Over groente enzo

ik hou d’r zo van!! Echt ik kies lekker klaargemaakte groente echt wel boven een stuk vlees ofzo… ik hou van allerlei soorten groenten….witlof met ham en kaas, bloemkool, bietjes, spruiten, bring them on zeg ik… heerlijk… maar mijn lief vind dat dus niet… als het aan hem ligt eten we sla, boontjes, worteltjes, erwtjes, rode kool of bietjes…. en dat was het wel zo’n beetje…. nu hebben we met klein mupke van mijn broer ook een jarenlange toestand gehad met slecht eten….en groente… dat at hij echt niet… hij heeft een heel jaar geroepen dat ie groente ging eten als ie 5 was… en daarna een jaar dat ie groente ging eten als ie 6 was…. én…. het is niet waar maar hij doet het!!! Ik verwachtte eigenlijk al dat er weer een jaartje aangeplakkerd werd maar nee, schijnbaar vond ie dat het tijd was….

dus zeg ik van de week tegen rob… als ik nou een bloemkoolschotel maak, dat vind je toch wel lekker?

ach ja, ik eet het ook wel, was het antwoord…

maar het blijft bloemkool zeg ik met een lach

waarop ik heel droog hoor: als ik 50 wordt ga ik bloemkool eten!!

Ik lag compleet in een deukje of 5…hahaha… en ook zo makkelijk gezegd, duurt nog jaaaaaaaaaaaaaaren 🙂

eet ik het toch lekker zelluf!!

Niet leukdag

gewoon doorgaan, niet opgeven… ik kan dat… het heeft me door vele moeilijke tijden geloodst… benen eronder en gewoon opstaan Paool… liggen blijven is geen optie… ook al ga je dan beneden op je bed liggen, dat mag, maar wel opstaan en uit je bed komen! En dingen doen die nog lukken…en toch boodschappen doen als het eigenlijk niet gaat, gewoon koken, of toch naar het ziekenhuis kleppen omdat er nu eenmaal een afspraak is… en dat is goed, dat heeft me gered… maar het is op het moment mijn valkuil geworden…what the fuck happened? waarbij ik mezelf dus niet heel fantastisch vindt he…het is gewoon een manier van omgaan met het leven…en turns out, niet zo’n hele beste soms…. het mooie zien dat er ook is, op allerlei manieren en in allerlei vormen…  en meestal lukt me dat…een bed in de kamer is stom, maar met een leuk dekbedovertrek en lekkere kussens lijkt het nog wat… ooit komt er een PIP quilt als ik de loterij win… maar zo werkt het wel voor mij…..ik heb tijden geblogd over alleen maar de leuke dingen in het leven, deels omdat ik niet wil zeiken, deels omdat ik er zelf gelukkig van wordt om te zien dat ik ondanks shitdagen ook heel veel geluksmomenten heb… dat is niet geweldig of knap of rozebrillerig maar gewoon iets wat altijd in me heeft gezeten… met humor en met gelukkig zijn van kleine dingen kun je heel ver komen… ik ben zo blij dat ik mijn geluk niet uit dure spullen, verre vakanties of dure kleding hoef te halen om maar wat te noemen… en hee tuurlijk zou ik wel graag een weekje met mijn lief op vakantie gaan maar als het niet kan kunnen wij ook heel gelukkig zijn met een barbecue in de tuin ofzo… dat is fijn…

Ik merk dat ik in het steeds maar doorgaan het contact met mezelf ben verloren… bwahaha hoe dramatisch klinkt dát zeg, het lijkt wel zo’n zinnetje uit een new age folder (hee daar hangt geen waarde oordeel aan he… ik vind het allemaal goed :-)…stelt u zich even voor hoe ik mijn handen ten hemel hef om mijn grote wanhoop uit te beelden….  nah, nee he… zo bedoel ik het natuurlijk niet maar gedurende mijn revalidatieperiode kom ik daar steeds meer achter….. hoe ik roofbouw pleegde en eigenlijk nog maar net met mijn hoofd boven water kwam terwijl ik steeds vermoeider werd van het watertrappelen… waarom? omdat dat is wat ik kon, zo deed ik dat al jaren, zo ging ik door allerlei shitperiodes heen, zo dealde ik met mijn pijn en mijn chronische vermoeidheid….en dan opeens moet het allemaal anders… ik leer te plannen, ik leer te doseren, ik leer hulp te vragen, ik leer hulpmiddelen gebruiken en zie dat ik op die manier echt vooruit ga……echt ik maak enorme grote stappen…niet letterlijk he, dan hobbel ik gewoon achter een rollator…maar figuurlijk ga ik in zevenmijlslaarzen de wereld over… en niet alleen in mijn dromen…..echt, maar lichamelijk vind ik het allemaal een ellende zeg….mijn pijn is niet minder geworden, we hebben al van alles geprobeerd en ook de optie TENS was het niet voor mij….. ons volgende plan is kijken of we wat aan mijn conditie kunnen doen… en ook daar ga ik weer voor…. omdat het misschien toch wat oplevert…denken dat het niks is is nog nooit een goede manier geweest om dingen uit te proberen…. dus vol goede moed ga ik aan de gang op de hometrainer die we kunnen lenen….

