zo indrukwekkend… en op het eind toch een traantje… ja zo ziet het eruit, niks engs, wel confronterend…iedere dag weer…maar toch ook gewoon mijn lichaam…

aan de andere kant ontzettend jeuk van de laatste zin over battles en stronger en weet ik veel wat voor strijdkreten… *jeuk jeuk jeuk* Ik geloof daar niet in…ik ken zoveel sterke vrouwen die geen enkele kans krijgen om beter te worden… en die zijn retesterk!

 

Fijne avond

onverwachts gisteren in het inloophuis naar de film the bucketlist geweest…. mooie film, nagesprek, en vinden dat je teveel aan het woord was en daar spijt van hebben…… that’s my life… altijd vinden dat je teveel bent…. gelukkig heb ik de hele dag om daar over na te denken op bed hier…want dat is het wel vandaag… op bed….gelukkig staat ie in de kamer, kan ik gewoon koffietijd kijken en nadenken over mijn zonden….het schoot net door mijn hoofd dat het compensatie is voor het vele alleen zijn… als ik de kans krijg moet ik praten met andere mensen… ik verzin het ter plekke *gniffel* maar toch, ik vind het naar dat ik het mezelf zo moeilijk maak…

right

dus…

Hier is mijn bucketlist…ik heb hem al een tijd, en heel langzaam probeer ik dingen af te strepen die ik graag wil doen…

“en ja, ik hou niet van panty’s, maar als je dan een bloot been doet, zorg er dan voor dat je egale benen hebt, met een bodyfoundation of zoiets”
 
aldus Fred van Leer over een bekende nederlander in een leuk jurkje…
ik vind Fred heus een leuke vent maar WTF?
 
dus….
 
ff serieus mensen…. bodyfoundation?
 
want wij vrouwen moeten egale benen hebben?
 
ik heb de memo gemist denk ik, ik mis wel meer memo’s maar ik schaam me echt diep…heb ik daar den ganzen zomer met mijn niet egale benen vol sproeten gelopen…en erger nog, foto’s van gemaakt…daar hebben mensen trauma’s van opgelopen… en ik wist het niet eens…. ik moet door het stof, dat snap ik ook wel….  en niemand van jullie heeft me gewaarschuwd dat dat écht niet meer kan… wel mijn benen onthaart natuurlijk maar dat was schijnbaar ook nergens meer voor nodig he, ik liep toch al ernstig voor lul met niet egale benen….dus op zich vind ik dat ook wel een dingetje he….dat u…mijn zg vriend, me niet even gewaarschuwd heeft… dat je denkt dat je vrienden hebt maar dat ze achter mijn rug dus de hele tijd heel hard over mijn onegale benen hebben gelachen… een dolk in mijn hart gewoon he….. en dat ik daar dan achter moet komen door Fred effing van Leer… lekker dan….
maar nu we het er toch over hebben, bodyfoundation…. is dat net zoiets als de zelfbruinende bodylotion? want dat heb ik ooit geprobeerd en toen ik heb ik twee weken met gestreepte oranje benen gelopen dus ik geloof niet dat dat zo’n goed idee was…. het stond me wel… ik rock dat gewoon he, gestreepte oranje benen… dat was nog in de tijd dat ik het belangrijk vond dat mijn witte sproetenhuidje een kleurtje kreeg… ja mensen, ooit maakte ik me druk over dit soort dingen, wat een gelukkig mens was ik toen…. wijsheid komt met de jaren….maar please,….zullen we gewoon een beetje gewoon doen… ik heb sproeten op mijn benen… het zij zo…  get over it! Dan hebben we het de volgende keer over het feit dat ik maar 1 borst heb… daar zal Fred zich wel helemaal een hoedje of vijf van schrikken….
🙂
sproetenbenen

Acceptatie

ik zat dus om drie uur vannacht al beneden… het zij zo! Vannacht nieuwe rondes nieuwe kansen… en ik lig vandaag toch op bed… na een intensieve dag, zowel geestelijk als lichamelijk en ik had al zoveel pijn gehad de afgelopen dagen…. het gaat niet zo goed… en dat is zwak uitgedrukt… dat wil zeggen, het gaat niet zo goed in mijn lichaam… in mijn hoofd gaat het een stuk beter… ik voel dat het genieten terug komt, dat ik weer blij wordt van een prachtige herfstdag… en dat er rust komt…het verdriet is niet weg maar ik voel me iets beter gelukkig…. ik doe een driedubbele schroef met flic-flac en 5 salto’s  in gedachten….dat zien jullie niet aan me maar in gedachten ben ik werkelijk van elastiek… ik dans ook erg goed in gedachten en daarnaast ben ik een getalenteerd zangeres… zo jammer dat ik dat niet met jullie kan delen want het is de moeite waard mensen… dat wat ik allemaal kan enzo….we dwalen af, het is niet netjes om op te scheppen over wat je allemaal kunt he…ook al is het dan in gedachten…maar ik voel me iets beter dus, dat zei ik…. helaas is dat voor mijn lichaam schijnbaar het teken om weer raar te gaan doen…erg raar… ik kreeg een verrassend slechte uitslag van mijn nieren twee weken geleden en ik moet over twee weken terug komen om te kijken hoe het gaat… als ik zie hoe ik er de laatste tijd bijlig, zit en hang beloofd dat niet veel goeds, laat ik het zo zeggen, als uitgeteld op de bank hangen olympisch was won ik goud,   maar we houden hoop dat het iets verbeterd is, ik moet het loslaten want ik heb het niet in de hand… net als met de kanker… het is er en je kunt alleen maar ondergaan, stapt u maar in de rollercoaster mylady… wij bepalen de snelheid…have fun!

