo belangrijk… en ik erger me te pletter aan mijn lief die naast me ligt te snurken… ik gun het hem van harte hoor maar ik wil ook heel graag slapen… omdat ik hem niet wakker wil maken met mijn gedraai en gemuts ga ik er maar uit en beneden in bed liggen…

Ik kan me niet concentreren en ben om de haverklap afgeleidt of bedenk dan dingen die ik beter kan gaan doen… het zal allemaal wel dat het heel belangrijk is dat ik was ga vouwen maar ik moet gewoon ontspannen…. dat onbenullige doorgaan is alleen maar omdat ik de rust niet kan vinden… ik ben werkelijk tien dingen tegelijk aan het doen en eigenlijk doe ik niets echt…

Ik lees…. een stukje… dan besluit ik de radio aan te zetten… weer lezen… oh misschien even haken, haakwerk erbij… maar mijn gedachten gaan alweer naar wat ik beter kan gaan doen…en door de pijn in mijn armen is het ook veel beter het even te laten liggen…. dan maar wat in psp prutsen… maar dan schiet me te binnen dat ik nog wat dingen moet doen voor het inloophuis… eerst dat…. daarna zet ik netflix aan… ook daar moet ik steeds terugspoelen omdat ik niet oplet…dan ga ik kaartjes schrijven… want dat moet opeens… en even later moet ik opeens van alles opruimen… dus hop zet ik de serie die ik volg op pauze….en dan bedenk ik dat ik de afwas moet doen… en zo gaat dat maar door… opgejaagd….

het enige moment waarop dat wel lukt is boven op de hometrainer want daar kan ik niet steeds switchen, gewoon dom fietsen en kijken… en wat ik nooit had gedacht, het ontspant me… beetje jammer dat ik een slijmbeursontsteking in mijn elleboog aan het ontwikkelen ben… ik los dat maar op door veel met losse handen te fietsen… maar ik ben zo klaar met dit kaklijf dat altijd weer iets vindt dat me terugfluit… er zit een ontzettend huilbui in de weg maar ik ben te boos om daar aan toe te geven….

kortom, ik ben een zonnetje mensen…

 

2016-10-30-14-52-15

2016-10-30-14-42-40

gelukkig word ik erg blij van Taco Cat en Grumpy Cat van Ties

Mijn eerste kilometers… AD6 2017

Vandaag vond ik dat ik maar eens moest gaan starten met de hometrainer aanzwengelen… na alle pijn was dat al een tijdje niet echt een prioriteit…maar nu is dat het wel he… dus laptop mee… want anders verveel ik me te pletter… netflix aan (ik zit heftig in teenwolf op het moment) en licht verzet erop en dan fietsen… dat fietsen viel me niet tegen moet ik eerlijk zeggen(ben benieuwd of ik dat morgen ook nog vind *gniffel*)… nu had ik ook wel standje niksaandehand maar voor mij toch al best een happening…. beetje zware benen nu, maar ik kwam iets anders tegen waar ik geen rekening mee had gehouden… de pijn in mijn armen, handen en gewrichten maakt dat ik heel veel moeite heb om mijn stuur vast te houden… alles verkrampt constant…never a dull moment in mijn lijf… gaat vast goedkomen hoor… ik had geen enkele illusie dat ik dit wel even ging fixen… langzaam opbouwen… dus even nadenken hoe we dit gaan doen, ik moest nu steeds de hele boel ontkrampen (is dat eigenlijk een woord mensen of verzin ik dit gewoon?) en op de hometrainer is dat best te doen… achterop een tandem bergop kan ik beter gewoon mijn handen aan het stuur lijmen… jullie weten allemaal hoe goed ik ben met secondelijm

🙂

maar eerste voorzichtige stapje mijnerzijds is gezet…..

ik fietste 15 kilometer…

I know…. babysteps

maar het begin is er…en ik heb nog een tijdje he…

🙂

Trouwen met jezelf….ik verzin dit niet mensen… ik lees het net in 1 van de vakbladen*… dat het hot is… ik loop heel wat weken achter dus daar moet ik me dan maar bij neer leggen, dat het al een tijdje hot is… en dat ik dat niet wist… het zij zo… wat ik dan wel jammer vind is dat niemand van mijn vrienden even de moeite neemt om me dat te vertellen… maar dat terzijde 🙂

Trouwen met jezelf dus

ik citeer:

Als zelfstandige vrouw met een baan en een goed salaris heb je geen man nodig om te kunnen trouwen, zo redeneren hordes single vrouwen die een solohuwelijk boeken. Voor een slordige 2500 euro wordt de aanstaande bruid alles voor de grote dag uit handen genomen. Er is zelfs een optie om een “decoratieve man” in te huren, die op de huwelijksfoto’s fungeert als innerlijke bruidegom.

