Plogoverzichtje deel 1

ik hoor regelmatig dat mensen mijn plogjes zo missen… ik ook… maar er zijn zo vaak dagen dat ik niets meemaak, mijn wereldje is erg klein en ik wil niet steeds hetzelfde ploggen… dus ik probeer nu wat meer foto’s te plaatsen van meerdere dagen, weken.. het is te leuk om het niet te doen dus hier komt weer een overzichtje…

 

plogsamenvatting1

plogsamenvatting2

 

plogsamenvatting3

plogsamenvatting4

plogsamenvatting5

plogsamenvatting6

plogsamenvatting7

plogsamenvatting8

plogsamenvatting9

plogsamenvatting10

plogsamenvatting11

 

plogsamenvatting12

plogsamenvatting13

Sneuneuzerig

hehe… soms moet ik gewoon even keihard om mezelf lachen…om de sneuneus die ik ben… ik kocht dus een lot voor de grote club actie (de hoofdprijs mensen, de hoofdprijs) en dan krijg je altijd zo’n dingetje voor op je deur te plakkeren zodat er niet nog tig kinderen aanbellen he… ik heb namelijk de hoofdprijs al…duh…

anyway… ik zat dus heftig dat ding te likken en plakken.. en foeteren want het plakte voor geen meter gewoon… dus ik mopperde wat vandittum vandattum en dadelijk gaat die er zeker niet meer af maar nu niet plakken… toen ik opeens dacht…hmmm zou het misschien een stickertje zijn?

helder licht.. at your service!
Dat dan!

AnnieMoveOver

echt ik zweer het…. mijn haar gaat niet meer in de krul… (dat wordt nog een hele happening maar da’s voor een volgend blogje mensen) want douchen met een badmuts is best stom…en ik zal ze heus snel moeten wassen he…. binnenkort ofzo… gelukkig heb ik geen vet haar maar je wil ook niet wachten tot je er patat in kunt bakken he 🙂

Bummer!!!

ik kreeg vanmiddag een fantastisch compliment van een lekker ding….

woohooo

Paola, wat zit je haar mooi, echt mooi met die kleurtjes….. wat zie je er mooi uit…..ik vind jouw zo lief!!

Ha!!!

Charmeur…

*smelt*

Hij heeft er kijk op gewoon… mijn knappe kerel van ikbenalzeshoorendusgeenkleinjongetjemeer

 

Ties14sept2014

Hoe gaat het nu met je Paool?

en dus las ik het laatste blog van Femke… ik ben altijd volkomen onder de indruk van haar prachtige schrijfstijl en het vermogen om alles zo goed onder woorden te brengen… en dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop ze in het leven staat….wat een stoer lief mens… echt respect… en daarnaast ben ik natuurlijk stikjaloers op de manier waarop ze schrijft….. later als ik groot ben hoop ik dat ook zo te kunnen……

en ik las dit:

Ziek ben je ook nooit alleen en misschien zit de kracht juist in de samenwerking en het delen van ervaringen, de zichtbare en de onzichtbare gevolgen van kanker. Een directe aanpak creëert misschien iets meer begrip en laat zien hoe sterk we samen staan. Daarom kies ik voor de confrontatie die ik dagelijks met mezelf heb, als ik voor de spiegel sta. Dan zie ik de gevolgen en die zijn geen dag hetzelfde. Vanmorgen keek ik in de spiegel en zag vermoeidheid en strijdlust in mijn ogen. Vanmorgen keek ik in de spiegel en zag dat mijn korte chemokoppie na een nachtje slapen één grote chaos is. Vanmorgen keek ik in de spiegel en ik zag een gehavend en getergd lichaam. Vanmorgen keek ik in de spiegel en ik vroeg me af hoe ik er vroeger ook al weer uit heb gezien. En wat zag jij vanmorgen, toen je in de spiegel keek?