maar voor het eerst in mijn leven voelde ik iets van onrechtvaardigheid naar mijn ziektes… ik zeg met de hand op mijn hart nooit waarom krijg ik dit allemaal, ik weet dat er bij iedereen wel dingen loos zijn en dat je niet verder dan de voordeur kijkt vaak… 1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker, dan kun je zeggen, waarom ik? maar ik zei altijd, waarom ik niet? waarom zou ik het een ander wel gunnen? maar twee weken geleden dacht ik voor het eerst terwijl ik alles zat te overdenken in het ziekenhuis, kan het nu niet eens een deurtje verder gaan? ik wil dit niet meer….in het ziekenhuis gelegen met zoveel pijn en nierfalen… weer thuis, net herstellende van een aanval van gordelroos op de plek waar mijn borst heeft gezeten…uitermate pijnlijk… en dan dit weer…  nierfunctie die nog slechter is dan toen ik in het ziekenhuis lag…….WTF?…. en geen duidelijke oorzaak….nog veel meer WTF….. en dus heb ik een week gehuild….. tranen met tuiten… en wanhopig mijn handen ten hemel geheven enzo… en ach en wee geklaagd en mijn wonden gelikt… ik was er maar druk mee…. ik vond mezelf retezielig… heel naar, want daar schiet je geen bal mee op, met jezelf retezielig vinden….  en dus heb ik me de week erna weer bij elkaar gepakt… klaar nu… en doorrrrr….. maar dat klonk een stuk makkelijker dan het was… want ik kan niet zoveel op het moment… ik lig vooral veel terwijl ik in mijn hoofd bedenk wat ik allemaal nog moet doen…. ook heel helpend Paool…. not!

Gisteren was een moeilijke lange dag… we gingen de as van mijn lieve vriendinnetje uitstrooien bij de zee….emotioneel heel zwaar en uitputtend, maar daarnaast zat mijn persoonlijke dilemma me ontzettend in de weg…. dat ik gewoon niet toe kan geven dat ik de rollator nodig heb…of de rolstoel…we moesten een eindje naar een strandpaviljoen lopen, dat kon ik wel vond ik…. daarna nog naar de zee en op de terugweg bleek dat ik niet meer kon… ik liep op reserves van reserves… zo ellendig… en mijn lief ging naar de auto de rollator ophalen zodat ik verder kon…iedereen moest wachten op mij….wat ongelooflijk lastig vind ik dat… die dag ging niet om mij, die ging om de as uitstrooien,  en om haar lief en haar ouders…. en nu zat ik daar weer aandacht te vragen… ik was zo boos op mezelf, ga in die rolstoel zitten doos… maar zo werkt het niet….. en daarna kwam Rob terug met rolstoel in plaats van de rollator…ik wil niets horen, zitten zei hij… hahaha… right… zitten… en aanwijzingen geven, en zeggen dat ik heus dit stukje wel kon lopen en dat ik zelf wel kon rijden… ik heb nog een lange weg te gaan…dus…….. maar je kunt een rollator nog zo leuk opleuken, het blijft een rollator…..om over de rolstoel maar te zwijgen….de week ervoor had ik ook al een belachelijk eind gelopen omdat ik het ding niet me wilde nemen….. naar het ziekenhuis? OK… naar een high tea in de stad? not so much… maar ik moet er heus aan…want dit is namelijk niet meer leuk…niet voor mij en zeker ook niet voor de mensen om me heen…denk ik… vul ik vooral in ook…… ben ik ook goed in, invullen en denken voor een ander…. en dan vooral hoe ontzettend irritant mensen me wel niet vinden, ik denk nooit, goh die mensen denken vast, wat een leukerd is Paool maar altijd, heb je haar weer met haar ziektetjes en aanstellertjes….. terwijl ik zelf dus echt never nooit zo over iemands verdriet en ziektes denk… leer toch eens van jezelf houden zei laatst iemand tegen me… vond ik wel mindful en opzoeknaarjezelferig en ik giechelde wat in mezelf… tuurlijk, ik ga maar eens mindful een paarse drol haken ofzo maar ze had wel gelijk natuurlijk… dus dat staat op de agenda…practice what you preach… want ik zeg namelijk al heel lang dat ik moet gaan zien dat een hulpmiddel mij iets oplevert, dat ik meer kan door hulpmiddelen… echt ik weet alles zo goed….nu nog handelen…  ik zie iedereen met de ogen rollen gewoon…. misschien helpt het als jullie tegen me zeggen dat ik niet mee mag als ik niet in de rolstoel ga zitten… want nergens meer aan deelnemen is mijn allerallergrootste angst………

pimp my ride

pimp my ride