Bent u daar nog?

ik ben inmiddels wel even gaan liggen met een doekje met odeklonje op mijn voorhoofd…

Het eerste wat ik denk is doen alleen vrouwen dit maar gelukkig geven ze daar ook antwoord op. Er schijnt 1 man te zijn die het ook heeft gedaan.. 1… maar die is dan ook wel knettergek (vind ik dan he, dat hoeft u niet te vinden en hij al helemaal niet):

Toevallig is hij ook de enige bekende sologamist die een scheiding heeft aangevraagd. De reden? De seks werd minder goed en ik ontving steeds vaker telefoontjes van een mysterieus persoon die ophing als hij mijn stem hoorde

duuuuuuuus….

echt als ik met mijn huistelefoon mijn mobiel bel is dat omdat ik hem kwijt ben he… want ik heb een gave, mijn mobiel kan werkelijk overal liggen in dit huis… en met overal bedoel ik ook overal… dus vind ik het vrij normaal te bellen en op het geluid af te gaan en hopen dat ik hem vind voor de voicemail aangaat…. maar ik moet bekennen dat ik dan ook vaak ophang…ik vind het zo’n toestand mijn eigen voicemail in te spreken… “waar ben je, ik ben je kwijt, maar weet dat ik je ga vinden….mooowahhahahahha” Hee als ik dat op mijn mobiel zou horen ging ik ook scheiden he…

2500 euro… ook het bedrag wat ik hoop op te halen met AD6…  al schrijvende besef ik opeens waar ik heen wil met dit verhaal, het is namelijk echt niet zo dat ik dit zomaar schrijf, ik wil best wat mensen met zichzelf laten trouwen voor dat bedrag he… no problemos, moet je wel zelf voor het welbekende toefje op je kop en het struikje in je hand zorgen (dankjewel Herman F) en een hele opzichtige witte jurk aanschaffen (dankjewel Thomas A.) dan zet ik er een gezellige kartonnen Ken naast en klets ik je zo het huwelijk in.

Ha!

*het genoemde vakblad is de Viva

00346292

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Ik leer het nooit…

even snel naar de appie dacht ik…. op de fiets want maar een paar dingen nodig (harhar) want ik had me gisteren al een breuk gesjouwd bij de lidl… en nee ik heb niet met flessen cola, sinas en aanverwante toestanden zitten zeulen he voor ik daar weer kamervragen over krijg, maar de rest van het spul was ook best heel zwaar….maar goed, ik ging dus even snel naar de appie

tuurlijk

what was I thinking?

het is zaterdag Paool…zaterdag…

diepe zucht

kortom, ze hingen er aan de benen aan uit… en dan worden mensen geïrriteerd, ik herken dat… ik wacht heel geduldig op mijn beurt, blijf glimlachen als ze me met kar en al in de hoek drukken maar zelfs ik krijg wel een beetje de kriebels van 4 mensen die midden voor zuivel op een rij gaan zitten bakkeleien over het toetje van vanavond… alsjeblieft zeg, nee daar hou ik niet van en dat vind hij niet lekker, ik krijg de neiging ze een pak yoghurt, een pak vanillevla en tiramisu in de handen te duwen…hopla…kun je allemaal kiezen…….aarrrgh….maar goed, zen, zen

en zo kwam ik halverwege een stel tegen van mijn leeftijd ongeveer (22 dus 🙂 met een hartstikke volle kar, gezicht op laten we zeggen, niet heel vrolijk… vitrinedeur open en een discussie bij de kaas…

“ik vind deze lekkerder”, zegt mevr.
“ja maar, deze is goedkoper”, zegt men.
ik zie haar met de ogen rollen en weet, die gaat de volgende keer alleen
“hij is toch lekkerder, maar néém die goedkope maar dan he”
domme meneer doesn’t pick his battles dus die pakt het goedkope pakje terwijl zij ernstig geërgerd naar de kar loopt…op dat moment ziet hij de aanzwellende storm
“zal ik dan voor jou zo’n pakje van die andere meenemen?” en ik weet wat er komt…
“Nee… laat maar zitten, dat hoeft niet””
“wil ik wel”
“NEE”
Ik keek hem eens aan… dommiepommie, jij gaat hier vanavond zo’n spijt van krijgen 🙂 Dat dacht ik he, dat zei ik niet…zo onbeschaamd ben ik niet..maar leer mij vrouwen kennen, ergens krijgt hij het op zijn broodje goedkope kaas…mark my words

