MisIkJou

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet in de aarde, niet in die kist.
Niet bij die bomen in de ochtend mist.
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet bij die steen daar, die lange rij.
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij.
Nee vandaag begraaf ik jou in mij.

Dan kan ik met je praten en antwoord geven.
Dan blijf je leven in mijn leven.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn voeten en loop met mij.
We gaan naar huis toe, wij allebei.
Vanaf vandaag leef jij in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Ik zal je niet zoeken waar je nu bent.
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.

We zullen lachen en weer plannen maken.
Ik zal met je slapen en met jou ontwaken.
Neem mijn mond en lach met mij.
Neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen wilde, doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.

Haal weg dat kruis en al die bloemen.
Verscheur de krant waar in ze jouw naam in noemen.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.

Ik zal twee levens leven.
Met jou in mij.

(Belinda Meuldijk)

Kijk ons nou, zo jong… zo gelukkig….vondelpark 2001 denk ik… heel langzaam komen er barstjes in de bubbel…. missen doet letterlijk pijn….

daphenikvondelparka

Fotogeluk 28-6

day280615

Op de 1 of andere manier waren kuiltjes in de wangen voor mij iets wat me erg bezig hield in mijn jeugd, ik ging iedere avond slapen met mijn vingers in mijn wangen gedrukt omdat iemand me verteld had dat dat zou helpen 🙂 Ha, to be young again LOL…

maar goed…nooit gekomen die kuiltjes… tot nu… ik weet dat het lachrimpeltjes zijn en ik ben er retetrots op mensen, want dat zegt dat ik heel veel lach in het leven… ik tel zeven streepjes en ik noem ze kuiltjes…

en ja… soms moet ik zelfs lachen als ik heel verdrietig ben…

en dan ziet dat er zo uit schijnbaar..

nevertheless… ik lach want ik besta!


By the way, I’m wearing the smile you gave me

FuutFuut

goh, zo werkt dat dus… mijn hersens vinden dat het tijd wordt dat ze terugkomt van vakantie en hier chocomel komt drinken en m&ms eten…. hoe is het mogelijk dat ik zo in de ontkenningsfase zit… ik kan gewoon niet huilen….of nauwelijks, en iedereen die me kent weet dat dat niet echt normaal is he…. maar ik zit vast…iets blokkeert me…ik zit in een levensgrote bubbel waarin dit alles niet gebeurd is… gewoon niet…..het werkt so far hoewel er langzaam barstjes in komen, die ik uit alle macht probeer te plakken…

en aan de andere kant is daar mijn lijf die nog nooit zo hard gefloten heeft… het is klaar Paool… je hebt gedaan wat je kon maar nu moet je aan jezelf denken… en om de 1 of andere stomme reden betekent dat enorm veel pijn.. ik kan alleen nog maar op mijn bed liggen…en ik ben zo boos…zo ontzettend boos…. ik vind mijn lichaam het stomste lichaam ever…. en ja ik weet ook wel dat ik heel ergens anders boos over ben en dat ik heel goed kan relativeren en onder ogen zien dat dit er aan zat te komen maar moet het met zoveel pijn? Got the point,going to get the t-shirt… move on graag…

Mijn relativeringsvermogen is op vakantie…samen met mijn iedere dag is een feestje gevoel…

en dus vind ik alles stom

vooral mezelf!

ik wilde dat ik ook even op vakantie kon… maja… ik neem mezelf altijd mee he… zo jammer… is er al een maatschappij die astrale reizen aanbiedt? 🙂

/zieliggedoemodeuit

 

uitgeteld

GirlPower

girlpower

lang over nagedacht…niet wat het moest worden, daar was ik vrij snel uit en ook de plek…ik moest het zelf kunnen zien… ik moest sowieso een jaar of twee jaar wachten na de chemo voor het gezet kon worden… en het is prachtig geworden…Dana van tattoome heeft zo mooi en gedetailleerd werk afgeleverd…ze begreep precies wat ik graag wilde en het ontwerp was voor mij meteen helemaal goed… ik kijk er iedere dag met een glimlach naar… het is ook prachtig geheeld nu…