 

echt tranen met tuiten omdat het zo goed weergeeft waar ik op het moment in zit… mijn proces van loslaten van wie ik was…. wat als ik dát loslaat en er blijft niks leuks over?… en hoe leuk was ik eigenlijk of hoe gekleurd zijn mijn herineringen naar wat was?… maar stel dat ik dan een kant van mezelf  zie die ik niet leuk vindt,  wat dan? en dus trek ik de muren weer op… maar misschien hoef ik wel helemaal niet alles los te laten….kan ik verder met een heel groot gedeelte van de Paola die er gewoon nog is… misschien vecht ik wel tegen dingen die er helemaal niet zijn… en waarom doe ik dat……ik vind het soms zo moeilijk om erover te praten omdat ik inderdaad mensen niet wil kwetsen maar ook weet dat mensen er wel klaar mee zijn soms… ik ook…..heel erg…..maar helaas moet ik het er wel mee doen….voor mij is er geen keus in veel dingen maar gelukkig wel een keus in hoe ik er mee omga….u kunt fijn even de deur dicht trekken en evenhelemaalwegpuntnl…maar ik neem altijd mezelf mee… en ik ben dan wel een reuze tof wijf (haha) maar ik wilde dat ik de angst, de kanker en de pijn ook eens thuis kon laten… de deur dicht trekken en gaan met die banaan……  en het is voor mij een stuk fijner om er krachtig en sterk in te staan dan negatief  en verdrietig…..mooi gezegd maar dat kan dus niet altijd… hoe hard ik het ook probeer, soms is er gewoon een groot verdriet dat niet te missen is en zich constant weer aan me opdringt net als ik heel gelukkig zit te zijn of een boek lees, of een foto zie die uit een schrift valt, enzo kan ik nog wel even doorgaan….verdriet schuilt in je lijf… en het slaat toe als je het maar lang genoeg negeert of als je het het minst verwacht……..en ik besef ook dat als ik niet laat zien hoe ik me voel gaan mensen er maar vanuit dat het goed gaat… je doet het niet snel goed, je mag niet klagen, je moet vooral positief zijn en optimistisch maar aan de andere kant wordt er dan gezegd maar het gaat toch weer goed met je… nou het gaat met me… goed niet…ik heb heel veel om dankbaar voor te zijn, en meestal tel ik vooral mijn zegeningen maar er is ook veel verdriet en pijn…. dat zeg ik meestal niet omdat ik dus niet wil zeuren…. maar als je mij uit een stoel ziet komen gaan vergelijkingen met oma van negentig bij u op, ik zweer het…sterker nog, oma’s van negentig staan makkelijker op dan ik… schrik niet, ik ga geen opsomming van ellende houden hier… daar heeft niemand wat aan he…en het is ook knettervervelend om te lezen… dat snapt u ook wel…….

ik zit nog midden in de behandelingen die verdomde zwaar zijn, en ja ik heb mijn haar weer en nee ik vind die anniekrullen niet leuk en ja ik ben er nog… hoera maar dan ook echt!!! Ik ben enorm gevoelig en merk heel goed dat men er soms klaar mee is… er is niets ergers dan zeggen, hoe is het ermee? goed?… mijn antwoord is dan ook ja… want ik flip van onoprechtheid….maar als u aan me vraag hoe het met me gaat denk dan even na of u het echt wil weten of mijn politiek correcte antwoord… beide kan wat mij betreft!