🙂

Ergens in juni stond ik huilend boven op een berg in Frankrijk… om mijn lieve vriendinnetje aan te moedigen maar vooral om met haar te delen dat ze dit toch maar mooi deed terwijl ze midden in een chemoperiode zat… ongelooflijk intens voelen…  veel tranen van geluk maar ook van verdriet, verdriet om het gemis van lieve mensen in mijn leven.. maar ook persoonlijk verdriet dat ik dit nooit never ever niet zou kunnen… ik kwam mezelf zo tegen daar boven op die berg… ik kon niks opeens… ik kon nog geen brood bij de bakker halen zonder na te denken of ik dat daar wel zou halen… echt zo confronterend. Maar ik heb mezelf daar regelmatig overwonnen door dingen te halen die ik niet voor mogelijk had gehouden..want zeg nou zelf, als Chantal die berg op kon moest ik het in me hebben om naar de finish te lopen vanaf het appartement… dat was nog een enorme klim voor mij maar ik heb het wel gehaald, een paar keer zelfs… want zo rol ik he… zelfs zonder rolstoel

Maar goed, Chantal zei een paar keer, ik zou dit zo graag met jou willen beleven… samen die berg op… ik zag zelfs tandems onderweg… yep, die had ik ook gezien maar ook dat leek me nog 25 bruggen te ver… toch begon er iets te kriebelen… stel je nou toch voor als… om dat snel weer weg te stoppen…. laat ik het zo zeggen, ik hoor de laatste 15 jaar eigenlijk alleen maar wat ik niet kan en wat ik niet mag en vooral dat artsen niet veel meer voor me kunnen doen dan dat wat er nu is, dat ze rekening moeten houden met veel meer ziektes en dat wat voor het 1 het beste zou zijn is het voor het ander zeker niet…een complex lijf waar ik af en toe de rambam van krijg…

toch ging ik op zoek op het internet en ik kwam op de pagina van 2climb2raise terecht. Wow… waanzinnig… ik las

Heb je kanker of kanker gehad en wil je beleven hoe het voelt om het onmogelijke mogelijk te maken, door de top van de Alpe d’Huez te bereiken? 2Climb2Raise biedt je mogelijkheid om achterop een tandem en samen met een zeer getrainde captain die voorop zit deze uitdaging aan te gaan.

en ik besloot te mailen… inwendig lachend omdat ik het echt belachelijk van mezelf vond… maar ik kreeg al snel een enthousiast mailtje terug dat na de vakantie contact met me opgenomen zou worden… dat was dus niet meteen nee… heel apart, maar ook eng… nee is ook heel veilig he…toen brak de vakantie aan en die was voor mij niet best, ik had heel veel pijn, lag ontzettend veel op bed en werd er zo moedeloos van.. dus mailde ik dat ik er toch maar vanaf zag omdat ik het niet zag zitten maar ook hun tijd niet wilde verdoen…vooral dat…want stel je voor dat het weer een afhaakproject ging worden…hoewel afhaken doe ik meestal niet zelf… het is meestal een gedwongen stop… een sorrypaoolmaarjemoetnuuitstappenstationnetje… en dat ik dat mee moet maken is heus al heul rot maar in dit geval betekent het een heel team in de steek laten… ik vind dat nogal wat… gelukkig kreeg ik vrij snel een mail terug dat ze toch een keer langs wilden komen als ik dat wilde omdat stoppen echt altijd nog kon… dat vond ik al verbazingwekkend want er was iemand die vond dat ik een kans verdiende ondanks alle bagage.. alleen dat al vond ik heel fijn… kortom, afgelopen maandag kreeg ik bezoek van de teamarts en iemand van het bestuur en hadden we een heel leuk gezellig gesprek, ik vond het doodeng… echt… maar wat een fijne positieve vibe kreeg ik van dat gesprek… het voelde goed…en het voelt nu enkele slapeloze nachten later nog goed, hoewel ik er wel een beetje als een terrorclown begin uit te zien maar dat geheel terzijde…

echt er zijn 100 beren op de weg maar vast ook 101 oplossingen… die beren moeten gewoon lekker in het bos bij de rivier zalmen gaan vangen ofzo, maar nu een paar maanden later durf ik het eindelijk te zeggen, ik ga het tofste doen dat ik ooit heb gedaan in mijn leven:

Ik ga meedoen aan Alpe d’HuZes!!!

daar…

ik heb het gezegd…

achterop een tandem mag ik deze waanzinnige tocht gaan maken… ik vind het retespannend…maar ook zo fantastisch… 2climb2raise