*even de foto aanklikken voor een scherper beeld zie ik*

girlpower2

En nu?

maandenlang over je fysieke grenzen gaan… dat kan niet ongestraft… dat weet ik… maar zoals ik altijd zeg tegen iedereen dat ik er voor kies om het toch te doen is heel bewust omdat ik tijd met hen door wil brengen. Daar heb ik goed over nagedacht, en het voelt goed… in het geval van mijn lieve vriendinnetje was daar niets te kiezen… ik was er… altijd, zowel fysiek als via de app… en mensen waren/zijn bezorgd om me… dat snap ik… en ik zie het ook gebeuren he… dat instorten…

twee weken geleden was het er opeens, een hele week lang wist ik niet meer waar ik het zoeken moest van ellende maar ik moest door… Daphne had me nodig, maar ik besefte zo goed dat ik zo niet door kon gaan… maar wat dan? En dus ging ik naar het inloophuis, even de zinnen verzetten dacht ik… het er niet over hebben dacht ik…. right… dacht ik…

en dus had ik het erover… wel twee uur lang… zoveel intens verdriet….en kwam de lieve mevrouw die yogalessen geeft naar me toe met de woorden dat ik de volgende dag bij haar langs moest komen om te  kijken of ze me helpen kon…. zo lief!! En dat kon ze… ik ben er vrijdags geweest… heb tips gekregen om te ontspannen, om goed adem te halen, en ze gaf me een reiki behandeling… buiten in een ligstoel in de zon onder de parasol….. zo heerlijk… en het hielp… ik kon er weer even tegen… niet wetende dat Daphne drie dagen later al zou overlijden… het heeft mij door die laatste fantastische dagen met haar heengetrokken, ik had ze nooit willen missen… wat een cadeau, zoveel mooie dingen tegen elkaar gezegd, zoveel gelachen, zoveel mooie momenten, zoveel liefde, … maar ook zoveel tranen over het gemis dat er aan zat te komen, de woorden van troost, van vertrouwen… ik wentelde me erin… ons kleine groepje wentelde zich erin…..en we zagen ook dat het klaar was, dat ze het zo ontzettend zwaar had en dat leven lijden werd, en toen ze maandag stierf op de manier zoals ze zelf wilde voelde ik alleen maar dankbaarheid dat het zo mocht gaan… omdat het onvermijdelijk was he…niet het feit dat ze moest sterven, daar ben ik nog steeds zo ontzettend woedend over… schijnt er ook bij te horen… mevrouw kübler-ross kan trots op me zijn…

Daarna kwam het regelen van de crematie, wat een fijne week was dat en wat ben ik trots dat ze had bedacht had dat haar beste vriendinnen elkaar nodig hadden en haar familie ons… ik denk dat het gelukt is om iets moois van haar afscheid te maken en dat we haar leven gevierd hebben samen afgelopen zaterdag… dat ze daar stond, tussen de zonnebloemen en wij om haar heen zaten in een kring…het lukte me om ons verhaal te vertellen tijdens de dienst… zoveel mensen die later naar me toe kwamen om me te zeggen dat ze het zo mooi vonden, dat ze begrepen wat ik wilde zeggen, dat ze hoopten ook ooit zo’n vriendschap te hebben, zelfs via via hoorde ik nog zoveel lieve dingen.. niet alleen over haar maar ook over mezelf… echt, zo lief, en het maakt me zo gelukkig…wat fijn dat mensen de moeite nemen om dit soort dingen tegen je te zeggen… het helpt me… het maken van het bedankkaartje, waarvan ze zei, doe maar wat je wil..ik weet zeker dat het mooi wordt… echt, zoveel vertrouwen….en het lukte… zonder stress en gedoe was het kaartje in 1 avond klaar…

