paaldansen… maar dan anders

dat is wat ik de afgelopen week deed…

paaldansen

in het ziekenhuis welteverstaan he, dat u niet denkt dat ik in standje C&A in een paal hing… dat zou levensgevaarlijk zijn, zowel voor mij als voor mijn omgeving… ik had een infuuspaal… en die moest dus overal mee naar toe… ik kreeg ook ontzettend veel vocht toegediend dus ik heb wat afgelopen daar, hangend aan dat ding.. want ik was vooral ook heel wiebelig en duizelig… en dat hield ik gezellig voor me ook, want ik zag de bui al hangen he… oh, duizelig? dan is het misschien handig dat wij even meelopen als je naar het toilet moet of nog erger, misschien kun je beter op de po… ik weet niet of u dat wel eens heeft gedaan maar plassen op een po is van een hoog circusgehalte en ik haat circussen… vooral clowns, eng vind ik die…maar goed, we dwalen af, plassen op een po….daar had ik het over… ik vind het al een hele happening om er liggend op te gaan en daarna in die onnatuurlijke houding plassen… dat lukt me niet… ik kan me niet ontspannen… op de 1 of andere manier denkt mijn blaas er niet over, die heeft ook zo haar principes he… daar moet je ook respect voor hebben natuurlijk, dat snap ik ook wel, en dus moet er een kraan lopen of aanverwante dingen… en als ik dan eindelijk wel kan  heb ik het idee dat ik het bed van een douche voorzie…kortom… ik ging wel wiebelen en draaien zonder mensen om me heen….. en dus piepte ik als ik naar het toilet ging, én als ik weer terug kwam, én als ik een stukje op de gang wilde lopen, of als ik in bed lag… neem van mij aan, dat ding piepte nogal vaak….. maar het is zo gek hoe snel dat soort dingen wennen… opstaan, stekker eruit, pieeeeeeeep, lopen….niet te hard want dan bleven de druppels hangen door het gewiebel… je vind er snel je weg in.

 

toch in het ziekenhuis blijven

mijn vriend de paal voor de aankomende week.. gelukkig kon het infuus in mijn port-a-cath na het bloedprikken.

maar nu ben ik dus weer thuis… en het gekke is dat het veel langer duurt voor ik weer ontwend ben… ik ben me al een paar keer helemaal te pletter geschrokken als ik plotseling naar het toilet ging…en als ik schrik, dan schrik ik he… met hartkloppingen, zweetaanvallen, appelflauwtes en bloed enzo… nah, op die laatste twee na dan he…*doorslaan en aanstel* maar ik overweeg nu om gewoon een eigen paal aan te schaffen… gewoon voor mijn gemoedsrust… en dan hang ik daar gezellig mijn handtas aan, een fles cola… en een zak m&ms ofzo…of chips… alles kan, als je er maar open voor staat..retehandig gewoon…

en dan piep ik er zelf wel bij

ik kan dat!

Over boodschappen enzo

ik liep dus bij de albert hein… zonder briefje want die lag thuis… niet dat dat wat uitmaakt want ook dan kan ik gewoon de helft vergeten he… maar dat terzijde. Ik was in mijn brein aan het graven wat ik ook alweer allemaal niet moest vergeten… lees: zo geen zin om weer terug te gaan… maar heel langzaam kwamen de geluiden van buiten weer binnen in mijn hoofd… gek hoe je je echt af kunt sluiten in zo’n winkel vol met mensen die praten…

ik zag een mevrouw die een heuse dame was,  een eindje verderop bij een schap staan kijken..

“ik zie helemaal geen bier”, zegt ze…

ik keek eens naar het schap waar ze voor staat maar dat leek mij ook niet, dat ze daar bier zag..

“dat stond altijd hier”, probeert ze nog eens richting haar man

tenminste ik denk namelijk dat het haar man was he… een heuse meneer ook… maar ze waren in ieder geval samen… ik kijk nog eens goed maar ze staat dus bij een schap vol havervlokken, uitjebekstuifkoekjes, gedroogde vruchten, en superfoods..

de meneer komt aanlopen, kijkt eens rond en zegt dan:

“hier vind je ook geen bier he, dit is vogelzaad”

ik schiet een eind verderop in de lach, zo noem ik het ook altijd, gemaaid gras en vogelzaad, een man naar mijn hart! Ik weet opeens zeker dat ik een broodje gezond moet gaan eten ofzo… of een tosti… en ik hoop van harte dat ze het bier nog hebben gevonden… dat ook!

