zo’n dag

okee

#filmpje over twee broertjes
#een domme bruiloft op tv
#mijn kat die komt knuffelen
#een glimlach van een omaatje bij de appie
#updates op facebook waar ik gelukkig van wordt
#lieve woorden op mijn blog
#een verhaaltje in een tijdschrift
#een briefje van mijn lief

sterk spul he die fishermans’s friend… ik jank vandaag nog als er een paddestoel uit de grond komt of een vogel in de pindakaaspot zit of erger nog, calimero weer loopt te zeuren , ik zweer het..
update… en toen keek ik naar all you need is love…

Hoe gaat het nu eigenlijk Paool…

ik heb een tijd gedacht om te stoppen met mijn blog… omdat het leven opeens hele andere dingen van me vroeg… en ik vind het nog steeds leuk om van een drol een gebakje te maken in mijn schrijven… ik hou er zo van….maar er viel weinig te bakken, of taartjes te maken.. ik was aan het overleven… en dat kostte zoveel energie dat ik daar werkelijk niets bij kon hebben… en dus bedacht ik dat het leuk was om foto’s te plaatsen…. foto’s met kleine dingen die je gelukkig maken… niet alleen omdat ik dan niet over mijn verdriet hoefde te praten maar ook om terug te kijken en al die fijne dingen te zien… en dat ik daar blij van werd… en dat is ook zo… het werkte ook zo maar ergens zat toch dat gevoel van, ja leuk allemaal maar er is ook heel veel niet leuk… en ik kan dat dus niet zo makkelijk delen… nooit gekund ook, mensen die me al langer lezen weten dat natuurlijk….. maar het maakte dat er een soort blokkade zat… het maakt dat ik alleen een kant laat zien waarvan ik weet dat mensen dat leuk vinden… ik please graag…… en ik blokkeer als het over gevoelens gaat die pijnlijk of moeilijk zijn… of ik moet er een positieve draai aan kunnen geven… het gevoel, als je niets leuks te zeggen hebt zeg dan maar niks niemendal he…. en dat werkt dus in mijn hoofd zo… als het over mij gaat… het is absoluut geen waardeoordeel over mensen die dat wel doen.. sterker nog, ik ben er zo jaloers op… op mij zit wat dat betreft altijd een rem…. en zo langzamerhand merk ik dat me dat opbreekt en dus schreef ik niets meer, en vond ik een foto plaatsen al een heel gedoe….. maar ik wil verder met mijn leven… en daar zit dus ook deze kant aan, aan de ene kant is er dat gevoel dat ik niet van mensen kan verwachten wat ik voel als ik het niet zeg… aan de andere kant merk ik soms dat mensen vinden dat het maar eens klaar moet zijn met alle ellende…. en dus zeg ik weer niks….en doe ik mijn grapjes weer en gaan we weer verder met leven…hoezee de vlag uit en het leven is een feestje…

maar zo is het niet he….

borstkanker krijgen is nogal een dingetje…. en ik heb het nu pas heel moeilijk om dat in mijn leven te passen… het overleven en doorgaan is voorbij… diagnose, lymflklieroperatie om te testen of er uitzaaingen zijn (niet gelukkig), operatie om je borst te verwijderen, operatie om een PAC in te laten brengen, vocht uit je borstholte laten verwijderen, zelfs pas nog weer, chemokuren waar ik echt heel erg ziek van ben geweest, kaal worden (het is echt verschrikkelijk om je lange haren uit je vlechten te plukken… bij bossen.. dat doet iets met je) en nu nog 5 jaar hormoontherapie waardoor ik met een rotgang in de overgang kom (ik was er al in door de chemo maar nu is het behoorlijk heftig) en daarbij nog het hele riedel aan chronische ziektes en pijn die ik al had… het is nog niet voorbij… nog lang niet… het begint pas… ik word iedere dag geconfronteerd met mijn ene borst.. ik voel me letterlijk verminkt, en ik moet nadenken of ik het hele circus in wil gaan om een reconstructie te laten doen want dat is ook geen walk in the park… en ik weet het allemaal even niet meer…

vandaag was ik bij weer een andere arts om te praten over mijn rugpijn die me zo belemmert… het heeft niets met mijn borstkanker of nierproblemen te maken maar is iets wat me wel heel erg belemmert in mijn revalidatie na alles… ik ben enorm beperkt en ik word er gek van.. en dat gesprek verliep totaal niet zoals ik me voorgesteld had, ik kan het nu wat relativeren door te zien dat het ook zijn onmacht is maar voor mij overheerst vooral het wat moet ik hiernuweermeegevoel dat hij had wat ik er aan overhield (dat heeft hij niet gezegd en ook niet bedoelt omdat hij me wel verder het traject in wil helpen en ook duidelijk aangaf dat hij dacht dat hij iets voor me kon betekenen… heel fijn maar waarom hangt daar nog weer een oordeel aan over hoe het allemaal moet… het geeft mij het gevoel dat ik ondanks al het knokken niet goed bezig ben… en dat is pertinent niet waar, ook dat weet ik……..en dus denk ik op het moment, stik maar met je oplossingen en je meningen en je oordelen… ik wil het niet meer…ik ben moe… moe van het vechten, moe van het verdriet en moe van de pijn… en dat maakt dat ik ultragevoelig ben voor afwijzing op wat voor manier dan ook…  en dus trek ik me terug.. hopla wegwezen, ik ga me dus echt niet meer kwetsbaar opstellen en vlieg allemaal maar op… maar wie heb ik daarmee? De mensen die iets lelijks tegen je zeggen, bedoeld of niet bedoeld, gaan gewoon door met leven hoor, ik ben degene die daar last van heeft… en daar zit hem nu net het probleem he… dat wil ik niet meer… het is zoals het is… ik ben over het algemeen een gelukkig mens, ik heb heel veel om voor te leven, ik heb de liefste man en moeder ter wereld, superlieve familie, schatten van vrienden die van alles voor me doen… ik geniet van een heleboel dingen in het leven maar het valt allemaal dus gewoon niet mee… ik ben veel alleen en soms te alleen…

en hier kan ik met de beste wil van de wereld niet een gebakje van maken… wees gerust, ik ga dat weer proberen… om het plezier in schrijven terug te krijgen….en om mezelf weer terug te vinden want ik ben mij een beetje kwijt…en morgen ga bij vriendinnetje in bad liggen… heel lang… en bijkomen… en dan gaan de schouders er weer onder en ga ik natuurlijk toch weer dat traject in… omdat ik het mezelf gun om me beter te voelen…

nah, dat dan he! 🙂