Gewoon even een update

mijn zeven maanden revalideren zitten er zo goed als op… fysiek heeft het me helaas niet gebracht waar ik op hoopt, er is totaal geen verbetering en de problemen lijken eigenlijk alleen maar meer te worden… daar kunnen zij niets aan doen hoor, echt niet… inmiddels is er een overbelaste bilspier bijgekomen en twee slijmbeursontstekingen in mijn beide heupen… ik heb door de pijn natuurlijk een erg verkeerde houding aangenomen en alleen maar meer problemen gekregen….maar het is echt heel erg frustrerend om zo lang zo hard te werken en er echt zo ontzettend veel energie en goede moed in te steken met niks geen vooruitgang….fysiek dan….gelukkig wel de manier waarop ik probeer om te gaan met mijn beperkingen, daar heb ik zoveel van geleerd… niet dat het nu altijd goed gaat maar ik kan het een stuk beter, plannen, vraag heus al wat meer hulp, hoewel dat nog wel een aandachtspuntje is *jahahahaaaaa ik weet ut…kuch*,  dag indelen, niet al te veel tegelijk doen, hulpmiddelen gebruiken, hoewel ik daar een enorm dubbel gevoel bij heb (trippelstoel moest ik weer inleveren, net toen ik eraan gewend was geraakt, en de douchestoel krijg ik ws ook niet via de WMO en moet ik dus zelf aanschaffen… , als je alleen al leest hoe ontmoedigend ze te werk gaan als je een aanvraag in wil dienen word ik al zo verdrietig dat ik afhaak) het maakt me boos… omdat ik toch een beetje het gevoel krijg dat ik zeur of eigenlijk niks heb… ik weet dat dat niet waar is hoor maar wat een negatief/zogenaamdpositief verhaal worstel ik door… u wilt iets aanvragen bij de WMO, gaan we eerst eens kijken wat u zelf kunt doen, want is het niet hartstikke fijn om het zelf op te lossen? Het staat er echt…. zo neerbuigend… ik ben er dan al klaar mee… steek het ding maar waar de zon niet schijnt, ofzo……..

maar verder, niets dan lof… ik ben heel blij dat ik deze stap heb genomen omdat het een grote verandering in mezelf heeft gebracht… ik gebruik een rollator en die drempel overstappen heeft me veel opgeleverd… weer lopend naar de winkel kunnen…het lijkt niets maar voor mij echt een overwinning…. ook dat vind ik nog moeilijk hoor, eigenlijk zou ik hem bijvoorbeeld ook in het theater willen gebruiken omdat we daar vaak ver moeten lopen/slenteren maar dat durf ik dan weer niet… je kan je maar druk maken over wat andere mensen van je denken he… of dat ik mezelf al van de trappen in het theater zie donderen omdat  ik even te ver doorloop ofzo… ja nu kunt u wel lachen maar in het leven dat ik leid zijn dat reële mogelijkheden he…het is eigenlijk gewoon heel erg meegenomen als het goed gaat…. fijn maar natuurlijk ook jammer voor iedereen die hoopt op een leuke voorstelling 🙂

dus ik heb de komende week maar twee afspraken in het ziekenhuis en het idee dat ik na maanden echt een poos vrij ben, het voelt als vakantie… ik ga woensdag met Esther cakepops of iets lekkers maken om ze te bedanken, daar heb ik zin in! Hoewel Rob bijna van de stoel viel van het lachen toen ik dat zei, tsssssk… alsof ik zo beroerd ben in de keuken… ik mag waarschijnlijk van esther best wel de oven aanzetten ofzo… of de boter aangeven…. dat kan ik namelijk best heel goed enzo…  of de spikkeltjes tellen die we misschien gaan gebruiken… gewoon iets echt heel belangrijks… dat snapt u ook wel….en dan heb ik as vrijdag een heerlijk baddag bij Patricia…ga ik samen met acda en de munnik in bad.. en vakbladen, en lekkers en cola light en chocola…..ha… ik maak wat mee mensen… retespannend dat leven van mij 🙂

Het boek “ik” komt in september uit en daar hebben we een bijeenkomst van met alle modellen… hartstikke spannend maar het lijkt me zo leuk om iedereen te zien… en zojuist hoorde ik het supernieuws dat we heerlijk een weekendje met de lotjes gaan highteaën en overnachten in het theater hotel in Almelo…ik zou in eerste instantie niet meegaan maar ga nu toch mee… omdat er gewoon verschrikkelijk lieve mensen zijn… echt, die borstkanker heeft me zoveel ellende gebracht maar in de puinhopen ontstaat  zomaar opeens ook iets moois…soms is het heel fijn om wel met een circus mee te kunnen als je veel circussen aan je voorbij moet laten gaan…ik ben zo zo blij…..hoe ontzettend leuk is dát!! Waar heb ik het aan verdiend denk ik dan he…. maar ik kijk er so naar uit…als je blij ei opzoekt in het woordenboek staat daar een foto van mij… waarschijnlijk met vegen mascara en eyeliner op de wangen… dat dan weer wel.

kortom, ik ben zo blij met alle lieve mensen om me heen!!!