en misschien daarom wel dat ik vandaag echt behoorlijk instortte… van uren huilen word je ontzettend moe, krijg je een knallende hoofdpijn en als je in de spiegel kijkt moet je weer huilen…dat werk…maar ik kon gewoon niet meer stoppen…..zoveel opgekropt verdriet….ik moet wel goed slapen vannacht zeg, elk nadeel hep zijn voordeel he… maar goed, vandaag was niet mijn dag…. ik heb het gevoel totaal vast te zitten in een honderdentwintigjarig lijf (meid wat zie je er dan nog goed uit zeg vinden jullie nu allemaal… danku danku) en mijn geest wil nog zoveel…. ik snap best dat als je honderdtwintig bent dat je dan misschien ook nog wel van alles wil maar dan mag je van jezelf niet al te veel meer verwachten he… jaren gaan nu eenmaal tellen… daar heb je als hippe senior niet al teveel over te zeuren vind ik dan persoonlijk…daar helpt geen botox of facelift tegen mevrouw Paay…gewoon genieten van het leven dat je nog hebt en genieten van het leven dat je gehad hebt…. ik vind dat wat anders als je lijf nog een stuk jonger is…… feit blijft dat mijn jaren al 15 jaar tellen en dat ik werkelijk zoveel dingen heb geprobeerd om me beter te voelen… laat niemand ooit zeggen dat ik het opgeef want dat is pertinent niet waar, dat ik niet alles opschrijf wil niet zeggen dat ik niet overal voor open sta en overal vol instap… en ik weet heus wel dat het revalideren me ook veel heeft opgeleverd, maar lichamelijk…pffffff… helaas niet… en als aan het eind van de streep het alleen opgeleverd heeft dat ik er anders in sta is het al de moeite waard geweest…. maar vandaag kan ik dat even niet zien…ik ben al bijna een half jaar aan het werk, met soms 5 afspraken in de week en die kosten zo ontzettend veel energie… echt revalideren is verdomde hard werken mensen… en ik doe het graag maar ik zou zo graag ook eens hebben dat iets gewoon hielp bij mij of dat een arts zeg, dat pilletje en je voelt je beter… het gaat altijd moeilijk, altijd zoeken en altijd is het de weg die het zwaarst te bewandelen is….ik moet in een vorig leven wel een afschuwelijk mens in het kwadraat zijn geweest… en oja er is ook heel veel geluk in mijn leven…echt… maar nu ben ik vooral heel verdrietig om hoe zwaar het soms is en hoe mijn toekomst eruit ziet… het beklemt me gewoon even… van de week schreef ik dat ik weer leuk zou doen de volgende keer… niet gelukt dus…maar dit moest er gewoon even uit… en dan ga ik morgen maar eens tarotkaarten leggen of in mijn glazen bol kijken of ik eindelijk van die stomme anniekrullen afkom…ha prioriteiten he 🙂

nietleukdag is bijna voorbij

morgen is het leukdag

toevallig!