En nu is het donderdag… ik heb haar al 5 dagen niet meer gezien… omdat het niet meer kan….. dus wacht ik op verdriet dat komen gaat, op rouw, op afscheid nemen……en het komt niet… ik zit in een soort vacuum, voel weinig, kan niet huilen, ik slaap nauwelijks, een soort serene rust, stilte voor de storm, alsof ik in het oog van een tornado zit…….op een dag gaat dit mis, dan moet ik het onder ogen zien… tot die tijd kijk ik mijn harde schijf af op tv, haak ik, lees ik, lig ik veel op mijn bed beneden omdat mijn lijf al aangeeft dat het niet meer kan…ik probeer mezelf een beetje te verwennen… en hoop dat het helpt als het onvermijdelijke missen gaat beginnen…mijn gebroken hart weer moet gaan helen…

lieve vrienden… zijn jullie er tegen die tijd? Ik ga jullie zo nodig hebben!

daphnehoekje

Dag mijn lieve meisje…

vanmiddag om 3 uur is mijn lieve vriendinnetje van ons heengegaan….eindelijk mocht ze slapen…. precies zoals ze zelf geregeld had… op haar manier… ik ben zo trots op haar!! Zo krachtig en stoer… ik heb zoveel van je geleerd lieve Daphne en ik neem je mijn hele leven mee in mijn hart… zo intens dankbaar dat je in mijn leven was…maar dat ik nu nooit meer met je kan knuffelen en je vast kan houden vind ik zo zwaar… maar als jij zo krachtig met je leven en je dood om kan gaan, kan ik verder leven met jou naast me… want dat lijntje houden we… je gaat het druk krijgen als mijn engelenbewaarder… want je kent me he… altijd gedoe!! Wie weet kan ik opeens wel lekker koken ofzo… je weet het maar nooit
Als mijn belletje rinkelt weet ik dat jij het bent… hoe mooi is dat!

en wij wisten het he…dat alles allang bijzonder was… en dat niets meer aparter en unieker hoeft… want dat is het namelijk allang!! Als je het maar wil zien…
Dag mijn lieve prachtige mooie meissie!

 

10850331_1635385720010483_742876596_n

He hallo!
Kijk mij eens het gras zien groeien
En iedereen maar denken da’k niks doe
Maar niets minder waar
Want al ben ik dan niet klaar
Ik ben de wedstrijd met de Beatles en de buren moe

He hallo!
Kijk mij eens de wolken breken
Liggend op mijn rug hier in het gras
Verslagen maar preciezer
De gelukkige verliezer
Van wat een wedstrijd met de Beatles en de buren was

Alles moet aparter dan apart
Alles moet unieker dan uniek
Alles moet bijzonder
En dat alles maakt dat alles weer moet

Alles moet aparter dan apart
Alles moet unieker dan uniek
Alles moet bijzonderder dan
Alles wat allang bijzonder was

Afscheid nemen…

what’s on your mind vraagt facebook me al een paar dagen…. en ik was stil… heel stil…niet omdat er niets on my mind was, vooral niet zelfs,  maar omdat ik maar met 1 ding bezig ben nu, zoveel mogelijk bij mijn lieve vriendinnetje zijn of er voor haar zijn op welke manier dan ook… hier op mijn blog ben ik al een tijdje stil… het kon niet anders…geen desinteresse, geen onwil maar dit zijn zulke heftige maanden dat er even niets anders meer kan zijn, in het begin kon ik nog wel een foto plaatsen maar de laatste tijd is zelfs dat niet meer belangrijk, ik slaap nauwelijks, ik heb intens veel verdriet en voel zoveel onmacht en wanhoop bij vlagen dat ik er bijna in verzuip…. en ik kan ook niet een leuk verhaaltje schrijven nu terwijl er van die onvoorstelbare dingen in mijn leven gebeuren…. dus ben ik stil… maar het voelt niet goed, ik heb onrust… het komt omdat ik op adrenaline leef hoor ik van mensen die het kunnen weten… ik kan geen rust vinden in de afleidingen die ik zoek, lezen… wat lees ik in hemelsnaam? een filmpje kijken is bijna funny… steeds terug moeten spoelen omdat je de draad kwijt bent.. haken.. ook zoiets… achteruit haken is wat ik doe (lees weer uithalen), ik ben nog net zo ver als een paar weken geleden… ik heb een spanningsboog van 2 minuten op het moment…. afwassen, lezen, afstoffen, douchen, ik ren van hot naar her… en uiteindelijk doe ik helemaal niks….kortom… er is zoveel onrust in mijn lijf… ontspannen is iets waar ik vaag een herinnering aan heb…ik wil bij haar zijn of iets voor haar doen of wat dan ook… al het andere is triviaal…