Wat een fijne middag…. ik had zo graag met iedereen willen praten maar dat lukt me helaas niet. In zo’n grote groep word ik ontzettend snel moe en dan kan ik me echt niet meer concentreren. Erg lastig vind ik dat… het liefst was ik overal even gaan zitten kletsen, hoe moeilijk kan het zijn he zou je denken… en toch zie ik mezelf dan regelmatig totaal outzonen zoals ik dat altijd noem… ik trek al die prikkels niet…dat wil niet zeggen dat ik niet enorm geniet hoor en ik vind het heel vervelend. Alsof je niet geïnteresseerd bent…maar het lukt me gewoon niet meer…

miss watje at your service 🙂

maar ik heb echt enorm genoten…van al die lieve meiden, het lekkere eten op 1 ding na…allejezus wat was dat een zoete toestand, maar dat kon ik heel goed verbloemen begreep ik van alle reacties om me heen… pokerface it is…

maar de herkenning, de vriendschappen, het lachen en ondanks dat we allemaal de meest vreselijke dingen hebben meegemaakt en nog meemaken en we in alle stadia van borstkanker zitten is er meteen zo’n warme klik als we elkaar weer zien… en het is fijn om samen te zijn.

De volgende afspraak staat al in de agenda.

wie weet hoe ik dan heet als ik thuis kom, hopelijk vind ik die sticker op mijn rug dan ook op tijd  🙂

liefs van Paola/Chantal

 

pl_20161010t103907

 

Lotgenoten
Heel je leven
Je leven weer helen
Als de wonden dicht zijn
De therapieën doorstaan
De schrik overwonnen
Het verdriet iets gesleten
Het vermijden geaccepteerd
Het onbegrip ingecalculeerd
De angst als een duveltje in een doosje
De liefde als een deken om je heen
Toch was je soms alleen
De lotgenoten als een oase in de woestijn
Samen huilen
Samen lachen
Samen vechten
Samen hoopvol
Samen hopeloos verdrietig
Samen sterk
Samen vechtend voor de rest van je leven
Zinvol vol vertrouwen
In je eigen kunnen
Soms eindeloos moedeloos
Toch verder, gedragen door
Herkenning
Bedankt dat jullie er zijn.

(Ali van der Schouw)

Stil is echt stil…

Het is zo stil in huis…. ik was vergeten hoe stil stil is… tuurlijk lagen de kattenbeessies vaak te snurken of even ergens anders maar dat is toch anders, er was altijd gerommel of geknuffel of gesnor, of gemauw of gemopper…. stil is echt stil nu. Nadat Kaia er niet meer was vond ik het al zo anders en nu 5 maanden later is ook Elmo er niet meer…. 15 jaar zijn ze geworden… ik vind het wat…

Ik wist niet dat je zoveel verdriet kon hebben van het overlijden van dieren…naja, dat wist ik wel (mijn vader sloeg vroeger na de zoveelste begrafenis van een hamster waarin ik totaal verdrietig was de kooi kapot),…. klaar nu even met die dieren…. nu zie ik dat het bescherming was, hij vond het erg dat ik zo verdrietig was… maar toen vond ik hem een botte boer… wat natuurlijk ook zo was LOL…mijn hamsters deden nogal eens dingen die hij niet leuk vond… maar goed, ik ben niet opgegroeid met katten of honden…. dus vond het altijd best wel heftig als ik zag hoe verdrietig mensen waren als er een dier stierf, ik begreep dat mensen verdrietig waren dacht ik,  maar ik zie nu dat ik er geen bal van begreep….

Ik lig veel op bed, ben heel veel thuis en zij waren altijd bij mij…. Kaia heeft 15 jaar bij me gelegen en Elmo de laatste maanden vastgeplakt aan mij… daarvoor lag hij altijd bij liefste…. ze voelden haarfijn aan als ik troost nodig had of me ellendig voelde, maar ook zoveel plezier en geluk…en het is gek dat ik niet smorgens met mijn blote voeten ergens in sta… dat ik de deur gewoon open kan laten staan, dat er niemand naar de kast rent voor snoepjes en dat er nergens haren liggen… en nog zoveel meer….teveel om op te noemen…herinneringen in dit huis zijn altijd gekleurd met onze twee katten..

ja het is gek… en ik ben enorm verdrietig… eergisteren heb ik de halve action leeggekocht, ik moest uit huis maar gisteren kon ik geen kant op en merkte ik pas echt hoe leeg en stil het is…. ik laat het maar even gebeuren… gewoon pas op de plaats, verdrietig zijn en dan zien we wel weer of we weer een nieuw avontuur aan zullen gaan…

ik ben er nog niet uit….

 

deze stuurde ik naar de dierenartsenpraktijk.

             deze stuurde ik naar de dierenartsenpraktijk.