OpVliegers VliegOP

zonder er al te dramatisch over te doen… ik slaap slecht. En dat mag heus het understatement of the year genoemd worden. Slapen is sinds ik tamoxifen slik iets geworden wat niet meer vanzelfsprekend is… het middel onderdrukt al mijn vrouwelijke hormonen, wat op zich goed is omdat mijn borstkanker hormoongevoelig is, dus je pakt alles aan om herhaling of uitzaaingen te voorkomen…. geen garanties natuurlijk… tot de deur zeg ik altijd tegen mijn oncoloog maar ik kan er ook niet mee stoppen gevoelsmatig….elke procent dat ik meer kans heb om het terug te krijgen maakt me zo misselijk van angst…. en dus ga ik maar door,  maar het is zo ongelovelijk heftig… de vervroegde overgang gaat met zoveel geweld dat ik soms van de hitte niet meer weet waar ik het zoeken moet… en dan dan 15 keer op een dag… maar nog steeds te doen he… ik zit overdag voor de ventilator, heb natte doeken in mijn nek, drink ijskoud, en gooi nu met die hitte regelmatig mijn kleren uit na een tripje in de winkel ofzo… en ja dan ben ik inmiddels thuis he (duh) en heb ik dus de gordijnen dicht he mensen mocht u soms denken dat ik overgegaan was tot naaktlopen…. nope, hoewel het erg bevrijdend kan zijn heb ik begrepen 🙂 en oja, ik wapper met blaadjes en met herman die sinds kort in mijn tas zit…. herman rules:

2014-07-15-175240

voor u gaat denken dat dit way too much information is… er zit dus een dopje op en herman heeft een waaierhoofdje… ik zie opeens dat ze ook voor iets heel anders door zouden kunnen gaan… nope nee niet… daar heb ik het veel te warm voor mensen 🙂

tot de nachten beginnen, dan is in mijn lichaam schijnbaar in de vergadering geweest en het besluit gevallen om er weer eens even flink tegenaan te gaan. En dus lig ik wakker…zit ik voor de ventilator… onder 1 dun dekbed…onder geen… onder twee…. onder geen… ik sta onder de douche om af te koelen, om 3 uur, of 4 uur of noem maar op… ik slik slaapmedicatie… mijn tamoxifen lacht daar hartelijk om… het werkt niet of ik val in de ochtend om zes uur in slaap om om 11 uur totaal van de wereld wakker te worden…. ik weet het niet meer…. ik ben op… ik raak in paniek van de kleinste dingen, huil om van alles en nog wat… ik ben zo moe….. dus heb ik net de huisarts gebeld om te overleggen na weken van over een drempel heen stappen… ze bellen me terug… ik heb om een anesthesist gevraagd maar ik geloof niet dat dat doorgaat maar ik dacht, ik zet hoog in…

ik hoop zo dat er een oplossing komt (zegt ze met een diepe zucht)

tot die tijd, mocht u mij oververhit tegenkomen, of met wallen tot onder mijn oksels… zeg maar niet dat ik er niet uitzie ofzo… ik ga vast huilen…en zoals u weet huil ik zo niet filmsterachtig maar gewoon met veel snot enzo… altijd zo’n gedoe

PS…morgen doe ik weer gewoon leuk hoor!! Beloofd!

over pillen enzo

heeft u wel eens geprobeerd een kat een pil te geven die ze niet wil… ik wel… laten we het zo zeggen… de pil heeft niet gewonnnen… en ik ook niet….

dus…

alle truukjes geprobeerd, twee pillen verpest, loeigrote roze pillen antibiotica…. (in het eten, in stukjes, als snoepjes, in vlees, achter in de keel, met een toneelstukje, een dansje, roept u maar, ik heb het geprobeerd, okee, nee ik heb niet op mijn hoofd gestaan maar het scheelde niet veel mensen) kortom kat over de zeik en ik nog meer….echt een stuk vlees gewoon opeten en even later de pil uittuffen… of er gewoon omheen eten…. en om niet het risico te lopen op de eerste hulp te eindigen met krassen over mijn hele lijf heb ik het opgegeven…what was I thinking anyway…

dus…

belde ik de volgende dag naar de dierenarts, ja die pillen zijn heel bitter… en groot, is wel vaker een probleem (maar de beste soort bij dit soort problemen) maar we hebben wel een andere kleinere pil maar die moet twee keer daags anderhalf… maar ze zeggen dat er een smaakje aan zit… en we hebben ook easy pill.. dat vinden katten heerlijk en is het misschien makkelijker… ik dacht vooral, jaja, het zal allemaal wel… dus ik kocht ook nog smeerleverworst waar ze dol op is en dus ging ik gewapend met een nieuwe voorraad en aanverwante toestanden de strijd weer aan….ik gooide eerst een halve in haar voer om bij het begin te beginnen en hopla…op… daarna de andere… ook op…

huh wat?

dus…

mag ik even gillen ofzo?