maar er is ook zo’n rijkdom in mijn hart, zoveel liefde, zoveel warmte en zoveel mooie woorden…  hoe ongelooflijk mooi is het om de laatste tijd die zij op aarde heeft met haar te mogen delen in zo’n warm bad van dingen uitspreken, elkaar vasthouden, samen huilen maar ook samen heel hard lachen, haar knuffelen als ze weer heeft moeten spugen… alles is ontdaan van opsmuk of theater of uiterlijk vertoon…. wij zitten samen in een cocon…liggen in elkaars armen zonder gene, zonder waardeoordeel, gewoon omdat het zo voelt op dat moment… en de dingen die ze mij meegeeft, haar liefde voor mij, ik wentel me erin… ze kleurt mijn leven zoveel mooier… en dat zeg ik haar ook… ik wil dat ze weet dat mijn intense verdriet is omdat ik dadelijk zonder haar verder moet en dat ik verdriet heb óm haar en niet dóór haar… ik kan het niet vaak genoeg zeggen… en ik wil ook dat ze weet dat ik er wel weer bovenop kom, dat er mensen om me heen zijn die er voor mij zijn als ik dadelijk instort, dat ik er voor de anderen ben die ook verdriet hebben… mijn lief die wankelt omdat hij het ook even niet meer weet, wij zijn er voor elkaar, dat weet ik….. en dat ik haar nooit vergeet, dat ze in mijn hart zit, en dat ik zo’n bewondering voor haar heb om wie ze is en wat ze doet… wat een rijkdom om zo’n vriendschap te mogen meemaken… ik hoop dat iedereen in zijn leven dit ooit mag voelen…

wij zijn soulmates…en ik haat dat woord he, maar ik kan geen andere term vinden die het omschrijft, alles schiet tekort, we leerden elkaar kennen door Acda en de Munnik, helemaal in het begin van het acda en de munnik dans en showorkest…door de muziek verbonden, alle theaters van nederland leren kennen ;-), het was vriendschap op het eerste gezicht… en toen kregen we ook nog allebei kanker, hoe bizar kan het lopen…ik hoop dat ik nog even door mag, garantie tot de deur zeg ik altijd, maar tegen haar kanker was niets opgewassen….. en in het jaar dat onze grote muziekliefde besloot er mee op te houden moeten we ook afscheid van elkaar nemen… het gaat snel, veel te snel voor mij maar ik zie dat het niet anders kan… ik moet loslaten om haar te laten gaan…… ik gun haar dat… maar ondertussen hoop ik heel egoïstisch dat het nog niet voorbij is… ik ben ook maar een mens he… en loslaten is niet echt mijn sterkste kant zoals iedereen die me kent weet…

ik wilde dit eerst niet schrijven, hoe kan ik over jou schrijven zei ik tegen je, en jij zei, je schrijft over jezelf en ik ben toevallig het onderwerp, gewoon doen, ik vind het niet erg, fijn zelfs als je het wel doet…. en het moet eruit, ik wil dat mensen weten dat mijn leven op de kop staat en dat ik ze straks hard nodig ga hebben… heel hard… en dat ik hoop dat ze er voor me zijn……

een paar weken geleden hadden wij een verwenmiddag en daar werden foto’s van ons gemaakt… gisteren kreeg ik ze… zo mooi, ik heb niets met mezelf op foto’s maar in deze foto’s zie ik alleen ons geluk en onze liefde… wat een mooi cadeau…

11420079_1635385726677149_384968820_n 11536831_1635385773343811_945885848_n

lieverd, ik hou zo ontzettend veel van je!!!