Aardbuurtjes

ik heb geen groene vingers… nu is dat hier binnen niet echt een probleem… ik heb namelijk twee katten… en die hebben als hobby alles wat groeit en bloeit opeten, herschikken of gewoon kapot maken… terrorkatten zijn het. Dus heb ik twee sneue plantjes waar ze gelukkig niet aankomen, maar wel altijd verse bloemen in huis… en elke avond als ik weg ga moet ik ze in de kast zetten… het is niet anders…en met ze bedoel ik mijn bloemen he, dat u niet denkt dat ik mijn katten elke avond opsluit hoewel ik bij nader inzien denk dat dat een stuk handiger is…. hmmm nog eens over nadenken…

Maar ff to the point, mijn buuf heeft dus wel tomaten en aardbeien, frambozen en allerlei andere lekkere dingen in de tuin die wel verder komen dan uitkiemen in het albert hein potje… het kan gewoon echt wel lukken zie ik… wonderbaarlijk… en van de week zag ik opeens een paar trosjes aarbeitjes door de schutting heenpiepen… ik weet niet of ze dat doen om mij de ogen uit te steken of omdat ze gewoon aan de achterkant van de plant groeien, ik vermoed het eerste maar ik zit er vol bewondering naar te kijken…

Ik durf ze er niet af te plukken… ik heb ooit een verhaal gehoord van een vrouw, een slang en een appel en we weten allemaal hoe dat is afgelopen he… niks dan ellende krijg je ermee, dus ik hou me in en geniet op gepaste afstand mee.

aardbuurtjes

Ik val…

zoveel lieve kaartjes, berichtjes, appjes, knuffels, liefs… dankjewel… maar dan ook echt!….gisterenavond lag ik buiten op mijn ligbed de wolken te breken, en te bedenken dat alles allang bijzonder was enzo… het was eindelijk afgekoeld en ik heb twee uur buiten gelegen, vogeltjes floten, vissen zwommen in de vijver, zwaluwen vlogen hoog in de lucht, en er was buiten dat een ongelooflijke stilte……en opeens liepen er dikke tranen over mijn wangen…. alles was allang bijzonder, en ik ben de strijd met de beatles en de buren allang kwijt als ik die ooit al had, maar opeens heeft het zijn glans verloren en moet ik weer op zoek naar mijn eigen ijkpunt… het elke dag genieten omdat iedere dag nieuwe rondes en nieuwe kansen geeft…mijn grote kracht, altijd op zoek naar het positieve puntje dat ik uit ellende kan halen… van een drol een gebakje maken, mijn motto….  maar opeens voel ik dat mijn optimisme onderuit geschoffeld is, dat de zon veel te hard schijnt, de mensen te vrolijk zijn, de muziek te luid is en ik te hard lach… en die drol gewoon een drol is…..

het is tijd voor rouwen… voor het toelaten van mijn gevoel… ik kom langzaam uit de bubbel die ontkenning heet en het zuigt… bigtime… maar ik weet dat ik hier doorheen moet anders kan ik niet verder… ik was zaterdag op een feestje en ik werd inwendig gillend gek…. waarom dansen mensen en lachen ze? mijn vriendinnetje is gewoon dood… stop ermee… en dat past zo niet bij me he, ik kan heel erg genieten van het geluk van anderen…. en ik probeerde het echt, meedoen, blij zijn, ondanks de verschrikkelijke hollandse hits muziek waar ik ontzettend agressief van wordt maar dat een andere keer… het lukte me niet en ik denk dat dat de omslag was…. ik kan nu even niet aan andere mensen denken, ik ben druk… met mijn eigen verdriet, verdriet dat zo groot is dat ik er bijna in verzuip…er is geen ruimte voor die dingen, sorry mensen… het komt vast weer terug want ik bezit over een ongezonde veerkracht (harhar) maar voor nu… ik leef met iedereen mee, ik ben blij voor al jullie geluk en ik ben er als jullie me nodig hebben maar nu heb ik jullie  nodig… om me op te pakken als ik val… want ik val…. en ik ben nog niet op de bodem… dus als iemand straks even een touwladder naar beneden gooit kom ik weer omhoog he… en jullie kennen me, het zal wel veel vallen en opstaan zijn…letterlijk… maar ik kom er weer uit… ik kan niet dood, leeg en verdrietig blijven want dan had ik net zo goed zelf dood kunnen gaan…… en tot nu toe is dat niet zo… alles heeft een reden zou Daphne zeggen…en ik ga door met haar leven in mijn leven….. met haar naast me, zodat ik de dingen met haar samen kan blijven doen… doorleven zeg maar…..maar tot die tijd moet ik even uitzoeken hóe ik dat ga doen…

het is tijd om te schuilen…

Als je schuilen wilt
Als je een schouder zoekt
Maar je vind hem niet
Als je huilen wilt, als je schreeuwen wilt
De wereld, de schuld van jouw levensgroot verdriet

Trek dan je kraag op, steek je hoofd maar recht tegen de wind
Laat je niet raken
Ze gaan je niets maken
Wees er niet bang van, waarvoor dan? Loop door man!

En kom dan bij mij
Kom dan bij mij
Kom dan bij mij
Kom dan bij mij