maar goed, resultaat paool, resultaat…. dus stiekum doe ik ook even een dansje…

zen paool zen

dat dan!

img012

Comfort zone, move over!

soms komen er zomaar dingen op je pad… dingen waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou doen… maar dan ook nooit! Period! Omdat het way out of my comfort zone is… ik kijk nog niet eens naar mezelf in de spiegel… niet eens bewust maar ik merkte het laatst opeens toen ik er per ongeluk in keek.. wow Paool, daar zit nog wel een therapietje of zes he… de tamoxifen maakt het er niet beter op… maar heel langzaam krijg ik er nu wat kilootjes af… ik moet er ontzettend hard voor werken, want je loopt niet zo hard achter een rollator he… hoewel… ik zou een nieuw soort olympische sport op kunnen richten ofzo…hmmm ik zie potentie… ga ik hierna maar eens uitwerken :-)*note to myself*

maar opeens was daar het besef dat ik mijn levensgeluk af liet hangen van de kilo’s… ik leef ontzettend in het hier en nu, dat deed ik al toen mijn nieren raar gingen doen maar nadat ik de borstkanker kreeg besefte ik opeens dat het leven geleefd moet worden…wow cliché alert mensen…. in eerste instantie niet natuurlijk, dan ben je in overlevingsmode, bikkelen, doorgaan, afgebroken worden tot nul.. uithuilen, en door naar de volgende kuur… ik durf nu wel te bekennen dat ik op de zwaarste momenten in mijn strijd wel eens hoopte dat ik niet meer wakker zou worden, niet dat ik dood wilde maar ik kon gewoon niet meer… dat klinkt verschrikkelijk nu ik het zo opschrijf maar zo was het wel… niet dat ik dat ook maar tegen iemand zei natuurlijk… ik had zelf al verdriet genoeg, dat ging ik mijn lief en mijn familie en vrienden niet aandoen…dus voelde ik me soms zo enorm eenzaam in mijn gevecht… zelfgekozen maar daarom niet minder zwaar… en voor jullie nu denken dat ik een soort superwoman was… echt niet hoor, ten eerste zie ik er belachelijk uit in zo’n pakje, ten tweede ben ik ernstig gezakt voor dat examen en ten derde heb ik in moeilijke tijden echt heel hard in de armen van mijn lief of mijn mams gehuild…of in mijn eentje onder de douche… of tegen mijn vriendinnen gemopperd….omdat je dat soms gewoon nodig hebt om weer door te kunnen… maar ik vind het moeilijk om mijn kwetsbare kant aan mensen te laten zien….dat wordt minder… ik groei hierin… want zei een wijs iemand tegen me, als jij mensen niet laat weten hoe moeilijk je het soms hebt kunnen ze het ook niet weten he…  hoe waar is dat he….maar ik merk ook dat mensen graag willen dat je “positief” bent… ik krijg gelijk rode vlekken van die zin, en jeuk, en een beetje misselijk… en bloed.. ohnee, geen bloed….dat zou wel erg overdreven zijn he…. dat snapt u ook wel……. maar al dat andere wel…. het geeft je namelijk het gevoel dat je het niet goed doet… dat je geen doorzetter bent…ik ben zomaar heul blij en gelukkig maar als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat moet ik dus soms zeggen dat het zwaar is en moeilijk en ruk… en ik merk dat mensen dat lastig vinden… want positief blijven helpt schijnbaar tegen kanker… ik denk te weten dat dat niet zo is maar blij in het leven staan helpt natuurlijk wel in hoe je dat leven leidt… en dat de zon schijnt.. en de vogels fluiten… maar soms regent het… en ook dat kan heel mooi zijn, op blote voeten in de tuin staan, de geur van frisse lucht, de regen die tikt op je pluutje met tulpjes aan de uiteinden… het is fijn als je dat óók kunt zien!

en dus lezen julie wel eens een update van me die ik eigenlijk niet durf te delen en om even aan te geven hoe dat gaat (ik schrijf een stukje, ik haal het weer weg, ik schrijf iets nieuws, ik haal het weer weg, ik plaats het soms en haal het weer weg enzovoort)…daar kun je druk mee zijn mensen…. ik vind het leuk om grappige verhaaltjes te schrijven, om zelfspot te hebben en om te laten zien dat ik ongelovelijk kan genieten van de meest mutserige dingen… ik heb veel gelukjes in mijn leven namelijk… gelukjes die mijn hart laten zingen…. maar soms durf ik ook te laten zien dat het zwaar is… want laten we wel wezen… alleen maar laten zien hoe goed je bezig bent is lollig maar niet echt…. en hee, ieder zijn keuze he, het is ook jarenlang de mijne geweest maar ik wil dat niet meer… en dus schrijf ik af en toe iets wat ik eigenlijk niet durf te delen, waarvan mensen via een omweg tegen je zeggen dat sommige mensen ook maar alles op internet knallen *rolt met de ogen* waarbij ik dan opmerk dat sommige mensen schijnbaar alles van iedereen lezen en daar een oordeel over hebben….ha ooit wordt ik nog wel eens assertief… ben ik soms gewoon boos en schop ik in het rond (figuurlijk he, dattu niet denkt dat ik hier on daily bases gewoon de boel kort en klein sla) dat zou zo jammer zijn van mijn leuke blondservies he… en plastic bordjes smijten is het net niet helemaal…

en om weer even to the point te komen… er kwam iets op mijn pad… een aantal weken geleden werd in mijn lotgenotengroep een oproepje gedaan voor mensen die mee wilden werken aan een fotoboek over kracht en schoonheid van vrouwen en mannen na de diagnose borstkanker, zoals hij schrijft, “het gaat niet over littekens, niet over amputaties of borstreconstructies. Het gaat over beauty, kracht en charisma.” en daar zat hem de crux voor mij, hoe kon ik in hemelsnaam kracht uitstralen als ik zo ongelukkig over mijn lijf was… en dus zei ik nee… maar het bleef knagen… zoals mijn vriendinnetje zei, “het komt niet voor niks op je pad Paool” en een aantal andere mensen die mijn mening respecteerden maar ook aangaven dat het misschien wél heel goed voor me zou zijn… na een heleboel wikken en wegen, welles/niettussen en datdurfiknieten/datdurfikwellen voelde ik opeens dat ik dit wel wilde… ik had inmiddels een aantal prachtige foto’s gezien van de meiden in de groep en afgelopen vrijdag gingen mijn lief en ik in de auto naar Wormerveer….met ballen in mijn buik… dat wel…maar ik ging toch maar mooi…. en mijn lief ging mee…omdat hij vond dat ik het moest doen als ik het wilde… en dat je dan bang bent dat de arme fotograaf 500 foto’s moet schieten en dan zegt, tsja, dat gaat hem niet worden he… er zit niks bij… echt ik ben zo goed in mijzelf afmaken, dat hoeft echt niemand anders te doen, kan ik zelf als de beste… zo onzeker… zo ongelukkig… zo verdrietig….

Maaaaaaaar…. ik heb het dus gedaan!!!!!!!!! Ik die niet naar mezelf kijk, die soms huilt omdat ze zichzelf zo kwijt is, die vooral heel goed is in het benoemen van haar minpunten, die zoooo streng is voor zichzelf is op de foto gegaan voor het boek “Ik, het boek dat niet over borstkanker gaat” dat u hier kunt bestellen. Je steunt hier niet alleen de patienten mee maar ook gaat een gedeelte van het geld naar borstkankeronderzoek… en als je het boek niet wil kun je ook een bijdrage doen om het boek zo mooi mogelijk uit te laten brengen…dat hoeft niet natuurlijk he… het kan…het mag… en het zou leuk zijn….. Ik vind het retespannend, en doodeng… maar ik ben zo ongelovelijk trots op de foto… hij is stoer en kwetsbaar tegelijk… en ik straal iets uit dat ik lang niet gezien heb… dankjewel Michel dat je mij zo mooi op de foto hebt gezet!! Zonder dat je het weet heb je een groot verschil in mijn leven gemaakt… en daar ben ik je intens dankbaar voor!
Dit boek moet op de mammapoli’s komen te liggen en op plaatsen waar men op het moment dat deze diagnose je leven overhoop gooit, je het boek kunt pakken en herkenning ziet… maar tegelijkertijd ook hoop ziet… en dat je ondanks alles mooie stoere vrouwen en mannen ziet… ik vind het idee dat ik zoiets nalaat in mijn leven zo mooi… het ontroert me… en aan de andere kant is het natuurlijk ook heel helend voor mezelf… hoe meer ik naar de foto kijk, hoe meer ik zie dat ik misschien gewoon in dat rijtje powerpointwijven hoor… nah… een beetje dan toch he….